Zatrzymanie moczu – przyczyny i leczenie u mężczyzn, kobiet, osób starszych

Zatrzymanie moczu – przyczyny i leczenie u mężczyzn, kobiet, osób starszych

40-letnia kobieta zgłosiła się do Szpitalnego Oddziału Ratunkowego z powodu bólu podbrzusza i trudności w oddawaniu moczu.

Od 3 dni odczuwała parcie na mocz, oddawała go często, lecz niewielkimi porcjami. Dziś po raz pierwszy bezwiednie dwukrotnie oddała niewielką ilość moczu. 

W wywiadzie: bez istotnych obciążeń medycznych. Leków na stałe nie zażywa. Ciążę neguje. 

W badaniu przedmiotowym w zakresie parametrów krytycznych bez istotnych odchyleń. Brzuch znacznie tkliwy w podbrzuszu z wyczuwalnym oporem do wysokości pępka. Objaw Goldflamma obustronnie ujemny. Objawy otrzewnowe +/-. Bez przepuklin. 

Wykonano przyłóżkowe USG, w którym stwierdzono znacznie powiększony pęcherz moczowy i niewielki symetryczny zastój w obu UKM. Dodatkowo w miednicy mniejszej znajdowała się umiarkowana ilość płynu. Na podstawie powyższego obrazu ultrasonograficznego wysunięto podejrzenie ostrego zatrzymania moczu. Pacjentkę zacewnikowano – uzyskano wypływ łącznie około 2000 ml moczu. 

Następnie poszerzono diagnostykę pacjentki o konsultację ginekologiczną, w której wysunięto podejrzenie guza jajnika. Wykonano KT brzucha i miednicy oraz skierowano pacjentkę do dalszego leczenia onkologicznego.

Komentarz

Pierwszym krokiem u pacjenta ze zmniejszeniem objętości oddawanego moczu jest rozróżnienie, czy mamy do czynienia z faktycznym zmniejszeniem wydzielania moczu przez nerki (oligurią/anurią), czy produkcja moczu jest zachowana, a problem jest z jego wydaleniem (zatrzymanie moczu – AUR – Acute urinary retention).

Podstawowym narzędziem do takiego różnicowania jest USG celowane na zobrazowanie pęcherza moczowego i nerek. W przypadku stwierdzenia zastoju w pęcherzu możemy rozpoznać zatrzymanie moczu.

Od tego momentu nasze postępowanie musi być dwutorowe: diagnostyka różnicowa przyczyny i leczenie.

Zatrzymanie moczu może wynikać z różnych przyczyn, które dzielimy na trzy grupy:

  1. UrologiczneOBTURACJA UROLOGICZNA • Zwężenie cewki moczowej, • Zwapnienie w pęcherzu moczowym, • Nowotwór pęcherza moczowego, • Ciało obce (w pęcherzu lub cewce). • Krwawienie (skrzepy w pęcherzu) – np. pooperacyjnie. OBTURACJA POURAZOWA • Urazy cewki moczowej, • Urazy pęcherza moczowego. OBTURACJA Z NARZĄDÓW SĄSIADUJĄCYCH • Ropień w miednicy, • Guzy odbytu / otrzewnej, • Zalegające masy kałowe, • Tętniak aorty brzusznej (AAA). OBTURACJA ZAPALNA • Zapalenie pęcherza moczowego, • Zapalenie prostaty, • Opryszczka narządów płciowych, • Ospa wietrzna w okolicy krocza, • Ropień. OBTURACJE WIEKU DZIECIĘCEGO • Zastawka cewki tylnej, • Rhabdomyosarcoma pęcherza moczowego,

    • Atrezja cewki moczowej.

    – wynikające z obturacji cewki moczowej,

  2. Neurologiczne• Stwardnienie rozsiane, • Choroba Parkinsona, • Zanik wieloukładowy, • Guzy mózgu, • Choroba naczyń mózgowych, • Zespół ogona końskiego, • Przerzuty w rdzeniu kręgowym, • Dyskopatia, • Neuropatia, • Uszkodzenie nerwów po zabiegu w obrębie miednicy, • Pooperacyjne zatrzymanie moczu. • Urazy rdzenia kręgowego. JATROGENNE • Pooperacyjne zatrzymanie moczu. • Po znieczuleniu zewnątrzoponowym. PSYCHOSOMATYCZNE • Zaburzenia psychoseksualne,

    • Ostry lęk.

    – związane z dysfunkcją zwieracza i wypieracza pęcherza,

  3. Farmakologiczne• leki antycholinergiczne, • blokery kanałów wapniowych, • NLPZ, • alfa mimetyki, • beta mimetyki, • opioidy, • leki sedatywno-nasenne, • leki pw psychotyczne, • leki pw parkinsonowskie,

    • anestetyki.

    .

Poniższa tabela przedstawia najczęstsze przyczyny zatrzymania moczu.

MężczyźniKobiety
Łagodny rozrost prostatyWypadanie pęcherza moczowego
Rak prostatyGuz jajnika
Zapalenie prostatyGuz macicy
StulejkaZapalenie przydatków
ZałupekPooperacyjne po zabiegach z powodu nietrzymania moczu
Zwężenie ujścia cewki moczowej
  • U starszych mężczyzn z reguły zakładamy zatrzymanie moczu w przebiegu łagodnego rozrostu prostaty i dalszą diagnostykę prowadzi się w warunkach ambulatoryjnych.
  • Natomiast każdy przypadek zatrzymania moczu u kobiety i młodego mężczyzny wymaga agresywnego pogłębienia diagnostyki o rzadsze przyczyny.
  • Dlatego kluczowe elementy w wywiadzie to:
  • Problemy urologiczne – objawy dyzuryczne, krwiomocz, przebyte zabiegi, urazy i cewnikowania pęcherza.
  • Problemy neurologiczne – przede wszystkim mogące powodować uszkodzenia rdzenia kręgowego – zespół bólowy kręgosłupa (zespół ogona końskiego), urazy kręgosłupa, stwardnienie rozsiane.
  • Leki – zwróć uwagę na nowe leki wprowadzone w ostatnich tygodniach.

 Badanie przedmiotowe musi objąć:

  • ocenę krocza i zewnętrznych narządów płciowych,
  • badanie per rectum (badanie prostaty, napięcia zwieracza i czucia wokół odbytu),
  • podstawowe badanie neurologiczne – ocenę chodu, niedowłady kończyn dolnych, zaburzenia czucia kończyn dolnych.

Odbarczenie pęcherza musi się odbyć jak najszybciej, zarówno ze względów zdrowotnych, jak i humanitarnych. Postępowaniem pierwszego wyboru jest zacewnikowanie pacjenta za pomocą cewnika przezcewkowego Folleya.

Zbyt szybkie odbarczenie pęcherza może spowodować u pacjenta hipotensję oraz krwiomocz (jest on najczęściej nieistotny hemodynamicznie i samoustępujący – nie stanowi problemu klinicznego).

Przyjęło się, że odbarczamy po 200-400 ml moczu co kilka minut. Jednocześnie pojawiają się doniesienia, że jednoczasowe odbarczenie całego pęcherza może zmniejszyć ryzyko infekcji dróg moczowych po cewnikowaniu.

Nakłucie nadłonowe z przezskórnym założeniem cewnika (cystostomii) zalecane jest, kiedy cewnikowanie przez cewkę moczową jest przeciwwskazane lub niemożliwe do wykonania. Przykładowe wskazania do nakłucia nadłonowego to:

  • ostre zapalenie prostaty,
  • zabieg operacyjny na prostacie przebyty w ciągu ostatnich dni,
  • uszkodzenie cewki moczowej (krwawienie z cewki moczowej po urazie krocza/prącia/złamaniu miednicy).

Nakłucie musimy wykonać pod kontrolą USG. W przypadku braku możliwości wizualizacji pęcherza, bezwzględnie od niego odstępujemy. Przed zabiegiem upewnij się, że pacjent ma wyrównane ewentualne koagulopatie. 

Po odbarczeniu pęcherza powtórz badanie przedmiotowe brzucha celem wykluczenia innej przyczyny bólu.

W przypadku trwania zatrzymania moczu przez dłuższy lub nieokreślony czas literatura zaleca 4 godziny obserwacji z oceną diurezy godzinowej ze względu na możliwość wystąpienia niewydolności nerek (oligurii/anurii) lub – wręcz przeciwnie – poliurii w przebiegu diurezy poobturacyjnej (ryzyko odwodnienia i hiponatremii).

Z badań dodatkowych istotne są parametry nerkowe (kreatynina i mocznik), badanie ogólne moczu z osadem oraz parametry zapalne w przypadku podejrzenia etiologii zapalnej (WBC i  CRP).

Zachęcamy wszystkich do samodzielnego wykonywania przyłóżkowego USG układu moczowego. Przy pełnym pęcherzu (przed opróżnieniem lub po napełnieniu solą fizjologiczną i zatkaniu cewnika) można łatwo wykryć wiele patologii, przede wszystkim nowotwory. Warto także ocenić nerki w kierunku obecności wodonercza. 

Pamiętajcie, że nie można ocenić słabo napełnionego pęcherza moczowego w USG ani nawet w KT – musi zawierać kilkaset mililitrów płynu. 

Jeśli decydujemy się na obrazowanie dróg moczowych, pęcherz moczowy musi być wypełniony do badania. Należy go napełnić solą fizjologiczną i zacisnąć wężyk cewnika.

Po ocenie przyczyny ostrego zatrzymania moczu, pozostawienia w szpitalu bezwzględnie wymagają pacjenci z:

  1. Ostrym uszkodzeniem nerek,
  2. Urosepsą,
  3. Uszkodzeniem rdzenia kręgowego.
  1. Grupa chorych z chorobą rozrostową lub krwiomoczem o nieustalonej przyczynie wymaga pilnej diagnostyki – w zależności od możliwości ośrodka – w warunkach szpitalnych lub ambulatoryjnych.
  2. Kobiety z zatrzymaniem moczu zawsze wymagają konsultacji ginekologicznej – niekoniecznie w warunkach ostrodyżurowych, ale pilnie.
  3. Resztę pacjentów wypisujemy do domu:
  • Z pozostawionym cewnikiem w pęcherzu.
  • Każdy mężczyzna powinien dostać receptę na alfa-bloker (np. alfuzosyna 10mg 1×1). Zwiększa to znacznie szansę na skuteczne usunięcie cewnika w POZ.
  • Zalecamy próbę wyjęcia cewnika w Poradni Lekarza Rodzinnego za około 3-7 dni.
  • Wydajemy skierowanie do poradni urologicznej w celu dalszej diagnostyki.
  • Wydajemy instrukcję obsługi cewnika.

Nie zaleca się profilaktycznej antybiotykoterapii. 

Zapamiętaj na Twój Dyżur:

  1. Przed rozpoznaniem zatrzymania moczu wyklucz bezmocz! Zrób samodzielnie USG!
  2. Większość pacjentów z ostrym zatrzymaniem moczu to starsi mężczyźni z czynnikiem ryzyka – dużą prostatą.

    Każdy mężczyzna powinien otrzymać alfabloker od cewnikującego lekarza na co najmniej miesiąc.

  3. Zatrzymanie moczu u kobiet jest bardzo niepokojącym objawem i wymaga pilnego obrazowania brzucha i miednicy oraz konsultacji ginekologicznej.

  4. Krwiomocz występujący po zbyt szybkim odbarczeniu pęcherza jest samoustępujący, nieistotny hemodynamicznie i nie wymaga dodatkowych działań.
  5. Nie zaleca się profilaktycznej antybiotykoterapii w nieinfekcyjnych zatrzymaniach moczu.

Wpis nie jest obowiązującym standardem naukowym. Został stworzony w oparciu o doświadczenia lekarzy praktyków, piśmiennictwo i wymianę poglądów.

Zatrzymanie moczu u kobiet • Nowa Medycyna 5/2000 • Czytelnia Medyczna BORGIS

© Borgis – Nowa Medycyna 5/2000

  • Andrzej Zbigniew Buczyński
  • Zatrzymanie moczu u kobiet
  • Urine retention in women

z Oddziału Neurourologii Centrum Rehabilitacji im. prof. Mariana Weissa w Konstancinie Ordynator Oddziału: dr n. med. Andrzej Zbigniew Buczyński

Problem zatrzymania moczu u kobiet występuje znacznie rzadziej niż u mężczyzn i powodowany jest innymi czynnikami etiologicznymi. Najczęstsza przyczyna zatrzymania moczu u mężczyzn, którą jest anatomiczna przeszkoda podpęcherzowa, u kobiet występuje niezwykle rzadko i nigdy nie powoduje całkowitego zatrzymania.

Możemy wyodrębnić dwie zasadnicze grupy przyczyn powodujących zatrzymanie moczu u kobiet; neurogenną oraz psychogenną. Etiologia neurogenna dotyczy kobiet w różnym wieku i może być bardzo zróżnicowana w zależności od przyczyny wywołującej neurogenne zaburzenia mikcji.

Etiologia psychogenna dotyczy prawie wyłącznie młodych kobiet przed 25 rokiem życia i nie jest dotychczas dokładnie wyjaśniona. Bez względu na etiologię, zatrzymanie moczu wymaga dokładnej diagnostyki, która jest szczególnie trudna u chorych o etiologii psychogennej.

Diagnostyka zatrzymania moczu musi być kompleksowa i opierać się na danych z wywiadu, oraz na badaniach: klinicznym, neurologicznym, endoskopowym, radiologicznym i urodynamicznym.

Zwykle, badaniem decydującym o rozpoznaniu, jest badanie urodynamiczne, które wykazuje jedną z dwu głównych przyczyn powodujących zatrzymanie, to znaczy niewydolność mięśnia wypieracza lub nadmierną aktywność aparatu zwieraczowego powodującą czynnościową przeszkodę podpęcherzową.

Dysfunkcje neurogenne dolnych dróg moczowych, które mogą być spowodowane wadami wrodzonymi kręgosłupa, urazami rdzenia kręgowego lub ogona końskiego, uciskiem rdzenia lub korzeni rdzeniowych przez guzy lub wypadnięte krążki międzykręgowe, stanami zapalnymi rdzenia, chorobami neurologicznymi uszkadzającymi osłonki mielinowe nerwów obwodowych oraz jatrogennym uszkodzeniem unerwienia dolnych dróg moczowych, powodują zwykle jedną z dwu wymienionych uprzednio przyczyn zatrzymania moczu. Jednoczesne występowanie obu przyczyn neurogennego zatrzymania moczu, zdarza się niezwykle rzadko i związane jest z występowaniem mieszanej etiologii dolegliwości.

Dysfunkcje psychogenne, często ujawniają się po zadziałaniu czynnika psychicznego u chorych z wadami wrodzonymi układu nerwowego, u których funkcjonowanie dolnych dróg moczowych było prawidłowe, jednak prawdopodobnie na granicy wydolności neurologicznej. Niekiedy jednak, nie udaje się odnaleźć widocznych zmian anatomicznych ani odchyleń neurologicznych i leczenie może być wyłącznie objawowe.

Pełnej niewydolności wypieracza, spowodowanej uszkodzeniem neurologicznym, nie można leczyć farmakologicznie, jedynie częściową niewydolność można niekiedy poprawić stosując leki takie jak Ubretid, Urecholina czy Miocholina.

U chorych z pełną niewydolnością wypieracza należy niestety zastosować leczenie polegające na zapewnieniu okresowego odpływu moczu, z wyjątkiem małej grupy młodych kobiet ze sprawnymi mięśniami brzucha, które można nauczyć opróżniania pęcherza poprzez zastosowanie tłoczni brzusznej.

Czynnościową przeszkodę podpęchrzową, szczególnie zlokalizowaną na poziomie szyi pęcherza, udaje się najczęściej skutecznie leczyć stosując selektywne alfa 1 blokery, takie jak Cardura, Dalfaz, Hytrin czy Omnic. W przypadku braku efektu leczenia farmakologicznego należy nauczyć pacjentki samocewnikowania lub zaproponować zastosowanie urządzenia wewnątrzcewkowego.

U kobiet nie należy stosować leczenia chirurgicznego polegającego na nacinaniu zwieraczy. Anatomia kobiecej cewki, która prawie na całej długości zrośnięta jest ze ścianą pochwy, nie pozwala na stosowanie takich zabiegów.

Próby nacinania zwieraczy kończą się zwykle fatalnie, powodując powstanie przetok pochwowo-cewkowych czy pochwowo-pęcherzowych, trudnych do naprawy chirurgicznej.

W przypadkach, kiedy nauka samocewnikowania, z powodów anatomicznych, nie jest skuteczna, należy rozważyć wytworzenie szczelnego zespolenia pęcherzowo-skórnego, umożliwiającego samocewnikowanie w znacznie lepszych warunkach.

Zastosowanie cewników na stałe, zarówno przez cewkę jak i cystostomijnych, obarczone jest dużym ryzykiem powikłań oraz małym komfortem dla pacjentek i z tych powodów może być tolerowane jedynie jako leczenie krótkotrwałe.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Zatrzymanie moczu: przyczyny i leczenie

Zatrzymanie moczu to stan, gdy nie możesz opróżnić pęcherza moczowego. Nie jest do końca precyzyjne, gdyż nie rozstrzyga choćby czy jest on pełny, a odpływ utrudniony, czy też doszło np. do zatrzymania produkcji moczu. Stąd lekarze często posługują się także pojęciami:

  1. skąpomocz
  2. bezmocz
  3. ostre zatrzymanie moczu

Skąpomocz (łac. oliguria) to stan, gdy osoba dorosła na dobę oddaje ok. pół litra moczu (przy normie ok. 1,5 litra). Bezmocz (anuria) to spadek do 100 ml na dobę.

Ostremu zatrzymaniu moczu najczęściej towarzyszy silny ból, nie tylko przy próbie mikcji (oddania moczu).

Problem pojawia się nagle i najczęściej zatrzymanie jest od razu całkowite (nie ma nawet paru kropelek, słabszego strumienia, itp.).

To częste powikłanie kamicy moczowej lub gruczolaka stercza, prawdopodobnie wymagających interwencji chirurgicznej. Stąd: chory powinien jak najszybciej trafić do szpitala.

O skąpomoczu u niemowląt mówi się przy oddawaniu moczu poniżej 1ml na godzinę, na każdy kilogram ciała. U dzieci starszych – 0,5 ml. Generalnie trudno to ocenić w warunkach domowych.

Jeśli jednak pielucha jest sucha przez kilka godzin, inaczej niż dotychczas, rodziców powinno to zaniepokoić.

Jeśli macie w domu precyzyjną wagę, można sprawdzić czy dziecko rzeczywiście nie oddało moczu (od wagi pieluchy zużytej odliczamy wagę nowej).

Starsze dziecko powinno siusiać 5-7 razy na dobę. Kilkugodzinna przerwa w oddawaniu moczu z pewnością powinna nas zainteresować i skłonić do szybkiego kontaktu z lekarzem. Nie wahaj się dzwonić na pogotowie. Dowiesz się, co robić i ewentualnie gdzie dojechać samodzielnie.

Człowiek nie może nie oddawać moczu. Nerki są kluczowym filtrem całego organizmu. Jeśli układ moczowy nie będzie dłużej pracował sprawnie, życie jest zagrożone, choćby w wyniku zaburzeń wodno-elektrolitowych.

Wiele osób przestaje oddawać mocz w ilości dotychczasowej przy wysokiej gorączce i innych stanach zagrożonych odwodnieniem, jak np. wymioty czy biegunka.

Należy przy tym pamiętać, że samo odwodnienie zagraża zdrowiu, a skrajne: życiu. Jest szczególnie niebezpieczne u dziecka, a może do niego doprowadzić nieodpowiednia ilość dostarczanych płynów.

Sprawdź, ile płynów powinno spożywać twoje dziecko

Do częstych przyczyn zatrzymania moczu u dzieci należą:

U dorosłych, gdy dochodzi do zatrzymania moczu, rozważa się czynniki neurologiczne, np. udar, choroby mózgu, ucisk w obrębie kręgosłupa, powodujący, że chory przestaje kontrolować pęcherz.

U mężczyzn problem występuje częściej niż u kobiet, ze względu na budowę cewki moczowej (u panów łatwiej o jej niedrożność – jest dłuższa i węższa niż u kobiet). Wspomniana wcześniej kamica i problemy z gruczołem prostaty,, ale także opryszczka narządów płciowych sprzyjają zatrzymaniu moczu u panów.

Przyczyny zatrzymania moczu u kobiet to także:

  • choroby zapalne krocza,
  • zapalenie cewki moczowej,
  • zaburzenia czynności mięśnia wypieracza,
  • silne zaparcia,
  • stan przedrzucawkowy u ciężarnych (uwaga! stan zagrożenia życia)
  • problem z oddawaniem moczu po zabiegu ginekologicznym, także cesarskim cięciu (zwykle przechodzi szybko i samoistnie, ale wymaga intensywnej obserwacji pod kątem ewentualnego uszkodzenia moczowodów, stąd po zabiegu kobiety są zachęcane do jak najszybszego oddania moczu, by problem wykluczyć).

Inne przyczyny

  • skąpomocz pochodzenia przednerkowego, czyli nieraz bardzo ciężkich zaburzeń w krążeniu nerkowym, które utrudniają wytwarzanie moczu, jak wstrząs czy niewydolność serca,
  • skąpomocz pochodzenia nerkowego, czyli skutek uszkodzenia struktury nerek, np. ostra i przewlekła niewydolność nerek, kłębuszkowe lub śródmiąższowe zapalenie nerek, mocznica, wodonercze,
  • skąpomocz pochodzenia pozanerkowego, jak złośliwe nadciśnienie tętnicze, sarkoidoza,
  • zrosty pooperacyjne,
  • choroba pasożytnicza (schistosomatoza),
  • skutek uboczny stosowania leków, np. przeciwhistaminowych, przeciwdepresyjnych, przeciwbólowych.

Niezależnie od przyczyny dla zdrowia i życia pacjenta w pierwszej kolejności istotne jest jak najszybsze zapewnienie odpływu moczu.

Uwaga, bywa, że pacjenci, u których doszło do zatrzymania moczu sądzą, że problem zmienił charakter i teraz cierpią na nietrzymanie moczu. Tymczasem to tzw. moczenie paradoksalne, nietrzymanie moczu z przepełnienia. Jeśli dalsze powiększanie się pęcherza moczowego nie jest już możliwe, mocz mimowolnie wypływa z przepełnionego zbiornika.

Jeśli w cewce moczowej stwierdza się fizyczną przeszkodę (np. kamień, ciało obce), usuwa się ją i przepływ moczu zostaje przywrócony.

Przy stanach trudniejszych diagnostycznie, wymagających długotrwałego leczenia, także narządów odległych, doraźnie problem rozwiązuje się za pomocą cewnikowania.

Przy braku możliwości założenia cewnika, problemie przewlekłym, konieczna bywa cystostomia nabłonkowa (urostomia moczowodowa). Pacjent z systostomią wymaga regularnej opieki w poradni urologicznej.

Zatrzymanie moczu – Urinary retention

Zatrzymanie moczu jest niezdolność do całkowitego opróżnienia pęcherza . Początek może być nagły lub stopniowy.

W przypadku nagłego wystąpienia objawy to niemożność oddawania moczu oraz ból w dole brzucha.

Podczas stopniowego początku objawy mogą obejmować utratę kontroli pęcherza , łagodny ból podbrzusza i słaby strumień moczu. Tych problemów długoterminowych istnieje ryzyko zakażenia dróg moczowych .

Powoduje to zablokowanie z cewki moczowej , choroby nerwowe, niektóre leki, a słabe mięśni pęcherza. Zablokowanie może być spowodowane przez łagodnego przerostu gruczołu krokowego (BPH), zwężenia cewki moczowej , kamienie pęcherza moczowego , w przepukliny pęcherza , zaparcia lub nowotworów .

Problemy nerwowe może wystąpić z cukrzycą , urazu, problemy rdzenia kręgowego , udaru lub ciężkiego zatrucia metalami . Leki, które mogą powodować problemy obejmują leki przeciwcholinergiczne , leki przeciwhistaminowe , trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne , leki obkurczające błonę śluzową , cyklobenzaprinu , diazepam , NLPZ , amfetaminy i opiatów .

Diagnoza jest zazwyczaj oparta na pomiarze ilości moczu w pęcherzu po oddaniu moczu.

Leczenie zazwyczaj z cewnika za pośrednictwem cewki moczowej i podbrzuszu . Inne zabiegi mogą obejmować leków, aby zmniejszyć rozmiar prostaty, cewki moczowej rozszerzenie , a stent cewki moczowej lub operacji. Mężczyźni są częściej dotknięte niż samice. U mężczyzn w wieku powyżej 40 lat o 6 za 1000 rok są dotknięte. U mężczyzn powyżej 80 ° C zwiększa o 30%.

objawy i symptomy

Zatrzymanie moczu charakteryzuje się słabym strumieniem moczu z przepływem przerywanym, napinając, o poczuciu niepełnego wypróżnienia i wahania (opóźnienie między próbuje mocz i przepływ faktycznie początek).

Jak pęcherz pozostaje pełna, może to prowadzić do nietrzymania moczu , moczenie nocne (potrzeba oddawania moczu w nocy) i wysokiej częstotliwości. Retencja ostra, powodując całkowite bezmocz , jest stanem zagrożenia życia, jak pęcherz może rozciągnąć się do ogromnych rozmiarów, a być może oderwać jeśli nie zajmował się szybko.

Jeżeli pęcherz distends mało, staje się bolesne. W takim przypadku nie może być nadłonowy stały, tępy ból.

Wzrost ciśnienia pęcherza może również zapobiec przedostawaniu się moczu moczowodów lub nawet spowodować moczu przechodzi z powrotem moczowodów i dostać się do nerek, powodując wodonercze i ewentualnie Roponercze , niewydolność nerek i posocznicy. Osoba powinna iść prosto do oddziału ratunkowego lub A & E usługę jak najszybciej, jeżeli nie mogą oddawać mocz z bólem pełnego pęcherza.

przyczyny

Pęcherz moczowy

Prostata

Prącia cewka moczowa :

  • Wrodzone zawory cewki moczowej
  • Stulejka lub otworkowej meatus
  • Obrzezanie
  • Przeszkód w cewce moczowej, na przykład zwężenie (zwykle powodowane przez uszkodzenia lub STD), przerzut i wytrącony artrozy kryształów w moczu
  • Zmiany STD (rzeżączki powoduje liczne zwężenia, co prowadzi do „różaniec perełek” wygląd, podczas gdy Chlamydia zwykle powoduje jednego zwężenia)

Pooperacyjny

Czynniki ryzyka obejmują

  • Wiek: Starsze osoby mogą mieć zwyrodnienie z dróg nerwowych zaangażowanych w czynności pęcherza i może prowadzić do zwiększonego ryzyka wystąpienia pooperacyjnego zatrzymania moczu. Ryzyko pooperacyjnego zatrzymania moczu wzrasta do 2,11-krotnie dla osób starszych niż 60 lat.
  • Leki: antycholinergiczne i leki o właściwościach antycholinergiczne, alfa-adrenergicznych agonistów , opiatów , niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), blokery kanału wapniowego i beta-adrenergicznych , może zwiększyć ryzyko.
  • Znieczulenie: ogólne środki znieczulające podczas operacji może spowodować pęcherza atonii działając jako rozkurczowo na mięśnie gładkie. Anesthesics Ogólne może bezpośrednio ingerować w autonomicznej regulacji wypieracza tonu i predysponować ludzi do pęcherza overdistention i późniejszego przechowywania. Wyniki kręgosłupa znieczulenia u blokady odruchu mikcji . Znieczulenie podpajęczynówkowe wskazuje na większe ryzyko pooperacyjnego zatrzymania moczu w porównaniu do znieczulenia ogólnego.
  • Łagodny przerost prostaty : Mężczyźni z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego są w grupie zwiększonego ryzyka wystąpienia ostrego zatrzymania moczu.
  • Operacja powiązane: Operacyjne razy dłuższe niż 2 godziny, co może prowadzić do zwiększonego ryzyka pooperacyjnego zatrzymanie moczu 3-krotnie.

Chroniczny

Przewlekłe zatrzymanie moczu, które jest wynikiem zablokowania pęcherza, które mogą być albo w wyniku uszkodzenia mięśni lub uszkodzenie układu nerwowego.

Jeśli zachowanie jest spowodowane uszkodzeniami neurologicznymi, istnieje rozdźwięk między mózgu do komunikacji mięśni, co może sprawić, że niemożliwe, aby całkowicie opróżnić pęcherz.

Jeśli zachowanie jest spowodowane uszkodzeniem mięśni, to jest prawdopodobne, że mięśnie nie są w stanie zawrzeć tyle, aby całkowicie opróżnić pęcherz.

Najczęstszą przyczyną przewlekłej zatrzymanie moczu jest BPH. BPH jest wynikiem ciągłego procesu testosteronu przekształcany do dihydrotestosteronu , który stymuluje wzrost gruczołu krokowego.

W ciągu życia człowieka, prostata doświadcza stałego wzrostu ze względu na konwersję testosteronu do dihydrotestosteronu.

Może to spowodować prostatę naciskać na cewkę moczową i zablokowanie go, co może prowadzić do zatrzymania moczu.

Inny

Diagnoza

Ultrasonografia pokazano trabeculated ściany, obserwowane w postaci małych nieregularności głównie w lewo (górną część). Jest silnie związany z zatrzymaniem moczu.

Analiza przepływu moczu może pomóc w ustaleniu typu mikcji (oddawania moczu) wady. Typowe wyniki określone przez ultradźwiękowej pęcherzyka, to małą prędkość przepływu, strumień przerywany, i dużą ilość moczu zatrzymanego w pęcherzu po oddaniu moczu. Normalny wynik badania powinno być 20-25 ml / s szczytowe natężenie przepływu. Wtórnie mikcji moczu większa niż 50 ml znaczna ilość moczu i zwiększa możliwości powtarzających zakażenia dróg moczowych. U dorosłych w wieku powyżej 60 lat, 50-100 ml resztkowego moczu może pozostać po każdym z pustych przestrzeni, ze względu na zmniejszoną kurczliwość mięśnia wypieracza . W przewlekłej retencji, ultradźwięki pęcherza mogą wykazywać znaczące zwiększenie pojemności pęcherza (normalna ilość wynosi 400-600 ml).

Non-neurogenny przewlekłe zatrzymanie moczu nie ma standardowej definicji; jednak tomy moczu> 300 ml mogą być stosowane jako wskaźnik nieformalnego. Rozpoznanie zatrzymania moczu prowadzi się w okresie 6 miesięcy, 2 oddzielnych pomiarów objętości moczu 6 miesięcy. Pomiary powinny mieć PVR (po mikcji) objętości> 300 ml.

Określanie surowicy antygen specyficzny dla prostaty (PSA), mogą pomóc w diagnozowaniu lub wykluczyć raka prostaty, ale jest to również podniesione BPH oraz zapalenie gruczołu krokowego.

TRUS biopsji gruczołu krokowego (trans-odbytniczego ultradźwiękowych prowadzony) można rozróżnić tych warunkach prostaty. Surowica mocznika i kreatyniny kontrola może być konieczne, aby wykluczyć uszkodzenia nerek zwrotnym.

Cystoskopii może być potrzebne w celu zbadania moczu przejścia i wyklucza blokady.

W ostrych przypadkach, zatrzymania moczu, gdzie objawy towarzyszące w kręgosłupie lędźwiowym są obecne, takie jak ból, drętwienie (siodełka znieczulenia), parasthesias zmniejszyła odbytu sygnał zwieracza lub zmienione odruchami głębokimi MRI kręgosłupa lędźwiowego należy uznać dalszej oceny zespół ogona końskiego .

komplikacje

Woreczka na mocz osoby z postu obturacyjną diurezy

Zatrzymanie moczu występuje często bez ostrzeżenia. To jest w zasadzie niemożność przekazać moczu . U niektórych osób choroba rozpoczyna się stopniowo, ale w innych może pojawić się nagle.

Ostre zatrzymanie moczu jest stanem zagrożenia życia i wymaga natychmiastowego leczenia. Ból może być nie do zniesienia, gdy mocz nie jest w stanie wypłynąć. Ponadto, można rozwijać ciężkie pocenie się , ból w klatce piersiowej , niepokój i wysokie ciśnienie krwi .

Inni pacjenci mogą rozwijać stan podobny do wstrząsu i mogą wymagać przyjęcie do szpitala. Poważne powikłania nieleczonej zatrzymywania moczu obejmują pęcherza uszkodzenia i przewlekłą niewydolność nerek .

Zatrzymanie moczu jest schorzeniem leczony w szpitalu i szybciej jedna stara leczenie, tym mniej powikłań.

W dłuższym okresie, niedrożność dróg oddechowych może powodować:

Leczenie

W przypadku ostrego zatrzymania moczu, nietrzymania cewnikowania , umieszczeniu stentu prostaty lub cystostomia łagodzi retencję. W dłuższej perspektywie, leczenie zależy od przyczyny. BPH mogą reagować z alfa-bloker i 5-alfa-reduktazy, inhibitor leczenia lub chirurgicznie prostatektomii lub przezcewkową resekcji prostaty (TURP).

Zastosowanie alfa-blokerów może przynieść ulgę zatrzymania moczu następujące de-cewnikowania zarówno dla mężczyzn jak i kobiet. W przypadku, gdy cewnik nie mogą być negocjowane, nadłonowy przebicie można zrobić z igły punkcji lędźwiowej.

Lek

Niektórzy ludzie z BPH są traktowane z leków. Należą tamsulozynę odpocząć gładkie mięśnie szyi pęcherza moczowego i finasteryd i dutasteride aby zmniejszyć rozszerzenie prostaty. Te leki działają tylko na łagodnych przypadkach BPH, ale mają również łagodne skutki uboczne. Niektóre leki zmniejszają libido i może powodować zawroty głowy , zmęczenie i zawroty głowy .

Cewnik

Ostre zatrzymanie moczu leczy się umieszczeniu cewnika (małe cienką elastyczną rurkę) do pęcherza. Może to być albo przerywany cewnika lub cewnik Foleya , który jest umieszczony z małym nadmuchiwanym żarówką, która posiada cewnika w miejscu.

Przerywane cewnikowanie mogą być wykonywane przez pracownika służby zdrowia lub przez same osoby (czysty przerywany samodzielnego cewnikowania). Przerywane cewnikowanie wykonano w szpitalu jest sterylnym technika.

Pacjenci mogą być nauczane, aby użyć samodzielnego cewnikowania techniki w jednym prostym demonstracji, a to zmniejsza częstość infekcji z długoterminowych Cewnik Foleya.

Własna cewnikowanie wymaga prowadzenia postępowania Każdego 3 lub 4 godziny 4-6 razy dziennie.

Do ostrego zatrzymania moczu, leczenie wymaga pilnej umieszczenie cewnika moczowego. Stała cewnik moczowy może powodować dyskomfort i ból, który może trwać kilka dni.

Starsi ludzie z bieżących problemów może wymagać przerywanego cewnikowania kontynuował samodzielne (CISC). CISC ma mniejsze ryzyko infekcji w porównaniu do technik cewnikowania, które pozostają w organizmie. Wyzwania z CISC obejmują kwestie zgodności, jak niektórzy ludzie mogą nie być w stanie wprowadzić cewnik siebie.

Chirurgia

Przewlekłe wypaleniem moczowego może wymagać pewnego rodzaju chirurgicznym zabiegu. Choć obie procedury są stosunkowo bezpieczne, mogą wystąpić powikłania.

U większości pacjentów z łagodnym przerostem gruczołu krokowego (BPH), w procesie zwanym przezcewkową resekcji prostaty (TURP) może być przeprowadzone w celu złagodzenia pęcherza, niedrożność.

Powikłań chirurgicznych z TURP obejmują infekcje pęcherza, krwawienie z prostaty, bliznowacenia, niemożność utrzymywania moczu, i niemożność uzyskania wzwodu.

Większość z tych powikłań są krótkotrwałe, a większość osób w pełni odzyskać w ciągu 6-12 miesięcy.

Pozycji siedzącej unieważniając

Metaanalizy dotyczące wpływu mikcji pozycję na hydrodynamiki moczu u zdrowych mężczyzn i mężczyzn z LUTS wykazały, że w pozycji siedzącej, pozostały mocz w pęcherzu została znacznie zmniejszona.

Inne parametry, a mianowicie maksymalny przepływ moczu i czas wytwarzający puste przestrzenie były zwiększana i zmniejszana odpowiednio.

Dla zdrowych mężczyzn, nie został odnaleziony na wpływ tych parametrów, co oznacza, że mogą one oddawać mocz w dowolnym położeniu.

Epidemiologia

Zatrzymanie moczu jest częstym schorzeniem u starszych mężczyzn. Najczęstszą przyczyną zatrzymania moczu jest BPH. To zaburzenie zaczyna się około 50 roku życia, a objawy mogą pojawić się po 10-15 latach. BPH jest chorobą postępującą i zwęża szyi pęcherza moczowego, prowadząc do zatrzymania moczu.

W wieku 70 lat, prawie 10 procent mężczyzn mają pewien stopień BPH i 33% ma ją ósmym dekadzie życia.

Podczas BPH rzadko powoduje nagłe zatrzymanie moczu, stan może stać się widocznym w obecności niektórych leków ( ciśnienia krwi, pigułek, anty histaminy , przeciw chorobie Parkinsona leki), po znieczuleniu lub udar.

U młodych mężczyzn najczęstszą przyczyną zatrzymania moczu jest infekcja prostaty ( ostre zapalenie gruczołu krokowego ). Zakażenie nabyte podczas stosunku seksualnego i przedstawia z bólem krzyża, wydzielina prącia, niskiego stopnia gorączki i niemożność oddawania moczu.

Dokładne liczby osób z ostrym zapaleniem gruczołu krokowego nie jest znana, ponieważ wielu z nich nie zgłaszają się na leczenie. W Stanach Zjednoczonych, co najmniej 1-3 procent mężczyzn w wieku poniżej 40 lat rozwijać moczu trudności w wyniku ostrego zapalenia gruczołu krokowego.

Większość lekarzy i innych pracowników służby zdrowia są świadomi tych zaburzeń. Na całym świecie, zarówno ostre zapalenie gruczołu krokowego i BPH stwierdzono u mężczyzn wszystkich ras i grup etnicznych. Raki dróg oddechowych może powodować niedrożność dróg moczowych, ale proces jest bardziej stopniowe.

Rak pęcherza moczowego , gruczołu krokowego lub moczowodu może stopniowo blokować wydalanie moczu. Raka często występują we krwi w moczu , utratę wagi , ból w dole pleców i stopniowego rozciągnięcia na boki.

Zatrzymanie moczu u kobiet jest rzadkością, występujące w 1 100,000 rocznie, z żeńsko-męski częstością 1:13. Jest to zazwyczaj przemijające. Przyczyny UR u kobiet może być wieloczynnikowe i może być pooperacyjne i po porodzie. Szybka cewki moczowej catherization zwykle rozwiązuje problem.

Referencje

Linki zewnętrzne

Choroby starcze – nietrzymanie moczu

Nietrzymanie moczu (inkontynencja) to mimowolny i niekontrolowany wyciek moczu spowodowany wzrostem ciśnienia w brzuchu i parciem.

Bywa on wywołany gwałtownymi czynnościami, takimi jak śmiech lub kichnięcie. Jest to dolegliwość wstydliwa, indywidualna i najczęściej przemilczana.

Niesłusznie, ponieważ ten problem da się leczyć i warto o nim rozmawiać w odpowiedni sposób.

Z tekstu dowiesz się:

  • jakie są objawy i rodzaje inkontynencji,
  • jakie są najczęstsze powody nietrzymania moczu,
  • dlaczego diagnostyka jest tak ważna w przypadku nietrzymania moczu,
  • jak rozmawiać ze starszymi osobami, które zmagają się z nietrzymaniem moczu i jak zapobiegać temu schorzeniu.

Szacuje się, że nietrzymanie moczu dotyka od 2,5 do nawet 5 mln Polaków. Nietrzymanie moczu u mężczyzn jest zjawiskiem.

Schorzenie częściej dotyczy kobiet, a problem jest szczególnie nasilony w populacji osób starszych. 37 proc. kobiet doświadcza go pomiędzy 35. a 54. rokiem życia, natomiast 39 proc. po 65. roku życia.

Według WHO inkontynencja może dotyczyć nawet co trzeciej kobiety.

U osób starszych jest ona sporym problemem, który pogarsza jakość ich życia i bardzo często prowadzi do zaniechania aktywności. Ponadto chorzy często się do niego nie przyznają. Jak przeciwdziałać inkontynencji u seniorów z poszanowaniem ich intymności?

Nietrzymanie moczu – objawy i rodzaje inkontynencji u osób starszych

– Nietrzymanie moczu zwykle rozwija się powoli i może objawiać się na wiele sposobów. Pierwszym sygnałem jest nieoczekiwane popuszczenie niewielkiej ilości moczu podczas kaszlu bądź częste wizyty w toalecie.

To najodpowiedniejszy moment, by udać się na konsultacje do internisty, a w dalszym etapie zasięgnąć porady specjalisty (urologa, neurologa, a w przypadku kobiet także ginekologa) i rozpocząć świadomą profilaktykę – wyjaśniają eksperci Willi Łucja.

W zależności od stopnia zaawansowania choroby objawy mogą być różne – od gubienia kilku kropel podczas śmiechu, kaszlu czy kichnięcia, po niemożność utrzymania moczu przy pełnym pęcherzu. Wyróżniamy trzy główne typy nietrzymania moczu:

  • wysiłkowe nietrzymanie moczu (WNM) – mimowolne popuszczanie moczu zwykle podczas nagłego i silnego napięcia powłok brzusznych,
  • naglące nietrzymanie moczu (NNM) – niekontrolowana utrata moczu podczas parcia na pęcherz moczowy; do popuszczenia dochodzi zwykle w drodze do toalety,
  • nietrzymanie moczu z powodu przepełnienia pęcherza – do uwolnienia moczu dochodzi zwykle przy przepełnionym pęcherzu moczowym.

Nietrzymanie moczu – przyczyny

– Zmiany hormonalne i upływ czasu zmniejszają sprawność mięśni, które przestają być sprawne i elastyczne, przez co nie zamykają szczelnie ujścia pęcherza. To z kolei może powodować, że mocz wycieka wbrew woli osoby – wyjaśniają eksperci Willi Łucja.

Do najczęstszych przyczyn występowania inkontynencji zalicza się:

  • zwiotczenie mięśni miednicy, osłabienie cewki moczowej i obniżenie pęcherza,
  • starcze osłabienie mechanizmu zwieraczowego wskutek zmian hormonalnych, co prowadzi do pogłębienia WNM oraz do wzrostu nadreaktywności pęcherza moczowego,
  • infekcje układu moczowego,
  • kamica pęcherza moczowego,
  • zaparcia,
  • otyłość,
  • przebyte porody,
  • operacje ginekologiczne i urologiczne,
  • przerost gruczołu prostaty u mężczyzn,
  • brak możliwości szybkiego dojścia do toalety.

Nietrzymanie moczu – jak diagnozować?

Jak podkreślają specjaliści ośrodka, o problemie należy poinformować w czasie wizyty u lekarza rodzinnego, który ukierunkuje dalszą terapię. Po wnikliwym wywiadzie zleci odpowiednią diagnostykę, którą stanowi:

  • badanie USG,
  • cystoskopia,
  • posiew moczu,
  • badania urodynamiczne.

Powyższe badania i rozmowa z lekarzem są niezbędne, by wykluczyć inne przyczyny zaburzeń funkcji pęcherza, jak np. mięśniaki macicy, które mogą go uciskać, nasilając parcie.

– Bardzo ważne jest, aby osoba zmagająca się z inkontynencją szukała pomocy i rozwiązań, jakie zapewnia współczesna medycyna – przekonują eksperci Willi Łucja – Nietrzymanie moczu można i trzeba leczyć.

Tu ogromną rolę odgrywa również opiekun osoby starszej, który powinien mieć fachową wiedzę na temat schorzenia i kiedy zauważy problem, będzie mógł skutecznie na niego zareagować, nie naruszając godności osoby starszej.

Sytuacja nie jest komfortowa, dlatego opiekun musi kierować się empatią i taktem – tłumaczą specjaliści Willi Łucja.

Nietrzymanie moczu – troska o komfort osoby starszej

Nietrzymanie moczu to problem nie tylko zdrowotny, ale i społeczny. Osoby, które się z nim zmagają z powodu ogromnego stresu i skrępowania, zaczynają unikać relacji i kontaktów z innymi w obawie przed kompromitacją. Ponieważ w większości przypadków inkontynencji można zapobiec, warto przekonać seniora do:

  • codziennych ćwiczeń mięśni dna miednicy (tzw. mięśni Kegla),
  • rezygnacji z nałogów, np. palenia, które może nasilać kaszel,
  • picia odpowiedniej ilości płynów,
  • wspierania nóg na niewielkim podnóżku podczas oddawania moczu.

Opiekun powinien zachęcić osobę starszą do wizyty u lekarza i pilnować, aby podopieczny zastosował się do konkretnych zmian.

Dobrze jest zachęcić go do wykonywania ćwiczeń wzmacniających mięśnie miednicy i przepony – w tym celu wskazana jest odpowiednia rehabilitacja i świadome zaangażowanie osoby starszej w codzienny trening.

Warto też przekonać seniora do systematycznego chodzenia do toalety o określonej porze, a w przypadku demencji – zastosować pieluchomajtki.

Nietrzymanie moczu u osób starszych nie musi wiązać się ze wstydliwymi i krępującymi sytuacjami. Wystarczy szybka reakcja, odpowiednia diagnostyka i skorzystanie z wygodnych rozwiązań higienicznych, aby jakość życia seniora znacząco się polepszyła.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *