Zanikowe zapalenie pochwy – przyczyny, objawy, leczenie, powikłania

Zanikowe zapalenie pochwy – przyczyny, objawy, leczenie, powikłania

zł784.47  zł150.17Oszczędzasz: 81%

Zanikowe zapalenie pochwy – przyczyny, objawy, leczenie, powikłania

zł708.12  zł145.88Oszczędzasz: 79%

Zanikowe zapalenie pochwy – przyczyny, objawy, leczenie, powikłania

zł820.70  zł145.88Oszczędzasz: 82%

Zanikowe zapalenie pochwy – przyczyny, objawy, leczenie, powikłania

zł825.38  zł154.47Oszczędzasz: 81%

Zanikowe zapalenie pochwy – przyczyny, objawy, leczenie, powikłania

zł844.99  zł150.17Oszczędzasz: 82%

Zanikowe zapalenie pochwy – przyczyny, objawy, leczenie, powikłania

zł713.19  zł154.47Oszczędzasz: 78%

Zanikowe zapalenie pochwy – przyczyny, objawy, leczenie, powikłania

zł696.40  zł141.59Oszczędzasz: 80%

Zanikowe zapalenie pochwy – przyczyny, objawy, leczenie, powikłania

zł760.10  zł154.47Oszczędzasz: 80%

Zanikowe zapalenie pochwy – przyczyny, objawy, leczenie, powikłania

zł742.33  zł141.59Oszczędzasz: 81%

Zanikowe zapalenie pochwy – przyczyny, objawy, leczenie, powikłania

zł693.53  zł137.30Oszczędzasz: 80%

zł713.61  zł137.30Oszczędzasz: 81%

zł735.16  zł145.88Oszczędzasz: 80%

zł719.41  zł141.59Oszczędzasz: 80%

zł737.78  zł145.88Oszczędzasz: 80%

zł815.46  zł145.88Oszczędzasz: 82%

zł784.34  zł145.88Oszczędzasz: 81%

Zapalenie pochwy – przyczyny, objawy, leczenie

Utrzymanie odpowiedniej czystości pochwy wspomagają dodatkowo dwa czynniki mechaniczne:

  • zamknięty srom u kobiet, które nie przechodziły porodu,
  • prawidłowa higiena osobista. 

Zapalenie pochwy – objawy

Proces zapalny pochwy może objawiać się:

  • upławami, 
  • świądem, 
  • pieczeniem, 
  • obrzękiem,
  • niekiedy bólem. 

Upławy mogą być być bardzo różne:

  • śluzowe, 
  • ropne, 
  • o zabarwieniu różowym, 
  • o zabarwieniu żółtym, 
  • o zabarwieniu brunatnym,
  • krwiste.

Świąd, palenie lub pieczenie są zwykle następstwem przejścia zapalenia pochwy na jej przedsionek, srom lub skórę krocza. Ból i obrzęk towarzyszą zwykle ostrej fazie choroby.

Mogą być bardzo dokuczliwe, uniemożliwiając współżycie płciowe.

Mogą pojawić się również objawy ze strony narządów sąsiednich, głównie pęcherza moczowego, wywołując stan zapalny dróg moczowych.

Upławy są najbardziej widocznym i charakterystycznym objawem zapalenia pochwy. 

Należy jednak pamiętać, że dolegliwość ta może być objawem również innych chorób w obrębie odcinków narządu rodnego. Upławy towarzyszą także chorobom:

  • jajowodów,
  • trzonu macicy,
  • szyjki macicy,

Upławy mogą być również objawem ogólnego osłabienia organizmu.

Zapalenie pochwy – przyczyny

Przyczynami zapalenia pochwy mogą być:

W wieku dziewczęcym:

  • przeniesienie na narządy płciowe bakterii żyjących w okolicy odbytu,
  • wprowadzenie ciał obcych do pochwy, np. ołówki, guziki,
  • grzybica i rzęsistkowica,
  • może być to objaw towarzyszący innym chorobom, np. anginie, zapaleniu płuc.

U kobiet w okresie pełnej dojrzałości płciowej:

  • stosunki płciowe,
  • nieprzestrzeganie higieny osobistej,
  • rzęsistek, grzybica, rzeżączka,
  • przeniesienie zakażenia na narządy płciowe zewnętrzne z innych ognisk chorobowych,
  • może być to objaw towarzyszący innym chorobom z obniżoną odpornością organizmu, np. anginie,
  • poporodowe uszkodzenia pochwy i krocza.

U kobiet w okresie pokwitania i starości:

  • zmiany zanikowe błony śluzowej pochwy,
  • niedobory hormonalne,
  • zaniedbania w higienie osobistej,
  • cukrzyca.

U wieloródek, czyli u kobiet, które przechodziły poród więcej niż jeden raz, następstwem poporodowego rozciągnięcia mięśni pochwy i krocza jest tzw. ziejący srom, który stanowi czynnik mogący wywołać stany zapalne pochwy. 

Zapalenie pochwy – profilaktyka

Największe znaczenie ma przestrzeganie zasad higieny osobistej, w szczególności zewnętrznych narządów płciowych

Rodzice małych dziewczynek powinni uświadomić dziecku potrzebę codziennych kąpieli, noszenia czystej bielizny i zwracania się do rodziców z prośbą o pomoc w razie pojawienia się świądu i wydzieliny z pochwy.

Należy również obserwować, czy dziecko nie drapie krocza w ciągu dnia lub w trakcie snu, co sugeruje pojawienie się podejrzanych zmian chorobowych narządu płciowego.

Należy pamiętać, że do mycia sromu nie należy używać mydła, które działa drażniąco, a jedynie ciepłej wody. Wskazane jest przemywanie sromu 3% roztworem kwasu borowego. 

W okresie miesiączki należy przemywać okolice intymne czystą wodą przynajmniej dwa razy dziennie. Podczas krwawienia miesiączkowego przerywa się leczenie tabletkami dopochwowymi, nie wolno także przeprowadzać zabiegów związanych z irygacją pochwy (płukaniem pochwy).

U kobiet utrzymujących stosunki płciowe duże znaczenie ma przestrzeganie zasad higieny współżycia płciowego. Jednakże to często nie wystarcza do przywrócenia prawidłowego stanu biologicznego w pochwie. Konieczne jest miejscowe lub ogólne podawanie preparatów, które odbywa się pod ścisłą kontrolą lekarza.

Zanikowe zapalenie pochwy – przyczyny, objawy, leczenie, powikłania

Leczenie zapalenia pochwy

Przed podjęciem leczenia należy dokładnie określić przyczynę procesu chorobowego w celu ustalenia najskuteczniejszych sposobów leczenia zapalenia pochwy i późniejszego zapobiegania nawrotom choroby. O całym procesie decyduje lekarz.

Leczenie zależne jest od tego, co wywołało wywołało zapalenie pochwy, dlatego przed ustaleniem przez lekarza sposobu leczenia ważne jest pobranie wymazu z pochwy. Bakteryjne zapalenie pochwy oraz drożdżakowe zapalenie pochwy i sromu są często spotykane przez ginekologów położników.

Leczenie obu dolegliwości jest trudne ze względu na podobne objawy i tendencję do nawracania. W zależności od wyniku badania podaje się antybiotyki lub leki przeciwgrzybicze, niekiedy zarówno doustnie, jak i dopochwowo. W niektórych przypadkach leczeniu poddany powinien zostać również partner.

Dodatkowo zaleca się stosowanie leków zawierających bakterie kwasu mlekowego.  

Podstawą leczenia bakteryjnego zapalenia pochwy jest metronidazol podawany doustnie lub miejscowo.

 Stosowanie tej substancji wiąże się jednak z możliwością wystąpienia żołądkowo-jelitowych działań niepożądanych. Jeżeli wystąpią u nas takie objawy, lekarz może zdecydować o podaniu innej substancji – tynidazolu.

 Możliwe jest również stosowanie klindamycyny, jest ona jednak mniej skuteczna niż metronidazol. 

Na rynku dostępne są różne preparaty do stosowania doustnego i miejscowe, które sprawdzą się w leczeniu niepowikłanych zakażeń drożdżakami. Można je zastosować, jeżeli:

  • zakażenia nie występują często, 
  • objawy są łagodne lub umiarkowane, 
  • prawdopodobną przyczyną infekcji jest C. albicans,
  • pacjentka nie jest w ciąży. 

Niepowikłane zakażenie drożdżakami można leczyć doustnie lub miejscowo, np. przy pomocy ketokonazoluitrakonazolu.

Pamiętajmy, iż natychmiastowa diagnostyka i podjęcie leczenie są niezwykle istotne w przypadku chorób narządów płciowych. Szybkie zdiagnozowanie zapalenia pochwy prowadzi do ustąpienia nieprzyjemnych objawów. Zwlekanie z wizytą u lekarza lub w aptece może prowadzić do zaostrzenia objawów i przeniesienia zakażenia na narządy sąsiadujące.

Odpowiedzi na pytania naszych czytelników

Zapalenie pochwy – przyczyny, objawy i rodzaje zapalenia

Zanikowe zapalenie pochwy – przyczyny, objawy, leczenie, powikłania

Zapalenie pochwy to nieprzyjemna dolegliwość, która – nieleczona – może doprowadzić do wielu poważnych powikłań. Poznaj przyczyny, objawy i sposoby leczenia choroby.

Infekcje intymne mogą przytrafić się dosłownie każdej kobiecie, ale czy wiedziałaś o tym, że zapalenie pochwy stanowi jedną z absolutnie najczęstszych chorób kobiecych? Co więcej, zdecydowana większość pacjentek – bo aż 90% – cierpi na skutek zakażenia wywołanego drobnoustrojami bądź też wirusami.

Absolutnie nie należy bagatelizować opisywanej dolegliwości, bowiem nieleczone zapalenie pochwy może z czasem przenieść się również na inne narządy wewnętrzne i tym samym prowadzić do zachorowania na wiele zdecydowanie poważniejszych chorób intymnych, a w konsekwencji spowodować nawet bezpłodność.

Przyczyny zapalenia pochwy

Swego rodzaju barierą chroniącą nasz organizm przed rozwojem drobnoustrojów chorobotwórczych jest oczywiście flora bakteryjna pochwy. Wszystko dzięki bakteriom kwasu mlekowego, które utrzymują kwaśny odczyn.

Niestety, zdarza się, iż wspomniana flora bakteryjna zostaje zaburzona, do czego przyczynić mogą się zabiegi ginekologiczne, zaniedbanie higieny intymnej, miesiączka, poronienie, spora ilość stosunków seksualnych na przestrzeni krótkiego okresu czasu czy też niektóre metody antykoncepcyjne (np. wkładka domaciczna).

Wśród objawów zapalenia pochwy wymienić należy nieprzyjemny świąd i pieczenie, zaczerwienienie okolic intymnych, ból towarzyszący oddawaniu moczu czy też stosunkom seksualnym, jak również upławy.

Rodzaje zapalenia pochwy

Wśród przyczyn opisywanej dolegliwości wymienić należy zakażenia bakteryjne (w wyniku czego dochodzi do bakteryjnego zakażenia pochwy), grzybiczne (skutkujące grzybicznym zapaleniem pochwy), rzęsistkowe (wywołujące rzęsistkowe zapalenie pochwy), chlamydia (prowadząca do chlamydiozy) bądź też zanikowe zapalenie pochwy (może doprowadzić do zaniku nabłonka ścian pochwy).

Leczenie

Jak zostało to już wspomniane, zapalenie pochwy jest dolegliwością, która może powstać na skutek zakażenia drobnoustrojami bądź też wirusami. Jak więc łatwo się domyślić, leczenie dolegliwości uzależnione jest od bezpośredniej przyczyny choroby.

Niemniej jednak przed rozpoczęciem kuracji konieczne jest pobranie wymazu z pochwy. W jakim celu? Wynik wymazu pomoże w dobraniu odpowiednich leków takich jak antybiotyki bądź też preeparaty przeciwgrzybiczne.

You might be interested:  Więzadło poboczne piszczelowe (mcl) – zerwanie, naciągnięcie, uszkodzenie – objawy i leczenie

Ponadto zaleca się stosowanie środków zawierających bakterie kwasu mlekowego takich jak np. Lactovaginal (lactovaginal.pl).

Zanikowe zapalenie pochwy – Atrophic vaginitis

Zanikowe zapalenie pochwy jest zapalenie pochwy w wyniku rozrzedzenia tkanki ze względu na nie wystarczająco dużo estrogenu . Objawy mogą obejmować ból z seksem , pochwy, świąd lub suchość, i parcia na mocz lub pieczenie przy oddawaniu moczu . Na ogół nie rozwiąże bez ciągłego leczenia. Powikłania mogą zawierać zakażeń dróg moczowych .

Brak estrogenu zazwyczaj występuje po menopauzie . Inne przyczyny mogą obejmować podczas karmienia piersią lub w wyniku konkretnych leków. Czynniki ryzyka to palenie . Rozpoznanie opiera się zazwyczaj na objawy.

Leczenie jest zazwyczaj ze śmietaną estrogenów stosowanych do pochwy. Inne środki, które mogą pomóc to smary pochwy . Zaleca się, mydła i innych drażniących unika. Około połowa kobiet po menopauzie są naruszone. Wielu jednak nie są leczone. Kobiety często zgłaszają zmniejszoną przyjemność w seksie, jak i życie w ogóle.

objawy i symptomy

Po menopauzie nabłonka pochwy zmiany i staje się kilka warstw o grubości. Wiele z tych objawów, które towarzyszą menopauzie występują w zanikowego zapalenia pochwy. Objawy moczowo-m.in.

  • suchość
  • ból
  • swędzenie
  • palenie
  • ból
  • nacisk
  • biała wydzielina
  • cuchnące rozładowania z powodu infekcji
  • bolesny stosunek płciowy
  • krwawienia po stosunku
  • bolesne oddawanie moczu
  • krwi w moczu
  • zwiększonej częstotliwości oddawania moczu
  • niemożność utrzymania
  • Zwiększona podatność na infekcje
  • smarowania pochwy zmniejszyła
  • infekcje dróg moczowych
  • bolesne oddawanie moczu
  • trudność siedzi
  • trudność wycieranie

Diagnoza

Ponieważ kobiety może mieć oznaki i objawy, które mogą być przypisane do innych przyczyn, diagnoza opiera się na objawach, że nie może być lepiej stanowiło inną diagnozę. Testy laboratoryjne zazwyczaj nie dostarczają informacji, które pomogą w diagnozowaniu.

Egzamin wizualny jest przydatna. Obserwacje z następujących może wskazywać na niższy poziom estrogenów: Trochę włosy łonowe, utrata tkanki tłuszczowej wargowej, przerzedzenie i resorpcję z warg sromowych mniejszych , a zwężenie pochwy.

Egzamin wewnętrzny ujawni obecności niskiego napięcia mięśni pochwy, nabłonek pochwy się gładka, błyszcząca, blado utratą fałd. Szyjnych fornices może zniknęły i szyjki macicy może pojawić się równo z górnej części pochwy .

Zapalenie jest widoczny, gdy wyściółki pochwy krwawienia łatwo i wydaje spęcznionym. Pochwy pH mierzy się przy 4,5 i wyższym.

Leczenie

Objawy GSM będzie mało prawdopodobne być rozwiązany bez leczenia. Kobiety mogą mieć wiele lub kilka objawów więc leczenie jest warunkiem, który najlepiej pasuje każdej kobiety. Jeśli inne problemy zdrowotne są również obecne, mogą być brane pod uwagę podczas ustalania najlepszego sposobu leczenia.

Dla tych, którzy mają objawy podobne do czynności seksualnych, środek smarujący może być wystarczająca. Jeśli istnieją zarówno objawy moczowego i narządów płciowych, lokalne, niskie dawki estrogenów terapia może być skuteczna. Te kobiety, które przeżyli hormonowrażliwego raka, konieczne może być traktowane ostrożnie.

Niektóre kobiety mogą mieć objawy, które są powszechne i mogą być narażeni na ryzyko wystąpienia osteoporozy. Estrogen i środki pomocnicze mogą być najlepsze.

Miejscowe leczenie estrogenami jest skuteczna, gdy objawy są nasilone i łagodzi zaburzenia pH przywrócenia mikrobiomu objawów vagina.When należą te związane z układem moczowym, systematyczne leczenie może być używany. Zalecenia dotyczące stosowania najmniejszej skutecznej dawce przez najkrótszy okres pomagają zapobiegać niekorzystnym skutkom trzonu macicy.

Niektóre zabiegi zostały opracowane niedawno. Obejmują one selektywne modulatory receptora estrogenowego , dopochwowego dehydroepiandrosteron i laser . Inne zabiegi są dostępne bez recepty, takich jak pochwy smarów i nawilżające. Dopochwowe rozszerzające mogą być pomocne.

Od GSM może również powodować problemy moczowych związane z dysfunkcją miednicy podłogi, kobieta może korzystać z miednicy ćwiczenia wzmacniające.

Kobiety i ich partnerzy donoszą, że leczenie estrogenem spowodowało mniej bolesne seksu, więcej satysfakcji z seksu i poprawy ich życia seksualnego.

Epidemiologia

Do 50% kobiet po menopauzie mają przynajmniej pewien stopień atrofii pochwy. Jest to prawdopodobnie zbyt rzadko rozpoznawana i undertreated.

Terminologia

Zanik sromu i pochwy, i zanikowe zapalenie pochwy były korzystne warunki dla tego stanu i klastra objawów aż do niedawna. Terminy te są obecnie uważane za niedokładne opisując zmiany całego układu moczowo-płciowego, występującego po menopauzie.

Termin zanikowe zapalenie pochwy sugeruje, że pochwa jest stan zapalny lub zakażenie. Choć może to być prawdą, zapalenie i zakażenie nie są głównymi składnikami zmian po menopauzie do pochwy.

Dawne terminy nie opisują negatywne skutki na dolnych dróg moczowych, które mogą być najbardziej niepokojące objawy menopauzy u kobiet. Moczowo-płciowego syndrom menopauzy (GSM) była zdeterminowana, aby być bardziej dokładne niż sromu i pochwy atrofia przez dwóch profesjonalnych społeczeństw.

Termin zanikowe zapalenie pochwy nie odzwierciedla zmian związanych z warg sromowych , łechtaczki , wiatrołap, cewki moczowej i pęcherza moczowego .

Badania

FDA zatwierdziła wykorzystanie laserów w leczeniu wielu schorzeń. Leczenie GSM nie jest wymieniona w wykazie chorób przez Food and Drug Administration Stanów Zjednoczonych, ale zabiegi laserowe miały powodzenie. Nadal potrzebne są większe badania.

Obróbka laserowa działa poprzez nawierzchni pochwy nabłonka i aktywację czynników wzrostu, które zwiększa przepływ krwi, osadzanie kola i grubości wyściółki pochwy.

Kobiet leczonych laseroterapia zgłoszonych zmniejszyła objawy suchości, pieczenie, swędzenie, ból podczas stosunku płciowego, a także bolesne oddawanie moczu. Kilka efektów niepożądanych odnotowano.

Referencje

Linki zewnętrzne

Zanikowe/atroficzne zapalenie pochwy (atrofia pochwy) – przyczyny, objawy i leczenie

Estrogeny a atrofia pochwy

Atrofia pochwy związana jest z obniżeniem poziomu estrogenów w organizmie w okresie menopauzalnym. Estrogeny to hormony odpowiedzialne za prawidłowe ukrwienie nabłonka pochwy i za zapewnienie jej odpowiedniego nawilżenia. Dzięki nim wagina jest bardziej elastyczna. Stąd też cierpiące z powodu atrofii panie odczuwają suchość, swędzenie i pieczenie miejsc intymnych.

Objawy zanikowego zapalenia pochwy

Pacjentki, u których rozpoznaje się zanikowe zapalenie pochwy, skarżą się zwykle na szereg nieprzyjemnych dolegliwości.

Najczęstsze to: uczucie suchości pochwy (występuje u 30% pacjentek), pieczenie lub swędzenie okolic intymnych, nieprawidłowe upławy, ból w trakcie współżycia, obniżenie elastyczności i ścian napięcia pochwy, krwawienie lub plamienie po stosunku, podrażnienie pochwy oraz sromu.

Niektórzy specjaliści twierdzą, że objawów atrofii doświadcza aż połowa wszystkich kobiet po menopauzie! Niestety, wiele z nich nie podejmuje leczenia, przez co trudno jest uzyskać dokładne dane.

Przyczyny atrofii pochwy

Atrofia pochwy najczęściej dotyka kobiet po menopauzie, dlatego nazywa się ją również starczym zapaleniem pochwy. Obejmuje szereg dolegliwości i wbrew swej nazwie nie oznacza nagłego zaniknięcia pochwy. Najczęściej dochodzi do niej wskutek obniżenia poziomu estrogenu.

Zmniejsza się wówczas grubość nabłonka wyściełającego pochwę, a w efekcie występują przykre objawy: świąd, pieczenie czy ból podczas stosunku. Zmiany w pochwie zachodzą jednak nie tylko wskutek menopauzy. Czynników, które mogą je wywoływać jest więcej. Należą do nich m.in.

karmienie piersią, chemioterapia, radioterapia, terapia hormonalna stosowana w leczeniu raka piersi czy usunięcie jajników. Na zanik pochwy narażone są więc wszystkie panie, w których organizmie zaszły zmiany znaczne zmiany hormonalne – doszło do obniżenia poziomu estrogenu.

Leczenie zanikowego zapalenia pochwy

Najczęściej stosowaną metodą leczenia zanikowego zapalenia pochwy jest estrogenoterpia, a więc uzupełnienie brakujących w organizmie hormonów. Estrogeny stosuje się ogólnoustrojowo bądź miejscowo.

W tym drugim przypadku lekarz zaleca pacjentce stosowanie pierścieni dopochwowych, maści, kremów i globulek dopochwowych. Ich zadaniem jest zmniejszenie odczuwania nieprzyjemnych dolegliwości i umożliwienie pacjentce normalnego funkcjonowania.

You might be interested:  Siadh (zespół schwartza-barttera) – przyczyny, objawy, leczenie

Terapia ogólnoustrojowa polega natomiast na hormonalnej terapii zastępczej (HTZ), a więc na przyjmowaniu odpowiednio dobranych hormonów.

Zalecenia

Oprócz zaleconego przez lekarza sposobu leczenia, warto wspomóc terapię naturalnymi sposobami! Najlepszym jest seks, dzięki któremu pochwa jest lepiej nawilżona i ukrwiona.

To oczywiście nie koniec jego zalet – seks doskonale relaksuje, uwalnia stres, poprawia samopoczucie i minimalizuje ryzyko wystąpienia innych objawów atrofii. Chcąc ich uniknąć należy również zrezygnować z palenia papierosów i nosić przewiewną, luźną bieliznę z naturalnych tkanin.

Jeśli z powodu nadmiernej suchości pochwy, seks staje bolesny, warto sięgnąć po dostępne bez recepty lubrykanty, które nie tylko wyeliminują dyskomfort, ale także urozmaicą życie erotyczne i spotęgują doznania.

Dystrofia pochwy

Dystrofia pochwy polega na stopniowym zmniejszaniu się objętości tkanek okolic intymnych. Schorzenie to dotyka zwykle kobiet po okresie menopauzy i prowadzi do atroficznego zapalenia pochwy. Dystrofia polega na zaburzeniach odżywiania tkanek, które w konsekwencji prowadzą do zmian zwyrodnieniowych.

Podobnie jak atrofia, związana jest ze zmniejszona syntezą estrogenów w organizmie. Dystrofia uznawana jest za poważną zmianę histopatologiczną. Wyróżniamy dystrofię hiperplastyczną, atroficzną i mieszaną. Ta pierwsza wiąże się przede wszystkim z pogrubieniem i zrogowaceniem skóry sromu.

Niekiedy występuje obrzęk sromu, a pacjentka odczuwa uporczywy świąd. Atroficzna dystrofia nazywana jest również marskością sromu. Charakteryzuje się zanikiem skóry sromu oraz jej pergaminową, pękającą powierzchnią. Dystrofie pochwy, choć nie są stanami przedrakowymi, wymagają leczenia.

Mogą bowiem predestynować do wystąpienia raka sromu.

Czynniki ryzyka

Choć wystąpienie zanikowego zapalenia pochwy oraz jej dystrofii wiąże się przede wszystkim z wiekiem i czynnością jajników, istnieją czynniki, które mogą zwiększać ryzyko choroby.

Przede wszystkim narażone są na nią kobiety, które palą papierosy – palenie upośledzenia krążenie krwi, uniemożliwiając dostarczenie do tkanek odpowiedniej ilości tlenu. Co więcej, kobiety palące w mniejszym stopniu reagują na terapię estrogenową.

Badania wykazały również, że z powodu atrofii częściej cierpią kobiety, które nigdy nie rodziły dzieci.

Zanikowe zapalenie pochwy to dolegliwość, której nie wolno lekceważyć! W przypadku wystąpienia jej objawów należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem ginekologiem. Dzięki wdrożeniu odpowiedniego leczenia, ryzyko ewentualnych, groźnych powikłań jest znacznie mniejsze, a pacjentka cieszyć się może zdrowiem i dobrym samopoczuciem.

Suchość pochwy to wynik zaburzeń funkcji nabłonka pochwy

  • W okresie okołomenopauzalnym oraz po menopauzie suchość pochwy i atrofia nabłonka pochwy, obok zaburzeń statyki narządu rodnego, osteoporozy oraz objawów naczynioruchowych, są jedną z najczęstszych przyczyn pogarszających jakość życia kobiet.
  • Ten artykuł czytasz w ramach płatnej subskrypcji. Twoja prenumerata jest aktywna
  • Fizjologicznie u kobiet dojrzałych ściana pochwy jest mięśniem mającym około 3 mm grubości i składa się z trzech warstw:
  • błony śluzowej, w skład której wchodzą: nabłonek zbudowany z kilku warstw, wśród których wyróżniamy: komórki podstawne – walcowate, komórki przypodstawne – wieloboczne, komórki wieloboczne – płaskie; błona właściwa zbudowana z włókien sprężystych, która nie zawiera gruczołów;
  • błony mięśniowej zbudowanej z mięśni gładkich przetkanych włóknami sprężystymi; wyróżniamy dwie warstwy: dolną podłużną oraz górną okrężną. W dolnej warstwie znajdują się spoty naczyniówkowe;
  • błony zewnętrznej zbudowanej z tkanki łącznej.

W skład flory bakteryjnej pochwy wchodzą przede wszystkim bakterie z grupy pałeczek kwasu mlekowego (Lactobacillus acidophilus varietes vaginalis). Stanowi on około 96 proc. składu prawidłowej mikroflory pochwy. W ścianie pochwy znajdują się receptory glikolipidowe, które są niezbędne do wychwytywania bakterii. Pałeczki kwasu mlekowego mają zdolność fermentowania glikogenu, produkowanego przez komórki nabłonka pochwy, do kwasu mlekowego. Kwas ten warunkuje odpowiednie środowisko w pochwie, hamując rozwój patogenów. Bakterie te są odpowiedzialne za utrzymanie fizjologicznego pH 3,6-4,5 oraz stałe nawilżenie śluzówki. Do zaburzeń biocenozy pochwy dochodzi głównie na skutek spadku stężenia estrogenów w surowicy krwi. Sprzyja to powstawaniu zakażeń zarówno grzybiczych, jak i bakteryjnych. Zmianom zanikowym w pochwie towarzyszą infekcje dróg moczowych wywołane zmianą biocenozy w pochwie.

Znaczenie estrogenów w prawidłowym funkcjonowaniu nabłonka pochwy

Stan nabłonka i środowisko pochwy zależy głównie od stężenia hormonów płciowych, przede wszystkim estrogenów.

Estrogeny są odpowiedzialne za syntezę kolagenu i elastyny, przepuszczalność nabłonka oraz jego proliferację; stymulują magazynowanie glikogenu.

Po okresie menopauzy dziesięciokrotnie spada stężenie estrogenów w surowicy krwi i dlatego dochodzi do ścieńczenia nabłonka pochwy, zmniejszenia jego elastyczności i unaczynienia.

Objawy kliniczne nasilają się w szóstej i siódmej dekadzie życia. W tym okresie nabłonek zbudowany jest z kilku warstw komórek podstawnych.

Oprócz wyżej opisanych zmian dochodzi także do zmniejszenia ilości śluzu w pochwie i do zwiększenia pH wydzieliny.

Wpływa na to hipoestrogenizm, który zmniejsza perfuzję naczyniową, przez co spada produkcja wydzieliny w pochwie. Zmiany te mogą doprowadzić do starczego zapalenia pochwy (Kolpitis vetullarum).

Zanikowe zapalenie pochwy występuje nie tylko w okresie menopauzy

Zanikowe zapalenie pochwy jest schorzeniem, które dotyka głównie kobiety po okresie menopauzy, ale może pojawiać się także u młodych kobiet z zaburzeniami hormonalnymi (hipoestrogenizmem). Badanie Huanga i wsp.

pokazuje, że częstość oraz nasilenie objawów są większe u pacjentek z rozpoznaną cukrzycą, z małym wskaźnikiem masy ciała. Leiblum i wsp.

potwierdzili w swoich badaniach, że u kobiet aktywnych seksualnie objawy zanikowego zapalenia pochwy są mniej nasilone lub nie występują.

Do objawów zanikowego zapalenia pochwy zaliczamy:

  • suchość pochwy (ok. 26 proc.),
  • podrażnienie, świąd i pieczenie pochwy (18 proc.),
  • upławy żółtawe, niezłowonne (leukorrhea) (11 proc.),
  • dyspareunię (10 proc.),
  • krwawienie po stosunku (ok. 3 proc.).

W badaniu przedmiotowym można stwierdzić:

  • bladą śluzówkę pochwy,
  • zmniejszoną grubość śluzówki,
  • zmniejszenie elastyczności i napięcia,
  • brak włosów łonowych,
  • sklejanie się i suchość warg sromowych mniejszych,
  • skrócenie pochwy i zwężenie wejścia do niej,
  • zanik marszczek pochwy,
  • zaburzenie statyki,
  • uchyłek odbytnicy (rectocoele),
  • przebarwienia na sromie, rumień sromu,
  • wybroczyny nabłonka pochwy (petocie).

Klasyfikacji zmian zanikowych w pochwie dokonuje się na podstawie Indeksu Zdrowotności Pochwy (Vaginal Health Index), opracowanego w 1995 roku przez Glorię Bachmann – patrz tabela. Przy rozpoznaniu stopnia 1, 2 i 3 należy wdrożyć leczenie, w tym terapię preparatami estrogenowymi.

TABELA: Indeks Zdrowotności Pochwy (Vaginal Health Index)

przewiń, aby zobaczyć całą tabelę

StopieńElastycznośćSekrecja i charakter wydzieliny pochwowejpHStan śluzówkiStopień nawilżenia pochwy
1brakbrak6,1wybroczyny przed badaniem brak zapalenie
2złaskąpa, żółtawa5,6 – 6,0krwawienie przy delikatnym badaniubrak, brak cech zapalenia
3dostatecznepowierzchniowo skąpa, biaława5,1-5,5krwawienie tylko po zadrapaniuminimalne
4dobra mierna, biaława4,7-5,0nie krwawi, śluzówka cienkamierne
5doskonałaprawidłowa, kłaczkowanie4,6nie krwawi, śluzówka prawidłowaprawidłowe

Leczenie zanikowego zapalenia pochwy: przewaga terapii miejscowej nad systemową

Leczenie zanikowego zapalenia pochwy zależy przede wszystkim od etiologii. W terapii stosuje się estrogeny, środki nawilżające i zaleca modyfikację stylu życia. Stosowane są także leki przeciwzapalne.

Modyfikacja stylu życia ma na celu wyeliminowanie czynników zmniejszających stężenia estrogenów w surowicy krwi. Zalecane jest stosowanie niedrażniącej bielizny i odpowiednich środków do higieny intymnej.

Ważna jest także dieta uboga w przyprawy (paprykę, pieprz), czekoladę, alkohol, a bogata w fitoestrogeny, które mają wpływ na budowę histologiczną nabłonka pochwy. Zaleca się utrzymanie aktywności seksualnej, która zwiększa ukrwienie ścian pochwy i narządów miednicy małej, a tym samym zmniejsza objawy atrofii.

Wyeliminowanie tytoniu, który niekorzystnie wpływa na metabolizm estrogenów, także korzystnie wpływa na nabłonek i środowisko pochwy.

Preparaty nawilżające działają jedynie objawowo, nie mają wpływu na przyczynę zmian zanikowych. Zwiększają nawilżenie pochwy, zmniejszając dolegliwości. Stosuje się lubrykanty (żele dające poślizg) oraz nawilżające żele dopochwowe aplikowane 2-3 razy w tygodniu.

You might be interested:  Hiperkeratoza – przyczyny, objawy, leczenie rogowacenia naskórka

Zaleca się preparaty z kwasem hialuronowym, który działa nawilżająco, regeneruje nabłonek pochwy oraz ma właściwości przeciwzapalne.

Profilaktycznie stosowane są także preparaty zawierające pałeczki kwasu mlekowego, aby przywrócić fizjologiczną mikroflorę oraz pH pochwy.

Według rekomendacji Polskiego Towarzystwa Menopauzy i Andropauzy, skuteczną metodą leczenia objawów atrofii urogenitalnej jest estrogenoterapia.

Stosuje się głównie miejscową terapię hormonalną (local hormone therapy, LHT), która jest zalecana przez Międzynarodowe Towarzystwo Menopauzy (International Menopause Society, IMS) i Północnoamerykańskie Towarzystwo Menopauzy (North American Menopause Society, NAMS).

Terapia ta wpływa na zwiększenie grubości nabłonka pochwy, zmniejszenie pH, zwiększa elastyczność ścian pochwy, przywraca fizjologiczną mikroflorę, zmniejsza częstość nawracających infekcji.

Terapia miejscowa ma tę przewagę nad leczeniem systemowym, że przy takim samym efekcie zapewnia mniejsze wchłanianie estrogenów do krążenia. Stosowanie LTH redukuje częstość i nasilenie działań niepożądanych, zwiększając tym samym bezpieczeństwo onkologiczne i sercowo-naczyniowe.

Leczenie powinno być kontynuowane do czasu ustąpienia objawów klinicznych. W terapii można stosować estrogeny w postaci kremu, tabletek dopochwowych, pierścienia dopochwowego.

U kobiet leczonych z powodu nowotworu niehormonozależnego można kontynuować terapię estrogenami, natomiast w przypadku pacjentek z rozpoznanym nowotworem hormonozależnym leczenie należy skonsultować z lekarzem onkologiem.

Kwas hialuronowy (HA) wykazuje porównywalną efektywność w łagodzeniu dolegliwości urogenitalnych w stosunku do estrogenoterapii miejscowej, przy czym profil bezpieczeństwa i stopień akceptacji preparatów z HA przez pacjentki był wyższy w porównaniu z dopochwową terapią estradiolem.

Najnowsze badania potwierdzają, że podawany dopochwowo siarczan dehydroepiandrosteronu (DHEA) korzystnie wpływa na redukcję objawów atrofii nabłonka pochwy. Substancja zmniejsza pH pochwy, zwiększa liczbę komórek w warstwie powierzchownej nabłonka, a w konsekwencji redukuje objawy kliniczne zgłaszane przez pacjentki.

Źródło: Puls Medycyny

Podpis: Ewa Woźniakowska, specjalista ginekolog położnik

Stany zapalne pochwy i sromu

Pacjentki zgłaszające się do ginekologa skarżą się najczęściej na uporczywy świąd i pieczenie sromu, jego bolesność, upławy pochwowe oraz powierzchowną dyspareunię. Mogą to być objawy stanu zapalnego.

Upławy i świąd sromu, będące objawami stanu zapalnego pochwy i sromu, są najczęściej spotykanym problemem medycznym w ambulatoryjnej praktyce ginekologicznej. Najczęstszymi przyczynami tego stanu są: bakteryjne waginozy, zakażenia grzybicze, rzęsistkowica, śluzowo-ropne zapalenie kanału szyjki macicy oraz złuszczające zapalenie pochwy.

Wśród przyczyn niezakaźnych powodujących objawy kliniczne zapalenia należy wymienić: zanikowe zapalenie pochwy, miejscowe podrażnienie, fizjologicznie obfite upławy oraz alergiczne zapalenie pochwy i sromu (związane z nadwrażliwością na leki, zapachowe mydła, dezodoranty, detergenty zawarte w proszkach do prania, lateks, wkładki higieniczne, bieliznę z tworzyw sztucznych).

Etiologia bakteryjnej waginozy jest nieznana. Przypuszcza się, że schorzenie to mogą wywoływać czynniki immunologiczne lub autoagresja, a czynnikami usposabiającymi są: zaburzenia hormonalne, antybiotykoterapia, napromienianie, stres, młody wiek, antykoncepcyjna wkładka wewnątrzmaciczna, zwyczaje higieniczne (tampony oraz częste irygacje pochwy).

PatogenezaBacterial vaginosis (BV) jest zespołem zaburzeń ekosystemu pochwy.

Utrata bakterii Lactobacillus wytwarzających nadtlenek wodoru prowadzi do nadmiernego namnażania się mikroorganizmów beztlenowych, takich jak: Gardnerella vaginalis, Mobiluncus species, Prevotella spp., Peptostreptococcus spp.

, Bacteroides spp. i mykoplazmy. Bakterie beztlenowe wytwarzają enzymy kataboliczne: aminopeptydazy i dekarboksylazy, które powodują rozpad białek do aminokwasów i amin.

Objawy klinicznePacjentki zgłaszające się do ginekologa skarżą się najczęściej na uporczywy świąd i pieczenie sromu, jego bolesność, upławy pochwowe oraz powierzchowną dyspareunię.

W badaniu przedmiotowym stwierdza się obrzęk oraz zaczerwienienie sromu i ścian pochwy, pęknięcia błony śluzowej pochwy, obfite upławy o jednorodnej konsystencji i nieprzyjemnym zapachu.

Żaden z powyższych objawów nie jest patognomoniczny dla waginozy pochwy i sromu, dlatego rzetelnego rozpoznania nie można ustalić na podstawie wywiadu i badania fizykalnego bez pomocy testów laboratoryjnych.

RozpoznanieRozpoznanie bakteryjnej waginozy sromu i pochwy najczęściej pozostaje ustalone na podstawie objawów klinicznych czy krótkiej rozmowy z pacjentką, bez wykonania podstawowych testów diagnostycznych. Należy pamiętać, iż identyczne objawy podmiotowe i przedmiotowe mogą być wynikiem działania wielu czynników infekcyjnych, jak również nieinfekcyjnych.

To autogenne zakażenie, dotyczące zmiany stosunków jakościowych i ilościowych flory bakteryjnej pochwy, rozpoznaje się stosując kryteria podane przez Amsela i wsp. dotyczące wydzieliny pochwowej:

  • pH wydzieliny pochwowej > 4,5
  • jednorodna konsystencja wydzieliny o kolorze białym lub biało-szarym
  • cuchnący rybi zapach po dodaniu 10% roztworu KOH
  • obecność komórek jeżowych w rozmazach.

Obecność trzech z czterech podanych kryteriów upoważnia do rozpoznania bakteryjnej waginozy.

PowikłaniaDo najczęściej występujących powikłań bakteryjnej waginozy zalicza się: poród przedwczesny, przedwczesne odpłynięcie płynu owodniowego, zapalenie błon płodowych, zapalenie błony śluzowej macicy, ropień krocza, poronienia nawykowe, zapalenie narządów miednicy małej, nawracające zakażenia, dysplazja szyjki macicy, zapalenie szyjki macicy.

ZapobieganieObecnie nie są znane skuteczne metody zapobiegania bacterial vaginosis.

Często wykonywane irygacje wypłukują wydzielinę pochwową wraz z zawartymi w niej bakteriami, kwasem mlekowym, nadtlenkiem wodoru, co zaburza ekosystem pochwy.

Także stałe używanie tamponów powoduje dodatkowe wchłanianie produktów wydzielanych przez pałeczki kwasu mlekowego, co staje się przyczyną schorzenia.

Rzęsistkowe zapalenie pochwySchorzenie wywołane przez rzęsistka pochwowego jest zaliczane do chorób przenoszonych drogą płciową. Częstość występowania rzęsistkowicy w Polsce ocenia się na 1,4-4,5 proc.

Rozpoznanie ustala się na podstawie objawów klinicznych oraz oceny rozmazów bezpośrednich wydzieliny pochwowej.

Pacjentki skarżą się na obfite upławy, często o zielonym zabarwieniu oraz pieczenie sromu i pochwy.

W badaniu przedmiotowym stwierdza się obfitą pienistą wydzielinę, zaczerwienienie ścian pochwy oraz zmiany na szyjce macicy. Wydzielina pochwowa ma pH > 4,5. W rozmazie wydzieliny pochwowej z 0,9% NaCl widoczne są poruszające się rzęsistki oraz granulocyty wielojądrzaste.

Leczenie rzęsistkowego zapalenia pochwy polega na stosowaniu metronidazolu lub tinidazolu. Metronidazol podaje się doustnie w dawce 500 mg 2 razy dziennie przez 7-10 dni lub 2,0 g jednorazowo.

Nie poleca się stosowania leczenia miejscowego ze względu na niską skuteczność. W przypadku braku skuteczności leczenia (u ok. 5 proc.

pacjentek) poleca się stosowanie metronidazolu doustnie w jednorazowej dawce dziennej 2,0 g przez 3-5 dni.

U ciężarnych w I trymestrze ciąży stosuje się miejscowo do pochwy klotrimazol w dawce 100 mg przez 6 dni, w II i III trymestrze ciąży stosuje się metronidazol w dawce 2,0 g jednorazowo.

Zapobieganie zarażeniu rzęsistkiem pochwowym polega na ograniczeniu liczby partnerów seksualnych, stosowaniu prezerwatyw oraz jednoczasowym leczeniu partnerów.

Bakterie tlenoweOstatnio coraz częściej zwraca się uwagę na nową postać bakteryjnego zapalenia pochwy wywołanego przez bakterie tlenowe (aerobic vaginitis-AV, abnormal vaginitis), charakteryzujące się obecnością we florze pochwy takich bakterii jak: Streptococcus agalactiae, Escherichia coli, Enterococcus faecalis czy Klebsiella pneumoniae. Diagnozę AV można postawić na podstawie wyniku posiewu wydzieliny pochwowej. Leczenie jest zgodne z antybiogramem. Najczęściej stosuje się amoksycylinę, penicylinę oraz cyprofloksacynę.

#W leczeniu bacterial vaginosis

  • klindamycynę – miejscowo dopochwowo 2% krem przez 7 dni
  • metronidazol – doustnie 500 mg 2 x dziennie przez 7 dni
  • metronidazol – doustnie 2,0 g jednorazowo

U ciężarnych w I trymestrze ciąży stosuje się miejscowo klindamycynę, w II i III trymestrze ciąży klindamycynę oraz metronidazol w dawkach podanych wyżej.

To 5 najczęściej kupowanych leków na grypę i przeziębienie. Pokazujemy je w kolejności alfabetycznej.

ASPIRIN C/BAYER | FERVEX | GRIPEX | IBUPROM | THERAFLU

Do którego z nich masz zaufanie? Prosimy, oceń wszystkie.Dziękujemy za Twoją opinię.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *