Mizoandria – przyczyny, objawy, leczenie niechęci do mężczyzn

Mizoandria – przyczyny, objawy, leczenie niechęci do mężczyzn

Fot. martin-dm / Getty Images

Androfobia to zaburzenie nerwicowe, które dotyka kobiety. Specyficzne dla lęku symptomy występują w kontakcie z mężczyznami. Paniczny strach utrudnia codzienne funkcjonowanie, a przede wszystkim uniemożliwia zbudowanie partnerskiego związku.

Słowo „androfobia” pochodzi od greckich słów andrós ‘mężczyzna’ i phóbos ‘lęk’. Oznacza dosłownie ‘lęk przed mężczyznami’. Ten rodzaj fobii utożsamiany jest niekiedy z mizoandrią (gr.

misos ‘nienawiść’), czyli patologiczną niechęcią do mężczyzn. Nie są to jednak identyczne zaburzenia. Kobieta, która panicznie boi się mężczyzn, nie musi nimi gardzić, darzyć ich odrazą.

Przeciwnie – mężczyźni mogą jej się podobać i niekiedy nawet marzy ona o założeniu rodziny.

Androfobia – przyczyny

Androfobia to zjawisko stosunkowo częste – szacuje się, że dotyka ono 7–9% kobiet. Patologiczny lęk przed mężczyznami może mieć szereg przyczyn związanych z doświadczeniami ze wczesnego dzieciństwa. Należą do nich:

  • traumatyczne przeżycia związane z mężczyznami (np. molestowanie seksualne, obserwowanie przemocy domowej),
  • brak codziennego kontaktu z mężczyznami – w rozbitych rodzinach, gdzie wychowaniem dziewczynki zajmowały się wyłącznie kobiety (mama, babcia, niania),
  • androfobia u najbliższych dziecku kobiet (matki, opiekunki) – lęk zostaje dziewczynce zaindukowany, np. poprzez przestrzeganie jej przed samotnymi, wieczornymi spacerami ze względu na niebezpieczeństwo, jakie może spotkać ją ze strony mężczyzn.

Polecamy: Awersja seksualna – objawy, przyczyny i leczenie niechęci do seksu

Niektórzy psychologowie są zdania, że androfobia może mieć związek z faktem, że przez długie wieki w społecznościach przeważał patriarchat – kobiety były przez mężczyzn zdominowane, co często stawało się źródłem lęku.

Inni badacze zwracają jednak uwagę na fakt, że przed epoką feminizmu mężczyźni częściej odnajdywali się w swoich tradycyjnych rolach – protektora, obrońcy, żywiciela rodziny.

Do kobiet – mimo iż ich samodzielność była ograniczona – odnoszono się zwykle z szacunkiem, uwielbieniem, więc patriarchatu nie należy oskarżać o historyczną przyczynę androfobii.

Objawy androfobii

Androfobia jest zaburzeniem nerwicowym. Jej zasadniczym objawem jest uporczywy, irracjonalny, obezwładniający lęk przed dorosłymi mężczyznami (dziewczynki zwykle nie odczuwają go w stosunku do rówieśników). Dziewczęta i kobiety dotknięte androfobią są niemal niezdolne do bliższego kontaktu z mężczyzną, ponieważ wywołuje on u nich wegetatywne objawy paniki:

  • przyspieszone tętno,
  • kołatanie serca,
  • ucisk w klatce piersiowej,
  • duszność,
  • przyspieszony oddech,
  • suchość w ustach,
  • wzmożoną potliwość,
  • drżenie kończyn lub uczucie ich paraliżu,
  • zawroty głowy, zaburzenia równowagi,
  • nudności, wymioty,
  • uczucie nadchodzącej śmierci.

Przerażona kobieta może nawet stracić przytomność albo zacząć płakać, krzyczeć, uciekać, mimo iż ma świadomość, że człowiek, który wzbudza w niej lęk, w rzeczywistości nie stanowi zagrożenia.

Tylko w niektórych przypadkach androfobii osoby dotknięte tą przypadłością żyją w przekonaniu, że mężczyźni są z gruntu źli, a kontakt z nimi to nieuchronne źródło cierpienia, poniżenia.

Wówczas fobia łączy się z mizoandrią.

Zobaczcie, czym objawia się nerwica:

Konsekwencje lęku przed mężczyznami

Androfobia to zaburzenie psychiczne, które poważnie utrudnia codzienne życie. Przede wszystkim kobieta, która panicznie boi się mężczyzn, nie jest zdolna do utrzymywania z nimi normalnych kontaktów. Nawet jeśli pracuje nad swoim lękiem, zwykle ma problem ze zbudowaniem bliskiej, intymnej więzi.

Konsekwencje androfobii sięgają także relacji zawodowych, towarzyskich, sąsiedzkich. Pracując z mężczyznami, androfobiczka ma trudność z utrzymaniem koncentracji, podejmowaniem decyzji, a często nawet z logicznym myśleniem.

Podkopuje to jej wiarę we własne możliwości, odbiera szansę na rozwinięcie swojego potencjału.

Czy androfobia jest uleczalna?

Androfobię można poddać takiemu samemu procesowi leczenia, jaki zaleca się w przypadku innych fobii specyficznych. Pomocna jest zwykle psychoterapia poznawczo-behawioralna, która służy przekuciu symptomów lęku na prawidłowe schematy myślowe i adekwatne do sytuacji reakcje. W ramach tej metody leczenia stosuje się:

  • psychoedukację obejmującą pogłębianie wiedzy na temat przyczyn i mechanizmów fobii, a także zmianę ewentualnych fałszywych przekonań na temat mężczyzn,
  • odczulanie poprzez desensytyzację (stopniowe oswajanie ze źródłem lęku) lub terapię implozywną (gwałtowne wystawienie pacjenta na kontakt ze źródłem lęku), przeprowadzone w bezpiecznych warunkach terapii,
  • ćwiczenia służące opanowaniu objawów lęku – relaksację, trening oddechowy itp.

Celem leczenia androfobii nie jest opanowanie objawów wegetatywnych w kontakcie z mężczyznami, lecz umiejętność zbudowania z nimi głębokich, intymnych relacji.

Dlatego najczęściej niezbędne jest połączenie działań w nurcie poznawczo-behawioralnym z psychoanalizą czy grupową terapią humanistyczną (np. Gestalt).

Kobietom cierpiącym na androfobię zwykle proponuje się leczenie farmakologiczne – z wykorzystaniem leków przeciwlękowych i antydepresyjnych – które w niektórych przypadkach kontynuowane jest przez wiele lat.

Czy artykuł okazał się pomocny?

Androfobia, czyli lęk przed mężczyznami. Co to jest androfobia i czy da się ją wyleczyć?

2019-05-31 14:04 lek. Tomasz Nęcki Mizoandria – przyczyny, objawy, leczenie niechęci do mężczyzn Autor: Getty Images Androfobii nie można lekceważyć.

Androfobia to problem, który zaliczany jest do grupy fobii specyficznych i który polega na pojawianiu się u człowieka lęku przed… mężczyznami. Choć istnienie takiego zaburzenia może wydawać się wręcz niedorzeczne, to androfobia może stanowić poważny problem. Z czego wynika i jak ją leczyć?

Fobiami specyficznymi określa się zaburzenia lękowe, w których przebiegu pacjent lęka się jakiegoś konkretnego czynnika. Część należących do tej grupy problemów jest doskonale pacjentom znana, jako przykłady można tutaj podać m.in. arachnofobię (lęk przed pająkami), lęk wysokości czy klaustrofobię.

Wyróżnia się jednak i inne jeszcze fobie specyficzne, o których z kolei słyszy się zdecydowanie rzadziej. Tutaj z kolei wymienić można m.in. filofobię, czyli lęk przed zakochaniem, ablutofobię czyli lęk przed myciem czy androfobię.

Z artykułu dowiesz się:

Czym jest androfobia?

Androfobia to pojęcie wywodzące się z języka greckiego, powstałe z połączenia słów andros (mężczyzna) oraz phobos (strach). Doskonale więc już tutaj widać, że istotą androfobii jest lęk przed mężczyznami.

Pojawiać się on może zarówno przy bezpośrednim stykaniu się z przedstawicielami płci męskiej, jak i przy samym tylko wyobrażaniu sobie kontaktu z nimi. Co ciekawe, androfobia występować może nie tylko u kobiet, ale również i u mężczyzn.

Warto jeszcze raz podkreślić, że istotą androfobii jest lęk przed mężczyznami – czasami bowiem termin ten jest mylony z innym pojęciem, którym jest mizoandria. Różnica między nimi jest bardzo wyraźna, ponieważ mizoandrią nazywa się bardzo silną niechęć lub nawet i nienawiść w stosunku do przedstawicieli płci męskiej.

Jakie są przyczyny androfobii?

Podobnie jak w przypadku wszystkich innych fobii specyficznych, tak i w przypadku androfobii jej dokładne przyczyny do dziś nie zostały poznane. Istnieją jednak pewne przypuszczenia dotyczące patogenezy tego rodzaju zaburzeń.

Pod uwagę brane są w tym przypadku uwarunkowania genetyczne, jak i rozmaite wydarzenia doświadczane w trakcie życia. O roli genów w rozwoju androfobii świadczyć może przede wszystkim to, że różne fobie specyficzne – w tym również i androfobia – są spotykane ze zwiększoną częstością wśród tych osób, w których rodzinach ktoś zmagał się z tego typu zaburzeniami lękowymi.

Jeżeli zaś chodzi o przeżywane w życiu sytuacje, które ostatecznie mogą stać się przyczyną androfobii, to tutaj zwraca się uwagę przede wszystkim na negatywne wydarzenia, które związane są z kontaktem z przedstawicielami płci męskiej.

Mogą nimi być m.in. gwałt, ale i doświadczanie przemocy (fizycznej lub psychicznej) ze strony mężczyzn – lęk przed mężczyznami mogą przeżywać zarówno te osoby, które są ofiarami takich zdarzeń, jak i ci ludzie, którzy byli świadkami tego rodzaju sytuacji.

Jakie są objawy lęku przed mężczyznami?

Podstawowym objawem androfobii jest lęk przed mężczyznami, który – jak to już nadmieniono wcześniej – występować może w bezpośrednim zetknięciu się z przedstawicielami płci męskiej, ale i nawet wtedy, gdy w głowie pacjenta z tym zaburzeniem lękowym pojawią się myśli dotyczące kontaktu.

W przebiegu androfobii dochodzi jednak nie tylko do pojawiania się nieprzyjemnych myśli i obaw, możliwe jest także i pojawianie się różnych dolegliwości somatycznych, które stanowią przejawy lęku. Takowymi mogą być:

  • znaczne wzmożenie potliwości,
  • przyspieszone bicie serca,
  • drżenia,
  • uczucie duszności,
  • przyspieszony oddech,
  • nudności,
  • zawroty głowy.

Jakie mogą być konsekwencje androfobii?

Teoretycznie androfobię można by uznać za błahy problem, w praktyce jednak tak nie jest. Powiązane z tą jednostką objawy mogą bowiem w znaczący sposób utrudniać człowiekowi codzienne funkcjonowanie.

Przez to, jakich odczuć doznaje pacjent w zetknięciu się z mężczyznami, może on unikać prób jakichkolwiek kontaktów. W związku z tym osoba z androfobią może mieć trudności np. z uczęszczaniem na uczelniane zajęcia czy do pracy.

Podkreślić tutaj trzeba również i to, że osoba cierpiąca na androfobię zdaje sobie sprawę z tego, że jej obawy są tak naprawdę nieuzasadnione. Może więc czuć się osamotniona ze swoim problemem, co może sprzyjać pojawianiu się u niej kolejnych jeszcze zaburzeń psychicznych, np. zaburzeń depresyjnych.

Dodatkowo osoby zmagające się z lękiem przed mężczyznami mogą podejmować się różnych prób „zagłuszenia” swoich lęków, np. sięgać po różne substancje psychoaktywne (takie jak np. alkohol czy narkotyki). Z tego powodu androfobię trzeba po prostu leczyć.

You might be interested:  Depresja maskowana (atypowa, subdepresja) – leczenie, objawy, maska bólowa

Jak przebiega leczenie androfobii?

W leczeniu androfobii – podobnie jak w przypadku innych fobii specyficznych – największą rolę odgrywa psychoterapia. Wykorzystywane są tutaj różne oddziaływania psychoterapeutyczne. Jako konkretne przykłady można podać terapię poznawczo-behawioralną czy terapię ekspozycyjną.

Szczególnie ciekawa jest druga z wymienionych.

 Istotą terapii ekspozycyjnej jest bowiem niejako „przyzwyczajanie” leczonego do mężczyzn – najpierw prezentuje się mu rzeczy kojarzące się z mężczyznami (np.

męskie ubranie), później przechodzi się do kolejnych etapów (np. do emitowania taśm z nagraniami męskich głosów), a finalnie podczas terapii pacjent styka się z przedstawicielami płci męskiej.

W przebiegu terapii ekspozycyjnej bardzo istotne jest to, jakie odczucia pojawiają się u pacjenta. Terapeuta pokazuje mu, że tak naprawdę jego reakcje nie są do końca prawidłowe. Dodatkowo zwraca on pacjentowi uwagę na to, że w kontakcie z mężczyznami nie ma podstaw do obaw.

Niektórzy pacjenci z androfobią – zamiast psychoterapii – woleliby otrzymać jakieś leki, które pozbawiłyby ich dręczących ich dolegliwości. Leczenie farmakologiczne owszem – bywa stosowane u pacjentów z fobiami specyficznymi – odgrywa ono jednak jedynie rolę pomocniczą.

Włączane jest ono wtedy, gdy pacjent ma bardzo nasilone objawy androfobii lub gdy poza nią występują u niego jakieś inne jeszcze zaburzenia psychiczne (np. depresja). W takim przypadku leczonemu może zostać zalecone przyjmowanie np. preparatów przeciwdepresyjnych z grupy inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI).

Wtedy zaś, gdy pacjent zmaga się bardzo często z bardzo nasilonymi napadami lęku (przybierającymi postać napadów paniki), może mu zostać zalecone doraźne przyjmowanie środków przeciwlękowych.

Mizoginizm – czym jest? Przyczyny, objawy i leczenie mizoginizmu

Mizoandria – przyczyny, objawy, leczenie niechęci do mężczyznMizoginizm jest ciekawym zaburzeniem, oznacza bowiem niechęć do… kobiet. Odczuwana jest zarówno przez mężczyzn, jak i inne panie, obejmuje zarówno unikanie kontaktów z kobietami, jak i przyjmowanie postawy biernej w ich obecności wśród przyczyn wymienia się traumy emocjonalne ale i błędy wychowawcze. Czy mizoginizm może być groźny i należy go leczyć?

Mizoginizm – definicja

Mizoginizm tłumaczyć można dosłownie jako niechęć do kobiet. Co ciekawe, mizoginizm nie jest zaburzeniem nowym, pierwsze przypadki stwierdzono już w czasach… starożytnych! Termin powstał bowiem od tłumaczenia słów: nienawiść oraz kobieta. Co ciekawe, istnieje również mizoandria, czyli nienawiść do mężczyzn.

Przyczyny mizoginizmu

Skąd bierze się ta chorobliwa niechęć do przedstawicielek płci pięknej? Czynników predysponujących może być wiele. Mizoginizm może mieć swoje źródła w psychice, a dokładniej w złych wspomnieniach, związanych z kobietami: dana osoba mogła doświadczyć przemocy ze strony kobiet: np.

syn bity przez matkę ale i wyśmiewanie przez rówieśniczki z powodu wady wymowy czy niskiego wzrostu. W wielu przypadkach mizoginizm związany jest z traumą emocjonalną, a dokładniej seksualną, np.

gdy mężczyzna nie sprawdzi się w oczach kobiety jako kochanek, zostanie przez nią wyśmiany lub co gorsza obmówiony przed koleżankami… i już mamy potencjalne źródło niechęci nie tylko do tej, ale do wszystkich kobiet. Mizoginizm może być także związany z wychowaniem, np.

syn porzucony po porodzie przez matkę i wychowywany tylko przez ojca w nienawiści do kobiet lub wychowywany przez srogą, despotyczną matkę, która nie okazywała mu uczuć.

Wielu mizoginów to również panowie bardzo nieśmiali, którzy zwyczajnie obawiają się kontaktu z kobietami, nie mają śmiałości, aby do nich zagaić, nie widzą, jak poderwać kobietę, peszą się w ich obecności.

W wielu przypadkach za przyczynę mizoginizmu uważa się również zazdrość, dotyczy to zwłaszcza kobiet-mizoginek, które są zazdrosne o inne panie, np. ich urodę, dokonania zawodowe, status społeczny, itp.

Nie da się ukryć, że wiele do ‘powiedzenia’ ma również nasza kultura, gdzie kobieta nierzadko spostrzegana jest jako słabsza płeć, stąd wiele powiedzonek, np. ‘Zachowujesz się jak baba’ – w oczach mężczyzny kobieta może jawić się jako ktoś słabszy, gorszy, ktoś nie wart uwagi. Z drugiej strony to kobieta zachodzi w ciąże i rodzi dziecko, jest więc wyjątkowa, gdyż jest w stanie dać nowe życie, może to być źródłem wspomnianej wcześniej zazdrości ale i lęku: czy po urodzeniu dziecka kobieta nas nie zostawi, ponieważ już nie będziemy jej potrzebni? Mizogin z jednej strony czuje do kobiety niechęć, ale z drugiej strony może pojawić się lęk, niepewność, dystans.

Jak objawia się niechęć do kobiet?

Mizoginizm może objawiać się na wiele sposobów.

  1. Po pierwsze, mizogin może przyjmować postawę lekceważącą i jawnie okazywać paniom swoją niechęć, nie jest to jednak na tyle nieprzyjemne, że kobieta mogłaby poczuć się bardzo urażona. Zdarza się jednak, że panie są dyskryminowane.
  2. Po drugie, możliwa jest także postaw obojętna, bierna. Mizogin zdaje się wtedy nie zauważać kobiet w swoim otoczeniu, nie podaje im ręki, nie wita się z nimi, nie rozmawia, wręcz widocznie pomija w rozmowie, np. wszystkich pyta o zdanie, a kobietę pomija. Związane jest to z odczuwaniem nieśmiałości wobec kobiet.
  3. Niestety możliwa jest również agresywna postawa mizogina względem kobiet. Taka osoba jest wobec pań arogancka, wręcz wyśmiewa wszystko to, co kobieta powie w towarzystwie, opowiada przykre dowcipy o kobietach, atakuje panie słownie ale i nierzadko fizycznie: to na szczęście skrajny mizoginizm.

Mizoginizm a gynofobia

Pamiętajmy również o tym, aby nie mylić mizoginizmu z gynofobią. Mizoginizm to niechęć do kobiet, podyktowana względami światopoglądowymi, związana z wychowaniem lub przebytą dawniej traumą emocjonalną, związaną z kobietami.

Z kolei gynofobia jest zaburzeniem lękowym: to fobia, której przedmiotem są… właśnie kobiety. Pod tym terminem kryje się silny i irracjonalny lęk przed kobietami, który widocznie utrudnia normalne funkcjonowanie.

Gynofobia, jako zaburzenie psychiczne, wymaga specjalistycznego leczenia, w tym terapii psychologicznej.

Mimo iż przyczyny i obawy zaburzeń mogą być takie same, gynofobia jest o wiele poważniejsza, osoba nią objęta nie jest zwykle w stanie normalnie rozmawiać z kobietami, nawiązać z nimi bliższych relacji. Gynofobia również, podobnie jak mizoginizm, w zdecydowanej większości dotyczy panów.

Leczenie mizoginizmu

Czy mizoginizm należy leczyć? Zwykle nie ma takiej potrzeby, aczkolwiek jeśli zainteresowany uważa, że jego zaburzenie utrudnia mu normalne funkcjonowanie, np. chce wejść w związek, bo wie, że inaczej nie spłodzi dziecka, możliwe jest podjęcie stosownego leczenia.

Podstawę leczenia stanowi oczywiście psychoterapia indywidualna, czyli regularne spotkania z psychologiem. W ich trakcie porusza się tematy, związane z emocjami oraz nierzadko wraca do przeszłości, aby ustalić rzeczywistą przyczynę niechęci do kobiet.

Psycholog może zaproponować również szereg ćwiczeń relaksacyjnych, pozwalających na poradzenie sobie z lękami oraz innymi, negatywnymi emocjami. Rzadziej konieczna jest wizyta u psychiatry i włączenie farmakoterapii. Zwykle dzieje się tak w przypadku bardzo silnego mizoginizmu, głęboko zakorzenionego w naszej psychice, np.

na skutek błędów w wychowaniu: mężczyzna ma wpajaną przez wiele lat niechęć do kobiet przez ojca, którego zdradziła i porzuciła żona i samotnie wychowuje on dzieci.

Kobiety, które nienawidzą mężczyzn

Badacze alarmują: mamy nowe uprzedzenie, równie niebezpieczne jak rasizm czy homofobia! To mizoandria, czyli nienawiść do mężczyzn. Faceci, by się przed nią bronić, stworzyli… ruch wyzwolenia mężczyzn. Czy męskość da się uratować?

Jakże często współcześni mężczyźni nie czują się mężczyznami. Uważają, że są na każdym kroku „kastrowani” przez silne kobiety.

One już odzyskały w minionych dziesięcioleciach swoje prawa i zdobywają kolejne przyczółki.

Oni tracą swoją tożsamość i alarmują: Jesteśmy dyskryminowani, tak jak kiedyś dyskryminowane były kobiety! Brońmy swoich praw! Tak narodził się na Zachodzie ruch wyzwolenia mężczyzn – Men’s Rights Movement.

Udręczeni, sfrustrowani

Jaki przymiotnik najlepiej oddaje stan ducha mężczyzny XXI wieku? Sfrustrowany. Według badań nowojorskiego Work and Family Institute, rośnie liczba mężczyzn sfrustrowanych tym, że nie potrafią podołać wysokim wymaganiom stawianym im w pracy i w domu. Uczestnicy badania pt. „The New Male Mystique” przyznali, że coraz trudniej jest im pogodzić obowiązki zawodowe z domowymi.

Chcieliby zapewnić rodzinie lepsze warunki bytowe, komfort, ale w ostatnich latach zmieniły się ekonomiczne realia – zarobki mężczyzn nie rosną, za to muszą oni więcej godzin spędzać w pracy i podnosić swoje kwalifikacje, bo teraz łatwiej stracić posadę. Zestresowani wracają do domu, a tu kolejne napięcia, bo żony oczekują, by sprostali roli aktywnego, zaangażowanego ojca i partnera. Konflikty rodzą się również w relacjach z rodzicami, oczekującymi wsparcia od synów, w których przecież „zainwestowali” tyle uwagi, nadziei i… pieniędzy.

You might be interested:  Bezobjawowe zapalenie płuc – jak rozpoznać i jak leczyć bezobjawowe zapalenie płuc?

Jakby tego było mało, mężczyźni są przedmiotem podszytych pogardą żartów obecnych w popkulturze. Drwi się z nich w dowcipach, gazetowych komiksach i popularnych sitcomach. W amerykańskich kioskach można kupić koszulki i kubki z napisami: „Women Rule. Men Drool” (Kobiety rządzą. Mężczyźni się ślinią), „Boys are stupid. Throw rocks at them” (Chłopcy są głupi. Ukamienuj ich), „Dead Men Don’t Rape” (Martwi mężczyźni nie gwałcą), „So many men. So li[-]ttle ammunition” (Tak wielu mężczyzn. Tak mało amunicji), „What do you call a man with half a brain? Gifted” (Jak nazwiesz mężczyznę z połową mózgu? Obdarowany)… Nie powinno więc dziwić, że przybywa entuzjastów idei wyzwolenia mężczyzn, według której panujący porządek społeczny jest niesprawiedliwy i może szkodzić statusowi ekonomicznemu, zdrowiu psychicznemu, a nawet fizycznemu mężczyzn. „To, że mamy penisy, nie znaczy, że powinniśmy być zmuszani do spełniania czyichś oczekiwań, zwłaszcza gdy sprowadzają na nas depresję czy przedwczesną śmierć”, napisał na blogu jeden ze zwolenników Men’s Rights Movement.

Samiec – twój wróg

Mężczyźni broniący swoich praw przedstawiają siebie poniekąd jako ofiary feministek. Przy czym nie odbierają prawa bytu ruchowi feministycznemu. „Od niepamiętnych czasów i we wszystkich kulturach kobiety musiały mierzyć się z licznymi przejawami zinstytucjonalizowanej dyskryminacji. Z tego powodu feminizm, jako ruch dążący do zrównania praw wszystkich ludzi w sferach społecznych, politycznych, ekonomicznych i zawodowych, jest godny pochwały” – zapewnia dr Gad Saad, psycholog ewolucyjny i dziekan Evolutionary Behavioral Sciences and Darwinian Consumption na Concordia University. Zwraca jednak również uwagę na inne, wrogie oblicze feminizmu – feminizm radykalny, którego obawiają się działacze Men’s Rights Movement. Ich zdaniem feminizm w swej radykalnej postaci zachwiał dynamiką męsko-damskich relacji. Dziś mężczyźni boją się przepuszczać kobiety w drzwiach, bo mogą być oskarżeni o… zamiar molestowania i pozwani o odszkodowanie. Ruch wyzwolenia mężczyzn krytykuje radykalne feministki za głoszenie poglądu, że mężczyźni i kobiety to istoty identyczne pod każdym względem. Uważają one, że skoro obie płcie powinny być jednakowo traktowane we wszystkich sferach życia publicznego, to dzięki odpowiedniemu wychowaniu można też „neutralizować” rodzaj męski i eliminować „narzędzia patriarchatu”. Dr Gad Saad nie zgadza się z tym: „Jeśli idzie o płeć i rolę, jaką ona odgrywa w prokreacji, jesteśmy dwoma odmiennymi gatunkami. Mężczyzn i kobiety dzielą różnice biologiczne niemożliwe do wyeliminowania na drodze socjalizacji”. Mężczyźni stali się obiektem nie tylko pogardy, ale i ataku, ponieważ niektóre radykalne feministki postrzegają ich wyłącznie jako potencjalnych sprawców przemocy. Uważają one na przykład, że mężczyźni oglądają filmy pornograficzne tylko po to, by… przygotować się do gwałtu na kobietach. W The Women’s Room, powieści Marilyn French, jedna z bohaterek mówi: „Wszyscy mężczyźni są gwałcicielami. To wszystko, czym są”. Dr Anthony Synnott, socjolog wykładający na Concordia University w Montrealu i autor książki Re-Thinking Men: Heroes, Villains and Victims, nie bagatelizuje przemocy ze strony mężczyzn wobec kobiet, ale przypomina, że podział na prześladowców i prześladowanych nie przebiega zgodnie z podziałem na płeć. Zwraca uwagę na to, że przedstawiciele obu płci krzywdzą się nawzajem. Jego zdaniem mizoandria (nienawiść do mężczyzn) pojawiła się jako reakcja na mizoginię (silne uprzedzenie do kobiet), a także faktyczne lub domniemane przypadki prześladowania kobiet. Socjologowie zwracają uwagę na to, że mizoandria – dziś kulturowo akceptowana – jest niebezpieczna tak jak rasizm czy homofobia, i to dla obu płci. O ile mizoginia została zbadana i szeroko opisana, to o mizoandrii wiadomo znacznie mniej. Co więcej, zjawisko mizoandrii nie ogranicza się jedynie do kobiet – postawy antymęskie przejawiają sami mężczyźni.

Anioły i demony

Dlaczego dziś mężczyźni są obiektem tak silnych drwin i agresji? Akcja wywołuje reakcję, mizoginia napędza mizoandrię, twierdzą Paul Nathanson i Katherine Young, autorzy raportu pt. „Beyond the Fall of Man”. Według nich, przyczyn mizoandrii trzeba szukać m.in. w błędnie przedstawianej historii, ukazującej tylko przestępstwa mężczyzn. Większość najsłynniejszych zbrodniarzy minionego stulecia to mężczyźni (Adolf Hitler, Józef Stalin, Pol Pot, Idi Amin, Charles Taylor, Nicolae Ceauşescu, Slobodan Milošević, Saddam Husajn i Osama bin Laden). Mniej mówi się o dobrych mężczyznach, bohatersko ginących w walce z tyranami, a prawie wcale nie wspomina o bezwzględności kobiet dysponujących władzą absolutną.

Anthony Synnott uważa, że mamy do czynienia z nową odmianą seksizmu – demonizacją, rozpowszechnioną w literaturze feministycznej i profeministycznej.

Kobiety to anioły, a mężczyźni – diabły wcielone. Betty Friedan, pisarka i feministyczna aktywistka, porównała podmiejski styl życia do „komfortowego obozu koncentracyjnego” dla kobiet, a ich mężów…

Sprawdź, co zyskasz, kupując prenumeratę.

Zobacz więcej

Fobia (nowołac. phobia

  • Fobia (nowołac. phobia „stany lęku u neuropatów”, z gr. φόβος phóbos „strach, lęk”) to zaburzenie nerwicowe, którego objawem osiowym jest uporczywy lęk przed różnymi określonymi sytuacjami, zjawiskami lub przedmiotami, związany z unikaniem sytuacji wywołujących go i utrudnieniem funkcjonowania w społeczeństwie. Fobie wywołane są przez pewne sytuacje lub obiekty zewnętrzne wobec osoby przeżywającej lęk, które obiektywnie nie są niebezpieczne. Cierpi na nie około 10% ludzkości.Zasadniczy obraz fobii to przesadne reakcje zaniepokojenia i trwogi, pomimo świadomości o irracjonalności własnego lęku i zapewnień, że obiekt strachu nie stanowi realnego zagrożenia. Co więcej powoduje to chęć ukrycia fobii i odkrycie, lub nawet samo myślenie o odkryciu przez kogoś przypadłości może prowadzić do ataków paniki.DSM IV (klasyfikacja zaburzeń psychicznych) dzieli fobie na specyficzne i fobię społeczną. Fobie specyficzne to fobie przed: zwierzętami, obiektami, sytuacjami społecznymi (np. zamknięte pomieszczenia, windy) krwią i zranieniem, chorobami czy śmiercią. Fobia sytuacyjna związana jest z lękiem przed wykonaniem jakiejś zawstydzającej czynności na oczach innych ludzi i nieumiejętności jej kontrolowania-zatrzymania np. potrzeba fizjologiczna oddania kału, moczu itp. Czasem poczucie strachu wywołuje już sama myśl o braku kontroli nad własnym zachowaniem. ICD-10 wyróżnia wśród zaburzeń lękowych w postaci fobii (F40) agorafobię, fobie społeczne, specyficzne (izolowane) postaci fobii, inne zaburzenia lękowe w postaci fobii oraz fobie bliżej nie określone.Podobnie jak w przypadku innych (zaburzeń lękowych), fobia zazwyczaj wiąże się z objawami psychosomatycznymi, na przykład z przyspieszeniem bicia serca, suchością w ustach, szczękościskiem, nadmiernym poceniem się, zawrotami głowy oraz poczuciem utraty kontroli nad swoim zachowaniem lub subiektywnym poczuciem choroby psychicznej. Zdarza się, że lęk fobiczny współistnieje z epizodami depresji, może wywołać stan przedzawałowy, ustanie bicia serca, drętwienie kończyn, znaczny spadek lub wzrost ciśnienia, bezdech, duszności, zaburzenia spostrzegania i mowy, ucisk na klatkę piersiową, głowę, nos lub brzuch i in.; może prowadzić do omdleń oraz arytmii serca.Fobie są całkowicie uleczalne w procesie psychoterapeutycznym.

    Postaci fobii

    agorafobia F40.0 (10 – 50% wszystkich fobii, początek we wczesnej dorosłości)fobia społeczna F40.1 (10% wszystkich fobii, początek w adolescencji)Specyficzne (izolowane) postacie fobii F40.2 (fobie proste)

  • fobie dotyczące zwierząt i owadów (zoofobie)
  • (5 – 15% wszystkich fobii, początek w dzieciństwie); lęk może występować nie tylko przed samymi zwierzętami, ale także przedstawiającymi je zdjęciami i obrazkami i wszystkim co może kojarzyć im się z obiektem lękuagrizoofobia – lęk przed dzikimi zwierzętamiailurofobia (felinofobia) – lęk przed kotamiarachnofobia – lęk przed pająkami lub innymi bezkręgowcami zbliżonymi do nich wyglądembatrachofobia – lęk przed żabamientomofobia – lęk przed owadamiequinofobia – lęk przed końmiichtiofobia – lęk przed rybamigaleofobia – lęk przed rekinamikynofobia – lęk przed psamireptilliofobia – lęk przed gadamiofidofobia – lęk przed wężamirodentofobia – lęk przed gryzoniami
  • ornitofobia lub awizofobia – lęk przed ptakami
  • fobie dotyczące elementów otoczenia naturalnego
  • (20% wszystkich fobii)aerofobia – lęk przed powietrzem (wiatr, przeciąg, podróż kolejką napowietrzną)asfaltofobia – lęk przed wszechogarniającym asfaltem (szczególnie widoczna u ludzi zamieszkujących w dużych aglomeracjach miejskich)antofobia – lęk przed kwiatamiarsonofobia – lęk przed ogniemblanchofobia – lęk przed śniegiembrontofobia – lęk przed burząhydrofobia – wstręt do picia wodykeraunofobia – lęk przed piorunamimykofobia – wstręt do grzybówovophobia – lęk przed jajkami
  • enetofobia – lęk przed pinezkami
  • fobie dotyczące urazów i chorób
  • (15 – 25% wszystkich fobii, początek w wieku średnim)aidsfobia – lęk przed zakażeniem wirusem HIValgofobia – lęk przed bólemakarofobia – lęk przed roztoczami, zwłaszcza powodującymi świerzbamathofobia – lęk przed kurzemarachibutyrofobia – lęk przed zarazkamibakteriofobia – lęk przed bakteriamidysmorfofobia (DMF) – lęk przed deformacją, zaburzenie spostrzegania własnego ciała, objaw anoreksji i treść urojeń hipochondrycznych w schizofreniiemetofobia – lęk przed wymiotowaniemerytrofobia – lęk przed zaczerwienieniem się (zwykle w momencie adolescencji lub jako symptom nerwicy lękowej)hemofobia – lęk przed widokiem krwi (występuje bradykardia i omdlenia)kancerofobia – lęk przed chorobami nowotworowymimaniafobia (agateofobia, dementofobia) – lęk przed chorobą psychiczną, szaleństwemmizofobia – lęk przed brudem (często z towarzyszącymi natręctwami (np. mycia rąk))nozofobia – lęk przed zachorowaniemrytifobia – lęk przed zmarszczkamitanatofobia – lęk przed śmiercią (objawia się uczuciami takimi jak: zbliżająca się utrata świadomości, stan przedzawałowy, ustanie bicia serca, zawroty głowy, drętwienie kończyn, kołatanie serca, znaczny spadek lub wzrost ciśnienia oraz pulsu, bezdech, duszności, ucisk na klatkę piersiową, głowę lub brzuch)tokofobia – lęk przed ciążą i porodemtraumatofobia – lęk przed zranieniemtrypanofobia – lęk przed zastrzykamiwenerofobia – lęk przed chorobami wenerycznymi
  • syfilidofobia – lęk przed zachorowaniem na syfilis
  • fobie sytuacyjne
  • achluofobia (nyktofobia, skotofobia) – lęk przed ciemnościąakrofobia – lęk wysokościaquafobia – lęk przed wodącyberfobia – lęk przed korzystaniem z technicznych udogodnień informatycznychdromofobia – lęk przed podróżowaniemamaksofobia – lęk przed prowadzeniem samochoduawiofobia – lęk przed lataniem samolotemnautofobia – lęk przed rejsem statkiemsiderodromofobia – lęk przed jazdą kolejągefyrofobia – lęk przed przekraczaniem mostówglassofobia – lęk przed wystąpieniami publicznymihypsofobia – lęk przed upadkiem w przepaśćklaustrofobia – lęk przed zamkniętymi pomieszczeniamikleptofobia – lęk przed kradzieżąodontofobia – lęk przed wizytą u stomatologastasibasifobia – lęk przed staniem i chodzeniem (częste zaburzenie u osób w wieku podeszłym)basifobia – lęk przed chodzeniemstasifobia – lęk przed staniemtafefobia – lęk przed pogrzebaniem żywcemtechnofobia – lęk przed (zaawansowaną) techniką
  • triskaidekafobia – lęk przed liczbą 13 (liczbami feralnymi)
  • fobie dotyczące relacji interpersonalnych
  • antropofobia – lęk przed ludźmigamofobia – lęk przed zawarciem małżeństwa (patrz kompleks Piotrusia Pana, mizoandria)homofobia – lęk przed zetknięciem z osobami o orientacji homoseksualnej, byciem homoseksualistąksenofobia – lęk przed obcymi ludźminekrofobia – lęk przed umarłymiochlofobia – lęk przed tłokiemseksofobia – lęk przed płcią przeciwnąandrofobia – lęk przed mężczyznami (patrz: mizoandria)gynefobia – lęk przed kobietami (patrz: mizogynia)
  • kaligynefobia – lęk przed pięknymi kobietami
  • inne
  • aichmofobia – lęk przed ostrymi przedmiotamiaulofobia – lęk przed instrumentami muzycznymi, które kojarzą się z członkiemchrystofobia – potoczne określenie niechęci do chrześcijaństwafobofobia – lęk przed lękiemhytewafobia – lęk przed zapachamipantofobia – lęk przed wszystkimpekkatofobia – lęk przed popełnieniem grzechupicturefobia – lęk przed obrazami uwieczniającymi ilustrację które w rzeczywistości są żywęteofobia – lęk przed Bogiem
  • Heksakosjoiheksekontaheksafobia – lęk przed liczbą 666

Przyczyny

Fobia może być nabyta poprzez warunkowanie klasyczne – gdy dana osoba kojarzy obiekt wywołujący lęk z niebezpieczeństwem. (Na przykład jako dziecko mogła być straszona pająkami, zamknięta w szafie, gdzie był pająk lub widziała paniczne reakcje swoich rodziców na pająka.) Takie wyjaśnienie oferują teorie behawiorystyczne.

Teorie wywodzące się z konwencji psychoanalitycznej, akcentujące znaczenie nieświadomości w ludzkim życiu postulują istnienie kilku mechanizmów powstawania reakcji fobicznych jak przeniesienie agresji, czy regresja.

W wyniku przeniesienia obiekt lęku spostrzegany jest zagrażający, dochodzi do projekcji (przypisywania) własnych wypartych emocji obiektowi lęku.

Zagrożenie wywoływać mogą własne niechciane i nieakceptowane emocje, jak agresja lub projekcja własnych skłonności z poprzednich faz rozwoju psychoseksualnego.

W psychologii ewolucyjnej akcentuje się przystosowawczą rolę fobii. Np. lęk przed pająkami, innymi jadowitymi owadami czy gadami był przystosowawczy z punktu widzenia przetrwania organizmów, toteż postawa taka jest związana z naszym repertuarem genowym i jest bardzo łatwo uaktywniana w codziennym życiu.

Leczenie

Jednym ze sposobów opanowywania fobii jest systematyczna desensytyzacja (odwrażliwianie), terapia taka polega na stopniowym konfrontowaniu pacjenta z przedmiotem jego lęku.

Stosuje się także wygaszanie reakcji poprzez tzw. zanurzanie, czyli doprowadzanie do kontaktu pacjenta z bodźcem lękowym, zamiast jego unikania – ogrody zoologiczne prowadzą kursy edukacyjne dotyczące ofidiofobii, na których zainteresowani mogą dowiedzieć się prawdy o wężach, ich zwyczajach i w jaki sposób należy się z nimi obchodzić.

Niekiedy stosowana jest także terapia implozywna.

W NLP jedną z metod terapii jest desensytyzacja w wyobraźni. Zakłada, że lęk jest odpowiedzią na błędy w postrzeganiu świata i zjawisk i stara się je naprawić. Dzięki tej metodzie możemy zredukować fobię do minimum, lub nawet zupełnie wyeliminować.

Psychoanalitycy postulują uświadomienie pacjentowi symbolicznych treści skrywających się pod postacią fobii. Na przykład lęk kobiety przed pająkiem może być przeniesieniem lęku przed agresywnym mężczyzną.

Skomentuj →

Mizoginizm: czym jest? Przyczyny, objawy, leczenie mizoginizmu

Termin mizoginizm powstał z połączenia greckich słów “misos” – “nienawiść” oraz “gyne” – “kobieta”. Postawa taka była obecna już w czasach średniowiecza, a także później, niezależnie od tego, jaka była pozycja kobiet w społeczeństwie.

Pierwsze ślady mizoginizmu można zauważyć w starożytności, na przykład pod postacią Pandory, czyli kobiety, która otworzyła puszkę nieszczęść i była karą dla ludzkości sprowadzoną na ziemię przez Zeusa. Ślady traktowania kobiet jako kogoś gorszego, kto powinien być poddany mężczyźnie widoczne są również w religiach monoteistycznych.

Rewolucja dotycząca praw kobiet i ich sytuacji społecznej, która zaszła w XX wieku miała ogromny wpływ na to, w jaki sposób obecnie są postrzegane i traktowane kobiety, jednak ślady mizoginii wciąż są obecne.

Mizogini wykazują uprzedzenie, a w niektórych przypadkach nawet patologiczny wstręt do ogółu kobiet, nie tylko wobec jednej, konkretnej kobiety. Wielu mizoginów uważa kobiety za istoty gorsze od mężczyzn, czasami nawet można usłyszeć, że istnienie kobiet jest powodem wielu złych rzeczy, które dzieją się na świecie.

Z postawą mizoginistyczną wiąże się również chęć, aby kobiety były poddane mężczyźnie, nie miały własnego zdania i wykonywały jego polecenia. Zazwyczaj o mizoginizmie mówi się w kontekście stosunku mężczyzny do kobiety, ale nie jest wykluczone, że kobieta może odczuwać nienawiść wobec innych kobiet.

Taka kobieta odnosi się do innych przedstawicielek tej samej płci z lekceważeniem oraz pogardą.

Mizoginizm zwykle wiąże się ze złymi doświadczeniami i osobistymi problemami. Przyczyny mizoginii to na przykład:

  • Strach przed kobietami – skrywana nieśmiałość przed kobietami to bardzo częsta przyczyna niechęci do tej płci. Czasami mężczyźni, którzy w męskim towarzystwie są pewni siebie, wygadani i przebojowi, w otoczeniu kobiet czują się niezręcznie i nie wiedzą, jak się zachować, w związku z czym unikają kobiet;
  • Kompleks niższości – wiąże się z przekonaniem niektórych mężczyzn, iż są oni mniej warci niż kobiety. Często poczucie niższości mizogini próbują sobie rekompensować poprzez poniżanie kobiet i obniżanie ich wartości;
  • Złe doświadczenia z kobietami – negatywne wspomnienia związane na przykład ze sferą seksualną bardzo często prowadzą do niechęci do kobiet. Do uprzedzenia w stosunku do kobiet może prowadzić na przykład wyśmianie przez partnerkę albo niesprostanie swoim oczekiwaniom podczas zbliżenia;
  • Wzorce obserwowane w dzieciństwie – do postawy mizoginistycznej może prowadzić obserwacja relacji rodzinnych i stosunku między ojcem a matką. Jeżeli w domu matka była osobą poddaną ojcu, a ten nie okazywał jej szacunku, prawdopodobne jest, że syn wyniesie z domu właśnie taki wzorzec i będzie budował podobne relacje. Możliwe jest również, że mizoginem stanie się osoba, która w dzieciństwie obserwowała despotyczną matkę, która całkowicie podporządkowała sobie całą rodzinę.

Przyczyny mizoginizmu mogą być bardzo złożone i skomplikowane. W niektórych przypadkach niechęć w stosunku do kobiet wynika z różnego rodzaju zaburzeń psychicznych albo z lęku lub zazdrości mężczyzny związanych z funkcją rozrodczą kobiet.

Mizoginizm dość łatwo rozpoznać, zwykle jest on zauważalny zarówno w kontaktach zawodowych, jak i prywatnych.

Mizogin często wyraża swoje negatywne zdanie na temat kobiet, umniejsza ich osiągnięcia, głosi stereotypy dotyczące płci i niechętnie słucha kobiet oraz z nimi dyskutuje, uznając, że nie są one odpowiednimi partnerkami do rozmów.

Niektórzy mężczyźni, u których występuje niechęć do kobiet, stają się w ich towarzystwie wycofani, nieśmiali, a czasami nawet unikają kobiecego towarzystwa.

Mizogini mogą wchodzić w relacje z kobietami (w związku nie traktują kobiety jako partnerki, ale są skoncentrowani na swoich potrzebach), a nawet zawierać związki małżeńskie, jednak żona będzie dla nich osobą, która powinna być poddana i spełniać oczekiwania męża. Co więcej, mizogini mają tendencje do usprawiedliwiania niemoralnego zachowania mężczyzn, na przykład zdrady, przy jednoczesnej krytyce zachowania kobiet.

Mizoginizm można leczyć, jednak jest to niezwykle trudny i długotrwały proces.

Kluczowe jest to, aby mizogin zauważył swój problem i wykazał chęć leczenia, co w wielu przypadkach jest niemożliwe, ponieważ osoby, które cierpią na takie zaburzenia, są zwykle przekonane o tym, że ich postawa jest czymś normalnym i dobrym.

Leczenie należy zacząć od wizyty u psychologa, czasami pomocna okazuje się psychoterapia połączona ze stosowaniem technik relaksacyjnych. W niektórych przypadkach konieczna jest wizyta u psychiatry, a niekiedy nawet farmakoterapia.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *