Trądzik piorunujący – ostra postać trądziku – przyczyny, objawy, leczenie

Trądzik piorunujący – ostra postać trądziku – przyczyny, objawy, leczenie

Co to jest trądzik?

Trądzik jest przewlekłą chorobą skóry, dotyczącą głównie ludzi młodych, charakteryzującą się łojotokiem, obecnością zaskórników, zmian grudkowo-krostkowych i/lub głębokich torbieli, cyst ropnych zlokalizowanych w okolicach łojotokowych – twarz, plecy, dekolt.

Przyczyny powstawania trądziku

Podstawową rolę w powstawaniu tej choroby odgrywa nadmierne rogowacenie ujść gruczołów łojowych, a właściwie struktury zbudowanej z mieszka włosowego i gruczołu łojowego. Nadmierna proliferacja keratynocytów prowadzi do zaczopowania gruczołów łojowych, które u osób z trądzikiem są nadmiernie aktywne. W ten sposób powstaje podstawowy element niezapalny trądziku – zaskórnik.

Rozróżnia się dwa typy zaskórników:

  • zamknięte – drobne, białe powstające w wyniku proliferacji keratynocytów
  • otwarte – ciemno zabarwione na szczycie, będące efektem utleniania się keratyny i łoju.

Izolacja aparatu mieszkowo-łojowego od środowiska stwarza idealne warunki do namnażania się w bakterii saprofitującej na skórze człowieka Propionibacterium acnes. Na skórze ze zmianami trądzikowymi ilość tej bakterii wzrasta wielokrotnie ze względu na środowisko beztlenowe panujące w zaskórnikach. Rodzaje trądziku

Istnieje kilka postaci klinicznych trądziku:

  • Trądzik zaskórnikowy – dominują w nim zmiany niezapalne – zaskórniki zamknięte i otwarte. Ten rodzaj trądziku zlokalizowany jest przede wszystkim na twarzy.
  • Trądzik grudkowo-krostkowy – najbardziej rozpowszechniona postać choroby. Charakteryzuje się krostami i grudkami, ale również zaskórnikami. Ta postać trądziku występuje na twarzy, dekolcie, ramionach i plecach.
  • Trądzik ropowiczy – postać ze szczególnie nasilonym stanem zapalnym. W tym przypadku charakterystyczne są głębokie, bolesne, ostro-zapalne guzy, krosty i cysty ropne (trądzik guzkowo-torbielowaty). Często zmiany te pozostawiają blizny (trądzik bliznowcowy). W obrębie tego rodzaju trądziku możemy wyodrębnić kilka postaci:
  • Trądzik skupiony – odmiana z głębokimi naciekami i torbielami ropnymi gojącymi się z pozostawieniem nierównych pozaciąganych blizn, występująca głównie u mężczyzn,
  • Trądzik odwrócony, mogąca zajmować okolice nietypowe – pachy, pachwiny, pośladki.
  • Trądzik piorunujący o ciężkim przebiegu z objawami rozpadu i wykwitami krwotocznymi, którym towarzyszą często objawy ogólne – gorączka, bóle stawów. Odmiana ta jest wynikiem nadreaktywności organizmu na antygeny bakterii.

Trądzik piorunujący – ostra postać trądziku – przyczyny, objawy, leczenie

Leczenie

Leczenie farmakologiczne

  • Leczenie trądziku jest procesem długotrwałym, gdyż stosowane leki (poza izotretinoiną) nie hamują procesu choroby, a jedynie łagodzą.
  • Głównym celem terapii trądziku jest obniżenie ilości głębokich, bolesnych zmian skórnych, zapobieganie powstawaniu szpecących blizn oraz ograniczenie czasu trwania choroby, co ma związek ze zminimalizowaniem stresu i niskiej samooceny, towarzyszących tej chorobie.
  • W większości przypadków, w niezbyt nasilonych postaciach trądziku, wystarczające jest leczenie preparatami stosowanymi miejscowo, takimi jak: retinoidy, nadtlenek benzolu, antybiotyki, kwas azelainowy.
  • Natomiast cięższe postaci trądziku leczy się preparatami stosowanymi ogólnie, sa to:  antybiotyki, leki hormonalne – przeciwandrogenowe oraz isotretinoina – jedyny preparat działający na wszystkie mechanizmy patogenetyczne w trądziku.
  • Najczęściej jednak (w 60%) wystarczający jest efekt leczenia trądziku przy użyciu preparatów miejscowych.

Leczenie trądziku fototerapią

Pewnym uzupełnieniem dotychczas stosowanych metod terapii trądziku, zwłaszcza ze względu na niepowodzenia związane z antybiotykoopornością bakterii i objawami niepożądanymi leków, która znalazła zastosowanie w leczeniu łagodnych, umiarkowanych postaci trądziku, jest fototerapia.

Metoda ta wykorzystuje reakcję fotodynamiczną, występującą w efekcie naświetlania skóry światłem niebieskim o długości 407-420nm w obrębie trądzikowych zmian zapalnych. Od sierpnia 2003 r. amerykańska FDA dopuściła stosowanie niebieskich źródeł światła do leczenia łagodnych i umiarkowanych postaci trądziku zwykłego.

W Epi-Centrum z dużym powodzeniem stosujemy aparat Clearlight o długości światła 407 nm.

Zabieg fototerapii Naświetlania odbywają się 2 razy w tygodniu przez kolejne 4 tygodnie. Jedno naświetlanie trwa 15 minut. Nie obserwuje się żadnych objawów ubocznych tego zabiegu.

Przeciwwskazaniem do zastosowania fototerapii jest występowanie chorób przebiegających z nadwrażliwością na światło – np. toczeń rumieniowaty, porfirie, a także ogólne stosowanie leków światłouczulających. Nie jest udowodnione bezpieczeństwo zastosowania tej metody u kobiet w ciąży.

  1. Po zabiegu Ze względu na szybkie uzyskanie efektów terapeutycznych – 4 tygodnie, brak występowania objawów ubocznych oraz nie pojawianie się oporności bakterii, fototerapia trądziku może być interesującym uzupełnieniem leczenia, zwłaszcza u osób z łagodnymi i umiarkowanymi zapalnymi objawami trądziku.
  2. Po ustąpieniu zmian zapalnych dużą pomocą w usuwaniu skutków stanu zapalnego – przebarwień, nierówności skóry, a także w celu zapobiegania nawrotom zmian jest stosowanie peelingów: głównie pirogronowego, glikolowego i easypeel.
  3. Od kilku lat dysponujemy również możliwością usuwania lub łagodzenia atroficznych blizn potradzikowych stosując laser fraksyjny, laser fraksyjny Co2, od niedawna także Infini.

Trądzik różowaty – przyczyny, objawy, leczenie

Trądzik piorunujący – ostra postać trądziku – przyczyny, objawy, leczenie

Trądzik różowaty – podobnie jak atopowe zapalenie skóry czy łuszczyca – to choroba dermatologiczna, na którą medycyna nie znalazła jeszcze skutecznego lekarstwa całkowicie eliminującego objawy schorzenia. Jej nawrotowy charakter i skłonność do zaostrzania się sprawiają, że osoby borykające się z objawami trądziku różowatego doświadczają sporego dyskomfortu w życiu codziennym. Nie chodzi tu tylko o złe samopoczucie i dokuczliwe objawy fizyczne – cierpi także psychika, ponieważ nieestetyczne zmiany w tak widocznym miejscu jak twarz mogą wpędzić w kompleksy i spowodować wycofanie się osoby chorej z życia społecznego. Jakie są przyczyny i objawy trądziku różowatego oraz jak sobie radzić z tym schorzeniem dermatologicznym?

Znana-nieznana choroba

Trądzik różowaty (rosacea lub acne rosacea) jest chorobą przewlekłą, na którą obecnie nie ma skutecznego lekarstwa – jej dokładne przyczyny nie są znane, co na pewno nie ułatwia znalezienia antidotum.

Najważniejsze jest więc leczenie objawowe i unikanie czynników, które mogą powodować zaostrzenie problemu. Na tę przewlekłą odmianę trądziku cierpi mniej więcej co dziesiąta osoba na świecie, a rosacea najczęściej dotyka ludzi o jasne karnacji.

Doświadczają jej zarówno kobiety, jak i mężczyźni, choć niektóre jej postacie są charakterystyczne dla jednej z płci i rzadko występują u przedstawicieli drugiej. Pierwsze zmiany najczęściej pojawiają się dopiero po 30., a nawet 40.

roku życia i można je rozpoznać po charakterystycznych zmianach, takich jak grudki, krostki czy guzki na skórze. Podłoże choroby leży w zaburzeniach naczyniowych oraz łojotoku.

Dlaczego cierpimy na trądzik różowaty?

Na to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Wiemy, że wpływ na wystąpienie choroby mają predyspozycje genetyczne i występowanie tego schorzenia w rodzinie.

Na pojawienie się objawów mogą wpłynąć zmiany hormonalne – każde zaburzenie pracy hormonów może wpływać na naszą cerę i samopoczucie; także w okresie miesiączki i menopauzy istnieje większe ryzyko nawrotu.

Przyczyną mogą być także choroby związane z drobnoustrojami  (takimi jak nużeniec ludzki), opryszczka wargowa, a oprócz tego niektóre przyjmowane leki, w tym antybiotyki (którymi leczymy inne choroby), steroidy czy niektóre leki przeciwzapalne.

Tryb życia a występowanie objawów

Powody pojawienia się pierwszych symptomów lub nawrotu mogą być też o wiele bardziej prozaiczne, takie jak choćby nieodpowiednia pielęgnacja skóra przy użyciu negatywnie wpływających na cerę kosmetyków, nadmierna ekspozycja na promienie UV czy nagłe zmiany temperatury (szkodliwe są zarówno te niskie, jak i wysokie), a nawet korzystanie z sauny oraz basenu (chlor nie jest przyjacielem skóry skłonnej do podrażnień i alergii). Nie bez znaczenia pozostaje także stresujący tryb życia, ponieważ narażenie organizmu na przewlekły stres może przynieście wiele fatalnych skutków, także dotyczących trądziku różowatego. Do zaognienia objawów może dojść także wtedy, gdy pijemy mocną kawę i herbatę oraz alkohol, a także gdy spożywamy ostre i bardzo gorące potrawy.

You might be interested:  Odstawienie tabletek antykoncepcyjnych – objawy i płodność

Trądzik różowaty – fazy przebiegu

Możemy wyróżnić cztery podstawowe fazy przebiegu choroby, a każda z nich charakteryzuje się nieco innymi objawami i dotyka różnych części twarzy.

Są to: faza naczyniowo-rumieniowa, faza grudkowo-krostkowa, faza przerostowa i naciekowa oraz faza oczna. Możemy także wyróżnić dwie dodatkowe postacie trądziku różowatego, takie jak trądzik ziarniakowaty i piorunujący.

Jak przebiegają poszczególne fazy choroby i jakie dają objawy?

Faza naczyniowo-rumieniowa

To etap, kiedy na naszej twarzy pojawia się charakterystyczny rumień, a skóra staje się bardzo napięta; odczuwamy wtedy mocny dyskomfort w postaci pieczenia i palenia skóry. Objawy mogą przenieść się z twarzy na inne części ciała, na przykład małżowinę uszną lub kark. Opisanym powyżej objawom towarzyszą także rozszerzone naczynka, tak zwana teleangiektazja.

Faza grudkowo-krostkowa

Na tym etapie choroby na twarzy pojawiają się charakterystyczne wykwity, takie jak rumień, grudki oraz krostki. Występują przede wszystkim na policzkach, czole oraz brodzie. Wykwitom towarzyszy delikatne złuszczanie się skóry.

Czasem ciężko jest odróżnić krostki wywołane przez trądzik różowaty od tych wywołanych przez zwykły trądzik, szczególnie że często jeden towarzyszy drugiemu.

Podstawową różnicą jest to, że w przebiegu trądziku różowatego nie pojawiają się zaskórniki, co ma miejsce w przypadku trądziku zwyczajnego.

Faza przerostowa, naciekowa

Jest to faza, w której na twarzy widoczne są rumienie i wykwity, charakterystyczne guzki, blaszki, które mogą zlewać się ze sobą i które mają skłonność do przerostu. Przerost oznacza zgrubienie tkanki łącznej i włóknienie gruczołów łojowych.

Prowadzi to do zniekształcenia miękkich części twarzy, na przykład powiek czy nosa. Faza naciekowa jest najcięższym etapem choroby. Zmiana przerostowa powodowana włóknieniem gruczołów łojowych każdej części twarzy ma inną nazwę.

Wyróżniamy między innymi zmiany przerostowe nosa (rhinophyma – często występuje u mężczyzn), powiek (blepharophyma) czy uszu (otophyma).

Faza oczna

Dotyka mniej więcej połowy chorych i występuje w ciężkich przypadkach trądziku różowatego. Objawia się takimi powikłaniami, jak zapalenia spojówek, brzegów powiek, rogówki czy tęczówki; podrażnienie spojówek; światłowstręt; suche oczy; wrażenie ciała obcego w oku. Tak objawiające się schorzenie nazywane jest trądzikiem różowatym ocznym.

Trądzik różowaty – postać ziarniniakowata i piorunująca

Rzadko występującą, ale dokuczliwą odmianą trądziku różowatego jest postać ziarniniakowata. Charakteryzuje się występowaniem żółtych, brunatnych i czerwonych grudek i guzków.

Niestety – mogą one pozostawiać na skórze trwałe ślady w postaci blizn. Z kolei postać piorunująca, której doświadczają przede wszystkim kobiety, objawia się w formie wykwitów skupionych grudek, które wypełnia treść ropna.

Towarzyszą im łojotok oraz rumień i obrzęk twarzy. Swoją nazwę zawdzięcza gwałtownemu pojawianiu się objawów.

Zrezygnujmy z tego, co nam szkodzi

Rosacea to choroba nieuleczalna, dlatego podstawą w walce z nią jest łagodzenie objawów i zapobieganie nawrotom. Ważne jest nie tylko odpowiednie leczenie kosmetykami, zabiegami czy farmaceutykami, lecz także unikanie czynników, które mogą być potencjalnym aktywatorem objawów.

Przede wszystkim powinniśmy zmienić nasze nawyki żywieniowe, ponieważ to, co jemy i pijemy, ma duży wpływ na naszą cerę, skórę i cały organizm. Osoby cierpiące na trądzik różowaty powinny zrezygnować z używek takich jak papierosy i alkohol, a także z mocnej kawy i herbaty.

Powinny wyeliminować z diety pikantne przyprawy oraz gorące posiłki – ostre i bardzo ciepłe dania zaostrzają objawy skórne, dlatego warto ich unikać nawet w fazie remisji.

Bardzo ważne jest również unikanie nadmiernej ekspozycji ciała na promienie UV oraz gwałtownych zmian temperatury – skórze szkodzą zarówno zbyt wysokie, jak i zbyt niskie temperatury.

Zbyt mocny wysiłek fizyczny oraz duży stres również nie są wskazane.

Bezwzględnie powinno się także unikać sauny, solarium oraz urazów mechanicznych, które mogą spowodować nawroty lub pogorszenie już występujących objawów.

Jakie kosmetyki stosować?

Na początek warto podkreślić, jakich kosmetyków NIE stosować – na pewno tych mających w składzie alkohol, który wysusza skórę, oraz mentol, który może ją dodatkowo podrażniać. Podstawą są więc naturalne kosmetyki z dobrym składem, najlepiej łagodne lub dedykowane skórze wrażliwej, naczynkowej, z problemem trądziku różowatego.

Obecnie wiele marek wprowadza produkty, które można stosować w pielęgnacji skóry problematycznej, dlatego każdy powinien znaleźć coś dla siebie niezależnie od budżetu, jakim dysponuje. Oczyszczanie twarzy – bardzo ważny etap pielęgnacji – powinniśmy wykonywać bez użycia mydła albo kosmetyków mających je w składzie.

Wybierajmy łagodne preparaty, które skutecznie oczyszczą twarz, ale nie podrażnią delikatnej skóry. Nie zapominajmy o tonizacji, która pomoże przywrócić optymalne dla skóry pH – równowaga kwasowo-zasadowa zostaje naruszona podczas oczyszczania, dlatego odpowiedni tonik może pomóc w przywróceniu naturalnego pH.

Trzecim krokiem powinno być nałożenie na twarz odpowiednio dobranego kremu lub serum.

Farmakoterapia w przebiegu choroby

Szczególnie w ostrym przebiegu rosacea wymaga konsultacji z lekarzem, ale wizyta u dermatologa jest wskazana nawet wtedy, gdy pojawiają się pierwsze objawy trądziku różowatego. Dermatolog może zalecić terapię antybiotykową, z użyciem retinoidów lub inną, dostosowaną do konkretnego przypadku.

Należy wtedy bezwzględnie stosować się do zaleceń lekarza i odpowiednio dawkować leki.

Takie medykamenty jak retinoidy mogą, niestety, powodować efekty uboczne – jak wzmożona potliwość, wysypka, wypadanie włosów, nudności czy bóle głowy – jednak w niektórych przypadkach taka terapia jest konieczna i przyniesie efekty w postaci złagodzenia objawów trądziku różowatego, zapobiegając tym samym  dalszemu rozwojowi zmian.

Jakie zabiegi stosować, a czego unikać?

Gdy walczymy z objawami trądziku różowatego możemy korzystać z zabiegów kosmetycznych, które złagodzą objawy – zawsze warto jednak wcześniej skonsultować się z naszym lekarzem, by upewnić się, że sobie nie zaszkodzimy, a pomożemy.

Wskazane są peelingi chemiczne oraz kawitacyjne (zabronione są z kolei peelingi mechaniczne, takie jak mikrodermabrazja igłowa, oraz manualne oczyszczanie skóry), a także infuzja tlenowa, oksybrazja czy terapia światłem LED.

Odpowiedni specjalista na pewno dobierze zabieg, który przyniesie ulgę w walce z tą trudną chorobą, z której objawami możemy wygrać, jeśli odpowiednio zadbamy o nasz organizm.

Trądzik – rodzaje, przyczyny, objawy i leczenie

Wielu osobom wydaje się, że trądzik jest jedynie problemem nastolatków, bo najczęściej mówi się o trądziku młodzieńczym.

Tymczasem zmiany skórne takie jak zaskórniki, krosty i grudki zapalne, potocznie nazywane pryszczami, coraz częściej pojawiają się na twarzach dorosłych. Jeśli chorujesz na trądzik różowaty lub pospolity koniecznie rozpocznij leczenie.

Farmakologia, odpowiednia pielęgnacja i zbilansowana dieta daje dużą szansę na pozbycie się trądziku na dobre.

Trądzik jest przewlekłym schorzeniem skóry, które występuje u około 60–80 proc. społeczeństwa. Zmiany skórne w postaci łojotoku, zaskórników, grudek i krost lokalizują się najczęściej w obrębie skóry twarzy, pleców i klatki piersiowej.  Mówimy – trądzik, myślimy – młodzieńczy.

Przywykliśmy bowiem do tego, że zaskórniki i ropne wykwity są zmorą wieku dojrzewania, która – pozostawiając ślady swej obecności lub nie – mija wraz z ustaniem hormonalnej burzy. Dermatolodzy nie pozostawiają jednak złudzeń. Trądzik przestał być domeną nastolatków i dotyka w tej chwili ponad 50 proc. osób po 25. roku życia.

Zarówno kobiet, jak i mężczyzn.

You might be interested:  Ból brzucha po alkoholu

W zależności od charakteru zmian skórnych, przyczyny i czasu powstania, wyróżnia się różne rodzaje trądziku:

  • trądzik różowaty,
  • trądzik młodzieńczy/pospolity: grudkowy i zaskórnikowy,
  • trądzik hormonalny,
  • trądzik torbielowaty,
  • trądzik niemowlęcy,
  • trądzik posterydowy,
  • trądzik samouszkadzający,
  • trądzik zawodowy.

Wszystko zaczyna się od wzmożonej produkcji wydzieliny gruczołów łojowych i jednoczesnego rogowacenia naskórka. W takiej sytuacji produkowane w dużej ilości sebum nie może swobodnie wydostawać się na powierzchnię skóry i czopuje ujścia przewodów wyprowadzających gruczoły łojowe.

W ten sposób wydzielina zostaje uwięziona w naskórku, tworząc najpierw mikrozaskórniki, a potem zaskórniki zamknięte.

Są one idealnym miejscem do działania bakterii beztlenowych, które pod wpływem enzymów rozkładają składniki łoju do kwasów tłuszczowych, a one z kolei drażnią okoliczne tkanki, prowokując powstawanie stanów zapalnych. Równocześnie z beztlenowcami mogą zacząć działać inne drobnoustroje, np.

drożdżaki, które dodatkowo wzmagają reakcje zapalne. Na skórze zaczynają się tworzyć krostki i grudki, które niepoddane leczeniu zamieniają się w guzki i nacieki, a w zaawansowanym stadium ropne torbiele. Te nawet po wyleczeniu pozostawiają na twarzy blizny.

Czynniki, które powodują nadmierną produkcję sebum i przyczyniają się do powstania trądziku to:

  • rozregulowana gospodarka hormonalna,
  • czynniki genetyczne,
  • stres (wytwarzanie kortyzolu),
  • nieodpowiednia pielęgnacja lub jej brak,
  • niezdrowa dieta,
  • zażywanie niektórych leków (m.in antydepresyjnych i kortykosteroidowych),
  • nadmierne opalanie – choć wystawianie się na słońce chwilowo wyraźnie poprawia stan cery, zmniejsza stany zapalne i minimalizuje widoczność krostek – w dłuższej perspektywie nasila problemy.

Objawy skórne trądziku mogą mieć charakter:

  • zaskórników – jest to zwykle pierwszy rodzaj pojawiających się wykwitów. Ma postać czarnych lub żółtych kropek, które znajdują się najczęściej na nosie i policzkach. Jest to zablokowana pod skórą wydzielina gruczołów łojowych,
  • grudek – są to wypukłe, czerwone zmiany na skórze,
  • krostek – to nadkażone zaskórniki. Krostka jest wypukła, widać w jej środku biały punkcik (ropa), a skóra wokół niej jest mocno zaczerwieniona,
  • guzów – są duże, wypukłe, mają mocno czerwoną barwę, a w ich środku widoczna jest spora ilość ropy. Są zakorzenione w głębokich warstwach skóry.

Objawy mogą mieć różne natężenie i mieszany charakter. Powstałych zmian skórnych nie należy dotykać, przekłuwać ani wyciskać, ponieważ może to doprowadzić do powstania stanu zapalnego i pojawienia się większej liczby wykwitów.

Trądzik różowaty to dermatoza, której charakterystycznym objawem jest zaczerwienienie centralnej części twarzy oraz wykwity grudkowe i krostkowe. Dotyczy osób dorosłych, najczęściej kobiet po 30. roku życia. Przyczyny trądziku różowatego związane są z nadmiernym łojotokiem, zaburzeniami naczynioruchowymi oraz zaburzeniami wewnątrzwydzielniczymi.

Do zaostrzenia trądziku dochodzi pod wpływem spożywania gorących i zimnych pokarmów, kawy i herbaty, czekolady i alkoholu.

Czynnikami drażniącymi są też: mydło, niskie i wysokie temperatury, słońce oraz stres. Leczenie trądziku różowatego jest długotrwałe i trudne.

Stosuje się antybiotyki, retinoidy, leki uszczelniające naczynia, naświetlania lampą Sollux z niebieskim filtrem oraz laseroterapię.

Trądzik pospolity to najczęstsza postać trądziku. Może dotyczyć osób w każdym wieku, choć najczęściej pojawia się w okresie dojrzewania.

Przyczyną tego rodzaju trądziku jest genetycznie uwarunkowana skłonność do wzmożonego wydzielania łoju i nadmiernego rogowacenia ujść mieszków włosowych, zaburzenia wątrobowe oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Czynnikiem wyzwalającym jest burza hormonalna, a szczególnie zwiększona aktywność androgenów.

W patogenezie trądziku młodzieńczego bierze udział bakteria Propionibacterium acnes. Trądzik młodzieńczy objawia się: krostkami, grudkami i zaskórnikami na twarzy, plecach, ramionach i w okolicach mostka.

Trądzik hormonalny może też występować u dorosłych, zwłaszcza u kobiet, ze względu na wahania poziomu hormonów. Najczęściej pojawia się przed miesiączką, w czasie ciąży oraz w okresie menopauzalnym.

Do odmian trądziku pospolitego należy:

  • trądzik krostkowy – na skórze pojawiają się zaczerwienienia lub twarde i bolesne krosty i guzki,
  • trądzik ropowiczy, w którym dodatkowo występują torbiele ropne,
  • trądzik skupiony, objawiający się głębokimi naciekami i zlewającymi się torbielami ropnymi, po których zostają blizny; zmiany skórne pojawiają się najczęściej u mężczyzn i są zlokalizowane na twarzy oraz okolicach pachowych, pachwinowych i pośladkach,
  • trądzik bliznowcowy, w którym występuje tendencja do tworzenia się bliznowców, zwłaszcza w przypadku trądziku ropowiczego i skupionego.

Leki w leczeniu trądziku pospolitego to retinoidy, leki hormonalne oraz leki przeciwbakteryjne: nadtlenek benzoilu i antybiotyki: erytromycyna, klindamycyna i makrolidy.

Tego typu trądzik może dotyczyć nawet 20 proc. noworodków. Na twarzy dziecka pojawiają się zaskórniki, wykwity grudkowo-podskórne i guzki. Prawdopodobną przyczyną trądziku jest przejście hormonów matki do płodu.

Czasem trądzik niemowlęcy może być skutkiem długotrwałego stosowania na skórę dziecka olejów mineralnych. Jeśli u dziecka pojawią się jakiekolwiek niepokojące objawy, należy pilnie udać się do lekarza, który oceni zmiany skórne.

Trądzik noworodkowy i niemowlęcy w większości przypadków mija samoistnie w ciągu 1-3 miesięcy.

Pozostałe rodzaje trądziku

Trądzik może zostać wywołany czynnikami zewnętrznymi, których rozpoznanie i eliminacja pozwala na wyleczenie. Wyróżnia się następujące postacie trądziku:

  • trądzik posterydowy – zmiany skórne o charakterze dużych grudek i nacieków pojawiają się w wyniku długotrwałego stosowania leków zawierających brom, jod, barbiturany oraz steroidowe hormony kory nadnerczy,
  • Trądzik samouszkadzający – powstaje w wyniku wyciskania lub zdrapywania wykwitów skórnych. Prowadzi do stanów zapalnych, nadżerek i owrzodzeń. Może powodować powstawanie blizn, przebarwień i odbarwień,
  • Trądzik zawodowy –  ma postać czarnych zaskórników, krostek i grudek na przedramionach i w okolicach narządów płciowych. Powstaje w wyniku stałego kontaktu z olejami, smarami lub dziegciami. Pojawia się także u osób, które pracują w zadymionych i zapylonych pomieszczeniach.

Trądzik powinno się leczyć przyczynowo. To, co pomaga jednym, może nie pomóc innym, czasem zdarza się też tak, że jedna metoda leczenia nie odnosi skutku i trzeba połączyć kilka. Leczenie trądziku opiera się na farmakoterapii, odpowiedniej pielęgnacji i zmianie stylu życia na zdrowszy.

Jeżeli choroba ma łagodny przebieg, a zmiany nie są intensywnie nasilone, często wystarcza leczenie miejscowe.

Maść na trądzik zawiera antybiotyk (zwykle klindamycynę, erytromycynę lub tetracyklinę), substancje pomocnicze, które zmniejszają stan zapalny (nadtlenek benzoilu, cynk, kwas azelainowy) oraz witaminy A i E.

W cięższych przypadkach zaleca się równoczesne stosowanie maści oraz leków doustnych. Tabletki na trądzik zawierają te same antybiotyki, jednak działają ogólnie na cały organizm. Celem stosowanych miejscowo antybiotyków jest zwalczanie bakterii beztlenowych.

Bardzo dobre efekty, nawet w przypadku ciężkich objawów trądziku, przynosi leczenie doustnym retinoidem, izotretynoiną.

W wyniku jej stosowania komórki naskórka zostają intensywnie złuszczane, zmniejsza się nagromadzenie łoju w mieszkach włosowych, dając 80-90 proc. skuteczności leczenia.

Mimo spektakularnych rezultatów terapia retinoidami nie jest łatwa: musi być systematyczna, jest kilkumiesięczna i trzeba ją prowadzić pod kontrolą lekarza.

Przepisanie leku muszą poprzedzić badania, m.in. na poziom cholesterolu, bo jego wysokie stężenie jest bezwzględnym przeciwwskazaniem.

W czasie stosowania izotretynoiny konieczna jest antykoncepcja (zarówno u kobiet, jak i mężczyzn), bowiem lek ma działanie teratogenne (uszkadzające płód).

Ze względu na intensywne złuszczanie naskórka skutkiem ubocznym leczenia jest mocne wysuszenie skóry (i to nie tylko w miejscach występowania trądziku). Podczas terapii nie można się tez opalać ani korzystać z zabiegów medycyny estetycznej.

Trądzik jest chorobą, więc niestety nie da się go „wyleczyć” domowymi sposobami. Nie oznacza to jednak, że domowe sposoby są bezużyteczne – wręcz przeciwnie.

You might be interested:  Wiotkość stawów – przyczyny, objawy, leczenie, ćwiczenia przy hipermobilności stawów

Odpowiednia pielęgnacja cery trądzikowej przyspiesza leczenie i odżywia skórę.

Zbilansowana dieta bogata w minerały i witaminy zapobiega skutkom niedoborów, a znajomość  produktów, które mogą zaostrzać trądzik pozwala na ich świadomą eliminację.

Jak szybko pozbyć się pryszcza? Możemy skorzystać z maści aptecznych: maść ichtiolowa pomaga na wypryski i czyraczność, ponieważ działa bakteriostatycznie i ściągająco. Natomiast maść cynkowa łagodzi stany zapalne skóry.

Na blizny potrądzikowe możemy zastosować preparaty z alantoiną, heparyną, wyciągiem z cebuli oraz masą perłową. Przebarwienia po trądziku usuniemy stosując peelingi chemiczne, laseroterapię lub krioterapię. Możemy również posłużyć się kremami zawierającymi substancje rozjaśniające np. witaminę C lub arbutynę.

Na trądzik różowaty warto stosować kremy zawierające w swoim składzie zieloną herbatę, bisabobol, wyciągi z kasztanowca czy ekstrakt z ruszczyka kolczystego.

Pielęgnacja cery trądzikowej

Leczenie farmakologiczne zawsze musi być uzupełnione odpowiednią pielęgnacją.

  1.  Podstawą pielęgnacji jest staranne oczyszczanie skóry, w celu usunięcia zanieczyszczeń i nadmiaru sebum, ale równocześnie ochrona naturalnego płaszcza hydrolipidowego naskórka, który jest gwarantem prawidłowego nawilżenia. Do oczyszczania skóry należy używać kosmetyków, w których składzie znajdują się łagodnie działające substancje myjące (koniecznie bez alkoholu), ale także kwas salicylowy (hydroksykwas karboksylowy) czy glikolowy (kwas hydroksyoctowy), bo to one „rozklejają” komórki naskórka, umożliwiając tym samym pozbycie się łoju.
  2. Żele myjące do skóry trądzikowej często wzbogacane są też o cząsteczki peelingujące, których zadaniem jest ułatwienie usunięcia martwych komórek naskórka i pobudzenie jego odnowy, ale nie można ich stosować w momencie zaostrzenia zmian i pojawienia się wykwitów ropnych (by nie roznosić zakażenia po innych obszarach twarzy). Peeling przy cerze trądzikowej można wykonywać maksymalnie 1-2 razy w tygodniu.
  3. Ważnym elementem pielęgnacji jest codzienny demakijaż, który można wykonać przy pomocy płynu micelarnego. Po kontakcie z wodą powinno się użyć tonik (bezalkoholowy), którego zadaniem jest przywrócenie właściwego pH skóry, a przez to wzmocnienie jej naturalnych mechanizmów obronnych.
  4. Przetłuszczająca się skóra trądzikowa jest często odwodniona, dlatego ważne jest systematyczne nawilżanie. Kremy nawilżające są lekkie i szybko się wchłaniają, nie pozostawiając tłustej warstwy. Kremy na dzień mają dodatkowe działanie matujące (regulujące jednocześnie pracę gruczołów łojowych), kremy na trądzik na noc – wspomagają leczenie zmian trądzikowych. W ich składzie powinny się znaleźć substancje o działaniu antybakteryjnym i przeciwzapalnym (np. nadtlenek benzoilu, kwas azelainowy, witamina C, olejek z drzewa herbacianego, tlenek cynku) oraz lekko złuszczającym (np. kwasy: salicylowy, glikolowy czy migdałowy). Raz lub dwa razy w tygodniu można zastosować maseczki na trądzik.
  5. Dla cery dojrzałej istotne jest to, że sposoby pielęgnacji stosowane w leczeniu trądziku jednocześnie przeciwdziałają starzeniu się skóry. Unikając nadmiernego opalania, nakładając filtry słoneczne – przeciwdziałamy fotostarzeniu i powstawaniu przebarwień. Używając preparatów z retinolem, zapobiegamy zaburzeniom keratynizacji naskórka, sprzyjamy jego odnowie, poprawiamy podścielisko łącznotkankowe, rozjaśnimy przebarwienia i spłycamy zmarszczki. Jednoczesne działanie przeciwzapalne i odmładzające ma także witamina C. Jej obecność w kremach zarówno przeciwdziała wolnym rodnikom, jak i hamuje produkcję cytokin pozapalnych. Podobnie z peelingami chemicznymi. Z jednej strony, złuszczając wierzchnie warstwy naskórka, są formą terapii trądziku, z drugiej – stosuje się je we wszystkich kuracjach przeciwstarzeniowych.

Dieta w trądziku powinna pokrywać zapotrzebowanie na wszystkie składniki odżywcze, mineralne i witaminy. Jednocześnie należy eliminować produkty o udowodnionym szkodliwym wpływie na cerę trądzikową.

W diecie na trądzik powinny znaleźć się:

  • Witamina C, która jako przeciwutleniacz chroni przed negatywnym działaniem promieniowania UV. Ponadto pomaga w redukcji przebarwień skórnych, wpływa na jędrność i sprężystość skóry. Znajdziemy ją w warzywach i owocach: papryce, brukselce, owocach dzikiej róży, czarnych porzeczkach i owocach cytrusowych,
  • Witamina A, która reguluje wydzielanie łoju i odpowiada za stan nawilżenia skóry. Podobnie jak witamina C chroni przed promieniowaniem słonecznym. Jej źródłem są: masło, wątróbka i oleje rybie,
  • Witamina D, która ma wpływ na zmniejszanie produkcji sebum. Powstaje pod wpływem promieniowania słonecznego, jej niewielkie ilości znajdziemy też w olejach roślinnych i rybach,
  • Witamina PP, która redukuje wydzielanie sebum, działa złuszczająco i przeciwzapalnie. Dużo witaminy PP znajduje się w drożdżach, otrębach pszennych i mięsie,
  • Witamina H, której niedobór wiąże się z występowaniem trądziku i łojotoku. Źródłem tej witaminy są jaja kurze, orzechy włoskie i wątróbka,
  • Kwasy tłuszczowe omega-3 i omega-6, których dobrym źródłem są ryby morskie, nasiona lnu, orzechy włoskie, oliwa z oliwek i olej rzepakowy. Kwasy tłuszczowe zmniejszają stan zapalny i alergiczny organizmu oraz posiadają zdolność do hamowania odpowiedzi immunologicznej. Brak w diecie nienasyconych kwasów tłuszczowych powoduje powstanie zaburzeń rogowacenia naskórka i tworzenie się zaskórników.

Z diety należy wykluczyć:

QUIZ

TRĄDZIK RÓŻOWATY (ROSACEA)

Definicja

Jest to przewlekła, zapalna, postępująca choroba skóry z charakterystycznymi rozszerzeniami naczyń krwionośnych na rumieniowym podłożu, głównie w środkowej części twarzy. W okresach zaostrzeń pojawiają się dodatkowo grudki, krosty i nacieki sinoczerwonej barwy.

Epidemiologia

Częstość występowania trądziku różowatego waha się znacznie w różnych populacjach od 1% do 22%. Dotyczy przede wszystkim rasy kaukaskiej. Pierwsze objawy mogą pojawić się w każdym wieku, ale najczęściej pomiędzy 30.

a 50. rokiem życia u obu płci. Postać przerosła (phyma) dotyczy częściej mężczyzn (20:1). Kilkadziesiąt lat temu kobiety chorowały 3-krotnie częściej w porównaniu z mężczyznami. Obecnie ta przewaga zmniejsza się (2:1).

Etiologia i patogeneza

Etiologia i patogeneza nie zostały jednoznacznie ustalone. Dużą rolę odgrywają czynniki genetyczne.

Przykładem są Irlandczycy, u których bardzo częste występowanie trądziku różowatego określane bywa jako ,,przekleństwo Celtów”. Wywiad rodzinny jest dodatni średnio w 30% przypadków.

Rozwój badań podstawowych pozwolił wyodrębnić nowe istotne mechanizmy patofi zjologiczne w aktywności i naturalnym postępie trądziku różowatego:

  • ■ wrodzony charakter wzmożonej odpowiedzi immunologicznej,
  • ■ wzorce receptorów,
  • ■ drogi zapalenia,
  • ■ peptydy przeciwbakteryjne (AMP),
  • ■ proteazy naskórkowe i ich wielokierunkowy wpływ na skórę,
  • ■ skórny system antyoksydacyjny,
  • ■ oddziaływanie czynników neurogennych na odpowiedź immunologiczną,
  • ■ oddziaływanie czynników neurogennych na regulację naczyniową.

Ścieżka patogenetyczna trądziku różowatego rozpoczyna się od pobudzenia przez bodziec wyzwalający. To z kolei wpływa na wzrost prekursora katelicydyny (hCAPI8) oraz wzrost proteazy serynowej (kallikreiny-5).

Zwiększona aktywność obu enzymów stymuluje wzrost LL 37 (długa forma peptydów zależnych od katelicydyny), pobudzenie komórek zapalnych (neutrofilów, komórek T), angiogenezy oraz ekspresję IL-8.

Istnieje wiele czynników zewnątrz- i wewnątrzpochodnych wyzwalających lub zaostrzających zmiany chorobowe.

  1. Czynniki zewnątrzpochodne
  2. ■ Dieta: gorące posiłki płynne i stałe, ostre przyprawy (pieprz, papryka, ocet, musztarda, keczup, chrzan), intensywne smaki (kwaśny), alkohol (nawet małe ilości i niskoprocentowe), czekolada, orzechy, sery (ostre, pleśniowe, żółte).
  3. ■ Promieniowanie UV (średnio u 20-30% chorych).
  4. ■ Leki: glikokortykosteroidy, inne hormony (miejscowe i ogólne) o dużej lub średniej mocy działania stosowane przewlekle.
  5. ■ Skrajne warunki klimatyczne: zimno, upał, silny wiatr, odczuwalna wilgotność powietrza.
  6. ■ Czynniki zawodowe: źródła wysokiej temperatury (praca przy piecach w gastronomii, hutach szkła i metali).
  7. ■ Czynniki chemiczne: środki czyszczące, zapachowe (aerozole), rozpuszczalniki, farby, kosmetyki różnego typu.
  8. ■ Stres i przewlekłe zmęczenie.
  9. ■ Duży wysiłek fizyczny.
  10. Czynniki wewnątrzpochodne
  11. ■ Miesiączka.
  12. ■ Ciąża (może powodować zmiany hormonalne bezpośrednio wpływające na unaczynienie skóry i ciężki przebieg – trądzik różowaty piorunujący).

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *