Polipy odbytu – objawy, leczenie, usuwanie

Polipy odbytu – objawy, leczenie, usuwanie

Fot: absolutimages / stock.adobe.com

Polipy odbytu są łagodnymi zmianami o charakterze nowotworowym. Powstają przez długi czas i często nie wywołują żadnych objawów, dlatego ważna jest regularna kontrola. Mogą mieć podłoże genetyczne i dać początek znacznie groźniejszym zmianom. Zdiagnozowanie polipa oznacza konieczność jego usunięcia.

W przypadku wszelkich zmian w obrębie odbytu nie poświęca się aż tak dużej uwagi profilaktycznym badaniom, często na skutek odczuwanego wówczas dyskomfortu bądź wstydu. Tymczasem konieczne jest wczesne rozpoznanie obecności polipów, aby zapobiec ich niebezpiecznym następstwom, np. rakowi odbytu.

Czym są polipy odbytu?

Polipy pojawiają się w końcowym odcinku jelita grubego, czyli w odbytnicy, gdzie zachodzi ostateczna obróbka przetrawionych resztek pokarmu i wydalenie ich na zewnątrz w postaci kału. Jelito pokryte jest śliskim nabłonkiem, więc ma gładką powierzchnię. Każda zmiana w formie uwypuklenia nabłonka gruczołowego jest więc określana jako polip odbytu.

Podatność na tego typu dolegliwości zwiększa się wraz z wiekiem – zazwyczaj dotyka jeszcze ludzi młodych, ale już po 30. roku życia. W wielu przypadkach zmiana ma podłoże genetyczne, dlatego zaleca się dbanie o profilaktykę i badania kontrolne osobom, u których w rodzinie zdiagnozowano nowotwór odbytu, którego przyczyną był właśnie polip.

Polipy można podzielić na:

  • gruczolakowe – mają zdolność przekształcania się w zmiany złośliwe (proces ten trwa zazwyczaj ponad 10 lat),
  • hiperplastyczne – rzadko rozwijają się w odbycie i nie mają tak dużych zdolności przekształcania się w formy złośliwe, chociaż również wymagają usunięcia, jeżeli osiągną duże rozmiary,
  • hamartomatyczne – uwarunkowane genetycznie,
  • rzekome – powstają na skutek rozwijającego się wrzodziejącego zapalenia jelit.

Polipy odbytu a hemoroidy

Polipy odbytu to uwypuklenia tkanki gruczołowej w obrębie światła jelita grubego, a choroba hemoroidalna to krwawiące sploty żylne odbytu. Ta pierwsza przypadłość nie powoduje bólu, podczas gdy jest on jednym z objawów hemoroidów. Oprócz tego towarzyszy mu pieczenie, swędzenie, a w niektórych przypadkach także krwawienie.

Ponieważ polip zazwyczaj nie powoduje dolegliwości, w większości przypadków wykrywany jest przez przypadek. Guzki hemoroidalne w bardziej zaawansowanym stadium choroby hemoroidalnej są dodatkowo wyczuwalne pod palcami, a często po prostu wypadają na zewnątrz.

Podobieństwo między dwoma schorzeniami wynika tylko z tego, że oba wymagają usunięcia.

Zobacz także: Hemoroidy (żylaki odbytu) – objawy, leczenie i zapobieganie

Jakie objawu dają polipy odbytu?

Objawy polipów odbytu występują w zasadzie jedynie wówczas, kiedy zmiana jest duża, czyli jej wielkość przekracza 1 cm i często zaczyna przekształcać się w formę złośliwą.

Rzadko kiedy, nawet w przypadku dużych polipów o charakterze łagodnym, pojawia się ból, a jeżeli już do niego dochodzi, oznacza powikłanie, np. w postaci szczeliny odbytu, kiedy polip wypada poza kanał jelita.

Przy rozrastających się zmianach mogą wystąpić:

  • zaparcia,
  • biegunki,
  • zmiany rytmu wypróżnień,
  • uczucie parcia na stolec,
  • bóle brzucha,
  • stolce, w których widoczne są śluz bądź krew.

W niektórych przypadkach polipy odbytu powodują niedokrwistość, która jest często diagnozowana u osób w średnim wieku.

Wszelkie zaobserwowane symptomy ze strony układu wydalniczego, które nie są wywołane określoną przyczyną, wymagają konsultacji lekarskiej. Zawsze należy pamiętać, że mogą oznaczać nie tylko zmiany łagodne, ale również rozwijające się nowotwory złośliwe.

Polipy odbytu – usuwanie

Uwypuklenia błony odbytu widoczne są w badaniu endoskopowym, podczas którego można usunąć polipy odbytu, nawet jeśli mają wielkość kilku milimetrów.

Wycięte zmiany muszą zostać poddane badaniu histopatologicznemu, które określi, czy mają charakter łagodny czy już przekształciły się w zmianę złośliwą, a jeżeli tak, czy została ona usunięta wraz z polipem czy wymaga podjęcia dalszego leczenia.

Jeżeli wynik badania będzie dodatni, a ponadto okaże się, że część zmian o charakterze złośliwym nadal pozostała na ścianach jelita, konieczny może się okazać zabieg ich usunięcia, a także wycięcia części tkanek je otaczających (części jelita) oraz okolicznych węzłów chłonnych.

Usuwa się wszelkie zmiany, których wielkość nie przekracza 3 cm. Jeżeli wynik badania jest negatywny, osoba, która się mu poddała, zostaje uznana za wyleczoną.

Rak jelita grubego, który jest wcześnie wykryty, daje dobre rokowania. Objawem alarmującym jest krew w kale, która często pojawia się podczas przemiany komórek w nowotwór złośliwy.

Polip odbytu u dziecka

Znacznie rzadziej zdarza się, że polip odbytu zdiagnozowany jest u dziecka. Podobnie jak w przypadku dorosłych często nie daje on żadnych charakterystycznych objawów, więc dokładna diagnoza wymaga przeprowadzenia kolonoskopii.

W przypadku dzieci wykonuje się ją w znieczuleniu ogólnym, aby maksymalnie zmniejszyć ryzyko dyskomfortu i bólu.

U dorosłych zabieg wykonywany w trakcie jednej wizyty i nie wymaga hospitalizacji, ale w przypadku dzieci konieczna jest jednodniowa obserwacja w warunkach szpitalnych.


Czy artykuł okazał się pomocny?

Polipy odbytu – objawy, usuwanie i leczenie

Spis treści

Polipy odbytu są łagodnymi zmianami nowotworowymi zbudowanymi z tkanki łącznej oraz nabłonka. Lekarze diagnozują je średnio u 20-40 procent pacjentów poddawanych profilaktycznej kolonoskopii.

Skąd się biorą te uszypułowane zmiany rosnące na błonie śluzowej jelita? Ryzyko pojawienia się polipów odbytu rośnie wraz z wiekiem, pierwsze zmiany najczęściej tworzą się około 30. roku życia.  U niektórych pacjentów tworzenie się polipów jest uwarunkowane genetycznie.

Osoby takie muszą częściej wykonywać profilaktyczną kolonoskopię, zwłaszcza jeśli w rodzinie były przypadki nowotworów jelita powstałego na bazie polipa.

Polipy odbytu różnią się między sobą budową i można je podzielić na polipy:

  • gruczolakowe –  mogą ulegać zmianie złośliwej w ciągu 10-12 lat. W złośliwą zmianę przekształca się połowa polipów o średnicy powyżej 2 cm
  • hiperplastyczne – częściej rozwijają się w odbytnicy, ryzyko przemiany złośliwej nie jest tak znaczne jak w przypadku polipów gruczolakowych, jednak duże i liczne polipy hiperplastyczne trzeba usunąć
  • hamartomatyczne – powstają w chorobach uwarunkowanych genetycznie
  • rzekome – powstają w wyniku wrzodziejącego zapalenia jelita grubego

Polipy odbytu a hemoroidy

Wielu pacjentów myli polipy odbytu z żylakami odbytu zwanymi potocznie hemoroidami.

Żylaki odbytu są poszerzeniem splotu żylnego odbytu, które często objawiają się pieczeniem, swędzeniem w okolicy odbytu, a także krwawieniem.

Tymczasem polip to każde uwypuklenie ponad powierzchnię ściany jelita grubego w kierunku jego światła, zazwyczaj ból jest przy nich mniej odczuwalny.   

Polipy odbytu objawy

Niestety większość polipów nie powoduje żadnych objawów i jest wykrywana podczas profilaktycznych badań, zwłaszcza, jeśli polipy są małe, do 1 cm. Większe zmiany mogą objawiać się:

  • zmianą rytmu wypróżnień
  • zaparciami
  • biegunkami
  • stolcem z domieszka śluzu lub krwi
  • uczuciem parcia na stolec
  • bólami brzucha
  • niedokrwistością
  • Rzadko kiedy polipom odbytu towarzyszy ból, jeśli tak się zdarzy może to oznaczać, że pacjent jednocześnie ma szczelinę odbytu, polip wypadł poza kanał odbytu i zwieracz uciska szypułę polipa lub polip utknął w kanale przetoki.
  • Jeśli pacjent zauważy u siebie niepokojące objawy powinien jak najszybciej zgłosić się do lekarza, bo podobne symptomy mogą sugerować powstanie zmian rakowych jelita grubego.
  • Pierwszym badaniem przy podejrzeniu polipów jelita jest badanie kału na krew utajoną, czyli obecności krwi, lekarz może skierować pacjenta także na badanie endoskopowe jelita grubego, podczas którego można zdiagnozować polipy i inne niepokojące zmiany.
  • Zobacz też: Tłuszczak – przyczyny, usuwanie, leczenie

Polip odbytu leczenie

W trakcie badania endoskopowego można w całości usunąć polipy, które nie przekraczają 3 cm średnicy. Zabieg nie wymaga dodatkowego znieczulenia i nie jest bolesny dla pacjenta.

Wycięta zmiana przekazywana jest do badania histopatologicznego, żeby wykluczyć nowotwór jelita. Jeśli zmiana jest złośliwa konieczna będzie operacja usuwająca większą część jelita i najbliższe węzły chłonne.

Szacuje się, że w przypadku zachorowania na raka wykształconego z polipa człowiek ma tylko 30 procent szans na przeżycie.

Polip odbytu u dziecka

Choć większość polipów odbytu diagnozuje się u dorosłych osób i ryzyko ich występowania zwiększa się wraz z wiekiem, to czasem zdarza się, że mamy do czynienia z polipami odbytu u dziecka.

U dzieci polipy diagnozuje się w podobny sposób, jak u dorosłych. Jeśli lekarz zdecyduje o wykonaniu kolonoskopii, to zostanie ona przeprowadzona w znieczuleniu ogólnym, żeby złagodzić stres u małego pacjenta.

Dziecko jest wtedy na jeden dzień przyjmowane do szpitala. 

Czytaj też:

Usuwanie polipów odbytu i odbytnicy

Polipy odbytu i odbytnicy są to uszypułowane twory powstające na błonie śluzowej jelita grubego.

Odbytnica jest końcowym odcinkiem jelita grubego, w którym dochodzi do ostatniego etapu przetwarzania strawionego pokarmu, a następnie do wydalania jego resztek z organizmu. Powierzchnię jelita grubego pokrywa nabłonek gruczołowy produkujący śluz. Każde uwypuklenie tego nabłonka do wnętrza odbytnicy jest nazywane polipem.

You might be interested:  Co na ból gardła?

Polipy są najczęściej łagodnymi zmianami o charakterze nowotworowym, które zazwyczaj nie dają żadnych objawów. Dlatego bardzo ważne jest wykonywanie odpowiednich badań profilaktycznych, które pozwolą na zdiagnozowanie polipa i jego usunięcie. Dotyczy to w szczególności osób obciążonych genetycznie, u których w rodzinie wystąpiły przypadki raka jelita grubego powstałego na bazie polipa.

Ze względu na budowę polipy możemy podzielić na:

  • gruczolakowe – to polipy, które w ciągu 10-12 lat mogą przekształcać się w zmiany złośliwe,
  • hiperplastyczne – to polipy, które najczęściej rozwijają się w odbytnicy i są obarczone znacznie mniejszym ryzykiem przekształcenia w zmiany złośliwe,
  • hamartomatyczne – to polipy, które powstają w zespołach polipowatości uwarunkowanej genetycznie,
  • rzekome – to polipy, które powstają w wyniku wrzodziejącego zapalenia jelita grubego.

Główne objawy występowania polipów odbytu i odbytnicy

Większość polipów nie powoduje żadnych objawów i jest wykrywana podczas badań profilaktycznych.

Większe zmiany mogą przejawiać się:

  • zmianą rytmu wypróżnień
  • zaparciami
  • biegunkami
  • stolcem z domieszką śluzu lub krwi
  • uczuciem parcia na stolec
  • bólami brzucha
  • niedokrwistością

Rzadko polipom odbytu towarzyszy ból. Może się on pojawić przy jednoczesnym występowaniu szczeliny odbytu, lub w przypadku, gdy polip wypadł poza kanał odbytu i zwieracz uciska szypułę polipa lub gdy polip utknął w kanale przetoki.

Jeśli pacjent zauważy u siebie niepokojące objawy powinien jak najszybciej zgłosić się do lekarza specjalisty, ponieważ tego typu objawy mogą sugerować powstanie zmian rakowych jelita grubego.

Przyczyny powstawania polipów odbytu i odbytnicy

Przyczyny powstawania polipów jelita grubego nie są do końca wyjaśnione. Wiadomo, że do ich pojawienia się w dużej mierze przyczyniają się stany zapalne jelit lub też czynniki genetyczne.

Leczenie polipów odbytu i odbytnicy

Leczenie polipów odbytu i odbytnicy polega na ich usunięciu, które najczęściej wykonuje się podczas badania endoskopowego. Zabieg nie wymaga dodatkowego znieczulenia i nie jest bolesny dla pacjenta. Wycięta zmiana przekazywana jest do badania histopatologicznego, aby wykluczyć nowotwór jelita.

Należy zaznaczyć, iż niezwykle istotne jest wczesne rozpoznanie obecności polipów, aby zapobiec ich transformacji w nowotwór złośliwy.

Zapytaj naszych specjalistów zajmujących się leczeniem chorób jelita grubego o metody i możliwości leczenia Twojej dolegliwości.

Leczenie jelita grubego i polipów jelita grubego – Chirurgia | Dr hab. med. Jakub Kenig

Polipy jelita grubego to zmiana wychodzące z błony śluzowej, która stanowi wewnętrzną część jego ściany. Mogą mieć one charakter nienowotworowy oraz nowotworowy.

Najczęściej są to zmiany nowotworowe łagodne, które wymagają jedynie leczenia endoskopowego oraz odpowiedniego nadzoru. Nie należy jednak ich jednak lekceważyć.

Z tego właśnie powodu każdy wynik kolonoskopii oraz badania histopatologicznego powinien być skonsultowany z chirurgiem onkologiem lub gastroenterologiem.

Do polipów nienowotworowych zaliczamy rzekome zwane także pseudopolipami. Powstają one w wyniku zniszczenia okolicznej błony śluzowej przez proces chorobowy na przykład w przypadku wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, z zaoszczędzeniem fragmentów prawidłowej śluzówki.

Wśród rodzajów polipów nowotworowych wyróżniamy:

  • gruczolakowe, które najczęściej występują u dorosłych,
  • hiperplastyczne. Bardzo często rozwijają się w odbytnicy i esicy oraz rzadko przyjmuje postać złośliwą,
  • hamartomatyczne — często w zespołach uwarunkowanych genetycznie.
  • Polipy gruczolakowe to najczęściej występujący rodzaj u dorosłych. Jest to nowotwór jelita grubego, który zazwyczaj przyjmuje postać łagodną o różnej możliwości przejścia w stan złośliwy.

    Typy polipów gruczolakowych:

  • tubularne — stanowią 87% przypadków,
  • kosmokowo-tubularne — zaledwie 8% zachorowań,
  • kosmokowe — diagnozowane u 5% pacjentów.

    Warto zwrócić uwagę na fakt, że tylko w przypadku około 5% polipów dochodzi do pełnej transformacji na złośliwy nowotwór jelita grubego. Ryzyko transformacji rośnie wraz z:

  • wielkością polipa, a w szczególności w przypadku wymiarów >1 cm,
  • obecnością komponenty kosmkowej,
  • ilością,
  • u pacjentów powyżej 60. roku życia.
  • Trzeba także pamiętać, że około 25% polipów >1 cm występuje pomiędzy kątnicą oraz zagięciem śledzionowym jelita grubego. Dlatego tak ważna jest pełna kolonoskopia, a więc wykonana do kątnicy, gdzie zostało uwidocznione ujście wyrostka robaczkowego oraz zastawka Bauchina.

    Polipy hiperplastyczne o wymiarach mniejszych niż 10 mm, zlokalizowane w esicy oraz odbytnicy nie wymagają nadzoru endoskopowego, z wyjątkiem standardowego schematu.

    Zmiany powyżej 10 mm zwiększają ryzyko wystąpienia raka jelita grubego. Obecnie brak jest jednak jednoznacznych danych naukowo klinicznych, które mogłyby określić odpowiedni okresu nadzoru endoskopowego.

    W zależności od publikacji, 0,2-11% wyciętych w kolonoskopii polipów ma charakter nowotworu złośliwego jelita grubego.

    Polipy jelita grubego – objawy, diagnoza, leczenie

    Większość polipów nie powoduje żadnych objawów i jest wykrywana w trakcie rutynowo wykonywanego badania endoskopowego. W przypadku zmian o większych rozmiarach pacjenci mogą obserwować:

  • zmiana rytmu wypróżnień,
  • zaparcia,
  • biegunki,
  • oddawania stolca z domieszką krwi lub śluzu,
  • parcie na stolec,
  • bóle brzucha.
  • Obecnie najlepszym narzędziem w diagnostyce i leczeniu polipów jelita grubego jest kolonoskopia. Pozwala ona na jednoczesne usunięcie polipów i przesłanie ich do badania histopatologicznego. U większości pacjentów może zostać wykonana w trybie ambulatoryjnym. W przypadku dużych polipów często wymagana jest jednak hospitalizacja.

    Udowodniono, że w 95% przypadków rak jelita grubego powstaje na podłożu polipa gruczolakowatego. Prawidłowe usunięcie tych zmian w znacznym stopniu zmniejsza prawdopodobieństwo jego dalszego rozwoju.

    Leczenie polipów jelita grubego opiera się na usunięciu w całości polipów w trakcie badania endoskopowego. Biopsję zmian należy więc wykonywać w każdym przypadku.

    Tylko badanie histopatologiczne całego polipa pozwala na wykluczenie raka jelita grubego, ponieważ komórki w poszczególnych jego częściach mogą znajdować się na różnym etapie transformacji nowotworowej.

    W przypadku niektórych dużych, nieuszypułowanych i niepodejrzanych onkologiczne zmian można rozważyć ich usunięcie w trakcie kilku etapów. Polipy, których nie da się usunąć metodą endoskopową, kwalifikują się do leczenia operacyjnego.

    Po usunięciu polipa jelita grubego, chirurg onkolog bierze pod uwagę liczbę zmian stwierdzonych w trakcie kolonoskopii oraz wynik ich badania histopatologicznego. Na tej podstawie pacjenci są kwalifikowani do jednej z 3 grup:

  • Niskiego ryzyka w przypadku 1 lub 2 zmian o wielkości poniżej 10 mm.
  • Średniego ryzyka.
  • Do tej grupy zaliczani są pacjenci z 3 lub 4 małymi gruczolakami albo z przynajmniej jednym gruczolakiem ≥ 10 mm i < 20 mm. W tej kategori znajdują się także polipy kosmkowe, kosmkowo-cewkowe oraz z dysplazją dużego stopnia.

  • Wysokiego ryzyka. Kategoria ta przeznaczona jest dla chorych z więcej niż 5 małymi gruczolakami lub z przynajmniej jednym polipem ≥ 20 mm.
  • Należy także pamiętać, że samo usunięcie zmiany nie jest wystarczającym postępowaniem leczniczym. Pacjenci, u których wycięto gruczolaki, mają zwiększone ryzyko ponownego ich wystąpienia oraz zachorowania na raka metachronicznego. Z tego powodu po usunięciu zmian polipowatych, a zwłaszcza gruczolaków, chorzy wymagają dalszego nadzoru endoskopowego i ewentualnego leczenia.

    Polipy o charakterze nowotworowym a leczenie raka jelita grubego

    Leczenie zależy od głębokości nacieku nowotworowego. W przypadku raka ograniczonego do polipa „uszypułowanego”, ustala się czynniki ryzyka związane z usuniętym polipem:

  • margines zdrowej tkanki po wycięciu polipa usunięcie metodą „kęsową”,
  • słabe/złe zróżnicowany lub zajęcie przez komórki nowotworowe naczyń krwionośnych i/lub chłonnych.
  • W przypadku polipów z dysplazją wysokiego stopnia lub naciekiem raka w warstwie podśluzowej „uszypułowanych” bez wyżej wymienionych cech ryzyka, wskazana jest kontrolna kolonoskopia po 3 miesiącach. Polipy złośliwe „siedzące” są wskazaniem do wycięcia chirurgicznego.

    Czym są uchyłki okrężnicy?

    Uchyłki okrężnicy są to workowate „uwypuklenia” ściany występujące na zewnątrz światła okrężnicy.

    Ze względu na swoją budowę mogę być one prawdziwe — w takim wypadku składają się ze wszystkich warstw ściany jelita oraz rzekome, czyli będące „uwypukleniem” błony śluzowej i podśluzowej przez warstwę mięśniową.

    Większość uchyłków okrężnicy to zmiany rzekome. Przyczyna ich powstawania nie jest dokładnie znana. Z czynników predysponujących należy wymienić:

  • wiek,
  • niską aktywność fizyczną,
  • palenie papierosów,
  • dietę ubogowłóknikową.
  • W większości przypadków uchyłki są bezobjawowe, a do rozpoznania dochodzi przypadkowo w trakcie kolonoskopii lub tomografii komputerowej, wykonywanych z innych powodów. Częstość występowania uchyłków zwiększa się wraz z wiekiem. Aktualnie uważa się, że w przypadku 80% populacji w wieku 80 lat możemy zaobserwować te zmiany.

    Objawami choroby uchyłkowej są

    :

  • nawracający ból brzucha najczęściej zlokalizowany w dolnym lewym kwadrancie, któremu towarzyszą wzdęcia,
  • zaburzenia wypróżniania najczęściej w postaci zaparć, rzadziej jest to biegunka,
  • dyskomfort.

    Tomografia komputerowa jamy brzusznej i miednicy to badanie diagnostyczne, które umożliwia rozpoznanie zapalenie uchyłków. Dzięki temu badaniu możliwe jest w sposób łatwy i wiarygodny ustalić nie tylko rozpoznanie, ale przede wszystkim ocenić jego rozmiar i zaawansowanie.

    You might be interested:  Rak jamy ustnej – przyczyny, badania i leczenie

    Strategia leczenia zapalenia uchyłków zależy od tego, czy mamy do czynienia z ograniczonym procesem zapalnym, czy rozlanym, w których dochodzi do zapalenia otrzewnej. We wczesnych stadiach ograniczonego stanu zapalnego możliwa jest terapia zachowawcza. Stosuje się ją także w przypadku obecności ropnia mniejszego niż 4 cm, czyli u około 70-80% pacjentów.

    W przypadku braku poprawy lub jeżeli mamy do czynienia z bardziej zaawansowanym stanem zapalnym zazwyczaj podejmowana jest decyzja o leczeniu operacyjnym. W wybranych przypadkach możliwe jest odcinkowe wycięcie jelita grubego z pierwotnym zespoleniem jego końców oraz ewentualnym pretekcyjnym wyłonieniem ileo- lub kolostomii. Standardem operacji pozostaje jednak terapia dwuetapowa.

    Po pierwsze wykonywany jest zabieg Hartmanna polegający na wycięciu zajętego uchyłkami fragmentu jelita z wyłonieniem stomii. W kolejnym etapie następuje odtworzenie ciągłości przewodu pokarmowego. Doświadczony chirurg może wykonać zabiegu w technice laparoskopowej.

    Należy jednak podkreślić, że aktualne wytyczne nie zalecają laparoskopii jako rutynowego postępowania w stadium III oraz IV zapalenia w skali Hincheya.

    Ponowne zapalenia uchyłków, w średnim czasie 5 miesięcy, występuje w przypadku około 20% pacjentów. Ryzyko nawrotu zwiększa się wraz z jego liczbą. Ponowne zapalenia uchyłków w większości przypadków mają łagodny przebieg. Co dwunasty chory może jednak wymagać operacji w trybie doraźnym.

    Nawrót zapalenia nie powinien powodować poważnych powikłań takich jak perforacja, czyli przedziurawienie jelita czy ropień. Dotychczas pacjenci, w zależności od wieku, przy pierwszym lub drugim epizodzie zapalenia byli kwalifikowani do zabiegu wycięcia jelita w trybie planowym.

    Aktualnie taką decyzję podejmuje się indywidualnie.

    Nowotwór jelita grubego – zabiegi

    Jelito grube z punktu widzenia chirurgicznego należy podzielić na okrężnicę oraz odbytnicę, która stanowi jego ostatnie 12-15cm. Jest to miejsce występowania wielu chorób takich jak

    :

  • uchyłki,
  • choroby zapalne jelita,
  • nowotwory łagodne (polipy jelita, guzy łagodne),
  • nowotwory złośliwe (głównie rak jelita grubego).
  • Szczególne znaczenie ma odbytnica, gdzie znajduje się kompleks zwieraczy odpowiadających za trzymanie stolca, a w bliskim sąsiedztwie przechodzą nerwy odpowiadające za pracę pęcherza moczowego, zwieraczy oraz funkcje seksualne

    W leczeniu wyżej wymienionych chorób stosuje się:

  • techniki endoskopowe (endoskopowe usunięcie polipów za pomocą kleszczyków, pętli diatermicznej, mukozektomii),
  • techniki laparoskopowe (laparoskopowa resekcja części/całego jelita grubego z zaoszczędzeniem zwieraczy),
  • operacje przez naturalne otwory ciała (wycięcie zmian łagodnych odbytnicy lub wczesnych postaci raka odbytnicy w technice TEM/TEO),
  • techniki klasycznej chirurgii (dostęp do jamy brzusznej przez różne nacięcia w przedniej ścianie jamy brzusznej).
  • Doc. Kenig wykonuje wszystkie typy zabiegów w zakresie jelita grubego. Nadrzędnym celem jest osiągnięcie czystości onkologicznej przy jak najmniejszej inwazyjności operacji oraz zachowaniu jakości życia, po zakończonym leczeniu.

    Piśmiennictwo: Bujanda L, Cosme A, Gil I, Arenas-Mirave JI. Malignant colorectal polyps. World J Gastroenterol 20017; 16(25): 3103-3111 Kamiński M.F., Reguła J., Bartnik W., Bołdys H., Brzozowski T., Czerwionka Szaflarska M. i wsp.: Wytyczne Polskiego Towarzystwa Gastroenterologii dotyczące nadzoru kolonoskopowego po polipektomii – adaptacja wytycznych europejskich. Gastroenterologia Kliniczna 2011: 3(2): 55-62 Leczenie powikłanego zapalenia uchyłków jelita grubego. MP-Chirurgia 4/2018 str 9-15 Lieberman D.A., Rex D.K., Winawer S.J., Giardiello F.M., Johnson D.A., Levin T.R.: Guidelines for Colonoscopy Surveillance After Screening and Polypectomy: A Consensus Update by the US Multi Society Task Force on Colorectal Cancer. Gastroenterology 2012; 143: 844 857

    Polipy jelita grubego – przyczyny, objawy i leczenie

    Polipy jelita grubego to uwypuklenia błony śluzowej jelita grubego ponad jej powierzchnię. Należą do nowotworów łagodnych a częstość ich występowania waha się w granicach 20-40% u osób, u których wykonano kolonoskopię.
    Na podstawie kształtu polipy podzielono na:

    • uszypułowane – łączą się ze ścianą jelita szypułą,
    • przysadziste – mają szeroką podstawę, bez wyraźnej szypuły,
    • kosmkowe – charakteryzuje je nieregularny rozrost wielopostaciowy.

    Klasyfikacja histologiczna uwzględnia następujące typy polipów:
    Polipy nienowotworowe:

    • polip młodzieńczy,
    • polip rzekomy,
    • polip hiperplastyczny.

    Polipy nowotworowe:

    • gruczolaki (90 proc. polipów zagrożonych przemianą nowotworową),
    • rak, gruczolakorak w gruczolaku.

    Polipy jelita grubego –  jakie są przyczyny polipów jelita grubego?

    U niektórych osób ryzyko pojawienia się polipów jest większe niż u innych.

    Istnieje cała grupa czynników zwiększających prawdopodobieństwo, ale nie przesądzających o wystąpieniu tej dolegliwości.

    Czasami polipy jelita grubego atakują nawet osoby nienależące do żadnej z poniższych grup, wciąż jednak warto mięć na uwadze te czynniki ryzyka:

    • osoby powyżej 50 r.ż.,
    • osoby z nadwagą,
    • palacze tytoniu,
    • osoby nadużywające alkoholu,
    • osoby prowadzące siedzący tryb życia i spożywający dużo tłuszczów,
    • osoby, w których rodzinie były przypadki polipów.

    Polipy jelita grubego – jakie są objawy polipów jelita grubego?

    Polipy jelita grubego u większości chorych przez długi czas nie dają żadnych objawów. W niektórych przypadkach dochodzi do krwawień z odbytu. Chorzy niekiedy zgłaszają kurczowe bóle w podbrzuszu.

    U chorych na polipowatość jelit nierzadko dochodzi do zmiany rytmu wypróżnień, dokuczliwych zaparć, nudności, biegunek oraz anemii. Chorzy często odczuwają silne parcie na stolec lub doznają odczucia niepełnego wypróżnienia.

    Polipy jelita grubego – jak przebiega leczenie polipów jelita grubego?

    Jedyna skuteczna metoda leczenia polipów jelita grubego to ich wycięcie. Nie można zapomnieć o zbadaniu i sprawdzeniu, czy są zmianami nowotworowymi. Przeczytaj, jakimi metodami można to zrobić.

    Kolonoskopia

    Jest pierwszym badaniem wykonywanym przy podejrzeniu obecności polipów, a zarazem jednocześnie metodą leczenia małych i nielicznych zmian.

    Lekarz zauważając polipy w trakcie badania, wycina je i pobiera materiał do badania histopatologicznego.

    Jeśli jest ich więcej niż kilka w polu widzenia, planuje kolejny zabieg – polipektomię, która jest ściśle ukierunkowana na wycinanie polipów.

    Polipektomia

    Jest to zabieg polegający na wycięciu istniejących polipów w jelicie grubym. Podczas polipektomii, gdy lekarz widzi zmianę, która przypomina polip, usuwa ją za pomocą specjalnych narzędzi. Następnie pobiera próbkę materiału z tej zmiany i oddaje ją do badania histopatologicznego.

    W czasie jednego zabiegu (w zależności od czasu jego trwania) można wyciąć od kilku do nawet kilkudziesięciu polipów. Jednakże, jeśli lekarz widzi, że zmian jest bardzo dużo, pobiera materiał tylko z tych, które wyglądają podobnie i znajdują się w różnych odległościach (by ocenić rozległość choroby).

    Duży rozsiew zmian świadczyć może bowiem o chorobie genetycznej, takiej jak rodzinna polipowatość gruczolakowa, a w jej przypadku leczenie wygląda inaczej.

    Polega na chirurgicznym wycięciu większej części jelita i rozciągnięciu pozostałej tak, by połączyć ją z odbytem i umożliwić drożność przewodu pokarmowego.

    Badanie histopatologiczne

    Jest to nieodłączny element polipektomii i kolonoskopii. Polega na mikroskopowej ocenie komórek budujących polipa.

    Polip jest zmianą będącą częścią błony śluzowej jelita, nie jest niczym wypełniony, jest jedynie jej uwypukleniem, mimo iż wyglądem zewnętrznym może przypominać mały zbiornik na cienkiej nóżce. Do badania histopatologicznego nie jest potrzebny cały polip, wystarczy jego fragment.

    Lekarz ogląda go i stwierdza, czy komórki noszą znamiona procesu złośliwego czy nie. Wynik w postaci opisu komórek otrzymuje pacjent ze wskazaniem do kontroli lekarskiej w celu oceny, czy wygląd komórek jest prawidłowy.

    Chirurgiczne wycięcie jelita

    Jeśli w trakcie badania histopatologicznego lekarz stwierdzi, że komórki budujące polipy są już nowotworami, podejmuje decyzję o chirurgicznym wycięciu części lub całego jelita (jeśli proces jest rozciągnięty na duży obszar jelita).

    Dokonuje się także wycięcia okolicznych węzłów chłonnych, by uniemożliwić komórkom nowotworowym wędrówkę w inne regiony ciała, a szczególnie do wątroby. Stamtąd bowiem mają bardzo prostą drogę praktycznie do wszystkich narządów.

    Wycięty fragment jelita łączy się z pozostałym, w wyniku czego zostaje zachowana ciągłośćprzewodu pokarmowego i może on prawidłowo funkcjonować.

    Jedną z najlepszych przychodni w Warszawie jest Onkolmed Lecznica Onkologiczna, gdzie w Poradnii Nowotworów Układu Pokarmowego i Poradni Proktologii, konsultują doświadczeni lekarze proktolodzy.

    W celu umówienia się na konsultację u chirurga, proktologa  skontaktuj się z placówką Onkolmed Lecznica Onkologiczna pod numerem telefonu: +48222902337

    Szanowni Pacjenci,

    Przed zapisem do onkologa bardzo prosimy o dokładne zapoznanie się z zakresem działalności danego lekarza (każdy lekarz onkolog leczy inną część ciała).

    W przypadku problemu z wyborem właściwego specjalisty onkologa, prosimy o kontakt z Recepcją Onkolmed. Chętnie służymy pomocą. W celu prawidłowego zapisu do specjalisty, przeprowadzamy wywiad z Pacjentem.

    You might be interested:  Zapalenie kaletki – przyczyny, objawy, badania, leczenie, operacja, rehabilitacja

    Mając tę wiedzę łatwiej jest nam zaoferować konkretną pomoc i wybór odpowiedniego lekarza.

    Ze względu na długą listę oczekujących w przypadku rezygnacji z wizyty prosimy o wcześniejsze jej odwołanie. 

    Szanujmy się wzajemnie.

    III Katedra Chirurgii Ogólnej

    Polipy są to patologiczne rozrosty ściany jelita grubego uwypuklające się ponad powierzchnię błony śluzowej jelita grubego (okrężnicy lub odbytnicy) i wystające do światła jelita.

    Wyróżniamy polipy płaskie (siedzące) i uszypułowane.
    Polipy są jedną z najczęściej spotykanych zmian okrężnicy i odbytnicy, występują u 15 – 20% populacji dorosłych.

    Chociaż  większość polipów to zmiany łagodne, zakłada się powiązanie niektórych polipów z powstawaniem raka.

    Polipy mogą występować wzdłuż całego jelita grubego lub odbytnicy, ale najczęściej zajmują lewą część okrężnicy, okrężnicę esowatą lub odbyt.

    Jakie są objawy polipów? Większość polipów przebiega bezobjawowo i często są wykrywane przypadkowo podczas badania endoskopowego lub badania radiologicznego. Jednak niektóre polipy dają objawy : krwawienie z odbytnicy, wyciek śluzu, zmiany czynności jelit oraz rzadko dolegliwości jamy brzusznej.

    Jak zdiagnozować polipy? Polipy są diagnozowane albo kolonoskopowo (ocena błony śluzowej jelita poprzez wziernikowaniejelita ) albo badaniem radiologicznym z podaniem wlewu doodbytniczego.

    Wyróżniamy trzy typy endoskopii okrężnico-odbytniczej :

    • sztywna rekto/sigmoidoskopia, która pozwala na badanie dolnego odcinka jelita grubego do 20-25 cm
    • giętka sigmoidoskopia – badanie dolnej ¼ do 1/3 okrężnicy
    • kolonoskopia

    W kolonoskopii używa się dłuższego giętkiego przyrządu i zazwyczaj pozwala to na zbadanie całej okrężnicy. Wymagane jest przygotowanie do badania i podanie leków .

    Okrężnica może być także pośrednio zbadana z użyciem techniki radiologicznej z podaniem wlewu barytowego doodbytniczo. Roztwór barytu pokrywa śluzówkę okrężnicy,  następnie wykonywane są zdjęcia rentgenowskie.

    Wykrycie jednego polipa wymaga dokładnego zbadanie okrężnicy, ostatecznie 30 % z tych pacjentów ma dodatkowe polipy.

    Czy polipy wymagają leczenia? Od kiedy nie ma niezawodnej drogi przewidywania kiedy lub czy polip ulegnie złośliwej przemianie nowotworowej, zalecane jest całkowite usuwanie wszystkich polipów. Ogromna większość polipów może być usunięta przez  podwiązanie ich za pomocą pętli elektrokoagulacyjnej. Małe polipy mogą być zniszczone przez dotknięcie ich prądem elektrokoagulacyjnym.

    Większość badań okrężnicy przy użyciu giętkiego kolonoskopu, wliczając usuwanie polipów, może być przeprowadzone wśród pacjentów ambulatoryjnych. Duże polipy do ich całkowitego usunięcia, .mogą wymagać więcej niż jednego etapu leczenia. Niektóre polipy ze względu na duży rozmiar lub lokalizację wymagają zabiegu operacyjnego.

    Czy polipy mogą nawracać? Kiedy polip jest całkowicie usunięty, jego nawrót jest niezwykle rzadki. Jednakże, te same czynniki które spowodowały powstanie polipa nadal są obecne.

    Nowe polipy rozwijają się u około 30 % ludzi którzy wcześniej mieli już polipy.

    Pacjenci powinni przechodzić regularne badania prowadzone przez lekarzy specjalizujących się w leczeniu chorób okrężnicy i odbytnicy.

    Polip – rodzaje, przyczyny, objawy, leczenie polipów jelita

    Polipowatość jelita grubego to uwypuklenie błony śluzowej jelita grubego do wewnątrz. Polipy jelita grubego mogą mieć charakter nowotworowy, ale nie jest tak we wszystkich przypadkach.

    Występowanie licznych zmian, szczególnie o charakterze gruczolaków jest charakterystycznym objawem rodzinnej polipowatości jelita grubego. Można o niej mówić, gdy liczba polipów w całym jelicie grubym przekracza 100.

    Tak duża ich ilość jest zazwyczaj uwarunkowana genetycznie i w większości przypadków prowadzi do raka jelita grubego. Warto jednak wiedzieć, że polipy mogą pojawić się też w macicy czy nosie.

    1. Co to jest polip?

    Zmiany wyglądem przypominające balonik, wyrastające z błon śluzowych – to właśnie polipy. Dzielimy je na:

    • polipy uszypułowane – zmiany posiadające rodzaj „nóżki”,
    • polipy nieuszypułowane – narośl na powierzchni śluzówki.

    Polipy najczęściej spotykane są w górnych drogach oddechowych: nos, zatoki, macica, żołądek, jelito grube. Przyczyny występowania polipów mogą być związane ze skłonnością do ich dziedziczenia i zaburzeniami rozwojowymi (np. zespołem Gorlina). Polip to zmiana nienowotworowa, jeśli jednak będzie zlekceważona, może stać się złośliwa.

    Polip może rozwinąć się na przykład w jelicie grubym.

    2. Polip żołądka

    Ten rodzaj polipa również może przekształcić się w nowotwór. U kogo zazwyczaj pojawiają się polipy żołądka? U osób po 60. roku życia, stosujących niezbyt zdrową dietę – ubogą w warzywa, owoce, natomiast obfitującą w niezdrowe tłuszcze.

    Często polipom żołądka towarzyszy choroba wrzodowa, mogą też współistnieć z zakażeniem bakterią Helicobacter pylori. Zmiany muszą zostać usunięte chirurgicznie.

    3. Polip macicy

    Polipy, które rozrastają się w narządach rodnych kobiet często nie dają żadnych objawów. Dopiero, gdy osiągną znaczne rozmiary, mogą wystąpić pewne symptomy, takie jak krwawienia pomiędzy miesiączkami, po stosunku, problemy z zajściem w ciążę, a nawet poronienia.

    Polipy mogą rozwinąć się w szyjce macicy, wykrywa się je w trakcie badania ginekologicznego. Mogą też powstać wewnątrz macicy (polipy endometrialne). O ich istnieniu można dowiedzieć się dzięki USG.

    Na polipy macicy częściej cierpią kobiety po menopauzie, najpierw leczy się je terapią hormonalną. Jeżeli rezultaty będą niezadowalające specjalista skieruje pacjentkę na zabieg wyłyżeczkowania lub histeroskopii.

    4. Polip nosa

    Polipy nosa najczęściej rosną przy ujściu zatok do nosa. Powstają one często u osób zmagających się z astmą oskrzelową lub nadwrażliwością na salicylany. Objawy, świadczące o rozwinięciu się zmian to niedrożność nosa i brak możliwości swobodnego oddychania. Polipy mogą też przyczynić się do deformacji nosa. Jak je wyleczyć? Jedyna metoda to zabieg operacyjny przy użyciu endoskopu.

    5. Polip krtani

    Nauczyciele, osoby śpiewające, czyli wszystkie te osoby, które pracują głosem są w grupie ryzyka. Polipy krtani mogą rozwinąć się też u nałogowych palaczy. Mogą być one przyczyną chrypy i duszności, a także przeobrazić się w nowotwór. Po rozpoznaniu muszą być usunięte operacyjnie.

    6. Polip jelita grubego

    Tego rodzaju polip nie daje zazwyczaj żadnych objawów, dlatego jest wykrywany przypadkowo w trakcie badań, np. kolonoskopii. Polipy w jelicie grubym po dłuższym okresie, gdy nie są leczone przekształcają się w nowotwory.

    Jest to główny powód do ich usunięcia podczas zabiegu chirurgicznego. Później bardzo ważne jest przestrzeganie zdrowej diety i regularne wykonywanie kolonoskopii. Zmiany mogą pojawić się również w jelicie cienkim, zazwyczaj wtedy wywołują krwawienia z przewodu pokarmowego.

    6.1. Rodzaje polipów jelita grubego

    Istnieją różne podziały polipów w jelicie grubym.

    • kształt: polipy uszypułowane i siedzące,
    • budowa komórkowa: polipy nowotworowe i nienowotworowe.

    Polipy nowotworowe:

    • gruczolak,
    • rak – związany z zespołem polipowatości rodzinnej.

    Polipy nienowotworowe:

    • młodzieńcze,
    • Peutza i Jeghersa,
    • zapalne,
    • hiperplastyczne,
    • tworzące się pod błoną śluzową.

    6.2. Przyczyny polipów jelita grubego

    Jak dotąd nie udało się odkryć przyczyny powstawania polipów jelita grubego, w rzadkich przypadkach mogą być dziedziczne. Wiele polipów diagnozowanych u młodych ludzi rozwija się od dzieciństwa. Badania przesiewowe u dzieci z większych grup ryzyka wykonuje się od 12. roku życia. Polipy występują zazwyczaj około 30. roku życia i dotyczą 7% populacji.

    6.3. Objawy polipów jelita grubego

    Do najczęstszych objawów polipów jelita grubego zalicza się ból brzucha. Bardzo często bywa on ciężki, a chory nie jest w stanie opisać dokładnego miejsca skąd pochodzi. Kobiety często mylą go z bólem menstruacyjnym, natomiast mężczyźni z zapaleniem pęcherza moczowego.

    Kolejnym objawem jest krwawienie z odbytu. Krew obserwuje się najczęściej w stolcu. Bardzo często krwawienie to jest tak silne, że doprowadza do anemii w wyniku braku odpowiedniej ilości żelaza w organizmie.

    Ponadto może pojawić się także śluz w kale. Polipy jelita grubego wiążą się również z uczuciem zwiększonego parcia na stolec. Innym objawem są też biegunki.

    6.4. Leczenie polipów jelita grubego

    Leczenia polipowatości jelita grubego dokonuje się zazwyczaj w czasie kolonoskopii. Zabieg ten odbywa się za pomocą cienkiego instrumentu, wprowadzonego po endoskopii.

    Szyjkę polipa łapie się pętlą instrumentu i oddziela od ściany jelita, wykonując elektrokoagulację naczyń krwionośnych, aby uniknąć krwawienia. Usunięty w całości polip jest badany w pracowni histopatologicznej.

    Czasami konieczne jest wykonywanie kontrolnych badań endoskopowych co 1-2 lata – dla sprawdzenia, czy nie tworzą się nowe zmiany. Jeśli jednak średnica polipa jest większa niż 3-4 cm zaleca się chirurgiczne otwarcie powłok brzucha.

    Jeśli chodzi natomiast o rodzinną polipowatość jelita grubego należy usunąć całe jelito grube, gdyż ryzyko raka u chorych między 30. a 40. rokiem życia wynosi sto procent.

    Dieta przy polipach jelita grubego powinna przede wszystkim zawierać dużo błonnika pokarmowego, a zatem powinny się w niej znaleźć otręby, warzywa strączkowe (groch, fasola, bób, soja), orzechy, ciemne makarony, pieczywo razowe, oraz kasze, szpinak i ziemniaki.

    Leave a Comment

    Your email address will not be published. Required fields are marked *