Niestabilność stawu barkowego (ramiennego) – objawy, leczenie, operacja i rehabilitacja

Niestabilność stawu barkowego (ramiennego) – objawy, leczenie, operacja i rehabilitacja

Jednym z ważniejszych elementów tego typu w ciele człowieka jest staw barkowy, zwany również ramiennym. Z anatomicznego punktu widzenia pojęcia bark, staw barkowy obejmują tzw. struktury okolicy nadramiennej, w skład której wchodzą stawy ramienno-łopatkowy i barkowo-obojczykowy, ścięgna i brzuśce stożka rotatorów a także ścięgna i kaletki, w tym ruchome połączenie łopatki z klatką piersiową. Stawy barkowe umożliwiają poruszanie się kończyn górnych i w tej części ciała zapewnia największy zakres ruchu. Sam staw przyłączony jest on do kości ramiennej, obojczyka oraz łopatki. Jego centralnym elementem jest torebka stawowa, która przypomina luźny woreczek, ponieważ przyłączona jest do wielu kości równocześnie.

Kolejnym ważnym elementem tej biologicznej konstrukcji jest obrąbek stawowy, w tym przypadku określany barkowym — w celu odróżnienia go od innych, zlokalizowanych na przykład w stawach biodrowych. Jego podstawową funkcją jest poszerzanie ruchu stawu, dzięki czemu jesteśmy w stanie wykonywać ruchu okrężne ramion.

Funkcja stawu barkowego

Podstawową funkcją stawu barkowego jest zapobieganie zsuwania się kości ramiennej z barku w czasie wykonywania ruchu, a także samo jego umożliwianie, Co więcej, dzieje się to również przy pomocy elementów dodatkowych, acz niezbędnych do funkcjonowania, takich jak więzadła stawowe, w tym najważniejsze więzadło kruczo-ramienne, a także kaletki maziowe, w których znajduje się substancja, konsystencją przypominająca płyn stawowy, której zadaniem jest zapewnianie gładkiego posuwania się kości w obrębie barku. Staw ten zaliczany jest więc do grupy kulistych wolnych, głównie przez zakres ruchu i specyfikę budowy.

Urazy, kontuzje, choroby stawu barkowego

Z powodu tak wielu pełnionych w organizmie funkcji, staw barkowy dość często ulega kontuzjom. Niestety niektóre z nich narastają latami, dlatego ich leczenie wymaga skalpela chirurga.

Podstawą przyczyną zmian w obrębie stawu, zalicza się złą postawę ciała, która doprowadza do patologii w obrębie mięśni. Niektóre z nich przestają być wykorzystywane do potrzymania kości, przez co ulegają zanikaniu. Skutkiem tego jest narażenie stawu na działanie sił zewnętrznych.

Zachwiana konstrukcja stawu powoduje brak stabilności stawu, przez co narażony staje się on na urazy oraz zwyrodnienia.

Konflikt podbarkowy

Do najczęstszych urazów stawu barkowego zalicza się konflikt podbarkowy, który spowodowany jest silnym bądź długotrwałym przeciążeniem.

Prowadzi to do patologii w obrębie kaletki podbarkowej, która nie spełnia wtedy swej funkcji, którą jest umożliwianie gładkiego poruszania się zlokalizowanych tam kości.

Pierwszą oznaką tego urazu jest ból obrąbka stawowego, który to, jak wspomnieliśmy wcześniej, rozszerza zakres ruchu stawu. Nie wolno więc bagatelizować pierwszych oznak zwyrodnienia!

Urazy stożka rotatorów

Niestabilność stawu barkowego (ramiennego) – objawy, leczenie, operacja i rehabilitacja

Niestabilność barku

Bagatelizowanym problemem związanym ze stawem barkowym, jest wcześniej wspomniana jego niestabilność, która skończyć się może zwichnięciem bądź jego podwichnięciem, co w większości przypadków kończy się koniecznością unieruchomienia stawu na dłuższy okres, a także zastosowania długotrwałej rehabilitacji. Powracające schorzenie spowodowane jest często urazami z dzieciństwa, kiedy to mogło dojść do naruszenia układu kostno-stawowego w tym obrębie.

Leczenie i rehabilitacja barku

Wszystkie urazy stawu barkowego kończą się rehabilitacją, niestety, bardzo długą, ponieważ zakres ruchu tego stawu jest ogromy i doprowadzenie go do użyteczności po kontuzji, wymaga długiego okresu rekonwalescencji.

Jej podstawą są zabiegi fizykoterapeutyczne, do których zalicza się działanie polem magnetycznym, ciepłem, zimnem oraz laserami, co przygotowuje staw do dalszego etapu odnowy.
Bardzo ważne są również ćwiczenia stawu, które wykonywane powinny być wyłącznie pod opieką specjalisty.

W innym wypadku nadmierny ruch często niepoprawnie inicjowany może spowodować nawrót urazu.

Równie polecanym sposobem walki z dolegliwościami stawu barkowego, są masaże, których zadaniem jest rozluźnienie okolicznych mięśni, które, aby odciążyć niedziałające poprawnie komponenty, przejmują na siebie większość funkcji, przez co nie sprzyjają odbudowie zniszczonych sektorów ciała.

Najczęściej stosowane zabiegi fizjoterapeutyczne przy urazach barku

  • Podstawą udanej rehabilitacji jest odpowiedni do danego urazu czy też schorzenia, oczywiście z uwzględnieniem indywidualnych potrzeb i predyspozycji pacjenta, dobór metod terapeutycznych. W Centrum Rehabilitacji Elżbieta Gawłowska w przypadku najczęściej występujących kontuzji i urazów barku stosowane są zabiegi i terapie:
  • Zamrożony bark: krioterapia, laseroterapia, terapia Indiba Activ, terapia PST, rehabilitacja ruchowa-elektrostymulacja mięśni
  • Zespół ciasnoty podbarkowej: terapia manualna, rehabilitacja ruchowa, lasero i magnetoterapia, terapia PST
  • Tendinopatia mięśnia nadgrzebieniowego i podgrzebieniowego: fala uderzeniowa, laseroterapia, terapia PST, terapia manualna-masaż tkanek głębokich, krioterapia i magnetoterapia
  • Naderwanie mięśnia dwugłowego ramienia: terapia Indiba Activ-terapia PST, terapia manualna, masaż tkanek głębokich, krioterapia, laseroterapia, terapia falą uderzeniową, magnetoterapia, utradźwięki
  • Uszkodzenie stożka rotatorów i obrąbka stawu ramiennego: terapia PST, terapia Indiba Activ, ćwiczenia rozciągające i wzmacniające, korekcja ustawienia łopatki, masaż tkanek głębokich, krioterapia, elektro i laseroterapia, fala uderzeniowa, terapia manualna
  • Uszkodzenie więzadeł barku: fala uderzeniowa, laseroterapia, terapia PST, terapia manualna, masaż tkanek głębokich, krio i magnetoterapia, korekcja ustawienia łopatki
  • Podwichnięcie barku: krioterapia, terapia PST, terapia Indiba Activ-laseroterapia, magnetoterapia, ćwiczenia wzmacniające, terapia manualna
  • Złamanie obojczyka i kości ramieniowej: terapia PST magnetoterapia, laseroterapia, krioterapia-terapia manualna, elektroterapia
  • Niestabilność stawu ramiennego , konflikt podbarkowy: terapia manualna, ćwiczenia wzmacniające i rozciągające, korekcja ustawienia łopatki, masaż tkanek głębokich, krioterapia, elektroterapia, laseroterapia, terapia PST, terapia Indiba Activ, ćwiczenia rozciągające

Podsumowując, staw barkowy jest jednym z najważniejszych i najbardziej obciążonych w ludzkim ciele, przez co często ulega kontuzjom, których leczenie wymaga długotrwałej oraz wieloetapowej rehabilitacji. Ważna jest więc profilaktyka, a także świadomość objawów, a także ich konsekwencji, a najgorszym, co możemy zrobić, jest zaniechanie.

Urazy i kontuzje barku: zwichnięcie, wybicie, wypadanie a fizjoterapia

Duża ruchomość stawu ramiennego – czy też potocznie barku – jest dla człowieka błogosławieństwem, ale też źródłem problemów. Zwichnięcie barku, niestabilność, wybicie, podwichnięcie to tylko kilka z kontuzji stawu ramiennego, z którymi specjaliści stykają się na co dzień. Czym się różnią? Jak się je leczy? Wyjaśniamy w artykule.

Budowa stawu ramiennego, nazywanego potocznie stawem barkowym, daje człowiekowi stosunkowo duży zakres ruchu, ale jednocześnie powoduje ograniczoną naturalną stabilność, co prowadzi do częstszych urazów barku.

Mimo pewnych zabezpieczeń, obecnych w naszym organizmie, kontuzje barku należą do jednych z najczęstszych, w tym niestety tych nawracających.

Jakie schorzenia mogą wystąpić w stawie ramiennym?

Zwichnięcie barku

Zwichnięcie stawu ramiennego (potocznie też: zwichnięcie stawu barkowego, zwichnięcie barku lub wybicie barku) oznacza, że głowa kości ramiennej „wyskoczyła” z właściwego jej miejsca – powierzchnie stawowe utraciły styczność, a torebka stawowa, więzadło, ścięgna oraz mięśnie zostały naciągnięte, naderwane lub zerwane. Naderwany albo zerwany może zostać także obrąbek stawowy, poprawiający stabilność stawu, co często niesie ze sobą poważniejsze konsekwencje, np. niestabilność – ale o tym za chwilę.

Niestabilność stawu barkowego (ramiennego) – objawy, leczenie, operacja i rehabilitacja

Zwichnięcie stawu barkowego może być spowodowane upadkiem na ramię lub wyprostowaną rękę, kontuzją w pozycji odwiedzenia i rotacji zewnętrznej ramienia, ale też nagromadzeniem mikrourazów. Takie wybicie barku rozpoznamy po silnym bólu, ograniczeniu ruchomości w stawie, obrzęku i deformacji tego obszaru ciała. Czasem towarzyszy im także poczucie drętwienia ręki.

Jak wygląda w przypadku zwichnięcia barku leczenie? W pierwszej kolejności bark trzeba nastawić.

Zwykle robi się to przy znieczuleniu miejscowym lub ogólnym, ale czasem nieunikniony okazuje się zabieg chirurgiczny (w miarę możliwości artroskopowy). Później ramię powinno być unieruchomione przez jakiś czas, zależny od stopnia urazu.

You might be interested:  Depresja lękowa – przyczyny, objawy, test i leczenie

Ostatnim etapem jest fizjoterapia. W trudnych przypadkach powrót do pełnej aktywności sportowej może zająć około 6-8 miesięcy do nawet roku.

Podczas rehabilitacji zwichnięcia stawu barkowego najczęściej stosuje się:

  • krioterapię,
  • magnetoterapię,
  • elektroterapię prądami TENS.

Podwichnięcie barku

Podwichnięcie stawu barkowego niewiele różni się od jego zwichnięcia, ale jest to uraz łagodniejszy.

Powierzchnie stawowe przemieściły się względem siebie, ale nie utraciły kontaktu całkowicie.

W związku z tym podczas podwichnięcia barku wszystkie struktury są mniej narażone na poważne urazy, choć i w tej sytuacji może się zdarzyć nieprzyjemne w skutkach uszkodzenie obrąbka stawowego.

Zarówno objawy, przyczyny, jak i leczenie podwichnięcia stawu barkowego, są bardzo podobne do tych podczas  wybicia barku. Silny ból, obrzęk, deformacja i mniejszy zakres ruchu w stawie koniecznie wymagają konsultacji ze specjalistą, nawet jeśli kość wróci na swoje miejsce.

Warto pamiętać, żeby bezpośrednio po takim urazie barku nie próbować go samodzielnie nastawiać, tylko unieruchomić kończynę i zastosować zimne okłady.

Nawykowe zwichnięcie barku

O nawykowym zwichnięciu barku mówimy wtedy, kiedy jest to kolejna tego typu kontuzja stawu ramiennego.

Może się to zdarzyć, jeśli pierwsze uszkodzenie nie zostało dokładnie wyleczone albo obrąbek stawowy nie zregenerował się całkowicie, przez co nie spełnia swojej funkcji.

Jeżeli struktury są szczególnie osłabione, nawykowe zwichnięcie lub podwichnięcie bywa spowodowane zwykłą czynnością, jak podnoszenie czegoś cięższego. Nie warto tego ignorować, bo prowadzi do pogłębiania się zmian zwyrodnieniowych.

Przy takiej kontuzji – poza standardowym leczeniem i rehabilitacją zwichnięcia – fizjoterapeuta powinien położyć dodatkowy nacisk na obudowanie stawu mięśniami, które go ochronią oraz pomogą w stabilizacji ramienia. Niekiedy w procesie leczenia nawykowego zwichnięcia barku konieczna jest operacja, by np. zszyć obrąbek lub wstawić jego implant, który zapobiegnie powtarzaniu się urazów barku.

Niestabilność barku

Kiedy nawykowe zwichnięcie lub podwichnięcie barku zdarza nam się regularnie, problem ten określa się niestabilnością barku.

Zwykle jest to efekt źle wyleczonego stawu ramiennego – błędu na którymś z etapów leczenia, niezdyscyplinowania pacjenta lub po prostu niewłaściwie zregenerowanych struktur.

Może to być także skutek choroby zwyrodnieniowej, nadmiernej ruchomości stawu, uprawiania sportu, jak i uwarunkowań genetycznych.

Niestabilność stawu barkowego (ramiennego) – objawy, leczenie, operacja i rehabilitacja

Do objawów niestabilności barku należą nawracające kontuzje barku, ból w określonych pozycjach, uczucie przeskakiwania w stawie, osłabienie kończyny i obawa przed „wypadaniem” barku. Kiedy specjalista rozpozna u pacjenta ten problem, dobierze rehabilitację tak, żeby wzmocnić mięśnie obręczy barkowej.

Przy niestabilności barku rehabilitacja (poza ćwiczeniami) może obejmować:

  • zabiegi ultradźwiękami,
  • leczenie prądami TENS,
  • magnetoterapię,
  • laseroterapię (w tym wysokoenergetyczną),
  • krioterapię,
  • terapię manualną,
  • kinesiotaping.

Jeśli to nie pomoże, rozważa się zabieg chirurgiczny, który poprawi stan stawu. Leczenie niestabilności barku bywa czasochłonne, ale jest bardzo istotne, ponieważ kolejne urazy pogłębiają problem.

Inne urazy barku

Oczywiście nie jesteśmy w stanie wyczerpać tu tematu. Warto jednak wspomnieć jeszcze o uszkodzeniu stożka rotatorów (zobacz: Aktywacja mięśni po urazie stożka rotatorów za pomocą terapii TECAR) albo okolicznych ścięgien (np. Tendinopatia ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego – leczenie nowoczesnym sprzętem). Na pewno będziemy do pokrewnych tematów wracać w przyszłości.

Wybicie (zwichnięcie) barku – objawy, przyczyny, leczenie

Bark z powodu swojej  niezwykłej ruchomości jest stawem najczęściej ulegającym urazom i przeciążeniom. Dlatego też, dolegliwości ze strony stawu ramiennego są bardzo powszechne.

Fizjologicznie bark zbudowany jest z głowy kości ramiennej, która częściowo styka się z panewką łopatki. W momencie urazu, dochodzi do utraty stykania się głowy z panewką, a nawet do wypadnięcia jej z torebki stawowej.

Potoczne określenie takiego urazu to wybity bark, medycznie jest to zwichnięcie barku.

Niestabilność stawu barkowego (ramiennego) – objawy, leczenie, operacja i rehabilitacja

Autor: Justyna Krawaczyńska

Jeśli dojdzie do uszkodzenia, staw ramienny sygnalizuje to poprzez: silny ból barku, stan zapalny oraz uczucie niestabilności, które uniemożliwiają normalne wykonywanie ruchów.

Ból barku – najczęstsze przyczyny:

  • przeciążenia
  • urazy i mikrourazy
  • zaburzenia nerwowo-mięśniowe
  • wady wrodzone

Uraz barku, można podzielić na 3 stopnie zaawansowania:

  • mikrourazy barku – jest to sumowanie się przeciążeń, występują okresowo
  • podwichnięcie barku – to częściowa utrata styku w stawie ramienno-barkowym
  • zwichnięcie barku to tzw. wybity bark – to całkowita utrata stykania się głowy kości ramiennej z zagłębieniem panewki

Zwichnięcie barku – przyczyny

Wybity bark najczęściej jest następstwem urazu związanego z upadkiem np. z wysokości, bezpośrednim uderzeniem barku lub wykręceniem przez kogoś ręki. Dochodzi do tego w sytuacji odwodzenia w bok i rotacji zewnętrznej wyprostowanego barku.

Zależnie od tego, w którym kierunku głowa kości ramiennej przemieści się w stosunku do panewki łopatki, można wyróżnić dwa rodzaje zwichnięcia barku:

  • przednie zwichnięcie stawu ramiennego. Dochodzi do niego zwykle przy urazie w pozycji ustawienia ręki w odwiedzeniu i rotacji zewnętrznej. Jest to najczęściej spotykany rodzaj uszkodzenia barku, który ma tendencję do nawracania. Szacuje się, że występuje u 90% wszystkich urazów stawu ramiennego.
  • tylne zwichnięcie stawu ramiennego. Dochodzi do niego przy urazie, kiedy ramię ustawione jest w pozycji przywiedzenia i rotacji wewnętrznej. To rzadki uraz, który dotyczy zwykle motocyklistów po wypadkach. Wyróżnia go trudność w diagnozowaniu, a także leczeniu.

Zwichnięcie barku – najczęstsze objawy

  • ból barku o bardzo dużej intensywności
  • ograniczenie ruchomości
  • opuchlizna i zniekształcenie wyglądu ramienia
  • krwiak
  • zasinienie
  • jeżeli uszkodzeniu uległ także nerw, objawem będzie drętwienie, pieczenie oraz mrowienie całej kończyny

Zwichnięcie barku – diagnoza i leczenie

Aby lekarz bądź fizjoterapeuta mógł podjąć prawidłową decyzję o leczeniu, bardzo ważne jest zdiagnozowanie urazu i przydzielenie go do jednego z dwóch wyżej wymienionych rodzajów zwichnięcia.  

Rozpoznanie urazowego zwichnięcia przedniego nie jest zwykle kłopotliwe. Specjalista zbiera dokładny wywiad, uwzględnia ustawienie ramienia w chwili urazu, a także mechanizm uszkodzenia i przeprowadza badanie fizykalne, które ostatecznie potwierdza przypuszczenia.

Wstępnym postępowaniem jest nastawienie barku i uśmierzenie bólu. Nie jest to sposób idealny i odpowiedni dla każdego, gdyż niesie ze sobą duże ryzyko nawrotowych niestabilności.

Rehabilitacja w takim leczeniu zachowawczym uzależniona jest od indywidualnych cech pacjenta tj.

  • ciężkości uszkodzenia,
  • zakresu ruchomości,
  • siły mięśniowej
  • faktu czy wybity bark ma postać ostrą czy przewlekłą.

Drugą metodą leczenia urazowego zwichnięcia przedniego jest leczenie operacyjne, stosowane głównie u pacjentów, u których nie można odprowadzić zwichnięcia lub przy złamaniu guzków czy też złamaniu krawędzi panewki.

Do leczenia chirurgicznego bardzo często kwalifikowani są sportowcy, którzy chcą wrócić do treningów oraz pacjenci w młodym wieku.

W tej grupie pacjentów szybkie podjęcie interwencji chirurgicznej obniża statystyczne ryzyko podwichnięć i zwichnięć.

Powikłania, które mogą wystąpić po operacji stabilizacji barku

  • ograniczenie ruchomości
  • nawrót niestabilności
  • uniemożliwienie powrotu do pełnej sprawności
  • wystąpienie osteoporozy

Do rozpoznania tylnego zwichnięcia należy wykonać badanie radiologiczne z dodatkowo wykonanym rzutem bocznym, a jeśli nie ma możliwości wykonania tego badania ze względu na ból barku, należy wykonać tomografię komputerową. W leczeniu wykorzystujemy na początek możliwość nastawiania barku, a potem unieruchamiamy go na temblaku na ok 6 tygodni. W kolejnym etapie inicjujemy stopniowo proces rehabilitacji. Drugą możliwością przy leczeniu tylnego zwichnięcia stawu ramiennego jest zabieg operacyjny. Kwalifikowani głównie będą pacjenci ze złamaniem tylnej krawędzi panewki, przemieszczeniem guzka mniejszego, nawrotowym zwichnięciem oraz zwichnięciem którego nie da się nastawić.

You might be interested:  Brak okresu po odstawieniu tabletek – czy są problemy z płodnością?

Warto pamiętać, że wybity bark, jak każdy z urazów, może doprowadzić do powikłań. Do najczęstszych komplikacji zaliczamy:

  • uszkodzenie nerwów: pachowego oraz mięśniowo skórnego
  • parestezje
  • zwichnięcie nawracające
  • ograniczenie ruchomości stawu barkowego
  • zwyrodnienie stawu ramiennego

Wybity bark rehabilitacja

Po urazie bardzo ważna jest rehabilitacja obejmująca ćwiczenia (kinezyterapię). Dobrze, aby odbywały się w asyście specjalisty lub zostały przez niego zaproponowane. Na początku powinny być one niezbyt forsowne i wykonywane bez obciążenia. Następnym etapem są ruchy mające na celu stabilizację stawu oraz zwiększenie siły mięśniowej.

Po każdym treningu na bolący bark warto przyłożyć okład z lodu, dzięki któremu ból związany z wysiłkiem i obrzęk będą mniejsze. Kinezyterapii osób po zwichnięciu barku towarzyszy też terapia manualna, poprawiająca ruchomość stawu i odblokowująca go.

Ponadto warto zastosować kinesiotaping a także fizykoterapię (pole magnetyczne, laser lub ultradźwięki).

Sprawdź naszą ofertę: >> kompresy ciepło-zimno

O autorze: Fizjoterapeuta z doświadczeniem w branży produktów ortopedycznych i rehabilitacyjnych. Prywatnie pasjonatka zdrowego odżywiania i aktywności fizycznej.

Operacyjne leczenie niestabilności stawu barkowego – co to za zabieg (Informacje)

Niestabilność stawu barkowego to w istocie niestabilność stawu ramiennego. Staw ramienny jest stawem kulistym, posiadającym największą ruchomość ze wszystkich stawów w ciele człowieka.

Jednym z głównych urazów stawu ramiennego jest jego zwichnięcie.

Nawrotowe zwichnięcia, które prowadzą do niestabilności stawu, są wskazaniem do leczenia operacyjnego, które można przeprowadzić metodą artroskopową lub otwartą.

Staw ramienny posiada największą ruchomość ze wszystkich stawów w ciele człowieka. Utworzony jest przez głowę kości ramiennej oraz panewkę łopatki.

Możliwość wykonywania ruchów w niemal każdym kierunku odbywa się kosztem zmniejszenia stabilności i zwiększenia podatności na urazy. Jednym z głównych urazów stawu ramiennego jest zwichnięcie, które może prowadzić do niestabilności stawu barkowego.

Niestabilnością stawu ramiennego określamy niemożność utrzymania głowy kości ramiennej we właściwym położeniu w panewce łopatki. Podłożem niestabilności stawu u młodych ludzi jest najczęściej uraz, u osób starszych są głównie zaawansowane zmiany zwyrodnieniowe.

Niestabilność to również częsta przypadłość sportowców, szczególnie pływaków i tych, którzy wykonują ruchy nad głową i wyrzuty. 

Artroskopowe leczenie niestabilności stawu barkowego – znajdź klinikę

  • Warszawa
  • Łódź
  • Wrocław
  • Poznań

Pokaż placówki najbliżej mnie

Na skutek niestabilności dochodzi do uszkodzenia ważnych struktur, stabilizujących staw: torebki stawowej, więzadeł, mięśni oraz obrąbka stawowego, który pogłębia panewkę i zabezpiecza głowę kości ramiennej przed przemieszczeniem. 

Na czym polega operacyjne leczenie niestabilności stawu barkowego?

Leczenie niestabilności stawu barkowego może być zachowawcze lub operacyjne. Niewłaściwe rozpoznanie i rodzaj leczenia może ten stan pogłębić i doprowadzić nawet do zniszczenia stawu.

U osób młodych oraz sportowców, gdzie czynnikiem inicjującym był uraz, zaleca się zabieg operacyjny, najczęściej artroskopię. Postępowanie zachowawcze przynosi dobre rezultaty tylko w przypadku niestabilności nieurazowych.

Tego typu leczenie powinno trwać kilka miesięcy, a brak poprawy po tym okresie sugeruje konieczność przeprowadzenia operacji.

Podstawowymi objawami, mogącymi świadczyć o niestabilności stawu ramiennego, są ból, nasilający się podczas określonych ruchów, obawa przed wykonaniem pewnych czynności i brak stabilności stawu, a także uczucie przeskakiwania w stawie. Objawem niestabilności stawu barkowego jest także ograniczenie funkcji kończyny, dyskomfort i osłabienie kończyny oraz powtarzalne epizody zwichnięcia stawu.

Z podejrzeniem niestabilnego barku należy udać się do lekarza ortopedy. Diagnostykę uzupełnia się o badanie radiologiczne oraz rezonans magnetyczny. W razie wątpliwości wykonuje się artroskopię diagnostyczną, która w sposób szczegółowy określi uszkodzenia wewnątrz stawu.

Rodzaj zabiegu chirurgicznego zależy od typu i wielkości uszkodzenia oraz zaawansowania wtórnych zmian pourazowych, a jego celem jest naprawienie uszkodzonych wiązadeł i obrąbka stawowego. Najbardziej popularnym i najmniej inwazyjnym zabiegiem jest artroskopia.

Podczas operacji, w pierwszym etapie dokonuje się rewizji stawu, a następnie naprawia uszkodzone struktury np. więzadła czy obrąbek stawowy.

Zaletą leczenia artroskopowego niestabilności stawu barkowego jest krótki pobyt w szpitalu oraz niewielkie, prawie niewidoczne blizny pooperacyjne. Powrót do pełnej sprawności fizycznej jest możliwy po upływie 4 – 6 miesięcy.

Uszkodzone struktury stabilizowane są wszczepami tytanowymi lub wchłanianymi, które wprowadzane są do kości. Najczęściej uszkodzony obrąbek stawowy jest mocowany do kostnego brzegu panewki. 

W przypadkach, gdy konieczna jest rozległa plastyka torebki stawowej, tradycyjna operacja barku metodą otwartą przynosi najlepsze rezultaty.

Podczas tego typu zabiegów uzupełnia się ubytki kostne, powstałe w trakcie przedłużającego się okresu niestabilności. Techniki otwarte pozostawiają obszerne blizny i mogą powodować ograniczenia czynności stawu.

Bez względu na typ zabiegu, po operacji konieczna jest intensywna rehabilitacja barku, która może trwać od kilku miesięcy do roku.

Źródła: www.fizjoplaner.pl; www.wylecz.to; Wiater BP, Moravek JE Jr, Wiater JM.: The evaluation of the failed shoulder arthroplasty. J Shoulder Elbow Surg. 2014;23(5):745-58.

; Fauci F, Merolla G, Paladini P, Campi F, Porcellini G.: Surgical treatment of chronic acromioclavicular dislocation with biologic graft vs synthetic ligament: a prospective randomized comparative study.

J Orthop Traumatol. 2013;14(4):283-90.

Artroskopowe leczenie niestabilności stawu barkowego

– sprawdź ceny w 10 klinikach!

Oceń artykuł: 4.5/5 (opinie 12)

Przewlekła niestabilność stawu barkowego

Staw ramienny jest najbardziej ruchomym stawem w ludzkim ciele.

To właśnie dzięki niemu możliwe jest unoszenie ramienia, obracanie go i sięganie ponad głowę. Może on też obracać się w kilku kierunkach. Tak duży zakres ruchu przekłada się jednak na mniejszą stabilność stawu, co powoduje jego podatność na różnego rodzaju uszkodzenia.

Niestabilność stawu ramiennego ma miejsce w sytuacji, kiedy głowa kości ramiennej zostaje wypchnięta z panewki stawowej w wyniku nagłego urazu albo nadmiernego zużycia.

W takiej sytuacji konieczne jest nastawienie stawu tak szybko, jak to możliwe, a następnie unieruchomienie chorej kończyny w miękkiej ortezie przez okres ok. 4 tygodni.

Jednocześnie trzeba zaznaczyć, że osoby, u których wystąpiło zwichnięcie stawu ramiennego w większym stopniu narażone są na kolejne problemy tego typu. W przypadku gdy ramię jest luźne i wyślizguje się z miejsca, można mówić o przewlekłej niestabilności stawu ramiennego.

Przyczyny przewlekłej niestabilności stawu ramiennego

Pierwotne zwichnięcie stawu ramiennego ma miejsce zazwyczaj podczas poważnego zranienia albo urazu.

Dochodzi wtedy do przemieszczenia głowy kości ramiennej, a ponadto uszkodzeniu ulegają również panewka stawowa i więzadła w przedniej części barku (uszkodzenie typu Bankarta).

Tego typu urazy nierzadko prowadzą do nawrotowych zwichnięć, niestabilności stawu albo utraty funkcji.

Niektóre osoby borykające się z niestabilnością stawu ramiennego nigdy nie miały zwichnięcia ręki. W takich przypadkach przyczyną problemu są zazwyczaj luźne więzadła w stawach ramiennych spowodowane częstym wykonywaniem ruchów z uniesionymi rękami albo specyficzną naturalną budową.

U niewielkiej grupy pacjentów staw ramienny może być niestabilny nawet pomimo braku urazów i unikania powtarzalnego nadwyrężenia stawu. Taki stan nosi nazwę niestabilności wielokierunkowej – głowa kości ramiennej może przemieszczać się w różnych kierunkach, co jest spowodowane naturalnie luźnymi stawami.

You might be interested:  Spuchnięte stopy – przyczyny i sposoby na opuchnięte stopy?

Objawy niestabilności stawu ramiennego

W łagodnych przypadkach niestabilności pacjenci odczuwają ból podczas wykonywania niektórych czynności, zwłaszcza wymagających uniesienia reki z jednoczesną rotacją zewnętrzną, a więc jak przy serwowaniu w siatkówce. Może też pojawić się trzeszczenie w stawie podczas poruszania kończyną.

Do powszechnych objawów nawrotowych zwichnięć należą ponadto powtarzające się przypadki utraty możliwości ruchu oraz uczucie poluzowania, luźnego zwisania albo wyskakiwania i wskakiwania ramienia do stawu.

Diagnoza

Lekarz najpierw omawia z pacjentem objawy i historię choroby, a następnie przystępuje do badania fizykalnego, które pozwoli ocenić niestabilność stawu ramiennego.

Aby zweryfikować, czy wszystkie więzadła są luźne, ortopeda może poprosić o wykonanie określonych ruchów lub czynności jak np.

dotknięcia kciukiem do wewnętrznej części przedramienia.

Lekarz zazwyczaj zleca też wykonanie badań obrazowych w celu potwierdzenia diagnozy i zidentyfikowania innych możliwych schorzeń.

Zdjęcie rentgenowskie ukazuje wszystkie uszkodzenia kości budujących staw ramienny.

Z kolei rezonans magnetyczny pozwala sprawdzić stan tkanek miękkich, dzięki czemu lekarz rozpoznaje uszkodzenia więzadeł i ścięgien otaczających staw ramienny.

Metody leczenia niestabilności stawu ramiennego

Niestabilność stawu ramiennego leczona jest w pierwszej kolejności z zastosowaniem metod zachowawczych, które mają na celu zmniejszenie dolegliwości związanych z chorobą.

Pacjent musi stosować odpowiednie leki przeciwbólowe i przeciwzapalne oraz unikać aktywności fizycznej pogarszającej stan stawu ramiennego.

Ważnym elementem terapii zachowawczej jest fizykoterapia, dzięki której możliwe jest wzmocnienie mięśni barku oraz poprawa stabilności stawu.

Zazwyczaj potrzeba kilku miesięcy, aby przekonać się, czy leczenie zachowawcze przynosi efekty. Jeśli jednak pomimo ścisłego stosowania zaleceń lekarza nie ma żadnej poprawy, wymagana może być operacja.

Zabieg chirurgiczny ma na celu rekonstrukcję przerwanych lub rozciągniętych więzadeł przytrzymujących staw w odpowiedniej pozycji.

Podczas operacji lekarz może też naprawić uszkodzony obrąbek stawowy i przymocować go do krawędzi kostnej panewki przy pomocy kotwic i nici.

Poważnie uszkodzony obrąbek w niektórych przypadkach nie może być naprawiony, a wtedy konieczny jest przeszczep kości.

W leczeniu niestabilności stawu ramiennego z powodzeniem wykorzystywana jest artroskopia, czyli małoinwazyjne zabiegi naprawcze wykonywane za pomocą miniaturowych narzędzi i niewielkiej kamery wprowadzanych przez nacięcia w skórze. Jeśli nie można wykonać artroskopii, konieczna jest operacja metoda otwartą.

Rehabilitacja

Po operacji nawykowego zwichnięcia stawu ramiennego rękę należy unieruchomić w ortezie na okres 4-6tygodni.

Niezwykle ważne jest też wykonywanie odpowiednich ćwiczeń, co ma znaczący wpływ na powodzenie operacji oraz powrót pacjenta do dawnej sprawności.

Rehabilitant powinien szczegółowo poinstruować pacjenta, jakie ćwiczenia i ruchy może on wykonywać, a które z nich powinny być unikane. 

Zwichnięcie i niestabilność stawu ramiennego | CRS Clinic – ortopedia i rehabilitacja Warszawa

Staw ramienny jest zbudowany bardzo specyficznie. Składa się z dużej głowy kości ramiennej, która “ślizga się” na stosunkowo niewielkiej powierzchni stawowej łopatki, którą nazywamy panewką. Dzięki takiej budowie anatomicznej staw ma bardzo duży zakres ruchomości.

Z drugiej jednak strony taka budowa prowadzi do ograniczonej naturalnej stabilności tego stawu. Z tego względu staw ramienny stabilizowany jest obrąbkiem oraz więzadłami. Obrąbek stanowi swojego rodzaju „uszczelkę” otaczającą panewkę i umożliwiającą stabilną ruchomość stawu.

Nawracające zwichnięcia stawu ramiennego z poczuciem niepewności w tym stawie określane jest niestabilnością. Dochodzi do niej najczęściej po zwichnięciu w wyniku urazu w pozycji odwiedzenia i rotacji zewnętrznej kończyny. Rzadziej niestabilność pojawia się na tle uogólnionej wiotkości tkanek miękkich. 

Na stabilność stawu wpływ ma wiele składowych: prawidłowy kształt kości, obrąbek stawowy, torebka stawowa z więzadłami, mięśnie otaczające staw. Koordynacja ustawienia stawu jest złożonym procesem, w który zaangażowany jest układ nerwowy i mięśniowy. Nieprawidłowości któregokolwiek z wymienionych elementów mogą prowadzić do niestabilności stawu.

Bezpośrednimi przyczynami zwichnięcia stawu prowadzącymi do niestabilności są zazwyczaj:

  • bezpośrednie uderzenie podczas upadku na bark,
  • upadek na wyprostowaną kończynę,
  • uraz w pozycji odwiedzenia i rotacji zewnętrznej bark

Objawy niestabilności

  • obawa przed wykonaniem pewnych ruchów – najczęściej rotacji zewnętrznej 
  • wrażenie niestabilności stawu
  • nawracające zwichnięcia, stopniowo przy coraz mniejszych siłach zewnętrznych działających na kończynę
  • objawy bólowe podczas wykonywania ruchów w określonych płaszczyznach
  • przeskakiwanie stawu z charakterystycznym „kliknięciem”

Objawy zwichnięcia barku

  • uraz barku połączony z silnym bólem
  • nagłe ograniczenie ruchomości oraz deformacja obręczy barkowej
  • może też pojawić się uczucie drętwienia kończyny będące wynikiem ucisku na okoliczne nerwy

Diagnoza

Celem postawienia rozpoznania należy przeprowadzić wywiad oraz wykonać badanie lekarskie oparte o specyficzne testy pozwalające stwierdzić niestabilność przednią, tylną lub dolną. Uzupełnieniem rozpoznania powinno być badanie obrazowe RTG, USG, rezonans magnetyczny wykonany z użyciem kontrastu w celu potwierdzenia bądź wykluczenia uszkodzenia obrąbka stawowego. 

Leczenie

Leczenie nieoperacyjne

Wskazaniem do tego typu leczenia jest niestabilność na podłożu nieurazowym czyli wiotkość stawowa. Wiotkość to zwiększona ruchomość w stawie, która nie musi dawać dolegliwości bólowych – może być np. uwarunkowana genetycznie.

W grupie nieurazowych niestabilności znajdują się przypadki nieprawidłowości rozwojowych kształtu powierzchni stawowych oraz przypadki chorób tkanek łącznych.

Ból w obrębie barku jest spowodowany głównie zapaleniem / przeciążeniem ścięgien mięśni odpowiedzialnych za stabilizację głowy kości ramiennej (ścięgna mięśni tzw stożka rotatorów) podczas aktywności fizycznej.

Długotrwałe przeciążenie tych ścięgien może prowadzić do uszkodzenia ich struktury i rozwinięcia kolejnego schorzenia. U niektórych osób może występować niestabilność stawu ramiennego, której towarzyszą podwichnięcia.

Niestabilność, której przyczyną nie jest uraz, najczęściej leczona jest nieoperacyjnie. Leczenie to polega na edukacji pacjenta, modyfikacji aktywności fizycznej i rehabilitacji. Intensywne ćwiczenia odtwarzające prawidłowe wzorce ruchowe, wzmacniające mięśnie obręczy barkowej i centrujące głowę kości ramiennej są podstawą leczenia i dają zadowalające efekty. 

Pierwszorazowe urazowe zwichnięcie stawu ramiennego, po wnikliwej ocenie lekarskiej, może być leczone zachowawczo czyli poprzez techniki oraz ćwiczenia fizjoterapeutyczne. 

Leczenie operacyjne

Rys. Zwichnięcie przednie głowy kości ramiennej.

Najczęstszą przyczyną powstawania niestabilności jest uraz a konkretnie zwichnięcie stawu ramiennego. W 90-95% przypadków jest to zwichnięcie przednie, do którego dochodzi podczas uderzenia, gdy kończyna jest w pozycji odwiedzenia i rotacji zewnętrznej. W wyniku urazu dochodzi do do rozerwania torebki stawowej, uszkodzenia otaczających więzadeł i przemieszczenia się głowy kości ramiennej. Przy nawracających zwichnięciach może dojść do dwóch dodatkowych obrażeń: 

  • uszkodzenia Bankarta – przerwanie przedniej części torebki stawowej z oderwaniem obrąbka stawowego (chrząstki stabilizującej) od panewki
  • uszkodzenia Hilla-Sachsa – złamanie tylno-bocznej powierzchni stawowej głowy kości ramiennej.

Wskazania do leczenia operacyjnego

  • brak pełnej repozycji zwichnięcia metodą zamkniętą
  • przemieszczone złamanie panewki łopatki lub guzka większego kości ramiennej
  • nawykowe (powtarzające się) zwichnięcia
  • pierwszorazowe zwichnięcie u osób aktywnych sportowo, poniżej 25 roku życia

Specjaliści

lek. med. Tomasz Jędral

Specjalista leczenia zachowawczego z wieloletnim doświadczeniem w obszarze sonochirurgii – stosowania mini inwazyjnych zabiegów wykonywanych pod kontrolą ultrasonografu (USG) m.in: barbotage, iniekcje regeneracyjne.

Procedury sonochirurgiczne są “złotym środkiem” dla Pacjentów, którzy nie chcą lub nie mogą poddać się leczeniu operacyjnemu. W leczeniu zachowawczym wykorzystuje swoją wiedzę i doświadczenie nabyte podczas wieloletniej praktyki chirurgicznej.

Szczególnym obszarem jego zainteresowań są choroby i dysfunkcje okolicy barku: zwapnienia, konflikt podbarkowy, stany zapalne kaletek i ścięgien. 

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *