Skręcenie kolana – przyczyny, objawy, badania, leczenie, rekonstrukcja, rehabilitacja, powikłania

Ostatni rok był dla mnie bardzo ciężkim okresem w życiu. Po zerwaniu więzadła krzyżowego przedniego nagle musiałem zrezygnować ze sportu, który jest mi potrzebny jak tlen.

Zmarnowane wakacje bez roweru, zmarnowany sezon zimowy, zmarnowanych kilka miesięcy… Tak naprawdę odżyłem dopiero w marcu podczas pierwszego wyjazdu na narty. Zobaczyłem, że naprawdę będę jeszcze w stanie jeździć tak, jak kiedyś.

Kluczem do sukcesu okazała się właściwa rehabilitacja kolana.

W poprzednich tekstach starałem się przybliżyć to, co czułem zaraz po zerwaniu więzadła oraz opisałem przebieg operacji i pierwsze dni po wyjściu z kliniki. Niedawno minął rok od feralnego dnia.

Robię właściwie już wszystko normalnie – biegam, jeżdżę na rowerze, byłem trzy tygodnie na nartach. Nie gram jeszcze tylko w gry zespołowe. Cieszę się każdą aktywnie spędzoną minutą.

Ale żeby do tego dojść musiałem włożyć sporo pracy. Wróćmy więc do początku…

POSŁUCHAJ PODCASTU Z MOJĄ FIZJOTERAPEUTKĄ O REHABILITACJI PO REKONSTRUKCJI ACL

Przebieg rehabilitacji kolana

1-6 tygodni od operacji

Skręcenie kolana – przyczyny, objawy, badania, leczenie, rekonstrukcja, rehabilitacja, powikłaniaŚlizgi po lustrze w celu pogłębienia zgięcia

Rehabilitację kolana rozpocząłem dwa tygodnie po operacji rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego (ACL), tuż po zdjęciu szwów. Pierwsze kilka dni ograniczało się do mobilizacji rzepki palcami, “ugniatania” miejsc przy ranach, próby osiągnięcia zgięcia w kolanie oraz ćwiczeń na wzmocnienie mięśni uda i pośladków. Wizyty w gabinecie rehabilitacyjnym miałem zawsze w czwartki. Tam moja rehabilitantka oceniała postępy i objaśniała mi kolejne ćwiczenia, które miałem wykonywać przez następny tydzień. Początkowo szło dość ciężko – powiększanie zgięcia powodowało silny ból, a noga była wciąż bardzo opuchnięta.

Kąt 90° osiągnąłem dokładnie tydzień po rozpoczęciu rehabilitacji i od tego momentu sukcesywnie go pogłębiałem. Skuteczne okazało się ćwiczenie ze ślizganiem nogi po lustrze – efekty były imponujące! Narysowałem flamastrem skalę i biłem kolejne “rekordy”.

Bardzo się cieszyłem, że od pierwszych tygodni dużo pracowałem nad głębokim czuciem. Używałem sporo gumowej piłki i poduszki sensomotorycznej, czyli popularnego “beretu”.

Po dwóch tygodniach ćwiczeń zacząłem robić przysiady do siedzenia na krześle (operowana noga na niestabilnym podłożu).

Cały czas chodziłem w stabilizatorze, w którym na każdych zajęciach Łucja zwiększała mi zakres ruchu (miesiąc po operacji był już bez ograniczeń zgięcia). Stopniowo coraz mniej używałem kul – 4 tygodnie po operacji zacząłem wspomagać się tylko jedną.

Miesiąc po zabiegu zważyłem się. Lekki szok – przed operacją ważyłem 84,5 kg, a na początku sierpnia 79,9 kg! Prawie 5 kg utraty masy. Niestety większość to spadek masy mięśniowej z lewej nogi. Po odrzuceniu jednej kuli postęp w rehabilitacji kolana nabrał tempa.

Dokładnie 5,5 tygodnia po operacji Łucja powiedziała, że czas zacząć chodzić bez wspomagania. Po wizycie w Remedzie nie zakładałem już stabilizatora i zupełnie o własnych siłach dotarłem z parkingu do domu. Szedłem dość pokracznie, noga nie słuchała się do końca, ale radość była wielka.

Od tego momentu z dnia na dzień chodziłem coraz pewniej.

Fajne wydarzenia z tego okresu:

  • 2 tygodnie po operacji – pierwsze wyjście ze znajomymi na piwo.
  • 3 tygodnie po operacji – wyjazd na weekend i rozpoczęcie jazdy samochodem (z automatyczną skrzynią biegów).
  • Miesiąc po operacji – koncert Slough Feg w Progresji oraz mecz Legii z Gaziantepsporem (oczywiście na Żylecie!).
  • 5,5 tygodnia po operacji – pierwsze 300 metrów pokonane bez kul i stabilizatora!

6-12 tygodni od operacji

Okres od szóstego do dziesiątego tygodnia po operacji jest podobno tym, w którym przeszczep jest najbardziej narażony na uszkodzenie. Trzeba uważać, żeby go nie rozciągnąć przez jakieś przypadkowe skręcenie kolana lub nadmierne zgięcie.

Jest to jednak bardzo fajny moment, bo osiąga się możliwość chodzenia praktycznie bez utykania, a do tego ćwiczenia również stają się ciekawsze. W moim repertuarze znalazły się przysiady, wykroki, przeprost z wykorzystaniem gumy. Cały czas pracowałem też nad propriocepcją ćwicząc na “berecie”.

Po dwóch miesiącach od rozpoczęcia rehabilitacji kolana nauczyłem się schodzić normalnie po schodach (bez dostawiania nogi) – przełamanie tej bariery było kolejnym krokiem psychologicznym. W dziesiątym tygodniu zaczął się pojawiać zarys mięśnia czworogłowego. Udo przestało być zupełnym flakiem, chociaż nadal bardzo mocno odróżniało się od tego na prawej nodze.

Stopniowo przy ćwiczeniach coraz bardziej obciążałem operowaną nogę, aż doszedłem do wykonywania przysiadu na jednej nodze (do siadu na krześle). Starałem się chodzić tak, aby nie utykać, chociaż nie zawsze się to udawało.

Fajne wydarzenia z tego okresu:

  • 8 tygodni po operacji – weekend na Helu i kąpiel w morzu.
  • 2 miesiące po operacji – pierwsza jazda na rowerze stacjonarnym.

Skręcenie kolana – przyczyny, objawy, badania, leczenie, rekonstrukcja, rehabilitacja, powikłaniaRóżnica w umięśnieniu ud – 3 miesiące po operacji

Po 12 tygodniach od urazu pierwszy raz wyjechałem z Warszawy na dłużej niż dwa dni. Tydzień spędzony w Maso Corto był wspaniały. Co prawda nie mogłem jeździć na nartach, ani grać w piłkę, ale i tak była to przyjemna odskocznia od codzienności. Codziennie miałem też do dyspozycji siłownię, dwa razy pływałem w basenie.

czwarty miesiąc po operacji

Rehabilitacja kolana nabrała nieco innego wymiaru. Skupiałem się na pracy nad odbudowaniem mięśni robiąc przysiady i jeżdżąc na trenażerze. Po trzech miesiącach mój stan był naprawdę niezły, chociaż odniosłem wrażenie, że postępy jakby spowolniły.

Cały czas miałem uczucie, że kolano jest jakoś źle spasowane – czasem się blokowało, czasem bolało przy schodzeniu ze schodów, a po kilku godzinach siedzenia noga była zastana i trzeba było ją rozruszać.

Nie mogłem się doczekać pierwszego wyjścia na rower – było to możliwe po odczekaniu 100 dni od operacji. Satysfakcja z jazdy była ogromna.

Zacząłem regularnie używać roweru jako środka transportu i jeśli tylko nie padało pokonywałem drogę do pracy na dwóch kółkach. Muszę przyznać, że zdecydowanie wolę jazdę w upale niż przy 5°C, ale ta jesień była wyjątkowa – każdy kilometr sprawiał mi dużo radości.

Łucja wymyślała mi coraz bardziej wymagające ćwiczenia. Na przykład bardzo mi się podobało takie, gdy operowana noga stała na dmuchanym “berecie”, a zdrowa robiła wypady na deskorolce.

Dziesięć takich powtórzeń w przód i dziesięć w tył sprawiało, że mięsień czworogłowy w operowanej nodze gotował się i drgał ze zmęczenia.

Niestety bardzo intensywny okres w pracy sprawił, że przystopowałem nieco z ćwiczeniami na dwa tygodnie na przełomie czwartego i piątego miesiąca po operacji, ale obiecałem sobie nadrobienie zaległości po wydaniu Magazynu NTN Snow & More.

Fajne wydarzenia z tego okresu:

  • 100 dni po operacji – pierwsza jazda na rowerze w terenie.
  • cotygodniowe treningi rowerowe z sekcją narciarską AZS PW.

piąty miesiąc po operacji

Skręcenie kolana – przyczyny, objawy, badania, leczenie, rekonstrukcja, rehabilitacja, powikłaniaJesienne treningi rowerowe z Sekcją Narciarską AZS PW

Jak postanowiłem, tak zrobiłem – na początku piątego miesiąca po zabiegu zapisałem się do fitness clubu. Po pierwszym treningu miałem straszne zakwasy. Nienawidzę siłowni. Przerzucanie ciężarów jest dla mnie koszmarnie nudnym zajęciem. Uwielbiam sport, ale wycieczka do siłowni wymaga ode mnie ogromnej mobilizacji. Od zawsze traktowałem ćwiczenia w fitness clubie jako coś, co pozwalało osiągnąć jakiś inny cel, nigdy nie było przyjemnością samą w sobie. Teraz zamiast przygotowań do sezonu narciarskiego musiałem przywrócić siłę w operowanej nodze, żeby niedługo zacząć biegać.

Trenując koncentrowałem się na wszystkich partiach mięśniowych nóg. Ćwiczyłem przywodziciele i odwodziciele, przepychałem ciężary na suwnicy, a najwięcej pracowałem z 10-kilogramową sztangą robiąc wypady, wchodząc na stopień i wspinając się na palce. Starałem się wprowadzać zawsze jakiś element niestabilny w celu rozwijania głębokiego czucia.

Dostałem również jedno ćwiczenie w łańcuchu otwartym (bez podparcia pod nogą) z minimalnym obciążeniem. Cały trening zajmował mi około półtorej godziny i naprawdę wiedziałem, że był to dobrze przepracowany czas.

Po kilku wizytach na siłowni poczułem znaczny przyrost mięśni w udzie i powoli różnica między budową obu nóg zaczęła się wyrównywać – rehabilitacja kolana przebiegała pomyślnie.

Fajne wydarzenia z tego okresu:

  • pierwszy trening w siłowni.

szósty, siódmy i ósmy miesiąc po operacji

W szóstym miesiącu po operacji rozpocząłem truchty. Najpierw było to delikatne pięć minut na bieżni. Po tygodniu, co dwa dni, do każdej przebieżki dodawałem dwie minuty, aż w siódmym miesiącu doszedłem do prawie półgodzinnych truchtów.

Znudziła mi się bieżnia, więc areną przedświątecznej rehabilitacji stały się praskie ulice (najczęściej nocą). Sumiennie ćwiczyłem w siłowni, wykonując żmudne powtórzenia.

Wyjazd na dwa tygodnie w Alpy do włoskiego Maso Corto był bardzo przyjemny, mimo że nie mogłem jeździć na nartach. Owocnie przepracowałem ten okres. Wizyty u rehabilitantki ograniczyły się do spotkań raz w miesiącu.

Na każdych wprowadzaliśmy nowe elementy i przez kolejny okres mogłem się skupiać na czymś innym. Nie zapominałem oczywiście o głębokim czuciu – Bosu stało się moim wiernym przyjacielem.

Pod koniec stycznia, czyli siedem miesięcy od operacji, zaznałem wreszcie ciekawego sportu. Narciarstwo biegowe okazało się bardzo przyjemną aktywnością i mimo słabej zimy odbyłem 10 treningów w Wesołej i Zakopanem. Styczeń, luty i początek marca to szalone, galopujące miesiące. Rzuciłem się w wir pracy reporterskiej.

W tygodniu ćwiczyłem, a weekendy wydłużone o dzień lub dwa spędzałem w górach. Młodzieżowe Igrzyska Olimpijskie w Innsbrucku, targi ISPO w Monachium, cykl zawodów akademickich AZS Wintercup i AMP – wszędzie tam pojawiałem się w roli fotografa i dziennikarza.

Tęskniłem trochę za startami, ale przebywanie w środowisku sprawiało dużo przyjemności.

Fajne wydarzenia z tego okresu:

  • pierwszy trucht na bieżni i przebieżki na powietrzu.
  • dwa tygodnie spędzone w Alpach.
  • wypady na nartach biegowych (szczególnie w Zakopanem).
  • praca reporterska na zawodach alpejskich.

dziewiąty i dziesiąty miesiąc po operacji

Skręcenie kolana – przyczyny, objawy, badania, leczenie, rekonstrukcja, rehabilitacja, powikłaniaZnowu na nartach!

Po ośmiu miesiącach od operacji czułem się na tyle silny, by stanąć na nartach. Bez problemu stawałem na dużej piłce do ćwiczeń, mogłem bezboleśnie odwodzić kolana na boki, a mięsień czworogłowy zbliżył się rozmiarem do tego w prawej nodze. Oczywiście odczuwałem mniejszą dynamikę i siłę w operowanej nodze – na przykład wskakiwanie na jednej nodze na jakąś przeszkodę odbywało się znacznie wolniej niż na prawej, nadal odczuwałem ból przy przeproście oraz pełnym zgięciu.

Rehabilitantka była zadowolona z postępów i stwierdziła, że kolejne spotkania nie będą już potrzebne. Miałem teraz pojechać na narty i wracać do “żywych”. Ustaliliśmy, że nie będę korzystać ze stabilizatora, tylko od początku angażować wszystkie mięśnie.

Myślę, że był to strzał w dziesiątkę – od pierwszych chwil na śniegu wszystko zaczęło iść w dobrym kierunku. Początkowo jechałem ostrożnie, bardzo sztywno i dość powoli. Ale po tygodniu rozkręciłem się i nie mogłem doczekać się kolejnych nart.

W sumie wiosną spędziłem trzy tygodnie w Alpach, więc sezon okazał się być nie do końca stracony. Pobyt w Kaunertal obfitował w sportowe atrakcje. Oprócz nart było bieganie, rolki, tenis stołowy i chodzenie po linie.

Duża intensywność spowodowała pojawienie się bólu podczas jazdy w ostatnich dniach, ale po odpoczynku w Polsce wszystko wróciło do normy. Na przełomie kwietnia i maja zaliczyłem bardzo przyjemny wyjazd rowerowy i w ten sposób minął okrągły rok od zerwania więzadła.

Fajne wydarzenia z tego okresu:

  • pierwszy zjazd na nartach.
  • bieganie po górach.
  • nauka jazdy na rolkach.
You might be interested:  Depresja lękowa – przyczyny, objawy, test i leczenie

Pierwszy zjazd na nartach po rekonstrukcji ACL

jedenasty miesiąc po operacji

Po dziesięciu miesiącach i tygodniu od operacji wystartowałem w rajdzie przygodowym w Gliwicach organizowanym przez Team 360°.

Pierwszego dnia przebiegłem 26 kilometrów, a drugiego pokonałem na rowerze, rolkach, kajaku i biegając 92 kilometry. I niech mi ktoś powie, że nie można wrócić do sportu po zerwaniu więzadła krzyżowego.

Teraz, po roku ciężkiej pracy mogę wreszcie cieszyć się życiem, tak jak kiedyś! Rehabilitację kolana uznaję za zakończoną.

Skręcenie kolana – przyczyny, objawy, badania, leczenie, rekonstrukcja, rehabilitacja, powikłaniaNa mecie rajdu i na mecie rocznej walki o powrót do sportu

PS Na wielu stronach internetowych ludzie rehabilitujący się po rekonstrukcji ACL radzą innym, jakie ćwiczenia mają wykonywać. Ja uważam to za duży błąd. Myślę, że kluczowa jest praca z dobrym rehabilitantem, który pomoże przejść przez ten ciężki okres. Nie warto oszczędzać akurat w tym przypadku. Miałem to szczęście, że trafiłem na świetną specjalistkę.

Nie dość, że lubiła sport (więc wiedziała po co ta cała rehabilitacja), to w dodatku sama przeszła taką operację. Zdawała sobie doskonale sprawę, co czuje pacjent. Z całego serca dziękuję wszystkim, którzy wspierali mnie przez ostatni rok. Szczególnie rodzicom, Agnieszcze, przyjaciołom, dr. Ambroziakowi i rehabilitantce Łucji. Oby nigdy więcej takich wrażeń.

Skręcenie stawu kolanowego

Styczeń 02, 2019 Skręcenie kolana – przyczyny, objawy, badania, leczenie, rekonstrukcja, rehabilitacja, powikłania

Urazy dotyczą często osób aktywnych fizycznie. Kontuzji ulega, każdy staw naszego organizmu. Niewłaściwie wykonywane rozmaite formy aktywności ruchowej doprowadzają do zaburzenia prawidłowej pracy stawu. Bardzo często kontuzji ulega kolano. Jest to jeden z najważniejszych stawów zapewniający nam prawidłową aktywność ruchową.

Staw kolanowy ze względu na swoją złożona budowę ulega często skręceniu, które w perspektywie czasu może prowadzić do uszkodzenia więzadeł, łąkotek lub powierzchni stawowych. Skręcenie kolana polega na przekroczeniu anatomicznie uwarunkowanego zakresu ruchu.

Dochodzi do niego podczas uprawiania sportu związanego ze skokami, podczas nagłego zatrzymania lub gwałtownej zmiany kierunku ruchu. Bardzo często do skręcenia kolana dochodzi również podczas wykonywania codziennych czynności takich jak np.

wsiadanie lub wysiadanie z samochodu.

Skręcenie kolana – przyczyny, objawy, badania, leczenie, rekonstrukcja, rehabilitacja, powikłania

  • Więzadło krzyżowe przednie (ACL) przebiega od powierzchni wewnętrznej kłykcia bocznego kości udowej do pola międzykłykciowego przedniego kości piszczelowej. Utworzone jest z dwóch pęczków: pęczka przednio-przyśrodkowego i pęczka tylno-bocznego. Długość więzadła wynosi między 31-38 mm a szerokość 10-12 mm,
  • Więzadło krzyżowe tylne (PCL) ma swoje przyczepy na bocznej powierzchni przyśrodkowego kłykcia kości udowej oraz na tylnej powierzchni bliższego końca kości piszczelowej. Więzadło składa się z dwóch pęczków: pęczka przednio-bocznego napinającego się podczas zgięcia stawu kolanowego i pęczka tylno-przyśrodkowego napiętego w trakcie wyprostu stawu kolanowego. Długość więzadła wynosi 38 mm a szerokość 13 mm,
  • Więzadło poboczne strzałkowe (LCL) przyczepia się do nadkłykcia bocznego kości udowej i powierzchni bocznej głowy strzałki,
  • Więzadło poboczne piszczelowe (MCL) przebiega od nadkłykcia kości udowej do kłykcia kości piszczelowej,
  • Więzadło właściwe rzepki. Więzadło rzepki będące częścią środkową wspólnego ścięgna mięśnia czworogłowego uda.

W okolicy stawu kolanowego wyróżnić można 8 kaletek:

  • kaletka nadrzepkowa – znajdująca się między powierzchnią przednią kości udowej a ścięgnem mięśnia czworogłowego uda; zachyłek podkolanowy- między ścięgnem mięśnia podkolanowego a kłykciem bocznym kości piszczelowej,
  • kaletka gęsia – oddziela ścięgna mięśnia krawieckiego, smukłego i półścięgnistego,
  • kaletka przyśrodkowa mięśnia brzuchatego łydki – leży pod przyczepem bliższym ścięgna głowy przyśrodkowej mięśnia brzuchatego łydki,
  • kaletka mięśnia półbłoniastego – leży między głową przy­środkową mięśnia brzuchatego łydki a ścięgnem mięśnia półbłoniastego,
  • kaletka podskórna przedrzepkowa – leży między skórą a przednią powierzchnią rzepki,
  • kaletka podskórna podrzepkowa – leży między skórą a guzowatością piszczeli,
  • ka­letka podrzepkowa głęboka – leży między więzadłem rzepki a przednią powierzchnią kości piszczelowej.

Unaczynienie tętnicze kolana pochodzi głównie od tętnicy podkolanowej. Odchodzące od niej gałęzie tętnicze: tętnica górna przyśrodkowa kolana, tętnica górna boczna kolana, tętnica dolna przyśrodkowa kolana, tętnica dolna boczna kolana tworzą sieć stawową kolana.

Jedynie tętnica środkowa kolana nie bierze udziału w two­rzeniu sieci stawowej kolana. Dodatkowo od góry i od strony przyśrodkowej uda biegnie tętnica zstępująca kolana od tętnicy udowej. Od dołu i od strony bocznej biegnie tętnica wsteczna piszczelowa przednia, odchodząca od tętnicy piszczelowej przedniej.

Krew żylna spływa przez siatkę naczyń żylnych głębokich towarzyszących naczyniom tętniczym oraz przez dopływy naczyń żylnych do żył: odpiszczelowej i odstrzałkowej.Unerwienie okolicy stawu kolanowego i samego stawu pochodzi od nerwów: strzałkowego wspólnego i piszczelowego.

Unerwienie skóry okolicy kolana pochodzi od gałęzi skórnych nerwu udowego od przodu oraz od gałęzi nerwu skórnego uda tylnego i gałęzi skórnej nerwu strzałkowego od tyłu.

Rodzaje skręceń stawu kolanowego

Wyróżnić można następujące rodzaje skręcenia stawu kolanowego:

  • Polegające na nieznacznym naciągnięciu więzadeł i torebki stawowej. Zostaje zachowana wówczas stabilność kolana,
  • Polegające na całkowitym rozerwaniu torebki stawowej. Podczas takiego urazu często dochodzi do rozerwania poszczególnych włókien kolagenowych,
  • Polegające na całkowitym uszkodzeniu torebki stawowej wraz z silnym uszkodzeniem więzadeł. W tym przypadku zostaje całkowicie zaburzona stabilizacja i biomechanika kolana,
  • Polegające na oderwaniu określonego więzadła wraz z fragmentem kostnym. Jest to najpoważniejszy uraz z powyższych wymagający szybkiej interwencji medycznej związanej również z zabiegiem operacyjnym.

Objawy skręcenia stawu kolanowego

Skręcony staw kolanowy generuje określone objawy do, których zalicza się przede wszystkim:

  • Ból – zazwyczaj ostry, nagły pojawiający się bezpośrednio po urazie. Zwiększa się podczas wykonywania ruchu w stawie,
  • Obrzęk – szybko narastający bezpośrednio po urazie. Powstaje wówczas na skutek gromadzenie się określonego płynu w przestrzeni pozakomórkowej. Może powstać również krwiak na skórze,
  • Wysięk – powstaje na skutek stanu zapalnego. Występuje nadmierna ilość płynu w stawie,
  • Trzaskanie, przeskakiwanie – najczęściej występujące podczas wykonywania określonego ruchu lub dynamicznego obciążania,
  • Niestabilność – zazwyczaj pojawia się po jakimś czasie. Mamy wówczas do czynienia z niekontrolowanym wykonywaniem ruchów w stawie. Mamy wrażenie „uciekania’’ kolana podczas aktywności fizycznej.

Staw kolanowy- diagnostyka skręcenia

Skręcenie stawu kolanowego jest poważnym urazem. Dlatego przeprowadzenie dokładnej i wnikliwej diagnostyki jest bardzo ważne. W pierwszej kolejności opiera się ona na wykonaniu dokładnego wywiadu z pacjentem oraz przeprowadzenia wnikliwego badania lekarskiego.

Następnie zleca się wykonanie badania rentgenowskiego (RTG)  w celu wykluczenia ewentualnych złamań wewnątrz stawowych. Kolejnymi dokładnymi badaniami  obrazowymi jakie należy wykonać w przebiegu powyższego schorzenia są ultrasonografia (USG) oraz rezonans magnetyczny (RM).

Opisywane badania w dużej mierze uwidaczniają w sposób wyraźny uszkodzenia tkanek miękkich np. więzadeł. Skręcenie kolana – przyczyny, objawy, badania, leczenie, rekonstrukcja, rehabilitacja, powikłaniaJeżeli skala uszkodzeń wewnątrzstawowych jest duża, a badania diagnostyczne nie są w stanie zobrazować skali uszkodzenia, wówczas należy wykonać artroskopię. Przez niewielkie nacięcia wprowadzany jest artroskop do środka stawu. Dzięki tej metodzie lekarz wykonujący zabieg jest w stanie dokładnie obejrzeć wszystkie struktury umiejscowione wewnątrz stawu. Na chwilę obecną artroskopia jest najdokładniejszą metodą diagnostyczna stosowaną w przebiegu skręcenia stawu kolanowego.

Staw kolanowy – leczenie skręcenia

Leczenie skręcenia stawu kolanowego jest procesem skomplikowanym oraz wymagającym pełnego zaangażowania pacjenta jak i lekarza lub terapeuty. Możemy podzielić je w zależności od stopnia uszkodzenia na postępowanie zachowawcze (nieoperacyjne) lub operacyjne.Leczenie zachowawcze można podzielić na:

  • Postępowanie zapobiegawcze – polegające przede wszystkim na właściwym usztywnieniu stawu przy pomocy odpowiedniego zaopatrzenia ortopedycznego takiego jak np. orteza, opaska elastyczna. W celu odciążenia stawu można również zastosować kule łokciowe. Wskazane jest również wprowadzenie kinesiotapingu w celu odciążenia stawu i zmniejszenia nacisku ciężaru ciała na uszkodzone elementy stawowe,
  • Postępowanie farmakologiczne – polega ono przede wszystkim na przyjmowaniu doustnie leków o działaniu przeciwbólowym, przeciwzapalnym, przeciwobrzękowym oraz poprawiającym krążenie. Przyjmowanie powyższych leków musi odbywać się pod ścisłą kontrolą lekarza. Można również stosować iniekcję bezpośrednio do stawu, który uległ urazowi w celu szybszej odbudowy struktur wewnątrzstawowych,
  • Postępowanie biologiczne – polega na podaniu do uszkodzonego stawu np. komórek macierzystych w celu szybszej regeneracji uszkodzonych struktur wewnątrzstawowych,
  • Postępowanie fizjoterapeutyczne – polega na zastosowaniu pełnej gamy zabiegów z zakresu fizykoterapii i kinezyterapii (leczenie ruchem).

– fizykoterapia – stosowane są różne zabiegi w zależności od stopnia uszkodzenia stawu. Mają one działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne, przeciwobrzękowe oraz regeneracyjne. W skręceniu stawu kolanowego najczęściej stosuje się pole magnetyczne, laser punktowy, krioterapię miejscową, jonoforezę, prądy interferencyjne, elektrostymulację, – kinezyterapia – stosuje się liczne ćwiczenia ruchowe w zależności od stopnia uszkodzenia stawu. W pierwszym etapie usprawniania wykonuje się delikatne ćwiczenia bez obciążenia takie jak: izometryczne, w odciążeniu, rozciągające, uelastyczniające. W dalszym etapie stopniowo zwiększamy obciążenie oraz intensywność ćwiczeń. Wprowadzamy ćwiczenia oporowe, przyrządowe, poprawiające stabilizację oraz czucie głębokie. W końcowym etapie wprowadzamy ćwiczenia całej kończyny dolnej objętej urazem. Wykonujemy wówczas ćwiczenia na siłowni, w basenie. Wprowadzamy trening funkcjonalny obejmujący wykonywanie ćwiczeń o charakterze dynamicznym w pełnym obciążeniu.

Jeżeli powyższe postępowanie zachowawcze nie przynosi oczekiwanego efektu, należy rozważyć leczenie operacyjne. Leczenie chirurgiczne skręcenia stawu kolanowego stosuje się w dużej mierze w przypadku uszkodzenia więzadła zwłaszcza krzyżowego przedniego ACL.

Leczenie operacyjne polega na zastąpieniu zerwanego więzadła krzyżowego przedniego odpowiednio dopasowanym przeszczepem. Aby dokładnie przymocować przeszczep do kości należy wywiercić odpowiednie kanały kostne w miejscach naturalnego przyczepu więzadła.

Do prawidłowego umocowania zerwanej struktury służą implanty czyli dwie śrubki, które mogą być biowchłanialne lub pozostać w kości przez całe życie. Po rekonstrukcji więzadła wskazana jest rehabilitacja. W przypadku skręcenia stawu kolanowego może, również dojść do uszkodzenia łąkotki.

Wówczas leczenie chirurgiczne polega na artroskopowym usunięciu uszkodzonego fragmentu łąkotki. Po tego typu zabiegu należy wprowadzić bezzwłocznie również rehabilitację.

Powikłania po skręceniu stawu kolanowego

Nieumiejętne leczenie skręcenia stawu kolanowego może doprowadzić w perspektywie czasu do wielu powikłań takich jak:

  • Trwała niestabilność stawu,
  • Uszkodzenie łąkotek,
  • Uszkodzenie chrząstki stawowej,
  • Zwyrodnienie stawu,
  • Zaburzenie biomechaniki stawu,
  • Rozciągnięcie lub uszkodzenie przeszczepu.

Autor: dr n. med. Kamil Klupiński,fizjoterapeuta sportowy, kierownik poradni rehabilitacyjnej

Piśmiennictwo, Bibliografia:

  • Gielecki J: Atlas anatomii Granta; wydanie I, Wrocław, 2002.
  • Bochenek A, Reicher M: Anatomia człowieka. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa, 2002, Tom I: 587-600.
  • Edson C.J, Fanelli G.C.: The Multiple ligament injured knee. SpringerVerlag. New York 2004.

Zerwanie więzadła w kolanie – dodatkowa rehabilitacja w domu

Urazy kolana stanowią bardzo często występujący typ kontuzji w obrębie układu ruchu. W większości przypadków uszkadzaną strukturą są więzadła w kolanie. Jak wygląda rehabilitacja po zerwaniu więzadła i jakie ćwiczenia wykonywać w domu, by szybciej odzyskać sprawność?

Klasyfikacja uszkodzeń więzadła kolanowego

Więzadła warunkują prawidłową motorykę kolana, stabilizują je i blokują nadmierne ruchy rotacyjne. Podczas pracy staw kolanowy podlega zatem dużemu obciążeniu, co sprzyja urazom. Wyróżniamy 3 stopnie uszkodzenia więzadła kolana.

Najmniej groźne jest naciągnięcie więzadła, skutkujące jedynie nieznacznym ograniczeniem jego ruchomości. Poważniejszym urazem jest naderwanie więzadła w kolanie, gdzie dochodzi do częściowego naderwania włókien. W przypadku naderwania lub zerwania więzadła w kolanie polecamy plastrowanie.

Zerwanie więzadła oznacza całkowite przerwanie ich ciągłości i wymaga podjęcia najbardziej wymagającego leczenia i rehabilitacji. W największej liczbie przypadków dochodzi do zerwania więzadła krzyżowego przedniego (ACL), nieco rzadziej – pobocznego piszczelowego (MCL).

Objawy uszkodzenia więzadła w kolanie

Do typowych objawów uszkodzenia więzadeł kolanowych należą:

  • ból kolana, nasilający się podczas aktywności;
  • wrażenie uciekania kolana;
  • zmniejszenie ruchomości kolana, uczucie blokady.

Kiedy więzadło jest naciągnięte, występuje tkliwość tej okolicy oraz lekki ból nasilający się, np. podczas wchodzenia po schodach. W naderwaniu więzadła w kolanie objawy są bardziej dotkliwe niż przy naciągnięciu.

Kolano jest lekko spuchnięte, pojawia się niewielki krwiak i uczucie utraty stabilności. Zerwane więzadło (tzw. skręcone kolano) wywołuje ostry ból, któremu towarzyszy słyszalny trzask lub chrupot.

Obrzęk oraz zasinienie są znacznie większe, a poruszanie się – znacząco utrudnione.

Postępowanie w przypadku zerwania więzadła w kolanie

Po zerwaniu więzadła szybko dochodzi do rozwoju stanu zapalnego, dlatego należy zadziałać od razu, aby zminimalizować jego skutki. Powszechnie stosowana jest metoda RICE:

  • R (rest) – odpoczynek – konieczny jest odpoczynek, najlepiej w pozycji leżącej;
  • I (ice) – schłodzenie – zimny kompres przyniesie ulgę w bólu i zmniejszy opuchliznę;
  • C (compression) – ucisk – kolano należy dokładnie owinąć bandażem lub szalikiem, dzięki czemu ograniczymy wysięk w stawie;
  • E (elevation) – kolano należy unieść ponad poziom klatki piersiowej, co poprawi krążenie.

Po opatrzeniu urazu, jak najszybciej skorzystaj z pomocy lekarskiej.

Dowiedz się, jakie są przyczyny przeskakiwania w stawie kolanowym 

Rehabilitacja uszkodzeń więzadeł w kolanie

W naciągnięciu więzadła nie jest wymagana interwencja chirurgiczna. Należy wprowadzić ćwiczenia izometryczne zapobiegające zanikowi mięśni. Ważny jest również trening wytrzymałościowy i siłowy.

Skręcenie kolana – przyczyny, objawy, badania, leczenie, rekonstrukcja, rehabilitacja, powikłania

Ćwiczenia rehabilitacyjne po zerwaniu więzadła

Naderwane i zerwane więzadło wymaga zazwyczaj operacyjnej rekonstrukcji uszkodzonych struktur (zdarza się, że naderwane więzadło leczy się zachowawczo poprzez stosowanie stabilizatora na kolano, ułatwiającego regenerację włókien). Rehabilitacja przed zabiegiem dąży do usprawnienia motoryki, zniesienia bólu, poprawy siły mięśniowej i odruchów. Wykorzystuje się m.in. kinezyterapię, ćwiczenia koncentryczne oraz zabiegi fizykalne.

Rehabilitacja po rekonstrukcji więzadła powinna rozpocząć się możliwie najszybciej. Już w pierwszym dniu po operacji zaleca się wprowadzenie biernych ćwiczeń ruchowych, np. z wykorzystaniem szyny CPM. O dalszym postępowaniu decyduje specjalista.

Sprzęt do domowej rehabilitacji

W czasie zabiegów pod okiem fizjoterapeuty dąży się do poprawy czucia głębokiego, wzmocnienia mięśni i uzyskania pełnego wyprostu w kolanie.

Potrzebnym sprzętem do rehabilitacji w domu, jak i podczas zabiegów fizjoterapeutycznych, jest orteza stawu kolanowego, zapobiegająca nadmiernym jego ruchom.

Przez pierwsze 2-3 tygodnie nie należy zdejmować jej nawet na noc (warto wiedzieć, że niektóre na niektóre rodzaje ortez można otrzymać dofinansowanie NFZ). Na wypadek znacznego bólu i trudności z chodzeniem, warto mieć również kule ortopedyczne.

Do ćwiczeń domowych przydatne mogą okazać się gumowe piłki gimnastyczne, podesty, taśmy oporowe, ciężarki czy szarfy ułatwiające rozciąganie. Warto też rozważyć zakup steppera czy rowerka stacjonarnego.

Domowa rehabilitacja po zerwaniu więzadła kolanowego

Rehabilitacja w domu pozwala utrwalić wypracowane efekty i przyspieszyć powrót do formy. Jak ćwiczyć samodzielnie?

  1. Połóż się na plecach, wyprostuj nogę i oprzyj piętę na dużej piłce gimnastycznej. Przywiedź do siebie piłkę, zginając staw kolanowy (ruch nie powinien wyzwalać reakcji bólowej), a następnie ponownie wyprostuj nogę, odwodząc piłkę. Powtórz około 100 razy.
  2. Leżąc prostopadle do ściany, wtocz po niej piłkę całą powierzchnią stopy, aż do uzyskania wyprostu kończyny. Możesz pomagać sobie zdrową nogą. Wykonaj 60 powtórzeń.
  3. Opierając się na kulach, unieś zgiętą w kolanie nogę i postaw stopę na stojący przed Tobą step lub stopień (nie opieraj ciężaru ciała na operowanej kończynie), a następnie wróć do pozycji wyjściowej. Wykonaj 50 powtórzeń.

Zwichnięcie rzepki

Zwichnięcie rzepki najczęściej dotyczy młodych ludzi, przeważnie dziewcząt w przedziale wiekowym 13-18 lat. Pierwsze zwichnięcie rzepki jest przeważnie zwichnięciem urazowym i może być efektem np. błahego zahaczenia kolanem o kant szafki. Może też być jednak efektem urazu sportowego.

Pierwsze zwichnięcie generuje zwiększone ryzyko kolejnych, a wówczas – w przypadku ich pojawienia się – mówimy już o zwichnięciach nawrotowych. Ich leczenia jest zwykle związane z zabiegiem operacyjnym.

Czynniki, które mogą predysponować do zwichnięcia rzepki, to m.in. wiotkość stawowa lub koślawość kolan, czyli sytuacja, gdy w pozycji stojącej kolana są skierowane do środka. Najczęściej dochodzi do uszkodzeń więzadłowych. Na zwichnięcie rzepki narażeni są również sportowcy, którzy zajmują się dyscypliną wymagającą szybkości i nagłych rotacji w stawie kolanowym, czyli przede wszystkim koszykarze i piłkarze. Powinni oni być szczególnie uważni i stosować odpowiednią technikę gry.

Z samym momentem zwichnięcia rzepki wiąże się ryzyko uszkodzeń wewnątrz stawu kolanowego. Najgroźniejszymi są uszkodzenia chrząstki stawowej, bo mają wpływ na późniejszy rozwój choroby zwyrodnieniowej.

Dlatego też leczenie każdego zwichnięcie rzepki jest bardzo istotne i po każdym powinna zostać przeprowadzona dokładna diagnostyka, by u młodego pacjenta nie przeoczyć uszkodzenia, które może skutkować poważniejszymi problemami w przyszłości.

Objawy zwichnięcia rzepki

Przy urazowym zwichnięciu rzepki to uczucie przesunięcia tejże rzepki do boku, na zewnątrz. Jest to widoczne. Niekiedy rzepka sama wskakuje z powrotem, czasem trzeba ją delikatnie wepchnąć bądź poruszać kolanem. Nigdy nie może jednak wprowadzać jej z powrotem na siłę.

W sytuacji zwichnięcia rzepki powinniśmy zadzwonić na pogotowie i udać się na izbę przyjęć.

Diagnostyka

Ten uraz jest widocznym gołym okiem i aby go potwierdzić, nie jest potrzebna diagnostyka. Wprowadza się ją później, aby nie przeoczyć innych uszkodzeń w kolanie.

Skręcenie kolana – przyczyny, objawy, badania, leczenie, rekonstrukcja, rehabilitacja, powikłania

Leczenie zwichnięcia rzepki

Po pierwszym zwichnięciu przeważnie leczymy ten uraz zachowawczo, bo ryzyko kolejnego wynosi tylko ok. 15 procent. W przypadku drugiego zwichnięcia to ryzyko wzrasta do 90 procent i tu kierujemy się już w kierunku zabiegu operacyjnego. Ważna jest też rehabilitacja, która może usprawnić mięśnie.

W przypadku leczenia operacyjnego najczęściej wykonywana jest rekonstrukcja więzadła udowo-rzepkowego, które stabilizuje rzepkę. Wówczas pobyt w szpitalu po zabiegu trwa dobę. Przez około trzy, cztery tygodnie trzeba chodzić o kulach. Powrót do normalnego funkcjonowania zajmuje około dwóch miesięcy, a w przypadku powrotu do uprawiania sportu – około sześciu miesięcy.

Autor:

  • dr n. med. Paweł Bąkowski, ortopeda Rehasport w Poznaniu

Skręcenie stawu kolanowego

Do skręcenia stawu kolanowego najczęściej dochodzi podczas aktywności fizycznej, jednak istnieje wiele innych przyczyn tego urazu. Pacjent powinien jak najszybciej udać się do lekarza ortopedy, który może zlecić dodatkowe badania pomocne podczas diagnozy i wyboru najskuteczniejszej w danym przypadku terapii.

Kto jest narażony na uszkodzenia stawu kolanowego?

Staw kolanowy łączy dwie największe kości w ciele człowieka – piszczelową oraz udową – a ponadto tworzą go kość strzałkowa oraz rzepka; całość połączona jest ścięgnami i więzadłami. Urazy tego ważnego stawu nie nalezą do rzadkości. Jak już zostało wspomniane, najczęściej dochodzi do nich podczas aktywności fizycznej, np.

biegania, gier zespołowych, podnoszenia ciężarów, ale również w wyniku nieprawidłowego ustawiania nóg w trakcie jazdy na rolkach bądź nartach.

Na skręcenie stawu kolanowego narażeni są nie tylko miłośnicy aktywności fizycznej – do urazu może dojść nawet podczas wsiadania czy wysiadania z auta, a częściej z takiego rodzaju schorzeniami borykają się osoby z nadwagą, wadami postawy, czy kobiety często chodzące w obuwiu na wysokim obcasie.

Objawy urazów kolana

Najbardziej odczuwalną dla pacjenta dolegliwością związaną ze skręceniem stawu kolanowego jest silny ból oraz obrzęk, który szybko narasta. Inne widoczne zmiany, jakie mogą się wtedy pojawić, to zasinienie albo krwiak, ale bywa również, że następuje wysięk płynu stawowego.

Ponieważ do tego typu skręcenia często dochodzi podczas urazów w trakcie uprawiania aktywności fizycznej, pacjent może usłyszeć charakterystyczny trzask lub chrupnięcie, a ponadto odczuwać niestabilność kolana, oraz przemieszczanie się stawu. Takich objawów nie należy z całą pewnością lekceważyć.

Ból i dyskomfort związane z urazem dotkliwie dają się we znaki, dlatego konieczna jest wizyta u specjalisty.

Skuteczna diagnoza kluczem do efektywnej terapii

Lekarz zaczyna badanie od wywiadu z pacjentem, aby znaleźć przyczynę urazu. Oprócz tego konieczne jest zweryfikowanie niestabilności stawu, zakresu jego ruchomości oraz ewentualnej obecności płynu.

Dobry ortopeda potrafi jednoznacznie zdiagnozować ich przyczyny, jednak czasem konieczne będą dodatkowe badania, dzięki którym możliwe jest wybranie najbardziej optymalnej w danym przypadku metody terapii; należy do nich m. in. USG kolana.

Jak wyleczyć skręcony staw kolanowy?

W początkowej fazie rehabilitacji konieczne jest oszczędzanie uszkodzonego stawu. Dlatego też pacjent powinien starać się odciążać chorą nogę, stosując np. ortezę stawu kolanowego. W celu złagodzenia bólu oraz stanów zapalnych lekarz przepisać może odpowiednie środki farmakologiczne – zarówno przyjmowane doustnie, jak i z postaci maści i żeli.

Ulgę pacjentowi przyniosą również zimne okłady. W przypadku skręcenia stawu kolanowego konieczna będzie rehabilitacja oraz zabiegi fizykoterapeutyczne. Najlepszym rozwiązaniem w takiej sytuacji jest poszukanie doświadczonego rehabilitanta, który dobierze najbardziej skuteczne w danym przypadku ćwiczenia.

Konsultacja z fizjoterapeutą pomoże z kolei ustalić indywidualną terapię.

Skręcenie kolana – przyczyny, objawy, badania, leczenie, rekonstrukcja, rehabilitacja, powikłania

Zabiegi przyspieszające powrót do zdrowia

Oprócz wizyt u rehabilitanta oraz fizjoterapeuty, można zdecydować się także na zabiegi, które uśmierzą ból oraz zmniejszą obrzęk kolana. Do takich zabiegów należy terapia ciekłym azotem (krioterapia).

Proces gojenia się kolana przyspieszy laseroterapia, wykorzystanie ultradźwięków oraz pola magnetycznego. W celu wzmocnienia osłabionych mięśni stawu kolanowego stosowane są prądy tens oraz elektrostymulacja.

Nowością wśród metod leczenia urazów i schorzeń ortopedycznych są zabiegi wykorzystujące komórki macierzyste i osocze bogatopłytkowe. W przypadku skręcenia stawu kolanowego ich zastosowanie przyspiesza regenerację, a także wspomaga naprawę tkanek i proces gojenia się ran.

Dzięki temu pacjent może szybciej powrócić do zdrowia, a takie zabiegi zyskują sobie coraz większe uznanie wśród ortopedów i są przez nich zalecane.

Artroskopia na poważne uszkodzenia stawu kolanowego

Zdarza się, że terapia zachowawcza nie przynosi oczekiwanych rezultatów i konieczne jest zastosowanie innych metod leczenia. Artroskopia polega na wprowadzeniu przez niewielkie nacięcia w skórze kamery oraz specjalnych narzędzi, za pomocą, których lekarz ortopeda dokonuje naprawy uszkodzeń powstałych wewnątrz stawu.

Zabieg ten odbywa się przy znieczuleniu ogólnym, a jego niewątpliwą zaletą jest fakt, że pacjent nie wymaga długotrwałej hospitalizacji i już po kilku godzinach może zostać wypisany do domu.

Artroskopia, w porównaniu do zabiegów z „otwarciem” kolana, pozwala ograniczyć występowanie powikłań, zapewnia krótszy czas rehabilitacji, a ponadto po takim zabiegu blizny są prawie niewidoczne, ponieważ wykonane nacięcia mają zaledwie ok. 1cm długości. Aby zostać zakwalifikowanym do artroskopii zazwyczaj wystarczy kliniczne badanie, które wykonuje ortopeda.

W Krakowie i każdej innej części kraju kwalifikacja ta wygląda podobnie, a w razie wątpliwości związanych z diagnozą, wykonywany jest dodatkowo rezonans magnetyczny, zdjęcia RTG bądź USG.

Zapalenie Gęsiej Stopki

Gęsia stopka (łac. pes anserinus) jest to nazwa płytki ścięgnistej utworzonej z połączenia 3 mięśni: krawieckiego, smukłego i półścięgnistego. W pobliżu goleni mięśnie ulegają rozszerzeniu i połączeniu z powięzią goleni, przyczepiając się poniżej i przyśrodkowo od guzowatości kości piszczelowej.

Forma gęsiej stopki przypomina błonę między palcami gęsi, stąd też pochodzi jej nazwa. Mięśnie gęsiej stopki posiadają swoją kaletkę maziową, znajdującą się bezpośrednio pod nimi. Spełniają rolę zginaczy stawu kolanowego a także rotatorów wewnętrznych goleni.

Co więcej, pełnią funkcję dynamicznych stabilizatorów przyśrodkowego przedziału kolana

Przyczyny

Niewiele badań analizuje przyczyny ryzyka występowania zapalenia mięśni gęsiej stopki. Stan zapalny często spotykamy u sportowców uprawiających dyscypliny obciążające organizm tlenowo, wytrzymałościowo szczególnie u biegaczy długodystansowych.

Do zapalenia częściej dochodzi u osób ze zmniejszoną elastycznością mięśni tylnej grupy uda a także z niestabilnością stawu kolanowego. Badania pokazują, że pierwotną przyczyną stanu zapalnego mogą być choroby ogólnoustrojowe.

Należy do nich cukrzyca oraz reumatoidalne zapalenie stawów. Do zapalenia częściej dochodzi także u otyłych kobiet z chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego.

Fakt ten tłumaczy się szerszą miednicą u kobiet, która wpływa na zwiększony kąt koślawości kolan, a co za tym idzie zwiększonym obciążeniem w rejonach mięśni gesiej stopy.

Objawy i diagnoza

W przypadku zapalenia gęsiej stopki pacjent odczuwa dolegliwości bólowe po przednio- przyśrodkowej stronie kolana, 5cm poniżej szpary stawowej. Ból zaostrza się podczas wchodzenia i schodzenia ze schodów. Najczęściej objawy zwiększają się w godzinach porannych.

W niektórych przypadkach dolegliwości mogą występować w rejonach szpary stawowej oraz po boczno-tylnej stronie kolana, co przypomina dolegliwości z łąkotki przyśrodkowej. W niektórych przypadkach występuje obrzęk w okolicy gęsiej stopki.

Ze względu na złożoną budowę okolicy przyśrodkowej kolana, często trudno jest klinicznie precyzyjnie zdiagnozować skąd pochodzą dolegliwości bólowe. Praktycznie niemożliwe jest bez dodatkowej diagnostyki rozróżnienie dolegliwości pomiędzy tendinopoatią mm. gęsiej stopki a jej kaletką.

W celu oceny struktur gęsiej stopki wykonuje się badanie USG lub MRI. Badanie USG jest bardzo dobrym sposobem obrazowania zmian powierzchownych. Jego wiarygodność w dużej mierze zależy jednak od doświadczenia lekarza. Doniesienia naukowe pokazują, że w przypadku oceny struktur gęsiej stopki badanie USG często nie potwierdza diagnozy klinicznej.

Niektórzy badacze twierdzą, że ból przednio-przyśrodkowej strony kolana spowodowany jest interakcją zmian strukturalnych w stawie kolanowym oraz podrażnieniem wielu struktur okolicy stawu. Inni kwestionują rzetelność USG w badaniu struktur gęsiej stopki.

Diagnozę kliniczną zapalenia struktur gęsiej stopki należy różnicować z:

  • uszkodzeniami łąkotki przyśrodkowej
  • zmianami zwyrodnieniowymi przedziału przyśrodkowego kolana
  • dysfunkcjami pochodzącymi z odcinka lędźwiowego kręgosłupa (segment L3-L4)
  • uszkodzeniami więzadła pobocznego piszczelowego

Leczenie

Leczenie zachowawcze (nieoperacyjne) w przypadku zapalenia mięśni gęsiej stopki w pierwszej fazie polega na zmniejszeniu dolegliwości bólowych spowodowanych wystąpieniem stanu zapalnego. W późniejszym etapie uwagę należy zwrócić uwagę na przyczyny powstania patologii.

W początkowym okresie zaleca się stosowanie zimnych kompresów (szczególnie w pierwszym tygodniu bólu) oraz ograniczenie aktywności fizycznej. Następnie warto wprowadzić różnego rodzaju techniki manualne mające na celu zmniejszenie napięcia, poprawę ślizgu tankowego w tej okolicy oraz przyspieszenie procesu gojenia.

W późniejszym okresie leczenia należy ocenić uwarunkowania biomechaniczne, które mogą mieć wpływ na podrażnienie gęsiej stopki. Częstą przyczyną stanu zapalnego w tej okolicy jest czynnościowa niestabilność rotacyjna stawu kolanowego.

Jest to dysfunkcja funkcjonalna, która polega na nadmiernym skręcaniu kolana do środka podczas wykonywania przysiadu na jednej nodze. Często pacjent nie jest jej świadomy, ponieważ skręcenie kolana jest często bardzo niewielkie i trudne do zauważenia.

Trening stabilizacyjny polegający na nauce kontroli kolana podczas zgięcia zazwyczaj wpływa na zmniejszenie dolegliwości bólowych. W przypadku sportowców należy ocenić także technikę danej dyscypliny. U osób w wieku średnim i starszym należy ocenić ogólny stan zdrowia.

Choć zapalenie mięśni gęsiej stopki oraz jej kaletki jest dość często spotykaną dolegliwością, mechanizmy powstawania tej dolegliwości nie są do końca jasne. Mimo to leczenie zachowawcze, uwzględniające analizę czynnościową oraz techniki manualne dają bardzo dobre rezultaty. W przypadku dolegliwości trwających dłużej niż 3 miesiące stosuje się ostrzyknięcia farmakologiczne okolicy.

Zwichnięcie barku – możliwe przyczyny, objawy oraz powikłania

To jeden z najczęstszych urazów sportowców oraz tych, którzy praktykują czynny tryb życia. Do zwichnięcia barku dochodzi najczęściej, gdy kość ramienia wypadnie z torebki stawowej. Ból barku wymaga szybkiej reakcji i interwencji lekarza, gdyż jego zaniedbanie może przynieść negatywne oraz przewlekłe konsekwencje dla zdrowia.

Do złamania barku dochodzi najczęściej podczas upadku lub uprawiania sportu. Uszkodzeniu ulega nie kość, ale części stawu. Specjaliści wyróżniają dwa rodzaje tego urazu:

  • zwichnięcie przednie, gdy kość ramienna przemieszcza się do przodu, jest to najczęściej występująca postać zwichnięcia
  • zwichnięte tylne, gdy kość ramienna przemieszcza się do tyłu

W niektórych przypadkach słyszy się również o podwichnięciu barku, do którego dochodzi wtedy, gdy głowa kości ramiennej przemieszcza się jedynie częściowo.

Objawy zwichnięcia barku

Do najczęściej występujących symptomów zaliczamy:

  • ostry ból barku
  • trudności w poruszaniu ramieniem
  • krwiaki
  • zasinienia
  • opuchliznę
  • zniekształcenia wyglądu ramienia
  • jeżeli uszkodzeniu uległ także nerw, może dojść także do drętwienia, pieczenia oraz mrowienia

W wyniku bólu osoba poszkodowana może odczuwać także zawroty głowy, mdłości, osłabienie, nadmierne pocenie, może dojść także do wymiotów oraz omdlenia. Te sygnały nie powinny pozostawiać żadnych wątpliwości, konieczna będzie wizyta u specjalisty. Tylko szybka reakcja pozwoli na późniejsze uniknięcie możliwych powikłań.

Jak przebiega diagnoza? Jak postępować w przypadku zwichnięcia?

By określić, czy doszło do złamania, czy też zwichnięcia barku, specjalista będzie musiał prawdopodobnie wykonać badanie rentgenowskie. W tej sytuacji bardzo istotną rolę odgrywa czas, konieczne jest, by jak najszybciej nastawić uszkodzony bark. Zabieg ten wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym.

Ramię zostaje później unieruchomione, najczęściej w opatrunku gipsowym. Należy pamiętać, że w przypadku każdego zwichnięcia istotny będzie też sam proces rekonwalescencji. Torebka stawowa goi się w swoim czasie, którego nie da się przeskoczyć. Przetrwanie tego okresu ułatwią z pewnością leki przeciwbólowe i przeciwzapalne przyjmowane doustnie.

Leki przeciwbólowe

W bardzo niewielu przypadkach zwichnięcia barku konieczne będzie przeprowadzenie operacji, tj. artroskopii. Podczas tego zabiegu specjalista dokonuje niewielkiego nacięcia tkanek, wprowadza do środka kamerę oraz potrzebne narzędzia. Rehabilitacja po leczeni chirurgicznym zajmuje przeważnie około 6 tygodni.

Uwaga! Bark należy eksploatować stopniowo. W ten sposób unikniemy kontuzji bądź też kolejnego urazu lub zwichnięcia. Odpowiednie ćwiczenia pozwolą na przywrócenie dawnych funkcji i sprawności barku, pozwolą też w pewnym stopniu uodpornić się na kolejny uraz.

Warto pamiętać, że zwichnięcie barku, jak każdy z urazów, może doprowadzić do powikłań. Do najczęstszych komplikacji zaliczamy:

  • uszkodzenie nerwów: pachowego oraz mięśniowo skórnego
  • parestezje
  • zwichnięcie nawracające
  • ograniczenie ruchomości stawu barkowego
  • zwyrodnienie stawu ramiennego

W Ortopedio.pl dobierzemy właściwy stabilizator jak i wózek inwalidzki. Sprzęt medyczny dostępny na naszej stronie jest najwyższej jakości i posiada bardzo długą gwarancję. Refundacja NFZ.

W asortymencie posiadamy: stabilizator kolana, stabilizator kostki, stabilizator barku, stabilizator nadgarstka, orteza tułowia, ortezy stawu kolanowego, ortezy stopowo-goleniowe, ortezy stawu skokowego, sprzęt do ćwiczeń, łóżka rehabilitacyjne, wózki inwalidzkie, balkoniki i podpórki, sprzęt przeciwodleżynowy i wiele innych.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *