Małpia ospa – przyczyny, objawy, leczenie, jak rozpoznać wirus małpiej ospy?

Epidemie i pandemie towarzyszyły naszemu gatunkowi od zarania dziejów, jednak niektóre z nich okazały się szczególnie poważne. Przedstawiamy listę zawierającą dziesięć takich zdarzeń, które miały miejsce w XX i XXI wieku.

W historii Starego Kontynentu jak i całego świata zapisało się wiele epidemii oraz pandemii, które doprowadziły do znacznych strat w ludziach. W przypadku Europy jedną z najważniejszych była słynna, XIV-wieczna pandemia dżumy.

Za jej sprawą życie straciło nawet 100 milionów osób, co stanowiło ok. 20-25% ówczesnej liczby ludności naszego kontynentu.

Wywołane obecnością bakterii Yersinia pestis czynniki chorobowe zazwyczaj doprowadzały do śmierci zarażonych w ciągu zaledwie tygodnia.

Co gorsza, choroba powracała na przestrzeni wieków, a w najnowszej historii najpoważniej zapamiętano ją za sprawą tzw. trzeciej wielkiej pandemii dżumy. Docierając na niemal wszystkie kontynenty, doprowadziła ona do śmierci 12 milionów mieszkańców w samych tylko Indiach oraz Chinach. W tym wpisie skupimy się jednak na jeszcze późniejszym okresie, a dokładniej na XX i XXI wieku.

Małpia ospa – przyczyny, objawy, leczenie, jak rozpoznać wirus małpiej ospy?

Cholera (1899-1923)

Zgodnie z informacjamiudostępnionymi przez Światową Organizację Zdrowia, każdego rokuna cholerę zapadają nawet 4 miliony ludzi. Wywołana zarażeniemszczepami Vibriocholerae choroba może prowadzić dokilkudziesięciu tysięcy zgonów rocznie.

Pandemia z lat 1899-1923miała jednak znacznie większe konsekwencje. Określona mianemszóstej pandemii cholery, najpoważniejsze skutki miała na terenieIndii, gdzie mogła wywołać ponad 800 tysięcy zgonów.

W dużejmierze wiązało się to z problemami sanitarnymi, z jakimi zmagałsię ten kraj. W związku z wyższym poziomem rozwoju, środkowa izachodnia Europa w zasadzie nie miały do czynienia z ową pandemią.

Z problemami zmagali się jednak mieszkańcy północnej Afryki,Rosji, czy Bliskiego Wschodu. W pozostałych krajach przypadkizachorowań były w dużej mierze jednostkowe.

Małpia ospa – przyczyny, objawy, leczenie, jak rozpoznać wirus małpiej ospy?

Grypa „hiszpanka” (1918-1920)

Zdecydowanienajpoważniejsza pandemia w najnowszej historii, można by jązestawić pod względem liczby zgonów z czarną śmiercią zXIV wieku. Wywołane obecnością wirusa H1N1 objawy zostałyzaobserwowane u nawet 500 milionów ludzi na całym świecie. Jejcechą szczególną była wysoka śmiertelność wśród osób, którezazwyczaj najlepiej radzą sobie z grypą.

Popularna „hiszpanka”zabijała bowiem w dużej mierze ludzi z przedziału wiekowego od 20do 40 lat. Łatwość, z jaką wirus się przenosił doprowadziła dosytuacji, w której na tę niezwykle groźną odmianę grypyzachorowało ok. 1/3 ówczesnej ludności Ziemi. Z kolei wysokaśmiertelność przełożyła się na ogromną liczbę zgonów, którątrudno dokładnie określić.

Naukowcy szacują, że wyniosła ona od20 do nawet 100 milionów.

Małpia ospa – przyczyny, objawy, leczenie, jak rozpoznać wirus małpiej ospy?

Grypa azjatycka (1957-1958)

Wywołana wirusem H2N2grypa jest podejrzewana o wywołanie innej pandemii pod koniec XIXwieku. Ta z połowy poprzedniego stulecia była jednak bardziejzabójcza, a za jej źródło uważa się wschodnią Azję.Początkowo grypa azjatycka rozprzestrzeniła się w Chinach orazotaczających je krajach, jednak już po kilku miesiącach dotarłam.in. do Stanów Zjednoczonych.

Co ciekawe, choroba powracałaseriami, a każda kolejna była bardziej zabójcza. W latach, kiedytrwała pandemia, a więc w 1957 i 1958 roku, wirus H2N2 byłodpowiedzialny za śmierć co najmniej dwóch milionów ludzi, choćgórna granica mogła wynieść nawet dwukrotnie więcej. H2N2zapisał się w historii medycyny również we wspomnianej końcówceXIX wieku, kiedy to wywołał ok.

miliona zgonów.

Małpia ospa – przyczyny, objawy, leczenie, jak rozpoznać wirus małpiej ospy?

Grypa Hong-Kong (1968-1969)

Pandemia stanowiąca swego rodzaju pokłosie grypy azjatyckiej, która miała miejsce zaledwie dekadę wcześniej. Jej wybuch wiązał się z mutacją wspomnianego wirusa H2N2, który na skutek tzw. genetycznej reasortacji przybrał formę H3N2.

I choć mutacja może przywodzić na myśl poważniejsze konsekwencje związane z wystawieniem na działanie wirusa, to w tym przypadku było odwrotnie. H3N2 doprowadził oczywiście do ogromnej liczby zgonów, lecz jego śmiertelność była zauważalnie niższa niż w przypadku H2N2. Wyniosła ona 0,5%, efektem czego była śmierć ok.

miliona osób na całym świecie. Ten sam wirus powracał jeszcze kilkukrotnie w latach 70., ale nie był już szczególnie groźny dla życia.

Małpia ospa – przyczyny, objawy, leczenie, jak rozpoznać wirus małpiej ospy?

Ospa prawdziwa (1974)

Epidemia, do którejdoszło na terenie Indii w połowie lat 70. nie mogła się równaćpod względem liczby ofiar z wcześniej opisanymi pandemiami. Stanowijednak jeden z najpoważniejszych i najlepiej udokumentowanychprzypadków zarażenia wirusem variolaminor lub variolamaior.

Obecnieospa prawdziwa znajduje się na liście chorób, które zostałyzwalczone i nie stanowią już zagrożenia. Epidemia z 1974 rokudoprowadziła do śmierci ok. 15 tysięcy osób, a wielu zarażonych,mimo że przeżyło, zmagało się z konsekwencjami choroby, np. zasprawą utraty wzroku.

Śmiertelność w przypadku epidemii naterenie Indii wyniosła ok. 25%, choć wcześniej w historii wirusyodpowiedzialne za wywoływanie ospy prawdziwej prowadziły do śmiercinawet 80% zarażonych.

Opracowanie skutecznych szczepionek wiązałosię z eradykacją choroby, a ostatni oficjalnie udokumentowanyprzypadek śmierci w związku z zarażeniem ospą prawdziwą miałmiejsce w 1978 roku.

Małpia ospa – przyczyny, objawy, leczenie, jak rozpoznać wirus małpiej ospy?

AIDS (1960-obecnie)

Pierwszaw tym zestawieniu pandemia, która oficjalnie trwa do dziś. Za jejwybuch odpowiada HIV, określany mianem ludzkiegowirusa niedoboru odporności.Co ciekawe, mimo wieloletnich badań nad AIDS, nadal nie ma pewnościco do tego, w jaki sposób wirus HIV zaczął stanowić zagrożeniedla ludzi.

Teorii jest naprawdę wiele, poczynając od tych, nazwijmyto, kontrowersyjnych, o celowym opracowaniu wirusa w laboratorium, pobardziej akceptowalne. Ta najbardziej prawdopodobna wiąże się zmutacją wirusa SIV, który atakuje organizmy szympansów. Niewiadomo, czy przeniósł się on na ludzi na skutek, np.

spożyciamałpiego mięsa, czy też z powodu celowego wstrzyknięcia małpiejkrwi do ludzkiego krwiobiegu. Takich praktyk dokonywano bowiem wokresie, kiedy rozpoczęła się pandemia – chodziło o walkę zinnymi chorobami, m.in. malarią oraz chorobą Heinego-Medina. Pewnymjest natomiast, że AIDS wciąż stanowi ogromne zagrożenie, choćdługość życia chorych systematycznie się wydłuża.

W 2018 rokuna całym świecie oficjalnie żyło niemal 38 milionów osóbzarażonych HIV. W tym samym roku zmarło ok. 770 tysięcy chorych, ałączna liczba zgonów związanych z AIDS przekroczyła już 30milionów.

Małpia ospa – przyczyny, objawy, leczenie, jak rozpoznać wirus małpiej ospy?

SARS (2002-2003)

Zewzględu na kraj, w którym rozpoczęła się pandemia oraz gatunekwirusa, który jest odpowiedzialny za jej wywołanie, pandemię SARSporównuje się do tej obecnej, związanej z 2019-nCoV. Mimo, żeoficjalne dane sugerowały, jakoby SARS doprowadził do śmierci ok.

800 osób, to organizacje z całego świata podważały prawdziwośćinformacji udostępnionych przez chiński rząd. Średniaśmiertelność wyniosła niemal 10 procent, a najwyższa okazałasię w przypadku Kanady, gdzie zmarły 44 z 251 zarażonych osób.

Pandemia objęła swoim zasięgiem Azję, Europę oraz AmerykęPółnocną, choć na Starym Kontynencie nie udokumentowano anijednego związanego z nią zgonu. Jednym z czynników łączącychSARS-CoV z 2019-nCoV jest jego największa śmiertelność wśródosób starszych, po 60. roku życia.

Nieoficjalnie mówi sięrównież, że źródłem obu wirusów mogły być nietoperze, któresprzedawano na targach w miastach Foshan (źródło SARS-CoV) orazWuhan (źródło 2019-nCoV).

Małpia ospa – przyczyny, objawy, leczenie, jak rozpoznać wirus małpiej ospy?

„Świńska” grypa (2009-2010)

Takjak w przypadku pandemii sprzed stu lat, która mogła doprowadzićdo nawet 100 milionów zgonów, pandemia z lat 2009-2010 równieżbyła związana z wirusem H1N1. Różniła je jednak śmiertelność,która w przypadku „hiszpanki” była nawet stukrotnie wyższa.

Pierwsze opisane przypadki zarażenia nowym szczepem H1N1 pojawiłysię na terenie Stanów Zjednoczonych, jednak choroba szybkoprzeniosła się na inne kraje Ameryki, m.in. do Meksyku. Już pomiesiącu H1N1 oficjalnie trafił do Europy, a w kolejnych tygodniachobjął zasięgiem cały świat.

Jedynym kontynentem, na którymoficjalnie nie odnotowano ani jednego zgonu okazała się Antarktyda.Badacze szacują, iż łącznie zarażonych wirusem „świńskiej”grypy było nawet 200 milionów osób. Śmierć w związku z objawamiwywołanymi jego obecnością poniosło nieoficjalnie ok. 200 tysięcyludzi.

Dla porównania, sezonowa grypa wywołuje każdego roku śmierćod 200 do 500 tysięcy pacjentów.

Małpia ospa – przyczyny, objawy, leczenie, jak rozpoznać wirus małpiej ospy?

Ebola (2013-2016)

Epidemia gorączki krwotocznej Ebola, która rozpoczęła się w 2013 roku odbiła się szerokim echem w mediach całego świata. Choroba jest wywoływana wirusem zwanym Zaire Ebolavirus, który został odkryty w 1976 roku na terenie Demokratycznej Republiki Konga.

Poważny problem z tym wirusem pojawił się jednak znacznie później, bo w 2013 roku. Właśnie wtedy na terenie Gwinei odnotowano pierwsze przypadki zarażenia. Szybko udokumentowano kolejne, a epidemia objęła swoim zasięgiem Liberię i Sierra Leone.

Pojedyncze zarażenia wystąpiły nawet na terenie Stanów Zjednoczonych oraz Europy. Początkowo śmiertelność wirusa była niezwykle wysoka, a w maju 2016 roku Światowa Organizacja Zdrowia ogłosiła, iż zmarło 11 323 z 28 646 pacjentów.

Oznaczało to śmiertelność na poziomie niemal 40 procent, która spadła dopiero w 2016 roku. Właśnie wtedy opracowano szczepionkę odznaczającą się skutecznością rzędu 70-100 procent.

Małpia ospa – przyczyny, objawy, leczenie, jak rozpoznać wirus małpiej ospy?

Odra (2019-obecnie)

Podobnie jak w przypadku AIDS, również walka z epidemią odry nie dobiegła jeszcze końca. Światowa Organizacja Zdrowia uznaje ją za jedno z największych zagrożeń, ponieważ choroba dotyka przede wszystkim dzieci, a na terenie Afryki brakuje szczepionek przeciwko niej.

Ok. 90 procent zmarłych na skutek zarażenia wirusem odry stanowią osoby poniżej piątego roku życia. Z oficjalnych danych ze stycznia 2020 roku wynika, iż na terenie Demokratycznej Republiki Konga śmierć na skutek zachorowania na odrę poniosło ponad 6 tysięcy osób.

Epidemia dotyczy już wszystkich prowincji tego kraju, a program szczepień okazuje się niewystarczający. Jest to kolejna, po wspomnianej Eboli, epidemia szalejąca na terenie afrykańskiego kontynentu.

O ile jednak walka z wirusem Ebola się niemal zakończyła, tak sytuacja w przypadku odry wydaje się znacznie poważniejsza.

Powagę sytuacji potęguje fakt, iż Demokratyczna Republika Konga liczy ponad 80 milionów mieszkańców, podczas gdy na tę chwilę wystąpiło tam co najmniej 300 tysięcy zachorowań.

Pokswirusy – charakterystyka, choroby, leczenie

2019-08-16 19:06 Natalia Młyńska

You might be interested:  Miażdżyca mózgu – przyczyny, objawy, leczenie miażdżycy naczyń mózgowych

Pokswirusy to złożona grupa wirusów wywołujących przede wszystkim zmiany pęcherzykowe. Są to największe wirusy chorobotwórcze atakujące ludzi, jako jedyne dostrzegalne pod mikroskopem świetlnym. Wywołują m.in. takie choroby jak ospa prawdziwa, ospa krowia czy mięczaka zakaźnego.

Spis treści

Pokswirusy (Poxviridae, z ang. pokkes – kieszonka) należą do podrodziny Chordopoxvirinae, rodzajów Orthopoxvirus i Molluscipoxvirus. Za wyjątkiem trzech najważniejszych wirusów: ospy prawdziwej, krowianki i mięczaka zakaźnego sporadyczne zakażenia u ludzi mogą wywoływać liczne odzwierzęce ortopokswirusy.

Pokswirusy – cechy wspólne

Cechy wspólne pokswirusów to m.in.:

  • złożona budowa wirionu i brak symetrii spiralnej lub iksosaedralnej
  • wymiary 230-450 / 140-250
  • replikacja pokswirusów zachodzi w cytoplazmie, co jest niezwykłe u wirusów DNA
  • genom pokswirusów jest liniowym dwuniciowym DNA i ma długość 120-375 tysięcy par zasad

Dzięki wielowarstwowemu płaszczowi o dużej zawartości białek są dość oporne na środki dezynfekcyjne i antyseptyczne.

Choroby wywoływane przez ortopokswirusy – ospa prawdziwa

Ospa prawdziwa to zakaźna choroba wysypkowa, posiadająca wysoki wskaźnik śmiertelności. Wyróżniono dwie postacie ospy: najcięższa – ze śmiertelnością 50% oraz łagodniejszą, w której śmiertelność wynosiła ok. 1%.

Wirus ospy prawdziwej (Variola virus) należy do rodzaju Orthopoxvirus. Przenosił się głównie drogą kroplekową, ale dużą rolę odgrywała też droga bezpośredniego kontaktu w postaci materiału zakaźnego z krost. Chory był zakaźny od czasu wystąpienia gorączki aż do chwili odpadnięcia ostatniego strupa.

  • Obraz kliniczny ospy prawdziwej 

W pierwszej fazie zakażenia wirus namnażał się w górnych drogach oddechowych i węzłach chłonnych, a następnie doprowadzał do wiremii pierwotnej, po czym następował okres bezobjawowy trwający ok 4-14 dni. Po okresie inkubacji, trwającym średnio 12 dni u chorego pojawiały się objawy prodromalne:

  • gorączka (z reguły >40 stopni C)
  • bóle mięśni
  • złe samopoczucie

Po kilku dniach od wystąpienia gorączki tworzyły się krosty wewnątrz jamy ustnej i gardła. Wskutek rozsiewu wirusa drogą krwi podczas wtórnej wiremii pojawia się wysypka, która była wynikiem replikacji wirusa w środbłonku naczyń krwionośnych i w skórze właściwej. Pojedyncza zmiana skórna przechodziła zmiany typu:

grudka → pęcherzyk → krosta → strup

przy czym każde stadium trwało 1-2 dni.

Wysypka występowała najpierw na twarzy, następnie na dłoniach i stopach. Przechodziła na ramiona i tułów, jednak cały czas dominowała na środku ciała. Po odpadnięciu strupów pozostawały blizny. U pacjentów z postacią ciężką dochodziło do rozwijania się groźnych powikłań, np. zapalenia mózgu oraz krwotocznej postaci choroby związanej z DIC i ogólną toksemią.

  • Rozpoznanie ospy prawdziwej

Rozpoznanie ułatwiały ciałka wtrętowe, inaczej ciałka Guarnieriego występujące w zakażonych komórkach nabłonkowych. Wirus zdolny jest do namnażania się w zarodkach kurzych oraz w hodowlach tkankowych.

  • Diagnostyka ospy prawdziwej

Każdy przypadek, w którym podejrzewa się zakażenie wirusem ospy prawdziwej musi zostać zgłoszony i poddany postępowaniu zgodnemu z planem działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Laboratoryjna diagnostyka wirusologiczna obejmuje mikroskopię elektronową materiału ze zmian skórnych. Hodowlę wirusa w liniach komórkowych, ocenę efektu cytopatycznego oraz identyfikację wirusa. Standardowe metody stanowią PCR, PCR w czasie rzeczywistym. Do typowania szczepów lub izolowania wykorzystuje się technikę RFLP lub sekwencjonowanie wybranych regionów wirusowego genomu.

Metody wykorzystywane w badaniach serologicznych to odczyn neutralizacji wirusa z użyciem surowicy krwi pacjenta oraz odczyn zahamowania hemaglutynacji. Nie odróżniają one jednak odpowiedzi humoralnej wynikającej z zakażenia od poszczepiennej. Do serologicznej oceny ostrego zakażenia przydatny jest odczyn ELISA wykrywający swoiste przeciwciała IgM.

  • Leczenie i profilaktyka ospy prawdziwej

Tiosemikarbazony, leki przeciwwirusowe stosowane rutynowo w leczeniu ospy prawdziwej przed jej eradykacją wykazywały ograniczoną skuteczność.

Schemat leczenia w przypadku rozpoznania ospy prawdziwej obejmuje dożylne stosowanie cydofowiru i równoczesne poekspozycyjne podanie szczepionki. Skuteczny lek stanowi też ludzka immunoglobulina zawierająca wysokie miano przeciwciał przeciwko wirusowi ospy prawdziwej lecz jej stosowanie jest obecnie ograniczone wyłącznie do wyjątkowych sytuacji.

Przypuszcza się, że osoby szczepione (w Polsce przed 1980 r.) posiadają przynajmniej częściową odporność na zachorowanie.

Choroby wywołane przez pokswirusy – ospa krowia

Ospa krowia to zoonoza – oznacza to, że chorują przede wszystkim zwierzęta, ale wirus może zaatakować również człowieka. W przypadku ospy krowiej okres inkubacji u krów wynosi od 4 do 8 dni, natomiast u świń 2 dni.

  • Objawy ospy krowiej u zwierząt

Bydło domowe – objawy są podobne do objawów ospy krów. Dotyczą one głównie wymienia i mają postać zmian skórnych. Choroba trwa od 4 do 6 tygodni. Kończy się wyzdrowieniem.

Świnie – u świń, zwłaszcza u prosiąt występują zmiany na skórze.

  • Objawy ospy krowiej u człowieka

Człowiek choruje rzadko, opisano dotychczas ponad 100 zachorowań na krowiankę. Główne objawy to:

Rokowanie chorych zainfekowanych wirusem krowianki jest dobre. Stosuje się tylko leczenie objawowe.

Choroby wywołane przez pokswirusy – mięczak zakaźny

  • Obraz kliniczny i przebieg mięczaka zakaźnego

Wirus namnaża się wyłącznie w komórkach nabłonka płaskiego. Przenosi się poprzez kontakt bezpośredni, przez kontakty seksualne oraz przedmioty codziennego użytku.

Objawia się twardą grudką, niekiedy otoczoną obwódką, u młodzieży i dorosłych najczęściej na narządach płciowych i wewnętrznych powierzchniach ud, u dzieci w okolicach twarzy, a u osób z obniżoną odpornością zmiany mają charakter rozsiany.

Po zagojeniu mogą pozostać zagłębienia, które zanikają lub pozostawiają blizny.

  • Rozpoznanie mięczaka zakaźnego

Rozpoznanie stawia się na podstawie objawów klinicznych, w przypadku wątpliwości można poszerzyć diagnostykę o badanie mikroskopowe.

  • Leczenie mięczaka zakaźnego

Leczenie inwazyjne

  • laseroterapia
  • ekstrakcja w znieczuleniu miejscowym lub łyżeczkowanie
  • krioterapia ciekłym azotem
  • Leczenie farmakologiczne
  • Rozsiane zmiany należy leczyć preparatami przeciwhistaminowymi, immunomodulującymi, przeciwwirusowymi.
  • Na zmiany punktowe można stosować preparaty z kwasem salicylowym lub glikolowym, podofilotoksynę, tretynoinę, wodorotlenek potasu.

Inne choroby wywoływane przez pokswirusy

  • wirus ospy małpiej – występuje w Afryce, wywołuje chorobę bardzo podobną do ospy prawdziwej, z wysoką śmiertelnością
  • wirus ospy owczej (ORFV) – zoonoza, jeśli wystąpi u ludzi, nie wymaga leczenia
  • wirus rzekomej ospy krowiej (PCPV) – zoonoza, jeśli wystąpi u ludzi, nie wymaga leczenia, w przebiegu powstają charakterystyczne guzki, tzw. guzki dojarki
  • Tanapox virus (TANV) – występuje w Afryce, roznosi się przez ukąszenia, wywołuje niegroźną chorobę gorączkową

Małpia ospa – przyczyny, objawy, leczenie, jak rozpoznać wirus małpiej ospy? Studentka kierunku lekarskiego na Uniwersytecie Medycznym w Łodzi. Jej największą pasją jest medycyna. Uwielbia też sport, głównie bieganie i taniec. Chciałaby swoich przyszłych pacjentów leczyć tak, aby widzieć w nich człowieka, nie tylko chorobę.

Ospa wietrzna – objawy i leczenie u dzieci i dorosłych

Ospa wietrzna to choroba o charakterze zakaźnym, którą wywołują wirusy ospy wietrznej oraz półpaśca (Varicella-zoster virus – VZV). Potocznie ospa wietrzna nazywana jest ‘wiatrówką’. Czynnikiem zakaźnym ospy wietrznej jest po prostu człowiek.

Ospa wietrzna występuje w głównej mierze u dzieci, u których ma stosunkowo łagodny przebieg. Ponadto może pojawić się u młodzieży oraz osób dorosłych, u których charakteryzuje się nieco cięższym przebiegiem i powoduje większą liczbę powikłań.

Wirus ospy wietrznej VZV przenoszony jest na drodze kropelkowej i razem z powietrzem, na odległość nawet kilkudziesięciu metrów! Dlatego właśnie schorzenie to nazywa się ospą wietrzną. Zarażenie występuje na skutek kontaktu dziecka z chorą osobą. Możliwe jest również przeniesienie choroby na drodze bezpośredniej, tj.

kontaktu z przedmiotami, garderobą czy ręcznikami mającymi kontakt z płynem wydzielającym się z pęcherzyków skórnych chorego.

Do zakażenia ospą wietrzną dochodzi 1-2 dni przed pojawieniem się pierwszej wysypki i pęcherzyków, natomiast przestajemy zarażać innych, gdy na pęcherzykach pojawią się już strupki, które na końcu samoistnie odpadają. Okres wylęgania ospy wietrznej (czas od zaatakowania organizmu przez wirus do pierwszych objawów ospy wietrznej) to około 14-21 dni.

Patogen, po przebyciu ospy wietrznej pozostaje w naszym organizmie w utajonej postaci i może się znowu uaktywnić, np. wskutek stanu obniżonej odporności. Wówczas rozwija się półpasiec. Największą ilość zachorowań obserwuje się wśród dzieci w wieku od 5 do 9 lat. Chociaż ospa wietrzna może się rozwinąć w każdym wieku, to u dzieci ma ona łagodniejszy przebieg.

WAŻNE: Należy pamiętać, że ospą wietrzną możemy zarazić się nawet przez kontakt z pacjentem chorującym na półpasiec.

Ospa wietrzna jest najpowszechniejszą i najczęściej występująca chorobą zakaźną u dzieci. Według przeprowadzonych badań, zakażonych może być nawet 95 proc. całej populacji, a w naszym kraju co roku do lekarza z objawami ospy wietrznej trafia około 200 tysięcy pacjentów.

Ospa wietrzna wywoływana jest przez patogen VZV, który przenoszony jest drogą kropelkową lub drogą bezpośrednią, np. poprzez korzystanie z tego samego ręcznika czy naczyń co chora osoba. Zarazić można się na wiele sposób, dlatego obserwuje się bardzo wiele falowych zachorowań.

Gdy jedno z dzieci w przedszkolu zachoruje, istnieje prawdopodobieństwo, że w niedługim czasie na ospę wietrzną zachoruje większa liczba dzieci.

Na występowanie ospy wietrznej narażone są szczególnie:

  1. osoby mieszkające pod jednym dachem z dziećmi,

  2. małe dzieci,

  3. wszystkie osoby, które do tej pory nie chorowały na ospę wietrzną,

  4. osoby, które nie zostały zaszczepione na ospę wietrzną,

  5. pracownicy żłobków, przedszkoli, szkół oraz innych miejsc, w których znajdują się duże skupiska dzieci.

Pierwsze objawy ospy wietrznej są zwiastującymi symptomami, charakteryzującymi się kiepskim samopoczuciem, bólami mięśni, głowy, gorączką, biegunką.

You might be interested:  Alantoina – właściwości, działanie, zastosowanie, cena

Z czasem zaczyna dochodzić do wysypu wykwitów – drobnych, czerwonych plamek rozmieszczonych nieregularnie na skórze tułowia i twarzy oraz – w przeciwieństwie do innych chorób wysypkowych – na owłosionej skórze głowy.

Część z nich znika, natomiast pozostałe szybko się przekształcają i w ciągu kilkunastu godzin przechodzą przez kolejne fazy rozwoju – od różowej plamki przez grudkę, aż do pojawienia się delikatnego pęcherzyka otoczonego czerwoną obwódką.

Na początku w pęcherzykach znajduje się jasny płyn, a następnie staje się on bardziej mętny. Wraz z rozwojem ospy wietrznej pęcherzyki zapadają się lejkowato, zasychając w strupki, przylegające dosyć mocno do podłoża. Strupki pozostawiają po sobie blizny i otoczone niekiedy brązową obwódką. W skrajnych przypadkach ospy wietrznej zmiany skórne mają charakter wysypki krwotocznej.

Dla objawów ospy wietrznej bardzo typowe jest pojawianie się wysypki w kilku rzutach. Powoduje to różnorodność zmian skórnych, gdyż na skórze znajdują się wykwity, które są na różnym poziomie rozwoju, tzw. wysypka polimorficzna.

Wysypka towarzysząca ospie wietrznej powoduje swędzenie, a drapanie strupów może prowadzić do tworzenia się ubytków w naskórku. Zmiany pojawiają się często na błonach śluzowych, szczególnie:

  1. w okolicy ujścia cewki moczowej,

  2. krtani,

  3. narządów płciowych (warg sromowych),

  4. jamy ustnej,

  5. spojówkach i strunach głosowych (rzadziej),

  6. jelit.

Ospa wietrzna może przebiegać łagodnie z małymi objawami ogólnymi i kilkoma zmianami skórnymi, aż do kilkuset wykwitów i znacznej toksyczności z wysoką temperaturą. Zakaźność ospy wietrznej utrzymuje się dwa dni przed pojawieniem się wysypki do czasu odpadnięcia strupków.

W przypadku wystąpienia objawów ospy wietrznej należy natychmiast udać się do lekarza i pozostawać pod jego stałą obserwacją.

Ospa wietrzna to przypadłość, która jest łatwa do zdiagnozowania. Lekarz ogląda zmiany skórne i odróżnia symptomy ospy wietrznej od objawów półpaśca. Niekiedy konieczne jest przeprowadzanie:

  1. izolacji wirusa z płynu pobranego z pęcherzyków,

  2. badań serologicznych,

  3. badań wykrywających materiał genetyczny wirusy za pomocą techniki PCR.

Leczenie ospy wietrznej ma jedynie charakter objawowy, polegający na obniżaniu gorączki oraz łagodzeniu nieznośnego swędzenia wysypki za pomocą przepisanych przez lekarza środków przeciwświądowych.

Skutki drapania można zmniejszyć przez obcięcie dziecku krótko paznokci i zakładanie mu na noc bawełnianych rękawiczek.

Ryzyko nadkażeń bakteryjnych można zminimalizować dzięki częstym kąpielom, zmianie pościeli z dodatkiem specjalnych płynów antyseptycznych oraz częstą zmianę ubrania.

Podobnie jak w przebiegu wielu innych dolegliwości, tak i w przypadku ospy wietrznej dziecko powinno mieć spokój. Należy podawać mu często dużą ilość płynów oraz stosować zdrową dietę. Na nieznośny świąd można dziecku podać wapń. Pojawienie się powikłań po ospie wietrznej wymaga hospitalizacji.

Ospa wietrzna a ciąża

Szkodliwy wpływ ospy wietrznej na płód zależy od okresu ciąży, w którym doszło do zakażenia matki. Jeśli zakażenie nastąpiło w I lub II trymestrze ciąży, wirus przenikając przez łożysko może prowadzić do:

  1. tworzenia się blizn skórnych,

  2. niedorozwojukończyn i palców,

  3. wad oczu,

  4. zaniku kory mózgowej.

Jeżeli do zakażenia matki wirusem ospy wietrznej dojdzie na ok. 3 tygodnie przed porodem, u dziecka będącego w dobrym stanie ogólnym, tworzą się typowe zmiany skórne. Ospa wietrzna u matki między 5.

dniem przed i do 2 dni po porodzie powoduje ryzyko ciężkiej choroby u noworodka, której śmiertelność wynosi około 30%.

Dzieje się tak, ponieważ nie ma czasu na wytworzenie i przekazanie dziecku przez matkę biernych przeciwciał.

Podczas ospy wietrznej u dziecka niekoniecznie poleca się stosowanie płynnych pudrów, które mimo początkowego łagodzenia świądu, po zaschnięciu dają uczucie ściągania skóry oraz bólu. Jest to również doskonała pożywka dla bakterii, przez co nie rzadko obserwuje się nawrót zmian skórnych.

Przeciwwskazane jest również używanie gencjany, ponieważ zakrywa ona zmiany skórne, co powoduje że utrudnione jest obserwowanie ewentualnych nadkażeń powstałych krostek. Na nieprzyjemne swędzenie zmian w okolicy krocza poleca się stosować żel z lidokainą.

Czasem lekarz przepisuje preparaty przeciwhistaminowe, które posiadają właściwości łagodzące uproczywy świąd.

Ulgę przynosi również rumianek, który zawiera właściwości lecznicze i łagodzące uporczywy świąd. Można przygotować okłady na bazie rumianku – dwie torebki suszonego rumianku zalać wodą, a następnie poczekać aż przestygnie.

Następnie napoczyć letni ręcznik naparem i przecierać delikatnie krostki na ciele dziecka. Pozostawić do wyschnięcia. Zaleca się również kąpiele w rozcieńczonym nadmanganianie potasu. Wystarczy do miski lub wanny wrzucić nadmanganian potasu, a następnie rozcieńczyć go letnią wodą.

W tak przygotowanej kąpieli należy zanurzać dziecko, nawet codziennie.

Powikłania po osobie wietrznej są na ogół są rzadkie. Najczęstsze z nich to:

  1. zakażenia bakteryjne skóry o charakterze wtórnym, które powodujetworzenie się blizn,

  2. zapalenie ucha środkowego,

  3. rzadkozapalenie płuc,

  4. zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu,

  5. małopłytkowość,

  6. zapalenie wątroby, nerek czy stawów,

  7. zapalenie móżdżku,

  8. Półpasiec to schorzenie, które dotyka głównie pacjentów w starszym wieku. Ból obejmuje nerwy i ma tendencję do przewlekania się. Jeżeli chodzi o zmiany na skórze – pojawiają się one wzdłuż unerwienia, zwłaszcza na klatce piersiowej lub twarzy i co ważne – atakują tylko jedną stronę ciała. Bardzo groźne jest zajęcie przez półpaśca narządu słuchu lub wzroku.

To musisz wiedzieć o półpaścu

  • Rumień nagły (gorączka trzydniowa) Rumień nagły (gorączka trzydniowa) jest często pierwszą chorobą zakaźną niemowląt i małych dzieci w wieku od 6 miesięcy do 3 lat. Wywoływana jest przez wirusa… Kazimierz Janicki | Redakcja Medonet
  • Różyczka Różyczka jest wysypkową chorobą zakaźną wywołaną przez wirus z rodziny Togaviridae. W czasie choroby wirus jest obecny w wydzielinie z nosa i gardła, we krwi, w… Kazimierz Janicki | Redakcja Medonet
  • Ospa u dzieci Ospa to jedna z kilku charakterystycznych dla wieku dziecięcego chorób zakaźnych. W Polsce odnotowuje się każdego roku około 140 tysięcy zachorowań, z czego… Lek. Aleksandra Czachowska | Onet.
  • Gorączki krwotoczne Gorączki krwotoczne (arenawirusy, filowirusy, buniawirusy, flawiwirusy) stanowią grupę chorób o zróżnicowanej etiologii wirusowej, charakteryzujących się wysoką…
  • Błonica (dyfteryt) Błonica to ostra choroba zakaźna wywoływana przez bakterię – moczugowca błonicy. Bakteria ta przedostaje się do organizmu przez nos lub jamę ustną i kolonizuje… Kazimierz Janicki | Onet.
  • Leptospirozy Leptospirozy wywołują krętki Leptospira, które wytwarzają ondotoksynę wpływającą na wystąpienie gorączki, uszkodzenie naczyń, zaburzenia krążeniowe, czy zmiany w…
  • Gorączka krwotoczna Ebola Gorączkę krwotoczną Ebola wywołuje wirus ebola. Jest on wrażliwy na wysoką temperaturę, środki dezynfekcyjne oraz promieniowanie UV, natomiast nie wykazuje…
  • Rumień zakaźny Rumień zakaźny to choroba wywołana przez zakażenie parwowirusem B19. Dotyczy zazwyczaj kilkuletnich dzieci. Charakterystycznymi objawami są wysypka girlandowata… Kazimierz Janicki | Onet.
  • Odra Odra jest chorobą zakaźną, która występuje zazwyczaj w okresie dziecięcym. Wywołuje ją szybko rozprzestrzeniający się wirus odry (paramyxowirus), przez co jest… Kazimierz Janicki | Redakcja Medonet
  • Przyzakaźne zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu Są to powikłania ze strony ośrodkowego układu nerwowego w przebiegu niektórych chorób zakaźnych, takich jak: odra, ospa wietrzna, różyczka, grypa, nagminne…

Czym jest małpia ospa – jak się objawia i czy mamy się czego obawiać?

Nazwa choroby może nam się wydawać dość egzotycznie i właśnie taka jest. Jest to raczej nieznana choroba, której występowanie wśród ludzi jest bardzo rzadkie. Ostatnio jednak zaczęto notować przypadku zachorowań także w Europie. Czym jest ospa małpia? Czym charakteryzuje? Czy powinniśmy się obawiać epidemii?

Czym jest ospa małpia?

Ospa małpia to bardzo rzadka choroba egzotyczna odzwierzęca. Wywołuje go wirus małpiej ospy i najczęściej przenoszona jest właśnie przez małpy, ale nie tylko. Jej nosicielami są również wiewiórki oraz inne gryzonie.

Do tej pory najczęstsze przypadki zachorowań dotyczyły przede wszystkim centralnej Afryki, gdzie ludzie mogli mieć bezpośredni kontakt z tymi zwierzętami. Ostatnio jednak zaczęto odnotowywać pojedyncze zachorowania także poza Afryką.

Skąd się wzięły? Czym objawia się zakażenie małpią ospą?

Jak można zachorować na małpią ospę?

Choroba sama w sobie rzadko kiedy przechodzi na ludzi, dlatego uznawana jest za ekstremalnie rzadką. Po raz pierwszy opisana została w 1958 roku i do tej pory zanotowano jedynie kilka przypadków zachorowań wśród ludzi, właściwie więc nie powinniśmy się niczym martwić.

Aby zarazić się wirusem ospy małpiej trzeba mieć przede wszystkim bezpośredni kontakt z zakażonym zwierzęciem, a konkretnie poprzez ugryzienie lub kontakt z płynami ustrojowymi (krew, ślinę). Bezpośredni kontakt z zarażonym człowiekiem, także może skutkować chorobą zakaźną.

Czym objawia się małpia ospa?

Jeżeli chodzi o objawy, bardzo przypomina ona ludzką ospę prawdziwą.

Zazwyczaj pojawia się wysypka występująca na całym ciele, dodatkowo odczuwalne są bóle głowy i mięśni oraz uczucie silnego zmęczenia. To także obrzęk węzłów chłonnych oraz stosunkowo wysoka gorączka.

Aby móc zdiagnozować małpią ospę, konieczne jest specjalne badanie w tym kierunku. Jak więc widać, ta choroba bardzo przypomina doskonale nam znaną ospę.

Jak leczy się małpią ospę?

Leczenie tej choroby nie jest trudne i wszelkie objawy zazwyczaj mijają po kilku tygodniach, oczywiście pod warunkiem wcześniejszej konsultacji lekarskiej i właściwej formy leczenia.

You might be interested:  Zespół leigha – co to jest, jakie są przyczyny i objawy, jak wygląda leczenie oraz rokowanie?

Bezpośredniego leku na małpią ospę nie ma, sama w sobie nie jest jednak niebezpieczna dla życie, a przypadki groźnych powikłań dotyczyć mogą jedynie nielicznych (np. osób z osłabioną odpornością).

Ponieważ choroba ta występuję bardzo rzadko, zarażenie się nią samo w sobie jest bardzo mało prawdopodobne.

Czy mamy obawiać się epidemii ospy małpiej?

Choroba małpiej ospy nie stanowi dla nas żadnego zagrożenia. Dotyczy ona przede wszystkim terenów Afryki centralnej, gdzie w większości mogą przebywać zarażone zwierzęta. W Europie i Stanach Zjednoczonych zanotowano pojedyncze przypadki zachorowań, ale związane były one osobami pochodzenia afrykańskiego. Jeden z przypadków dotyczył np.

nigeryjskiego oficera, który zaraził się jeszcze w Afryce i chory przyleciał do Wielkiej Brytanii, drugi z kolei może dotyczyć osoby, która wróciła na wyspy po podróży właśnie do Nigerii. Służby sanitarne szukają osób, które mogły mieć kontakt z zarażonymi, bowiem wirus ospy małpiej przenosi się nie tylko od zwierzęcia do człowieka, ale i z człowieka na człowieka.

Czy powinniśmy się obawiać epidemii? W żadnym przypadku. Póki co i na przestrzeni wielu lat przypadki zachorowań ludzi można policzyć na palcach jednej ręki, choć rzecz jasna nie powinno się sprawy bagatelizować. Dlatego ważna jest diagnostyka, a osoby wyjeżdżające do Afryki, powinny unikać kontaktów z tamtejszymi zwierzętami.

Małpia ospa – odzwierzęca choroba zakaźna. Jak się objawia i jak ją leczyć?

Charakterystyczne dla ospy małpiej wykwity skórne i bolesne węzły chłonne są bardzo podobne do objawów ospy prawdziwej. Choroba rzadko przenosi się na ludzi, ale jeśli człowiek zarazi się nią, może mieć bardzo ciężki przebieg.

Kiedyś cechowała ją także wysoka śmiertelność. Umierało wielu zakażonych, którzy przyjmowali wcześniej szczepienia ochronne przeciw klasycznej postaci ospy.

Obecnie odsetek zgonów spowodowanych zakażeniem zmniejszył się do zaledwie 1,5% populacji.

Czym jest małpia ospa?

Małpia ospa jest chorobą zakaźną przenoszoną przez wiewiórki. Po raz pierwszy zaobserwowano ją u małp w 1958 roku. Na ludzi przechodzi rzadko, ale jeśli dojdzie do zakażenia, może być śmiertelna.

Jej pierwsze przypadki w ludzkiej populacji rozpoznano w 1970 roku w Demokratycznej Republice Konga. Tam też obserwowano zachorowania przez dłuższy czas. W 2003 roku wirus pojawił się w Stanach Zjednoczonych, a w 2018 w Wielkiej Brytanii.

Były to jednak pojedyncze przypadki zakażeń.

Małpią ospę wywołuje wirus należący do gatunku Orthopoxvirus, a dokładniej do rodziny Poxviridae i podrodziny Chordopoxvirinae. Atakuje głównie kręgowce, w tym ssaki i ludzi oraz stawonogi, które stanowią dla niego rodzaj inkubatorów. Wirusy należące do tej grupy są odpowiedzialne za rozwój różnych postaci ospy.

Jak można się zarazić małpią ospą?

Choroba przenosi się drogą kropelkową. Na zarażenie ospą małpią szczególnie narażone są osoby, które zostaną ugryzione lub będą miały kontakt z wydzielinami chorego, mimo że wirus rzadko przenosi się na ludzi. Jeśli tak się stanie, może mieć bardzo ciężki przebieg. Zachorowanie ponadto nie chroni przed powtórnym zakażeniem.

Polecamy: Niewidzialny zabójca. Co musisz wiedzieć o wirusie ospy? Nowy program na Discovery Channel

Objawy małpiej ospy

Okres inkubacji wirusa małpiej ospy wynosi 2–21 dni. Jego obecność manifestuje się szeregiem dolegliwości. Występuje gorączka, której towarzyszą dreszcze i zlewne poty oraz postępujące osłabienie ogólne. Po upływie około 3 dni od momentu zakażenia pojawia się charakterystyczna dla tej choroby wysypka.

Z początku są to niewinne plamki na skórze, które później przeistaczają się w pęcherzyki wypełnione płynem surowiczym. Zmiany skórne obejmują twarz, okolice nozdrzy i warg, kończyny górne i dolne oraz owłosioną skórę głowy i błony śluzowe. Są uporczywie swędzące tak samo, jak przy ospie prawdziwej.

Ich rozwój trwa 2 lub 3 tygodnie, po czym tworzą strupki. Mogą pozostawiać głębokie blizny.

Innym objawem świadczącym o zakażeniu małpią ospą jest znaczne powiększenie węzłów chłonnych (zarówno szyjnych, jak i pachwinowych), czyli tzw. limfadenopatia. Jest to jedyny symptom, który odróżnia małpią ospę od postaci klasycznej. Chorzy skarżą się też na bóle gardła, kaszel i biegunkę. Bardzo często mają też owrzodzenia w jamie ustnej.

Jak rozpoznać zakażenie małpią ospą?

Diagnostyka małpiej ospy nie jest trudna, ponieważ objawy choroby są charakterystyczne. U chorego stwierdza się gorączkę razem z wysypką krostkową. W badaniu przedmiotowym widać bardzo powiększone węzły chłonne. Pacjent skarży się też na bóle gardła, pleców oraz kaszel, który przebiega z narastającą dusznością. DNA wirusa można wykryć testem PCR. Stanowi to potwierdzenie diagnozy.

  • Polecamy: Czarna ospa (ospa prawdziwa). Zakażenie, objawy i leczenie
  • Jak rozpoznać co wywołało infekcję? Zobacz nasz film: 
  • Leczenie małpiej ospy

Nie ma jednego leku, który złagodziłby dolegliwości wywołane zakażeniem. Leczenie jest wyłącznie objawowe i opiera się na podawaniu środków przeciwbólowych oraz przeciwwirusowych. Wysypki nie można drapać. Chorym, którzy nie mogą sobie z nią poradzić, można podać leki przeciwświądowe. Standardowo zaleca się także leki przeciwgorączkowe.

Polecamy: Ospa bostońska – wirusowa choroba zakaźna. Objawy towarzyszące ospie bostońskiej i leczenie. Czy bostonka jest niebezpieczna dla kobiet ciężarnych?

Małpia ospa a śmiertelność

Małpia ospa jest chorobą o wyjątkowo ciężkim przebiegu i dużym odsetku śmiertelności. Podczas pierwszej wykrytej epidemii zmarło blisko 10% chorych, w tym dzieci w wieku poniżej pięciu lat. Obecnie śmiertelność zmniejszyła się do około 1,5%.

Przed zakażeniem można się uchronić, decydując się na szczepienie ochronne. Działa ono co prawda na ospę prawdziwą, lecz uważa się, że może zmniejszyć częstotliwość ponownych zachorowań.

Niestety nie udokumentowano jak dotąd dowodu potwierdzającego to założenie w żadnych badaniach klinicznych. Dawkę szczepionki podaje się w terminie do 4 dni od momentu podejrzenia zachorowania, ale można zaszczepić człowieka nawet do 14 dni po kontakcie.

Jest ono niezbędne, zwłaszcza dla osób, które przebywały w rejonach endemicznych lub planują tam wyjechać.

Bibliografia:

  1. Prokopowicz D., Wierzbicka I. 0spa małpia – groźna zoonoza, Medycyna Wet., 61 (1), 2005

Wirus ospy prawdziwej (VARV) leczenie, objawy i przyczyny

Pokswirusy, gł. wirus ospy prawdziwej (VARV) –  złożona grupa wirusów, wirusy zwierzęce, złożona symetria, kształt zależy od rodzaju, są jednymi z najbardziej skomplikowanych pod względem budowy wirusów.

Czasem, posiadają osłonkę lipidową. Dzięki wielowarstwowemu płaszczowi z dużą zawartością białek są stosunkowo oporne na czynniki dezynfekcyjne i antyseptyczne. Mają kształt cegiełek lub owalny, rozmiary ok. 270 x 300 nm, dzięki czemu mogą być dostrzeżone w mikroskopie świetlnym.

Posiadają liniowy dsDNA o kowalencyjnie związanych końcach, na których znajdują się ITR (odwrócone sekwencje powtórzone). Cały ich cykl replikacyjny zachodzi w cytoplazmie (w przeciwieństwie do pozostałych DNA-wirusów), a ponieważ nie wnikają do jądra, tworzą ciałka wtrętowe w cytoplazmie (ciałka Guarnieriego).

Ich wiriony zawierają kilkanaście właściwości enzymatycznych, m. in. własną DNA-zależną polimerazę RNA oraz ligazę DNA.

Pokswirusy dzielą się na ortopokswirusy, parapokswirusy oraz pokswirusy niesklasyfikowane. Atakują ludzi i zwierzęta, wywołując przede wszystkim zmiany pęcherzykowe.

Ortopokswirusy wywołują niewielką ilość chorób, z których najpoważniejszą jest ospa prawdziwa (zupełnie już nie występuje), wirus przechowywany jest w 2 laboratoriach na świecie w bankach mikroorganizmów. Była to umiarkowanie zakaźna choroba wysypkowa o dużym współczynniku śmiertelności.

Sugerowano istnienie dwóch szczepów wirusa: jeden wywoływał variola major (50% śmiertelności), drugi zaś variola minor (alastrim, 1%). Największe znaczenie w przenoszeniu miała droga kropelkowa oraz fizyczny kontakt z chorym i dotykanymi przez niego przedmiotami.

Po zakażeniu wirusy wędrują do okolicznych węzłów chłonnych, skąd po kilku dniach zakażenia rozszerza się na pozostałe węzły chłonne, śledzionę i szpik.

Po 12-dniowym okresie inkubacji u chorego pojawiały się objawy prodromalne (gorączka, bóle mięśniowe, złe samopoczucie).

Pojawiała się wysypka pęcherzykowa, a zmiany charakteryzowały się tym, że wszystkie jednocześnie przechodziły dane stadium rozwojowe oraz były rozmieszczone odśrodkowo (były najliczniejsze na twarzy i kończynach). Z czasem zmiany strupiały i pozostawiały trwałe blizny.

U osób dotkniętych variola major rozwijały się groźne powikłania, włącznie z zapaleniem mózgu i postacią krwotoczną, związaną z DIC, krwawieniem ze śluzówek i ogólną toksemią. Rozpoznanie potwierdzały obserwacje mikroskopowe w poszukiwaniu ciałek wtrętowych

Leczenie objawowe z braku innego. W 1796 r. brytyjski lekarz Edward Jenner wynalazł szczepionkę przeciwko ospie (podawano żywe i w pełni wirulentne wirusy krowianki). Szczepionkę podawano metoda skaryfikacji: 15-krotne szybo nakłuwając skóra skaryfikatorem lub igłą poprzednio zanurzoną w szczepionce. Miedzy 4. a 14.

dniem w miejscu szczepienia pojawiały się grudki, pęcherzyki i wklęsłe krosty (w tej kolejności). Okres ten przebiegał z gorączką i lokalnym powiększeniem węzłów chłonnych. Obecnie szczepienia przeciw ospie nie znajdują się w kalendarzu szczepień Ponadto ortopokswirusy wywołują ospę krowią czyli krowiankę (nie niebezpieczna dla człowieka) oraz ospę małpią.

Parapokswirusy wywołują głównie choroby zwierząt, które mogą jednak przenosić się na ludzi (rzekoma ospa krowia (guzy dojarek) oraz zakaźne krostkowe zapalenie skóry (ospa owcza, niesztowica wirusowa).

Niesklasyfikowane pokswirusy wywołują mięczaka zakaźnego – chorobę przenoszoną droga płciową, charakteryzującą się samoistnie zanikającymi zmianami grudkowatymi.

Odwiedzający wpisali takie problemy:

Ospa prawdziwa, choroby świń ospa, ospa u świń, ospa świń.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *