Druty kirschnera – co to jest, jak długo trzeba nosić, usuwanie

Druty Kirschnera – co to jest, jak długo trzeba nosić, usuwanie

Druty Kirschnera są elementem aparatu Ilizarowa, który stanowi typ okrężnego stabilizatora zewnętrznego mocowanego na kości. Mają one średnicę od 1,5 do 2 mm, a ich użycie pozwala na skuteczną stabilizację niewielkich odłamów kostnych, niedostępną przy innych zespoleniach.

Druty Kirschnera – co to jest, jak długo trzeba nosić, usuwanie

Zespolenie drutem

Drut, jako materiał zespalający, został całkowicie zdyskwalifikowany w złamaniach trzonów kości. Stosuje się go jeszcze w złamaniach rzepki i (rzadziej) wyrostka łokciowego, jak również w odłamaniach i przemieszczeniach drobnych fragmentów kostnych.

Używa się drutu chirurgicznego grubości 0,5-3 mm w postaci pętli otaczających odłamy. Skręcenie drutu przybliża i dociska odłamy. Jednak przeprowadzenie drutu wokół odłamów, a nawet przez kość, nie zabezpiecza dostatecznie stabilnego unieruchomienia złamania. W ciągu kilku dni po operacji, w efekcie procesów resorpcyjnych oraz czynności mięśni, pętla obluźnia się i przesuwa.

Stabilne zespolenie złamań wprawdzie nie przyspiesza okresu uzyskania zrostu kostnego, ale przez wczesne włączenie ćwiczeń usprawniających skróciło okres od wypadku do pełnego powrotu ruchowej sprawności chorych.

Aparat Ilizarowa

Właściwości mechaniczne aparatu Ilizarowa w postaci wytrzymałości na siły gnące i rotacyjne przy równoczesnej elastyczności w stosunku do sił osiowych zapewniają optymalne środowisko biomechaniczne i biologiczne dla gojenia się kości.

Zobacz również: Metoda Ilizarowa.

Elastyczność osiowa jest o 75% większa niż w innych stabilizatorach. Z kolei wydolność mechaniczna prawidłowo założonych aparatów pozwala na pełne obciążenie leczonych, złamanych kończyn, co stymuluje wzrost kości.

Druty Kirschnera – co to jest, jak długo trzeba nosić, usuwanie

Druty Kirschnera – charakterystyka

Rednice używanych drutów Kirschnera zależą od:

  • wieku i masy pacjenta;
  • leczonego segmentu kończyny;
  • jakości tkanki kostnej.

Druty powinny mieć zakończenie w kształcie lancetu, co znacznie ułatwia ich wprowadzanie w warstwę korową kości. Bardzo istotne mechanicznie jest odpowiednie napięcie drutów, które powinno wynosić 100-130 kg. Osiąga się je przez naciągnięcie drutu specjalnym kluczem dynamometrycznym lub ręcznie, nawijając go na śrubę mocującą przy jednoczesnym dokręcaniu nakrętki.

O sile umocowania pierścienia na kości decydują:

  • liczba drutów;
  • wielkość kąta skrzyżowania pomiędzy drutami.

Minimalna liczba drutów do założenia pierścienia wynosi dwa, umieszczone po jego przeciwnych stronach. Im większy kąt ich skrzyżowania, tym większa stabilność mocowania. Optymalne jest uzyskanie 90 stopni skrzyżowania, ale tylko nieliczne miejsca w obrębie kończyn dają taką możliwość.

Zastosowanie

Druty Kirschnera znajdują zastosowanie przy leczeniu zakażonych stawów rzekomych, stawów rzekomych i ubytków kości, obrażeń wielomiejscowych oraz złamań:

  • otwartych kości długich;
  • otwartych ze zmiażdżeniowym ubytkiem kości;
  • segmentalnych (wieloodłamowe, wielopoziomowe);
  • plateau piszczeli oraz typu pilon;
  • z niestabilnością sąsiednich stawów.

Druty o średnicy 1,5 mm znajdują zastosowanie u dzieci i do leczenia złamań kości przedramienia u dorosłych. Do zespalania złamań kości ramiennej, kości piszczelowej i kości udowej u dorosłych używa się głównie tych o średnicy 1,8 mm. W przypadkach słabej jakości tkanki kostnej lub znacznej nadwagi pacjenta należy stosować druty o średnicy 2 mm.

Technika wprowadzania drutów

Przy wprowadzeniu drutów Kirschnera wiertarkę unieruchamia się dopiero po wprowadzeniu drutu przez skórę, tkankę podskórną i po oparciu jego ostrza na kości. Następnie druty przeprowadza się przez obydwie korówki i jamę szpikową.

W trakcie ich przeprowadzania w bezpośrednim sąsiedztwie stawu, mięśnie przed ich przebiciem należy rozciągnąć. Na przykład, aby przeprowadzić drut od przodu przez dalszą przynasadę kości udowej, najpierw trzeba zgiąć kolano celem rozciągnięcia prostowników.

Dalej wbija się drut, przewierca kość, a przed jego wyprowadzeniem z kości po stronie przeciwnej (czyli w tym przypadku po tylnej stronie uda) kolano należy wyprostować. Celem tych wszystkich czynności jest uniknięcie problemów z późniejszym rozćwiczeniem stawów.

Bibliografia

  1. Marczyński W., Traumatologia Narządu Ruchu, Biologia i Biomechanika Leczenia, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2017.
  2. Tylman D., Dziak A., Traumatologia Narządu Ruchu, Tom I, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1996.

Polecane produkty:Druty Kirschnera – co to jest, jak długo trzeba nosić, usuwanie

Złamanie Collesa – przyczyny, objawy, leczenie, rehabilitacja

Druty Kirschnera – co to jest, jak długo trzeba nosić, usuwanie

Złamanie Collesa, czyli złamanie nasady dalszej kości promieniowej należy do powszechnych urazów narządu ruchu, zwłaszcza u osób starszych. Przyczyną jest zwykle upadek na wyprostowaną rękę. Złamanie objawia się silnym bólem, obrzękiem i deformacją kończyny w okolicach nadgarstka. Aby uniknąć powikłań, należy pilnie zgłosić się do lekarza, który, po wykonaniu odpowiednich badań, zadecyduje o najlepszym sposobie leczenia.

Jak dochodzi do złamania Collesa?

Jak pokazują statystyki, na złamanie Collesa (ICD-10 S52.5), w największym stopniu narażone są kobiety po 65. roku życia. Specjaliści wiążą to ze zmianami osteoporotycznymi, które bardzo często występują u pań w tej grupie wiekowej. Osteoporoza przyczynia się do zmniejszenia gęstości kości, co skutkuje ich większą podatnością na uszkodzenia.

Nie oznacza to jednak, że problem nie dotyczy mężczyzn – odporność kości na przeciążenia spada wraz z wiekiem niezależnie od płci i chorób towarzyszących.

Sprawdź, kiedy warto skorzystać z szyny CPM na łokieć

Upadek na rękę – przyczyna złamania Collesa

Do złamania typu Collesa dochodzi najczęściej w czasie upadku na dłoniową część ręki (gdy podczas upadku ręka ustawiona jest odwrotnie, mamy do czynienia ze złamaniem Smitha).

Jeśli w czasie potknięcia bądź utraty równowagi upadniemy na wyprostowaną rękę ustawioną w zgięciu grzbietowym, istnieje duże ryzyko przerwania ciągłości kości w okolicach nadgarstka.

To właśnie na kość promieniową (czyli tą znajdującą się bliżej kciuka) oddziałują wówczas największe siły.

Złamanie kości promieniowej tego typu ze sporą częstotliwością diagnozuje się także u ludzi młodych. Nierzadkie są złamania Collesa u dzieci, u których kościec nie jest jeszcze w pełni rozwinięty. Dominującą przyczyną są wypadki komunikacyjne, urazy sportowe, a także upadki z dużej wysokości.

Druty Kirschnera – co to jest, jak długo trzeba nosić, usuwanie

Złamanie Collesa z przemieszczeniem powoduje deformacje nadgarstka.

Objawy złamania typu Collesa

Do głównych objawów złamania nasady dalszej kości promieniowej należą:

  • silny ból i opuchlizna nadgarstka,
  • ograniczenie ruchomości ręki w stawie,
  • zaczerwienienie w okolicach stawu nadgarstkowego (pod skórą tworzy się krwiak);
  • zwiększenie ciepłoty uszkodzonego miejsca,
  • charakterystyczna deformacja nadgarstka – jeśli mamy do czynienia ze złamaniem z przemieszczeniem, na skutek przesunięcia odłamków kości nadgarstek nienaturalnie się wygina, przez co wyglądem przypomina wygięty uchwyt widelca; dłoń prostopadle wysuwa się względem pozostałej części kończyny.

Ostry ból w nadgarstku nasila się podczas próby poruszania palcami czy manewrowania dłonią, dlatego wykonywanie najprostszych czynności staje się utrudnione lub wręcz niemożliwe. Aby uniknąć groźnych powikłań, należy jak najszybciej skorzystać z pomocy lekarza.

Czy wiesz, co robić i jak leczyć uraz ręki? 

Jak leczyć złamanie nasady dalszej kości promieniowej Collesa?

Złamanie ręki typu Collesa wymaga jak najszybszego sprawdzenia funkcji naczyń krwionośnych i nerwów, a także skontrolowania drożności tętnicy promieniowej, która doprowadza krew do wszystkich elementów dłoni. Istnieje bowiem ryzyko wystąpienia groźnego w skutkach niedokrwienia.

Konieczne jest przeprowadzenie badania RTG ręki (często wykonuje się także zdjęcie zdrowej dłoni, by porównać obrazy). W bardziej skomplikowanych przypadkach, lekarz może zlecić tomografię komputerową lub rezonans magnetyczny, które z dużą dokładnością pozwolą ocenić skalę urazu, m.in.

You might be interested:  Nowotwory nosa i zatok przynosowych – rak nosa i rak zatok

 liczbę odłamków czy zakres przemieszczenia kości.

Należy pamiętać, że jedynie pełna diagnostyka pozwoli zdecydować, jak leczyć złamanie Collesa. 

Dowiedz się, czym jest łokieć tenisity i jakie ma objawy

Orteza przy złamaniu Collesa – jaka i jak długo?

Jeżeli mamy do czynienia ze złamaniem stabilnym (bez przemieszczenia), po repozycji, czyli nastawieniu ręki, zostaje ona unieruchomiona w opatrunku gipsowym lub sztywnej ortezie. Stabilizator nosi się przez około 6 tygodni, zdejmując go na czas ćwiczeń.

Rehabilitacja w tym czasie obejmuje m.in. ćwiczenia izometryczne palców oraz ćwiczenia czynne barków i łokci.

Rozpoczęcie fizjoterapii jeszcze w czasie unieruchomienia jest niezwykle ważne, ponieważ zmniejsza ryzyko zaawansowanego osłabienia siły mięśniowej oraz skraca czas rekonwalescencji.

Przy złamaniu Collesa orteza z usztywnieniem obejmuje nadgarstek i przedramię. Zapewnia odpowiednią stabilizację ręki, unieruchamiając staw promieniowo-nadgarstkowy. Specjalna szyna ułatwia prawidłowe dopasowanie ortezy, a elastyczna taśma stanowi dodatkowe wzmocnienie.

Poznaj najlepsze sposoby na stabilizację nadgarstka 

Operacja po złamaniu nasady dalszej kości promieniowej

Wieloodłamowe złamanie z przemieszczeniem wymaga interwencji chirurgicznej. Zabieg wykonywany jest także w sytuacji, kiedy poza złamaniem nasady dalszej kości promieniowej dochodzi do urazów towarzyszących, np.

 złamania kości nadgarstka. Operację można przeprowadzić dopiero po ustąpieniu obrzęku i stanu zapalnego. Najmniej inwazyjnym sposobem stabilizacji jest wykorzystanie tzw.

drutów Kirschnera, choć zastosowanie znajdują też specjalne płytki i śruby zespalające.

Po operacji konieczne jest uruchomienie ręki i rehabilitacja. Duże znaczenie dla szybszego usprawnienia kończyny mają zabiegi fizykoterapeutyczne, takie jak magnetoterapia, hydromasaże czy manualne masaże lecznicze. Zastosowanie znajduje także kinesiotaping.

Powikłania po złamaniu ręki typu Collesa

Zbyt późno lub niewłaściwie leczone złamanie Collesa niesie ryzyko wystąpienia groźnych powikłań, takich, jak:

  • uszkodzenie nerwów skutkujące zaburzeniami czucia, mrowieniem, drętwieniem, wrażeniem kłucia i pieczenia złamanej ręki,
  • problemy z prawidłowym zrostem kości skutkujące trwałymi deformacjami,
  • zwyrodnienia w obrębie stawu promieniowo-nadgarstkowego oraz promieniowo-łokciowego,
  • przykurcz Volkmanna (przykurcz niedokrwienny) powodujący szponowate ułożenie ręki, sztywność i zasinienie,
  • przewlekły ból ręki, nawet po zakończeniu leczenia.

Szczególnie ważne jest, by bezzwłocznie zgłosić się do lekarza, jeśli w czasie unieruchomienia ręki, zauważymy niepokojące objawy w postaci zasinienia czy znacznego bólu.

Po złamaniu nasady dalszej kości promieniowej można ubiegać się o odszkodowanie. Jego wysokość zależna jest m.in. od rodzaju doznanych obrażeń, wieku pacjenta czy stopnia doznanego uszczerbku.

Haluksy

Haluksy (halluxy, paluchy koślawe) są chorobą cywilizacyjną dotyczącą przede wszystkim kobiet i wynikającą z noszenia butów na wysokich obcasach, nadwagi oraz stojącego trybu życia.

Noszenie butów na wysokich obcasach sprawia, że przednia część stopy jest bardziej obciążona przez co poszerza się, natomiast szpiczasty kształt butów powoduje ucisk i ból. Stopa deformuje się – paluch odchyla się do zewnętrznej części stopy, natomiast kości śródstopia do wewnętrznej.

Z czasem zmianom chorobowym ulegają coraz wyższe partie nogi. Ale choroba ta także dotyka dzieci w wieku od 12 do 15 lat i u nich jest spowodowana zbytnią ruchomością stopy, a zwłaszcza okolic palucha.

Skąd te haluksy (halluxy, paluch koślawy, hallux)

Haluksy (halluxy, paluchy koślawe, hallux) są chorobą cywilizacyjną dotyczącą przede wszystkim kobiet i wynikającą z noszenia butów na wysokich obcasach, nadwagi oraz stojącego trybu życia.

Wysoki obcas powoduje przeciążenie przedniej części stopy, czego skutkiem jest poszerzenie przedostopia i obniżenie poprzecznego łuku stopy, natomiast spiczasty kształt butów zwiększa ucisk na paluchPaluch koślawy – rentgen – potęguje to deformacje i ból.

Pod wpływem zniekształceń zmienia się biomechanika stopy. Nierównomiernie rozkłada się ciężar ciała, paluch nie jest już wystarczająco silnym punktem podparcia w czasie chodu, pogarsza się wytrzymałość struktur stabilizujących stopę, osłabieniu ulegają mięśnie.

Przyczyną występowania tego zniekształcenia u kobiet jest słabsza budowa mięśniowo-więzadłowo-stawowa stopy kobiecej.

Przyczyny koślawości palucha:

  • nieprawidłowa biomechanika pierwszego promienia stopy
  • nadmierna długość palucha – tzw. stopa egipska
  • wzmożona szpotawość I kości śródstopia
  • stopa płasko-koślawa
  • metatarsalgia
  • urazy
  • choroby układowe np. reumatoidalne zapalenie stawów

Paluch sztywny Należy również pamiętać o istnieniu jeszcze jednego rodzaju haluksa, a mianowicie palucha sztywnego (hallux rigidus), którego przyczyny powstania są zbliżone do Paluch sztywny – zdjęcie rentgenowskieprzedstawionych powyżej, a wśród których uraz odgrywa bardzo często główną rolę, np. kopnięcie w twardy przedmiot. Objawia się bólem stawu śródstopno-paliczkowego palucha, sztywnością i związanym z tym ograniczeniem ruchu. W przeciwieństwie do palucha koślawego, paluch jest prosty, a nie skierowany do boku. Zmiana wyżej wymieniona dotyczy mężczyzn.

Haluksy (halluxy) – leczenie

Leczenie zależy od postaci zniekształcenia, dolegliwości, wieku, a także zawodu chorego. Leczenie nieoperacyjne obejmuje wkładki ortopedyczne, ćwiczenia korygujace, fizykoterapię i farmakoterapię.

Przy dużych dolegliwościach wynikających rozwoju miejscowego stanu zapalnego (zapalenie kaletki maziowej) zaleca się, zakładany pod pończochę, ochraniacz z mikrogumy w kształcie ósemki i miejscową farmakoterapię.

Jeżeli dolegliwości bólowe i zniekształcenie są znaczne, a metody nieoperacyjne mało skuteczne zaleca się leczenie operacyjne.

Stopa po zabiegu Rodzaj zastosowanej techniki operacyjnej zależy od stopnia deformacji palucha i pozostałych elementów stopy, o których nigdy nie należy zapominać. Mnogość technik operacyjnych pozwalałaby wyciągnąć wniosek o ich małej skuteczności. Na szczęście nie jest to prawda.

Stosowane w ostatnich latach metody operacyjne, takie jak osteotomia Chevron, osteotomie klinowe, półkoliste, a zwłaszcza metoda Scarf z uwzględnieniem plastyki tkanek miękkich daje dobre iPaluch koślawy po zabiegu – rengen długotrwałe wyniki leczenia.

Zaletą popularnej obecnie metody Scarf, jest możliwość wczesnego obciążenia operacyjnej kończyny oraz stabilne zespolenie odłamów pozwalające na leczenie bezgipsowe. Pacjenci w bardzo krótkim czasie od operacji But pooperacyjny But pooperacyjny(2-3 doby) mogą obciążyć stopę korzystając, do chodzenia, z butów pooperacyjnych, takich jak te pokazane na rysunku.

Po około 6 tygodniach pacjenci powracają do chodzenia w obuwiu codziennym. Należy pamiętać, że każda technika operacyjna ma swoje wskazania, przeciwwskazania, jak również wady i zalety.

Metoda Scarf, choć daje w ponad 70% przypadków gwarancję trwałości efektów terapeutycznych, jednakże zastosowanie jej do wszystkich przypadków z pewnością wszystkich nie zadowoli i nie da oczekiwanych rezultatów. Po zabiegu stosuje się fizykoterapię i ćwiczenia, które pozwalają na szybkie uzyskanie sprawności.

Haluksy (halluxy) – leczenie

Kiedy zniekształcenie nie jest duże i bardzo uciążliwe zaleca się stosowanie wkładek ortopedycznych – międzyplacowych wkładek korygujących, wkładek unoszących przodostopie i ćwiczeń korygujących. Natomiast jeżeli zniekształcenie jest już znaczne lub ból jest bardzo dolegliwy stosuje się korekcję operacyjną.

You might be interested:  Zwężenie przestrzeni międzykręgowej – leczenie i objawy

Jedną z metod operacyjnych jest metoda Scarf z plastyką tkanek miękkich stawu palucha. Dają one dobre i długotrwałe wyniki leczenia. Zaletami tej metody jest leczenie bezgipsowe po operacji. Obciążenie stopy i samodzielne chodzenie jest możliwe od drugiej doby po zabiegu. Stosuje się fizykoterapię i ćwiczenia, które pozwalają na szybkie uzyskanie sprawności.

Po 6 tygodniach pacjenci powracają do chodzenia w obuwiu codziennym.

Jak zapobiegać halluxom

Aby uniknąć halluxów należy:

  • nosić wygodne obuwie (nie powinno ono obcierać nas w żadnym miejscu na stopie, nie należy nosić zbyt długo i często butów na wysokich obcasach, należy również unikać spiczastych kształtów obuwia)
  • zmieniać obuwie w ciągu dnia
  • spacerować boso po miękkim podłożu
  • uprawiać ćwiczenia fizyczne
  • nosić wkładki ortopedyczne
  • unikać nadwagi
  • zawsze dbać o higienę stóp.

Haluksy (halluxy) – dolegliwości

Chorzy zgłaszają się zwykle po wielu latach od wystąpienia pierwszych dolegliwości – powodem jest coraz większe nasilenie dolegliwości stopy, również pozostałych palców.

Pojawia się coraz częściej stan zapalny wokół uwypuklenia I kości śródstopia (ból, zaczerwienienie, zwiększone uwypuklenie) wynikających z podrażnienia kaletki maziowej tam właśnie umiejscowionej.

Z upływem czasu pojawiają się nowe dolegliwości:

  • pieczenie pod głowami głównie II i III kości śródstopia
  • bolesne modzele w wyżej wymienionych miejscach
  • dolegliwości wynikające z rozwoju deformacji pozostałych palców, takich jak palce młotkowate, szponiaste, itd.

Wszystkie wyżej wymienione dolegliwości są potęgowane poprzez ucisk obuwia. Dalszy rozwój zmian, czyli przerwanie błędnego koła, może być tylko leczone operacyjne.

Jak pisać halluxy, haluksy, halluksy czy haluxy (paluchy koślawe)

Oczywiście halluxy, z łaciny paluch to właśnie hallux jest to leżący najbardziej przyśrodkowo i najsilniejszy palec stopy, stanowiący dla niej znaczną podporę. Paluch, podobnie jak kciuk, posiada jedynie dwa paliczki.

Metatarsalgia

Metatarsalgia – dolegliwości w okolicy podgłowowej II – IV kości śródstopia od strony podeszwowej stopy.

Palce młotkowate

Palce młotkowate – termin ten jest używany do opisywania dwóch rodzajów deformacji. Pierwsza z niech dotyczy zmian w stawie między paliczkowym bliższy (PIP) palcy stóp o charakterze nadmiernego zgięcia w stawie PIP. Zmianą zazwyczaj są objęte II i lub III palec.

Owe nadmierne zgięcie w stawie PIP może być utrwalone i wtedy, jest nie korygowalne biernie a jedynym leczeniem jest leczenie operacyjne, lub jest nie utrwalone i daje się korygować biernie a w leczeniu stosujemy metody zachowawcze i ew. operacyjne.

W tym rodzaju deformacji z upływem czasu zmianami objęty zostaje również staw sródstopno-paliczkowy który zazwyczaj ustawia się w pozycji nadmiernego wyprostu. Przyczyną dolegliwości są bolesne modzele na grzbietowej powierzchni palca na wysokości stawu PIP.

W przypadku drugiego rodzaju deformacji zmiana lokalizuje się w stawie między paliczkowym dalszym (DIP) a polega na jego nadmiernym zgięciu. Bolesne modzele tworzą się wówczas na końcu palca zaraz poniżej paznokcia po stronie podeszwowej. Leczeniem jest zabieg operacyjny. Obie deformacje często występują łącznie i wtedy zaciera się wyraźna granica pomiędzy nimi.

Stopa egipska

Stopa egipska – stopa z nadmiernie długim paluchem.

Co to jest kaletka

Woreczkowaty twór wypełniony śluzowatą zawartością, powstaje w miejscach gdzie występuje tarcie oraz na skutek ucisku obuwia, mikrourazów czy odmrożeń.

Osteotomia Chevron

Osteotomia Chevron – rodzaj osteotomii wykonywany w niektórych przypadkach palucha koślawego. Osteotomia jest dokonywana w obrębie głowy I kości śródstopia.

Metoda Scarf

Metoda Scarf – rodzaj osteotomii wykonywany w przypadku palucha koślawego. W swoim kształcie przypomina literę Z. Daje dobrą stabilizację odłamów kostnych i pozwala na wczesne rozpoczęcie obciążania operowanej kończyny.

Usuniecie zespolenia po złamaniu (śruby, blaszki, druty): Czy jest się czego bać?

Niestety większość zespoleń po złamaniu w postaci śrub, drutów czy blaszek kwalifikuje się do usunięcia po nastaniu zrostu kończyny. Decyzję o konieczności pozbycia się ciała obcego z naszego ciała zawsze podejmuje lekarz. Niestety należy się jemu podporządkować, aby uniknąć powikłań, które mogą nam grozić. Jednak czy warto się bać operacji?

Na myśl przychodzi analogia związana z wizytą u dentysty. Im dłużej niepotrzebnie zwlekamy, tym jest gorzej, a leczenie okazuje się bardziej skomplikowane. Gdy już wreszcie wylądujemy na fotelu stomatologicznym czujemy niesamowitą ulgę psychiczną – najgorsze mamy za sobą.

Oczywiście ciężko jest porównywać wyrywanie ósemek czy leczenie kanałowe do usuwania zespolenia z nogi czy ręki.

Oczywiście zabieg ortopedyczny jest bardziej skomplikowany i wymaga odpowiedniego przygotowania oraz późniejszej (prostej) rehabilitacji. Jednak zapewniam Ciebie – abolutnie ma się czego bać.

Tak naprawdę większość pacjentów nie boi się ew. bólu po usunięciu śrub czy blaszek, a tak naprawdę wizyty w szpitalu.

Zdaję sobie doskonale sprawę z faktu, że szpital to nie pub, a łóżko nie jest tym samym co posiadamy w domu. Możemy także trafić na różny personel medyczny czy jakość posiłków.

Na pocieszenie jednak powiem, że zazwyczaj usunięcie zespolenia wiąże się z tylko jedną dobą w szpitalu. Potem otrzymujemy wypis i dalsze wskazówki postępowania z kończyną.

Najczęściej zaleca się oszczędzać daną nogę czy rękę, łykać środki przeciwbólowe i przez tydzień odpoczywać w domowym zaciszu (L4).

Co ciekawe – niektóre proste zespolenia (niewielkie i krótkie śruby lub druty) usuwa się w warunkach ambulatoryjnych z miejscowym znieczuleniem. Całość trwa 30 minut i w ogóle nie wymaga hospitalizacji.

Panicznie boisz się lekarzy i szpitali? Rozważ usunięcie zespolenia prywatnie

W Polsce na godziwe warunki i szacunek możesz liczyć jedynie kiedy zapłacisz.

Na terenie Polski wiele jest prywatnych szpitali ogólnych oraz ortopedycznych. Takie placówki także mogą usunąć nasze zespolenie.

Niewiele pacjentów wie, że ma pełne prawo poddać się zabiegowi w zupełnie innym szpitalu. Wadą takiego rozwiązania są oczywiście koszty. W zależności od rodzaju zespolenia koszt operacji wraz z hospitalizacją waha się od 2000 – 6000 PLN.

Jednak wiele osób jest w stanie zapłacić taką kwotę, a nawet zapożyczyć się tylko po to, aby nie mieć więcej styczności z publiczną służbą zdrowia. Nie jest to szczyt burżuazji, a jedynie sposób na zmniejszenie stresu i obaw związanych z przebywaniem w szpitalu.

Niepubliczne placówki w większości prezentują nieporównywalny poziom jakości usługi. Zaczynając od relacji pomiędzy kadrą a pacjentem, na komforcie i jedzeniu kończąc.

Usunięcie zespolenia po złamaniu: Dlaczego nie warto zwlekać?

Im dłużej posiadasz w swoim ciele śruby, druty czy blaszki wymagające usunięcia, tym bardziej narażasz się na komplikacje.

You might be interested:  Suchość pochwy w ciąży i po porodzie – jakie są skuteczne sposoby na nawilżenie pochwy?

Często charakter zespolenia ogranicza ruchomość kończyny oraz wyklucza pacjenta z uprawiania aktywności fizycznych.

Nierzadko dochodzi także do uszkodzeń tytanu (na przykład pęknięcie śruby) oraz erozji na styku zespolenie – kość. To wszystko wpływa na ryzyko powikłań oraz komplikuje późniejsze próby usunięcia.

Zwłoka wpływa także na naszą psychikę. Wiele osób czuje stałe napięcie psychiczne związane z posiadaniem ciała obcego w swoim organizmie. Warto wówczas pomyśleć o zdjęciu z siebie tego ciężaru, by znów w pełni cieszyć się z życia.

Usuwanie zespoleń kości

Zespolenia kości zakładane są celem ustabilizowania odłamów kostnych po złamaniu lub po zabiegu korekcyjnym. Dzięki temu możliwe jest zapewnienie odpowiednich warunków do uzyskania zrostu kostnego. Gdy lekarz na podstawie zdjęć rentgenowskich potwierdzi zrost kostny, dalsze utrzymywanie zespolenia nie jest już konieczne.

Usunięcie śruby lub płytki tkwiącej w kości wiąże się przeważnie z ponownym otwarciem powłok ciała, stąd wielu pacjentów obawia się powikłań oraz dyskomfortu związanego z gojeniem się rany.

Operacja usunięcia zespolenia należy jednak do prostych procedur, dlatego jeśli zachodzi konieczność wykonania takiego zabiegu, nie należy się go obawiać.

Zespolenia mogą mieć postać śrub, płytek, klamer, gwoździ śródszpikowych lub drutów Kirschnera. Są one wykonane z materiałów, które nie powinny oddziaływać z tkankami ciała (nie powinny wywoływać uczulenia). Obecnie stosowane materiały stanowią wysokiej jakości stopy metalu lub tytanu.

Większość z nich pozwala na korzystanie z badania metodą rezonansu magnetycznego (MRI). Starsze typy metalowych zespoleń kości mogą jednak stanowić przeciwwskazanie do badania MRI, stąd często ograniczają możliwość diagnostyki u pacjenta.

Ograniczenia mogą także dotyczyć korzystania z niektórych zabiegów z zakresu fizykoterapii, tj. elektroterapii czy ultradźwięków. Osoby posiadające metalowe elementy zespoleń w ciele powinny posiadać zaświadczenie dotyczące rodzaju materiału, z jakiego zostały wykonane.

W razie jakichkolwiek wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem.

W jakich przypadkach wskazane jest usunięcie zespolenia?

Decyzję, co do usunięcia zespolenia lub jego pozostawienia w ciele podejmuje chirurg ortopeda. Najlepiej, aby był to ten sam lekarz, który wykonywał zabieg umieszczenia zespolenia w kości. Do czynników przemawiających za usunięciem zespolenia należy:

  • Ograniczenie ruchomości stawu przez śrubę / płytkę – w niektórych przypadkach wskazane jest usunięcie śruby z dalszej nasady kości piszczelowej i strzałkowej, by umożliwić pełny zakres ruchu w stawie skokowym,
  • Ślady uszkodzenia lub obluzowania zespolenia lub podrażnienie tkanek miękkich przez wystający element zespolenia – zwłaszcza u młodych osób prowadzących aktywny tryb życia,
  • Metalowa płytka lub śruba starej generacji uniemożliwiająca korzystanie z diagnostyki rezonansem magnetycznym lub z zabiegów fizykoterapii,
  • Częste podróże i problemy z kontrolą na bramkach lotniskowych.

Wystające druty Kirschnera w palcu ręki czy stopy są obowiązkowo usuwane po uzyskaniu zrostu kostnego (ok. 6 tydzień po pierwotnym zabiegu).

Dalsze pozostawienie drutów Kirchnera w palcu groziłoby zakażeniem, stanem zapalnym lub uszkodzeniem kości paliczków w trakcie chodu. Do zespoleń, które nie muszą być usuwane, należą gwoździe śródszpikowe, np. w kości udowej.

Ostateczną decyzję odnośnie pozostawienia lub usuwania śrub z kości podejmuje zawsze lekarz prowadzący i nie należy tej decyzji podważać.

Jaki jest optymalny czas na wyciągnięcie śruby z kości?

Zespolenie kości można usunąć już po uzyskaniu pełnego zrostu kostnego po złamaniu. Optymalny czas usunięcia zespolenia zależy od rodzaju zastosowanych śrub lub płytek, umiejscowienia złamania, przebiegu rekonwalescencji po zabiegu oraz wieku i chorób współistniejących pacjenta.

Najbezpieczniej usunąć zespolenie np. ze stawu skokowego (po złamaniu kostek)  po 3 miesiącach – pozwoli to uniknąć niepotrzebnej blokady w obrębie widełek kości piszczelowej i strzałkowej, która mogłaby zaburzać biomechanikę stawu skokowego.

Należy jednocześnie pamiętać, że rodzaje zespoleń są różne – niektóre są bardziej „sztywne”, a inne „pracują” wraz kośćmi.

Gdy lekarz wyraźnie zleci usunięcie śrub, nie należy odwlekać zabiegu w czasie, ponieważ pozostawienie zespolenia w ciele może narazić pacjenta na powikłania w przyszłości.

Jak przebiega zabieg usunięcia zespoleń metalowych?

Usunięcie wystającego drutu Kirchnera z palca (np. po zabiegach korekcyjnych palca młotkowatego w stopie jest obligatoryjną czynnością po potwierdzeniu zrostu kostnego paliczków palca.

Usunięcie drutu Kirchnera zajmuje tylko kilka minut i często nie wymaga podania środka znieczulającego. Podczas tej czynności nie ma konieczności przecinania skóry – drut wysuwany jest wystającą częścią przez czubek palca.

Nie ma też konieczności zakładania szwów – pozostaje jedynie mała dziurka (do 2mm), która bardzo szybko się goi.

Usunięcie zespoleń wewnętrznych wymaga uzyskania dostępu do zespolenia, które ma być wyjęte i wiąże się z przecięciem skóry. Pacjent pozostaje pod wpływem znieczulenia miejscowego, zewnątrzoponowego lub ogólnego – zabieg jest więc całkowicie bezbolesny.

Chirurg nacina skórę w zakresie, który umożliwia mu całkowite usunięcie wszystkich śrub i płytek. Po wyjęciu zespolenia skóra jest zszywana i zabezpieczona opatrunkiem. Usuwanie zespolenia po złamaniu jest z reguły dużo krótszym zabiegiem w porównaniu do pierwotnej operacji jego założenia.

Czas trwania jest zależny od umiejscowienia, rodzaju usuwanego zespolenia oraz tego czy doszło do przerostu zespolenia tkanką kostną. Czas zabiegu wynosi najczęściej około 30 minut. W przypadku usunięcia niewielkich śrubek pacjent wychodzi ze szpitala w ten sam dzień.

Jeśli usuwane zespolenie było większe i wymagało zastosowania specjalnego znieczulenia lub było umiejscowione w delikatnej okolicy, wypis ze szpitala następuje dzień po zabiegu.

Postępowanie po zabiegu

Gdy znieczulenie przestaje działać, mogą pojawić się lekkie dolegliwości bólowe, co jest normalnym zjawiskiem wynikającym z przerwania ciągłości tkanek i rozpoczęcia procesów gojenia. Operowana okolica może być też lekko opuchnięta i stan taki może utrzymywać się do kilku tygodni po zabiegu. Celem ograniczenia obrzęku można stosować chłodne okłady.

Rehabilitacja po usunięciu zespolenia polega głównie na mobilizacji blizny pooperacyjnej, by zmniejszyć jej widoczność oraz poprawić elastyczność i przesuwalność względem innych tkanek.

Postępowanie może uwzględniać także ćwiczenia zakresu ruchu w przyległym stawie. Po zabiegu usunięcia śrub z kości piszczelowej lub z innych kości kończyny dolnej nie ma potrzeby korzystania z kul.

Powrót do aktywności jest możliwy po wygojeniu rany pooperacyjnej – jest to z reguły 3 tydzień po zabiegu.

Ważne informacje

Najczęściej zadawane pytania o usuwanie zespoleń kości:

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *