Neuromobilizacja – co to za metoda i kiedy stosuje się ją w rehabilitacji?

Neuromobilizacja to jedna z metod wchodzących w skład szeroko pojętej terapii manualnej.

Metoda ta oparta jest na zastosowaniu specjalistycznych technik oddziaływania na tkanki, które umożliwiają bezpośrednią stymulację tkanki nerwowej.

Neuromobilizację stosuje się w celu usprawnienia ruchomości nerwów oraz ich ślizgu w stosunku do otaczających tkanek. Metoda ta pozwala na normalizację pracy nerwu oraz przywrócenie jego pełnej funkcji. 

Budowa układu nerwowego a neuromobilizacja

Układ nerwowy człowieka jest obszarem, który zostaje poddany dużym napięciom. Tkanka nerwowa jest więc tkanką o wysokiej odporności na uszkodzenia. Dla przykładu nerw pośladkowy wytrzymuje napięcia rzędu 130% zanim dojdzie do jego uszkodzenia.

Jednocześnie spotkać możemy problemy w obszarze tkanki nerwowej związane z zdecydowanie mniejszymi obciążeniami np. zespół cieśni kanału nadgarstka.

Tego rodzaju schorzenia, występujące pomimo dużej odporności na uszkodzenia mechaniczne, związane są z wysokim zapotrzebowaniem włókien nerwowych na substancje odżywcze oraz tlen. Naczynia krwionośne nerwów cechuje wysoka wrażliwość na nacisk oraz napięcia mechaniczne otaczających tkanek.

Na skutek zwiększonych napięć w obszarze mięśni otaczających nerw lub w wyniku jego mechanicznego ucisku dochodzi więc do zaburzenia ukrwienia tkanki, ograniczenia jej ruchomości, a co za tym idzie powstania czasowej lub trwałej dysfunkcji nerwu.

Charakterystyczne objawy dysfunkcji nerwów

            Nawet niewielkiego stopnia uszkodzenie struktury tkanki nerwowej wywołuje charakterystyczne dla układu nerwowego objawy.

Należą do nich: ból promieniujący, parestezje (mrowienie, drętwienie), zaburzenia czucia oraz osłabienie siły mięśni lub utrata ich funkcji.

Tego rodzaju dolegliwości występują w przebiegu poważnych uszkodzeń i ucisków w obszarze nerwów ale także na podłożu, pozornie niegroźnego, uwięźnięcia nerwu obwodowego co oznacza zaburzenie ruchomości nerwu względem tkanek sąsiadujących.

Przebieg terapii z wykorzystaniem technik neuromobilizacji

            Przed przystąpieniem do neuromobilizacji należy przeprowadzić dokładny wywiad medyczny wraz z badaniem fizykalnym zawierającym podstawową ocenę neurologiczną z wykorzystaniem testów diagnostycznych. Dzięki temu jesteśmy w stanie ocenić napięcie oraz ogólny stan nerwu obwodowego.

W diagnostyce pomocna jest także analiza badania ENG nerwu obwodowego.

Testy fizykalne, jakie wykorzystywane są w ocenie obwodowej tkanki nerwowej, to: ULTT (badanie napięcia nerwów kończyny górnej – nerw pośrodkowy, nerw łokciowy, nerw promieniowy, nerw mięśniowo-skórny) oraz LLNTT (badanie napięcia nerwów kończyny dolnej; w tym: Slump test, SLR oraz test napięcia nerwu udowego). W przypadku dodatniego wyniku testu oraz gdy obserwujemy widoczne ubytki neurologiczne wraz zaostrzeniem objawów podczas testowania wskazane jest przeprowadzenie zabiegu neuromobilizacji.

Neuromobilizacja to metoda, w której stosuje się ułożenie kończyny, kręgosłupa oraz głowy w odpowiedniej dla danego nerwu pozycji. Pozycja ta wraz z odpowiednim kierunkiem ruchu kończyny generuje rozciąganie lub ślizg nerwu.

W trakcie jednego zabiegu wykonywane jest przyjęcie odpowiedniej pozycji oraz wykonanie w niej ruchów pulsujących przez około minutę lub do momentu zgłoszenia przez pacjenta zmniejszenia objawów. Odczucia podczas terapii obejmują rozciąganie, uczucie ciepła, delikatne mrowienie.

Neuromobilizacja nie powinna wywoływać objawów bólowych.

Obszary wykorzystanie metody neuromobilizacji

            Najczęściej spotykanym schorzeniem, w którym zalecane jest wykonanie neuromobilizacji, jest zespół cieśni kanału nadgarstka (potocznie: cieśń nadgarstka), w przebiegu którego dochodzi do zaburzenia odżywienia i ruchomości nerwu pośrodkowego w kanale nadgarstka. Inne nerwy obwodowe, które mogą zostać poddane neuromobilizacji to: nerw promieniowy, nerw mięśniowo-skórny, nerw pośrodkowy, nerw łokciowy, nerw kulszowy, nerw udowy, nerwy piszczelowe i strzałkowe, nerwy podeszwowe.

Neuromobilizacja jako uzupełnienie innych form terapii

            Należy pamiętać, że neuromobilizacja powinna być jednym z elementów terapii, a nie jedyną wykorzystywaną w jej przebiegu metodą. Należy wyeliminować także przyczynę dysfunkcji nerwu. W trakcie terapii ważne aby pamiętać, że tkanka nerwowa jest bardzo wrażliwą tkanką, przez co powinna być stymulowana z dużą dozą ostrożności.

Neuromobilizacja – co to za metoda i kiedy stosuje się ją w rehabilitacji? Autor: mgr Kaja Kwiatkowska

Fizjoterapeutka, absolwentka Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie. Posiada 7-letni staż w zawodzie fizjoterapeutki oparty na pracy z pacjentami ortopedycznymi, urazowymi oraz sportowcami. Ukończyła liczne szkolenia z zakresu terapii manualnej oraz specjalistycznych form ćwiczeń ruchowych.

Zobacz artykuły tego autora

Techniki neuromobilizacji – jak działają oraz kiedy je stosować?

Neuromobilizacje to forma terapii manualnej, która odpowiednimi technikami umożliwia pracę bezpośrednio na tkance nerwowej.

Są one stosowane w celu usprawnienia ruchomości i ślizgu nerwów względem otaczających tkanek, w celu normalizacji jego funkcji.

Techniki neuromobilizacyjne świetnie sprawdzają się w przypadku schorzeń takich jak zespół cieśni nadgarstka czy zespół kanału stępu.

Na czym polegają neuromobilizacje?

Aby zrozumieć sposób, w jaki funkcjonują techniki neuromobilizacji musimy uświadomić sobie, że układ nerwowy człowieka to układ dynamiczny, tak samo jak układ mięśniowy, jest poddawany bardzo dużym napięciom oraz posiada własną zdolność poruszania się.

Doskonałym przykładem jest nerw pośrodkowy (n. medianus), który przed uszkodzeniem jest w stanie wytrzymać napięcie rzędu 130%! Świadczy to o wysokiej odporności tkanki nerwowej na zniszczenia.

Dlaczego więc, pomimo swojej dużej odporności na uszkodzenia mechaniczne powstają takie schorzenia jak cieśń nadgarstka? Podstawą prawidłowego funkcjonowania nerwów jest ich dobre ukrwienie i doprowadzenie substancji odżywczych do każdego włókna.

Odbywa się to przez naczynia własne nerwów (vasa nervorum). Cechą tych małych tętniczek jest wysoka wrażliwość na nacisk i napięcia mechaniczne wokół nich.

Dlatego właśnie, w przypadku zwiększonego napięcia mięśniowego, a w szczególności grup leżących w bliskim sąsiedztwie nerwu, może dochodzić do zaburzenia ukrwienia tkanki nerwowej, zaburzenia jej ruchomości i powstawania dysfunkcji nerwu. Objawy takiego stanu to m.in.:

  • dolegliwości bólowe (promieniujące bóle często połączone z uczuciem mrowienia),
  • zaburzenia czucia (parestezje, mrowienie),
  • zmniejszenie siły mięśni,
  • ograniczenie ruchomości w stawach.
You might be interested:  Żylaki kończyn dolnych a sport

Takie dolegliwości mogą występować w tzw. uwięźnięciach nerwów obwodowych, w których na skutek mechanicznych zmian w układzie ruchu nerw traci swoją prawidłową ruchomość względem innych tkanek.

Dla przykładu w kanale cieśni nadgarstka, ruchomość i odżywienie nerwu pośrodkowego może być zmniejszona, przez duże napięcie mięśnia dwugłowego ramienia, nawrotnego obłego czy troczek mięśni zginaczy dłoni.

Terapia tych struktur oraz technika neuromobilizacji nerwu promieniowego pomaga w pozbyciu się objawów z zespołu cieśni nadgarstka.

Techniki neuromobilizacji – wykonanie

Aby wykonać techniki neuromobilizacyjne, należy w pierwszej kolejności przeprowadzić podstawowe badanie neurologiczne, oraz testy pozwalające na sprawdzenie napięcia nerwu obwodowego na jego przebiegu. Do takich testów zaliczamy:

  • ULTT (Upper limb tension tests) – czyli testy skupione na badaniu napięcia nerwów kończyny górnej (promieniowego, pośrodkowego, łokciowego, mięśniowo-skórnego)
  • LLNTT (Lower limb nerve tension tests) – czyli testy skupione na badaniu napięcia nerwów kończyny dolnej, do których zaliczamy o Slump test o SLRo Test napięcia nerwu udowego

W przypadku uzyskania pozytywnych efektów testu i zauważenia wystąpienia zwiększenia dolegliwości pacjenta lub zmniejszenia zakresu ruchomości podczas wykonywania danego testu należy przystąpić do terapii. Techniki neuromobilizacji nerwów obwodowych obejmują pracę bezpośrednio na:

  • Nerwie promieniowym
  • Nerwie mięśniowo-skórnym
  • Nerwie łokciowym
  • Nerwie pośrodkowym
  • Nerwie kulszowym oraz jego odgałęzieniach (piszczelowych i strzałkowych oraz podeszwowych)
  • Nerwie udowym

Wykonanie techniki opiera się o:

  • Ułożenie kończyny oraz kręgosłupa i głowy w odpowiedniej pozycji (mającej na celu wywołanie rozciągnięcia lub ruchy ślizgu nerwu podczas wykonywania zabiegu)
  • Wykonywanie pulsacyjnych ruchów ślizgowych lub rozciągających w tempie około 1 na sekundę przez minutę lub do zmniejszenia objawów pacjenta. Technika powinna być wykonywana bezboleśnie a odczucia pacjenta mogą obejmowaćdelikatne uczucie mrowienia, przepływającego ciepła lub rozciągania. W przypadku dużego bólu należy przerwać wykonywanie techniki lub dostosować na nowo jej intensywność.

Uwaga!

Należy pamiętać, że techniki neuromobilizacji opierają się o pracę na bardzo wrażliwej i bardzo ważnej tkance ciała człowieka – czyli tkance nerwowej. Dlatego należy zachować dużą dozę ostrożności i przeprowadzić dokładne badanie pacjenta przed przystąpieniem do leczenia.

Przeciwwskazania do terapii mogą obejmować:

  • Szybko narastające, ubytkowe zmiany neurologiczne (atrofia mięśni, ubytki motoryczne)
  • Objawy ogona końskiego
  • Gorączka, infekcje układu nerwowego (np. zapalenie opon mózgowych)
  • Zmiany nowotworowe układu nerwowego
  • Uszkodzenia strukturalne rdzenia lub nerwów obwodowych (np. przecięcie, przerwanie)

Techniki neuromobilizacji są skutecznym i efektywnym uzupełnieniem terapii w zaburzeniach funkcjonowania układu nerwowego a w szczególności w zespołach uciskowych i zespołach uwięźnięcia nerwów, w których przez usprawnienie ruchomości i odżywienia tkanki nerwowej możliwe jest zmniejszenie dolegliwości pacjenta i przyspieszenie regeneracji nerwu.

Bilbiografia:

1. “Neural Mobilization: Treating Nerve-Related Musculoskeletal Conditions.” Journal of Orthopaedic & Sports Physical Therapy, vol. 47, no. 9, 2017, pp. 616–616., doi:10.2519/jospt.2017.0509. 2. Bochenek, A. & Reicher, M. (1993). Anatomia człowieka.

Warsaw: PZWL. 3. Oskouei AE, Talebi GA, Shakouri SK, Ghabili K. Effects of neuromobilization maneuver on clinical and electrophysiological measures of patients with carpal tunnel syndrome. J Phys Ther Sci. 2014;26(7):1017–1022. doi:10.1589/jpts.26.

1017

Jakub Seremak

Magister fizjoterapii, student osteopatii. Specjalizuję się w rehabilitacji sportowej, ortopedycznej oraz nowoczesnych metodach usprawniania organizmu. Interesuję się także fizjologią, która jest podstawą do zrozumienia problemów pacjenta. W wolnym czasie uprawiam sport, słucham rocka i gram na basie.

Zobacz wszystkie moje artykuły

Czym jest terapia manualna i kiedy może pomóc?

Kiedy układ ruchu niedomaga, pojawiają się bóle – w tym bóle pleców i kręgosłupa. Zastosowanie farmakoterapii może wprawdzie zlikwidować lub zmniejszyć dolegliwości, ale nie usunie przyczyny dysfunkcji i z czasem ból powróci. Inaczej powinno być w przypadku zastosowania terapii manualnej. Terapia manualna – w odróżnieniu od leczenia konwencjonalnego – to jedna z metod fizjoterapii i jednocześnie terapia holistyczna, której celem jest nie tylko doraźne złagodzenie dolegliwości, ale możliwie trwała poprawa stanu zdrowia pacjenta poprzez odblokowanie stawów lub fragmentów kręgosłupa i przywrócenie w miarę normalnej ruchomości w leczonych obszarach. Terapia manualna to naturalna i nieinwazyjna metoda leczenia i diagnostyki stosowana w odwracalnych dysfunkcjach elementów tworzących układ ruchu, takich jak mięśnie, stawy, więzadła, kręgosłup. Do diagnozowania i leczenia wykorzystywane są dłonie i dotyk oraz różne rodzaje ucisku. Terapia manualna określana jest czasem jako chiropraktyka, ale w odróżnieniu od kręgarstwa – uprawianego często poza wszelkimi zasadami dobrej praktyki – oparta jest na solidnych podstawach medycznych i znajomości anatomii organizmu. Terapię manualną zaleca się, kiedy występują:

  • bóle na przykład w obrębie kręgosłupa
  • zwyrodnienia i skrzywienia kręgosłupa
  • wady postawy i nerwobóle, przemęczenie, niedostatek snu.

Jest też stosowana po zabiegach chirurgicznych, takich jak rekonstrukcja więzadła krzyżowego, czy zalecana jako terapia wspomagająca leczenie chorej łąkotki.

Diagnostyka

W terapii manualnej zasadnicze znaczenie ma dobre zdiagnozowanie problemu zdrowotnego. Wykorzystywana tu jest diagnostyka różnicowa, czyli metoda polegająca na stopniowym eliminowaniu przyczyn zaburzenia sprawności układu ruchu zaczynając od najmniej prawdopodobnej.

  • Wywiad z pacjentem to pierwszy element diagnostyki. Z uwagi na holistyczne podejście do problemu i leczenia, pacjent może się spodziewać pytań nie tylko o samą dolegliwość, ale również o styl życia, nawyki, a nawet problemy natury psychicznej. Zdarza się bowiem, że odczuwane dolegliwości fizyczne mają swoje podłoże w ciągłym narażeniu na stres. Aby terapia przyniosła rezultat, zalecane jest przyjęcie jak najbardziej otwartej postawy w relacji z terapeutą i obdarzenie go zaufaniem.
  • Przeprowadzenie badań dodatkowych np rezonansu magnetycznego wybranej okolicy ciała.
  • Ocena obszaru dotkniętego dysfunkcją i palpacyjne oraz funkcjonalne sprawdzenie kondycji elementów układu ruchu kończą etap diagnozowania.
You might be interested:  Płukanie zatok – jakie są wskazania? Czym, kiedy i jak płukać zatoki?

Terapeuta szacuje: wygląd i napięcie skóry oraz położonych pod nią struktur, bolesność obszaru dotkniętego dysfunkcją, jakość ruchu i jego zakres oraz biomechanikę poszczególnych elementów układu ruchu.

Leczenie

Terapia manualna w dysfunkcjach układu ruchu prowadzona jest na specjalnym stole. Przypomina on kozetkę lub stół do wykonywania masażu. Podczas leczenia bardzo ważna jest odpowiednia pozycja pacjenta.

Terapeuta wykonuje dłońmi określone uciski i pchnięcia w wyznaczonych miejscach w pobliżu chorego obszaru w celu przywrócenia właściwego ułożenia przemieszczonych lub zablokowanych struktur. Uciskane są wszystkie tkanki miękkie: skóra, mięśnie, wiązadła, nerwy i ścięgna.

Terapia manualna kręgosłupa polega na przywróceniu na właściwe miejsce kręgów i dysków (krążków międzykręgowych). Terapeuta uzyskuje cel poprzez uciskanie i masaż tkanek leżących w pobliżu kręgosłupa. Manipulacje stawów mają doprowadzić najpierw do odblokowania napiętego mięśnia, a dopiero potem stawu.

W tym celu terapeuta rozgrzewa zablokowany mięsień poprzez uciskanie, ugniatanie i rozciąganie bolesnego miejsca pod różnymi kątami, a kiedy blokada puszcza, mięsień ustawiany jest na właściwej pozycji.

Techniki w terapii manualnej

  • Masaż poprzeczny – polega na rozcieraniu tkanek w kierunku poprzecznym do ułożenia włókien mięśnia, wiązadła czy przyczepu mięśnia do kości. Celem jest poprawa ukrwienia i ruchomości, zmniejszenie bólu i stymulacja procesów przeciwzapalnych.
  • Masaż funkcyjny – łączy się tu ruch w stawie z masażem i rozciąganiem mięśnia połączonego ze stawem. Wykonuje się go na maksymalnie rozluźnionych mięśniach. Ruch w kierunku przeciwnym do tego, jaki normalnie jest udziałem leczonego mięśnia, wykonuje terapeuta bez udziału pacjenta. Celem jest rozluźnienie i odprężenie tkanek.
  • Masaż tkanek głębokich – to bardzo subtelny, wykonywany wolnymi ruchami masaż, który powoduje wydłużenie, rozluźnienie i rozciągnięcie mięśni i ścięgien. Jego celem jest relaksacja wegetatywnego układu nerwowego, zmniejszenie bólu, przywrócenie lepszej postawy i płynności ruchów oraz poprawa gibkości ciała przez zmianę struktury i ograniczeń ruchomości mięśni oraz elementów tkanki łącznej.
  • Stretching – polega na rozciąganiu jednego mięśnia lub grupy mięśni. Pacjent najpierw napina mięśnie. Już po ich rozluźnieniu terapeuta powoduje ich rozciągnięcie.
  • Neuromobilizacja – polega na bezpośrednim działaniu na układ nerwowy poprzez „pociąganie” nerwu, czyli jego napinanie lub uruchamianie przez wykonywanie odpowiednich kombinacji ruchowych i ustawień. Celem jest usprawnienie elastyczności i ruchomości leczonego nerwu, a przez to pobudzenie procesów przewodnictwa nerwowego i stymulacja lepszego gojenia się tkanek.
  • Manipulacje stawów – określane też jako chiropraktyka, to metoda szybkiego uruchomienia zablokowanego stawu (towarzyszy jej często dźwięk kliknięcia lub chrupnięcia).
  • Mobilizacje – czyli aktywność ukierunkowana na zapewnienie płynności ruchów stawów oraz poprawy lub zwiększenia ruchomości w stawie.

Z uwagi na fakt, że terapia manualna jest metodą traktującą ciało i proces leczenia holistycznie, pacjenci poza zabiegami otrzymują też zalecenia do gimnastykowania się w domu i informacje dotyczące zdrowego stylu życia.

Przeciwwskazania dla terapii manualnej:

    To:

  • czynne procesy chorobowe toczące się w skórze lub w tkankach położonych w obszarze, w którym będzie wykonywane leczenie (w tym nowotwory);
  • świeże urazy mechaniczne tkanek;
  • zapalenie stawów;
  • zaburzenia ogólnoustrojowe;
  • niewydolność krążenia mózgowego.

Chcesz skorzystać z terapii manualnej w Warszawie? Zapraszamy

Terapia manualna Warszawa

Terapia manualna, rehabilitacja bólu – fizjoterapeuta Kraków, Bochnia – RehBól

PNF – Torowanie Nerwowo-Mięśniowe (PNF – Prorioceptive Neuromuscular Facilitation)

PNF – to metoda posiadająca własną filozofię i zasady pracy z pacjentem. Celem terapii jest praca nad funkcją, której chory potrzebuje.

Praca nad siłą mięśni i zakresem ruchu jest ważna w tradycyjnym postępowaniu terapeutycznym, a w tej metodzie jest tylko środkiem do uzyskania celu jakim jest funkcja i zaleca by patrzeć na chorego w sposób całościowy, wykorzystując do terapii silne i zdrowe regiony ciała.

Sprawia to, że pacjent w pełni wykorzystuje rezerwy, jakie tkwią w jego organizmie, motywuje się do dalszego działania i co nie jest bez znaczenia dla niego, zapewnia bezbolesną pracę, bez doznań zarówno psychicznych, jak i fizycznych. Terapeuta tutaj pełni rolę doradcy, a pacjent ustala cele terapii oraz zakres i granice działania.

Metoda FDM (Fascial Distortion Model)

Według autora tej metody lekarza Stephena Typaldosa, przyczyną ograniczenia ruchomości i dolegliwości bólowych jest złe ułożenie powięzi, czyli błony łącznotkankowej chroniącej i oddzielającej od siebie grupy mięśni. Celem terapii jest więc zmiana tego wadliwego ustawienia, które jest przyczyną bólu.

Terapia Manualna (system niemiecki)

Terapia manualna wg systemu niemieckiego zajmuje się diagnozowaniem i leczeniem zaburzeń strukturalnych narządu ruchu tj. stawów, mięśni i nerwów. Terapeuta podczas badania i po przeprowadzeniu wywiadu z pacjentem jest w stanie odnaleźć zaburzone struktury oraz określić stopień ich uszkodzenia.

Metoda Mulligana

Brian Mulligan opracował specjalistyczną metodę diagnosytyczno-terapeutyczną, a następnie opublikował zasady stosowania takich technik jak “NAG”, “SNAG”, “odwrotne NAG” oraz mobilizacje połączone ruchem (tzw. techniki “MWM”) i wiele innych. Są to techniki działające bezpośrednio na stawy, a pośrednio na układ nerwowo-mięśniowy.

Metoda ta ciągle się rozwija wraz z postępem medycyny, a nowatorskie założenia Mulligana polegają na połączeniu ruchu biernego wykonywanego przez terapeutę i ruchu czynnego wykonywanego przez pacjenta.

Według niego zaburzenia poszczególnych elementów aparatu ruchowego mogą wpływać na siebie wzajemnie, ale ich analiza powinna odbywać się wieloaspektowo w odniesieniu do całego narządu ruchu, a także innych układów.

Medycyna ortopedyczna

You might be interested:  Leczenie zakażeń układu moczowego

Medycyna Ortopedyczna wg J. Cyriax, to metoda diagnostyczna, dzięki której poprzez wywiad i badanie funkcjonalne uzyskujemy kompletną informację na temat badanego pacjenta.

Symptomy i objawy są interpretowane i skatalogowane w formie “wzorców klinicznych”, które są szczególnym zachowaniem się zaburzeń lub grup zaburzeń.

Dla wszystkich obrazów klinicznych metoda oferuje lokalne, bezpośrednie, sprawne i korzystne ekonomicznie leczenie.

Metoda McKenziego

Jest to obecnie bardzo popularna metoda leczenia dolegliwości w krajach Europy Zachodniej i USA. Od innych metod fizjoterapii różni się własnym, oryginalnym sposobem czynnościowego badania narządu ruchu oraz zupełnie innym podejściem leczniczym.

Metody Diagnozowania i Leczenia Tkanek Miękkich

Metoda ta wykorzystuje szereg sposobów zawartych w różnych technikach, a diagnozowanie zaburzeń w obrębie więzadeł, ścięgien, powięzi oraz mięśni oparte jest w przeważającej części na badaniu funkcjonalnym ze szczególnym podkreśleniem dysbalansu mięśniowego.

gabinet rehabilitacji i fizjoterapii – rehabilitacja, fizjoterapia, szczecin

Terapię tę stosuje się przy urazach, złamaniach i przeciążeniach. Zajmuje się ona ręcznym badaniem i leczeniem zaburzeń czynności układu ruchu oraz określeniem przyczyn, które do nich doprowadziły. Obejmuje stawy (np.

ograniczenie ruchomości), mięśnie (miogelozy), więzadła (niewydolność), a także złożone wzorce ruchowe, czyli stereotypy wykonywanych przez człowieka codziennych ruchów (oddechowych, postawy, poruszania się), jak również profilaktykę dolegliwości ze strony układu ruchu.

Narzędziem badania jest wzrok, palpacja (wyspecjalizowane w latach praktyki terapeuty czucie powierzchowne i głębokie) oraz wykonywanie specyficznych ruchów biernych w ramach technik terapeutycznych.

Rodzaj terapii manualnej mający na celu poprawę elastyczności i ruchomości obwodowego układu nerwowego, a przez to normalizację jego zakłóconej pobudliwości. Przez takie działanie uzyskuje się zmniejszenie stanu zapalnego, szybsze gojenie i zmniejszenie napięcia podrażnionych tkanek oraz zmniejszenie bólu.

    Zastosowanie:

  • w terapii bólu kręgosłupa na wszystkich jego odcinkach
  • przy rwie kulszowej i barkowej („drętwiejące” ręce, ból promieniujący)
  • w zespole cieśni kanału nadgarstka
  • w usprawnianiu po urazach ortopedycznych
  • po operacjach kręgosłupa
  • po udarach mózgu

Manipulacje wisceralne (trzewna) są zabiegami manualnymi mające na celu likwidacje dysfunkcji w obrębie organów wewnętrznych.

Techniki te można podzielić na bezpośrednie polegające na mobilizacji danego narządu wewnętrznego poprzez określone manewry ręczne oraz techniki pośrednie polegające na delikatnym ułożeniu ręki w celu wyczucie wszelkich niewłaściwych napięć i restrykcji dotyczącej spontanicznej ruchomości jaką posiada każdy narząd. Poprzez manipulacje trzewne odzyskujemy prawidłową ruchomość, elastyczność i napięcia tkanek wokół danego narządu, a tym samym powodujemy lepsze jego ukrwienie. Szereg powiązań między organami wewnętrznymi oraz układem mięśniowo-szkieletowym, naczyniowym i nerwowym powoduje, że manipulacje wisceralne zostają włączone w kadr globalnego leczenia np. w bólach głowy, kręgosłupa, cieśni nadgarstka, łokcia tenisisty czy dolegliwości kolana, odgrywając często kluczowe znaczenie w leczeniu Pacjenta.

Terapia cranio-sacralna (czaszkowo-krzyżowa) jest terapią układu powięziowego, zbudowanego z tkanki łącznej.

Polega na bardzo delikatnej manipulacji oraz uciskaniu w obrębie stóp, czaszki, miednicy, przepony, klatki piersiowej i kości krzyżowej.

Terapia cranio-sacralna ma na celu rozluźnienie struktur łączno-tkankowych, których napięcie może przysporzyć wiele dysfunkcji. Poprawia krążenie w naczyniach, ukrwienie narządów i pracę układu nerwowego.

    Wskazania do terapii:

  • bóle i zawroty głowy, migreny, kłopoty ze wzrokiem i słuchem, nawracające zapalenie uszu u dzieci i dorosłych, zapalenia zatok, napięcia i bóle w stawie skroniowo-żuchwowym, wybicie żuchwy, wady zgryzu
  • bóle kręgosłupa, pleców, zapalenie korzonków, rwa kulszowa, skoliozy, bolesne napięcie barków, urazy powypadkowe
  • psychozy, autyzm, kłopoty z koncentracją, zaburzenia osobowości u dzieci i dorosłych, stres, depresja, dysleksja, kłopoty z nauką i koncentracją
  • korygowanie wad zgryzu, prostowanie zębów
  • zapalenie zatok

Metoda PNF jest powszechnie uznawaną metodą terapeutyczną na całym świecie. Twórcami metody byli fizjoterapeutka Maggie Knott oraz fizjolog dr Herman Kabat.

Główne założenie terapii to facylitacja (torowanie, ułatwianie) ruchów stymulująca w odpowiedni sposób układ nerwowo – mięśniowy. Aby tego dokonać wykorzystuje się bodźce: eksteroreceptywne (przez skórę ,oczy, słuch) jak i proprioreceptywna (przez układ ruchu).

Terapeuta wykorzystuje szereg stymulacji np. dotykową przez kontakt manualny na skórze pacjenta, wizualną przez kontakt wzrokowy, werbalną, gdy krótko i rzeczowo opisuje ruch jaki zaraz będzie wykonywał.

Pobudzanie proprioreceptorów, które znajdują się w mięśniach, ścięgnach, w torebkach stawowych, następuję poprzez rozciągnięcie („stretch”) grupy mięśni, co daje również odpowiedni ruch w stawie i napięcie struktur miękkich.

Metoda Mulligan’a jest jedną z metod terapii manualnej wykorzystywanych w leczeniu dysfunkcji stawowych, powstałych w wyniku mechanicznego zaburzenia gry stawowej. Znajduje ona zastosowanie w leczeniu dysfunkcji w schorzeniach ortopedyczno-urazowych, zarówno w obrębie kręgosłupa jak i stawów obwodowych.

Przez zastosowanie odpowiednich technik mobilizacyjnych, takich jak NAG’s, SNAG’s i MWM’s, terapeuta oddziaływuje bezpośrednio na staw (układ torebkowo-więzadłowy) i przez to pośrednio na układ nerwowo-mięśniowy.

    Koncepcja Mulligana zakłada:

  • całkowitą bezbolesność podczas stosowania technik terapeutycznych
  • funkcjonalne obciążenie powierzchni stawowych siłą grawitacji
  • połączenie ruchu mobilizacyjnego (biernego) przebiegającego w płaszczyźnie powierzchni stawowych z ruchem kątowym (czynnym) w tym samym stawie
  • zastosowanie docisku na końcu bezbolesnego zakresu ruchu
  • wykonanie odpowiedniej liczby powtórzeń wyżej wymienionych procedur terapeutycznych
  • opracowanie indywidualnego programu ćwiczeń dla pacjenta do samodzielnego wykonywania w domu

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *