Zespół sudecka – przyczyny, objawy, badania, leczenie, rehabilitacja, ćwiczenia

Zespół Sudecka – przyczyny, objawy, badania, leczenie, rehabilitacja, ćwiczenia

Zespół Sudecka to bolesne obrzęki tkanek przystawowych, ograniczające ruch w stawie, z towarzyszącymi zmianami dystroficznymi w obrębie części miękkich i kostnych przystawowych. Powstały w następstwie zadziałania różnego rodzaju czynników – najczęściej pourazowych. Ujmując prościej, to choroba polegająca na stopniowym zaniku tkanki mięśniowej i kostnej.

Zespół Sudecka – przyczyny, objawy, badania, leczenie, rehabilitacja, ćwiczenia

Zespół Sudecka

Zespół Sudecka występuje pod różnymi nazwami. Najczęstsze to:

  • odruchowa dystorfia współczulna (RDS – Reflex Sympathetic Dystrophy);
  • kompleksowy zespół bólu regionalnego (CRPS – Complex Regional Pain Syndrome);
  • kauzalgia;
  • dystrofia;
  • dystrofia pourazowa;
  • zespół ramię-ręka.

Przyjmuje się, że aż około 30% osób cierpiących na zespół Sudecka przebyło uraz w obrębie kończyn. Do innych, prawdopodobnych przyczyn można zaliczyć:

  • uszkodzenie lub zapalenie nerwów;
  • zawał serca;
  • radikulopatie;
  • nowotwory;
  • nieprawidłowe lub zbyt ciasne unieruchomienie (np. opatrunkiem gipsowym);
  • przewlekłe zapalenie kości i stawów.

Rokowanie uzależnione jest od ciężkości choroby oraz zajętego obszaru ciała. Najlepsze wyniki daje leczenie w obrębie kończyny dolnej. W przypadku niewielkiego stopnia zaawansowania, objawy choroby mogą się całkowicie cofnąć po wprowadzeniu rehabilitacji. Choroba dotyczy głównie osób dorosłych, bardzo rzadko dzieci. Częściej występuje u kobiet.

Charakterystyka choroby

Zespół Sudecka obejmuje przeważnie stawy skokowe lub nadgarstkowe oraz palce dłoni. W przebiegu choroby wyróżnia się 3 okresy (ostry, dystrofii oraz zaniku).

  1. Okres ostry – dominuje w nim bardzo silny (piekący lub palący) ból, zarówno spoczynkowy jak i podczas wykonywania ruchów. Nie ogranicza się on jedynie do miejsca urazu, obejmuje również obszary sąsiednie. Skóra ma podwyższoną temperaturę ciała i może zmieniać swoje zabarwienie od ciemnoczerwonego, aż po fioletowe. Okres ostry może trwać od kilku tygodni do kilku miesięcy.
  2. Okres dystrofii – obejmuje nasilenie się bólu i stwardnienie obrzęków, pojawia się nadwrażliwość na zimno. Skóra na zajętej kończynie staje się sina, chłodna i wilgotna (efekt pogorszenia ukrwienia). Mogą pojawić się przykurcze w stawach, co jest wynikiem obkurczania torebek stawowych. Okres dystorfii może trwać nawet do 4 miesięcy od rozpoczęcia choroby.
  3. Okres zaniku – w większości przypadków choroba zatrzymuje się na drugim etapie, a następnie ustępuje do niemal normalnego stanu. Jednak okres zaniku jest nieodwracalny. Występuje od 6 do 12 miesiąca od wystąpienia choroby. Charakteryzuje się nadwrażliwością na zimno, zanikiem obrzęków, bolesnością dotykową oraz występowaniem cienkiej i bladej skóry. Zaniki mięśniowe są daleko posunięte, a stawy mają tendencję do zesztywnień podczas przyjęcia niewłaściwej pozycji.

Rozpoznanie w badaniach dodatkowych

W rozpoznaniu zespołu Sudecka można posługiwać się różnymi badaniami. Wszystko zależy od stanu pacjenta. Głównie wykorzystuje się badanie radiologiczne, które wykazuje plamisty zanik struktury kostnej, szczególnie w dystalnych częściach ciała (ręce i stopy).

Dodatkowo, jednak rzadko wykonywane są:

  • scyntygrafia
  • tomografia
  • elektroneurografia
  • MRI
  • blokady współczulne
  • ocena potliwości

Leczenie zespołu Sudecka

Zawsze należy podjąć kroki profilaktyczne. Mają one na celu niedopuszczenie do wystąpienia choroby. Profilaktyka polega na spożywaniu witaminy C, kontrolowanie opatrunku gipsowego, unoszeniu kontuzjowanej kończyny do góry w ciągu dnia, a także czynnych ruchach w kończynie oraz napinaniu mięśni. W razie konieczności należy podawać środki przeciwobrzękowe.

Nie stworzono idealnego planu leczenia dla pacjentów z zespołem Sudecka. Uzależniony jest on przede wszystkim od okresu choroby. Wymaga dużej ilości czasu oraz cierpliwości, zarówno ze strony pacjenta jak i terapeuty. Obejmuje farmakoterapię i fizjoterapię.

Farmakoterapia stosowana jest przez cały okres trwania choroby. Opiera się na podawaniu środków przeciwbólowych oraz niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Niektórzy wskazują na korzystne działanie kalcytoniny, jednak nie zostało to do końca udowodnione.

Zespół Sudecka – przyczyny, objawy, badania, leczenie, rehabilitacja, ćwiczenia

Każdy okres choroby cechuje się innym celem leczenia. Uznaje się, że w okresie pierwszym jest nim uśmierzenie bólu. W okresie drugim poprawa przepływu krwi, natomiast w trzecim wzmacnianie siły mięśniowej.

Fizykoterapia

Fizykoterapia jest bardzo pomocna w leczeniu zespołu Sudecka. Jednak należy wiedzieć, w jakim okresie można zalecić wykonywanie poszczególnych zabiegów.

Okres ostry – można zastosować zimnolecznictwo (krioterapię lub kąpiele oziębiające), jednak wyłącznie na kończynie zdrowej. Jest to próba wykorzystania efektu reakcji odruchowych.

Niewielkie obniżenie temperatury powinno automatycznie nastąpić na obszarze zajętym chorobą. W pozostałych okresach zwykle odradza się zimnolecznictwo, ponieważ występuje nadwrażliwość skóry na niskie temperatury.

W okresie ostrym zabronione jest wykonywanie zabiegów z ciepłolecznictwa.

Okres dystrofii – dopuszczalny jest podwodny masaż wirowy w letniej wodzie, laseroterapia, jonoforeza (wapnia lub z hydrokortyzonem), diadynamik, pole magnetyczne małej częstotliwości (natężenie od 6 do 10 mT) oraz delikatne automasaże.

Okres zaniku – zabiegi w tym okresie dobiera się indywidualnie do pacjenta, po szczegółowym zapoznaniu z przypadkiem.

Kinezyterapia

W okresie ostrym leczenie ruchem nie jest podstawą terapii, a ćwiczenia bierne są wręcz zakazane. Wskazane jest unieruchomienie kończyny, aby zmniejszyć dolegliwości bólowe. Jednak w ciągu dnia trzeba zmieniać jej pozycje ułożeniowe. Jeśli ból ulegnie zmniejszeniu, można wykonywać delikatne ćwiczenia czynne do zakresu bólu pacjenta.

Drugi i trzeci okres skupia się na ćwiczeniach czynnych.

W okresie trzecim choroba nie ustąpi, jednak zarówno ze względu na utrzymanie przez jak najdłuższy czas dobrego stanu mięśni, jak i ze względów psychicznych, należy w dalszym ciągu regularnie wykonywać ćwiczenia.

Pacjent ma świadomość działania, co również wpływa na jakość życia. Ćwiczenia mogą być czynne, zwiększające zakres ruchomości w stawach oraz oporowane.

Bardzo ważna jest kinezyterapia całej kończyny, nie tylko zajętego obszaru. Zatem, jeśli choroba dotyczy stawów nadgarstka, należy ćwiczyć także staw łokciowy oraz bark.

Kinesiotaping

Można również zastosować kinesiotaping w celu zmniejszenia obrzęków limfatycznych. Na poniższym filmie pokazujemy wykorzystanie aplikacji kinesiotaping na obrzęki kończyny dolnej na przykładzie pacjentki z naszego Centrum Fizjoterapeuty:

W tym przypadku oklejanie plastrami zostało zastosowane u kobiety w ciąży, ponieważ okres ten często może powodować powstawanie opuchlizny kończyn dolnych, w szczególności podudzi i stóp. Taki rodzaj aplikacji można wykorzystać również w chorobie jaką jest zespół Sudecka.

Bibliografia

  1. Mika T., Fizykoterapia, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa, 1996.
  2. Czerwiński E., Kompleksowy regionalny zespół bólowy (zespół Sudecka), Borgis 2004.
  3. Fiodorenko-Dumas Ż.,Pupka A., Rehabilitacja w chorobach naczyń obwodowych., MedPharm Polska 2011.
  4. Kruczyński J., Szulc A., Wiktora Degi Ortopedia i rehabilitacja. Wybrane zagadnienia z zakresu chorób i urazów narządu ruchu dla studentów i lekarzy, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa, 2015.

Polecane produkty:

Zespół Sudecka – przyczyny, objawy, badania, leczenie, rehabilitacja, ćwiczenia
Zespół Sudecka – przyczyny, objawy, badania, leczenie, rehabilitacja, ćwiczenia

Zespół Sudecka – przyczyny, objawy, badania, leczenie, rehabilitacja, ćwiczenia

Portal studentów fizjoterapii

Zespół Sudecka – przyczyny, objawy, badania, leczenie, rehabilitacja, ćwiczenia

Charakterystyka :

  • ból kończyn
  • zesztywnienie stawów
  • zaburzenia naczynioruchowe
  • w tkance kostnej można stwierdzić odbudowe i przebudowę beleczek kostnych
  • w szpiku kostnym tkanka ziarninowa ulega przemianom włóknistym
  • torebki stawowe i więzadła ulegają zwłóknieniu
  • dochodzi do zaburzenia odżywiania chrząstki
  • zmiany w naczyniach – kurcze naczyń włosowatych
You might be interested:  Malformacja naczyniowa – przyczyny, rodzaje, objawy, badania, leczenie

Przyczyny powstania zespołu :

  • po urazach
  • po martwicach tkanek miękkich
  • w wyniku złamań ( ucisk na mięśnie )
  • zbyt ciasny opatrunek gipsowy
  • niewłaściwe unieruchomienie kończyny
  • przewlekłe zapalenie kości i stawów
  • obwodowe uszkodzenia nerwów
  • choroby naczyń
  • zapalne choroby skóry

Proces chorobowy dotyczy palców ręki, również stopy. W chorobie tej możemy wyróżnić poszczególne okresy.

  • Przyczyny choroby
  • Zespół Sudecka – przyczyny, objawy, badania, leczenie, rehabilitacja, ćwiczenia1) okres ostryTrwa od kilku tygodni – kilku miesięcy
  • Charakterystyka :
  • silny, piekący ból powstały w wyniku urazu, rozszerzeniem naczyń, przekrwieniem
  • obrzęk
  • ucieplenie skóry
  • zabarwienie skóry na ciemnoczerwony lub fioletowy kolor
  • zanik mięśni
  • ograniczenie ruchu w stawach

objawy radiologiczne pojawiają się po 3-8tyg choroby

  • plamkowate odwapnienie kości dotyczy nasad i przynasad dalszych kości
  • dochodzi do zaniku struktury beleczkowatej kości

2) okres dystrofiiWystępuje w 6yg.-4miesiąca po zachorowaniu

Charakterystyka :

  • kurcz naczyń
  • wilgotna, chłodna, cienka, zanikła skóra
  • porost włosów na kończynach zahamowany
  • paznokcie stają się kruche i łamliwe
  • -postępuje zanik mięśniowy
  • ograniczenie ruchów biernych i czynnych w stawach postępuje
  • występują przykurcze oraz zesztywnienia stawów

3) okres zanikowyWystępuje w 6-12miesiącu od początku choroby

Charakterystyka :

  • przypomina zespól Volkmanna
  • cienka, błyszcząca, chłodna skóra
  • całkowite zesztywnienie stawów
  • zanik struktury kostnej
  1. Choroba może zatrzymać się na 1 lub 2 okresie lub całkowicie ustąpić, natomiast z 3 okres jest poważny i trudno jest choremu powrócić do pełnej sprawności.
  2. Leczenie :
  3. 1) w pierwszym okresie :
  4. Cel :
  • uśmierzenie bólu i zmniejszenie wzmożonego przepływu krwi

Środki

  • unieruchomienie w pozycji czynnościowej
  • ćwiczenia czynne wykonywane do granicy bólu
  • kąpiele oziębiające zdrowej kończyny ( wykorzystanie współdziałania odruchowej reakcji)
  • leczenie farmakologiczne
  • Przeciwwskazania :
    • zabiegów ciepłoleczniczych (spowodują jeszcze większe przekrwienie – a tego nie chcemy)
    • ćwiczenia bierne
  • 2) w drugim okresie :
  • Cel :
  • Środki
  • ćwiczenia czynne
  • kąpiele rozgrzewające zdrowej kończyny
  • kąpiele wirowe chorej kończyny
  • masaż za pomocą szczotki
  1. 3) w trzecim okresie :
  2. Cel :
  • wzmocnienie siły mięśniowej

Środki

  • aparaty korekcyjne przykurczów i zniekształceń kończyn
  • ćwiczenia z obciążeniem
  • Inne :Zastosować Kinesio Taping technika limfatyczna
  • Zespół Sudecka – przyczyny, objawy, badania, leczenie, rehabilitacja, ćwiczeniaBibliografia :Dega – Ortopedia i traumatologia
  • Żuk&Dziak – Ortopedia z traumatologią narządu ruchu

Nowotny – Zarys rehabilitacji w dysfunkcjach narządu ruchuIlustracje : MMG http://www.rsdfoundation.org/zh/ct_clinical_practice_guidelines.html

Masz ciekawy materiał który mógłby być opublikowny na naszej stronie? Przeslij go do nas!

Widzisz błąd? Prosimy daj nam znać: [email protected]

Podoba Ci się nasz artykuł? Pokaż go znajomym:

Zespół Sudecka

Październik 09, 2018 Zespół Sudecka – przyczyny, objawy, badania, leczenie, rehabilitacja, ćwiczenia

Zespół Sudecka nazywany równie często „kompleksowym regionalnym zespołem bólowym” (KZBR) dotyczy patologicznych zmian lokalizujących się w obrębie kończyny górnej lub dolnej, w konsekwencji nieprawidłowych reakcji ze strony układu współczulnego na uraz. W przebiegu choroby obecne są reakcje zapalne, które doprowadzają do typowego zaniku kości.

Etiologia zespołu Sudecka, do dnia dzisiejszego nie jest całkowicie wyjaśniona, patologiczne zmiany zdecydowanie najczęściej pojawiają się jako konsekwencja urazu (blisko 90% przypadków).

Zespół Sudecka charakteryzuje się przebiegiem fazowym (3 fazy), o odmiennych objawach w poszczególnych okresach choroby.

Etiologia Zespołu Sudecka

Schorzenie zostało opisane w 1900 roku przez chirurga Paula Sudecka i przez wiele lat od jego odkrycia przedstawiane były różne teorie jego powstawania. Jednak żadna z przedstawianych przyczyn nie wyjaśniała patogenezy schorzenia.

Blisko 90% przypadków zespołu Sudecka jest powikłaniem urazów:

  • złamanie kości (przede wszystkim złamanie kości promieniowej typu Collesa)
  • stłuczenia tkanek miękkich
  • oparzenia/odmrożenia
  • urazy w obrębie stawów
  • uszkodzenia nerwów

Zespół Sudecka występuje najczęściej u osób w wieku 30-50 lat, zdecydowanie częściej u kobiet niż u mężczyzn. Zmiany lokalizują się przede wszystkim w kończynach, częściej w górnej niż dolnej (najczęściej w obrębie nadgarstka). Patologiczne zmiany w obrębie kończyny dolnej mają inny przebieg kliniczny. 

Wśród czynników predysponujących do wystąpienia zespołu Sudecka wymienia się:

  • nieprawidłowo i zbyt ciasno założony opatrunek gipsowym (ucisk kończyny, unieruchomienie w nieprawidłowej pozycji)
  • choroba niedokrwienna serca
  • udar mózgu
  • zawał serca
  • uszkodzenia rdzenia kręgowego
  • stosowanie leków przeciwgruźliczych oraz barbituranów, cyklosporyny A,
  • zespół cieśni nadgarstka
  • zaburzenia hormonalne
  • choroby skóry o charakterze zapalnym
  • zabiegi chirurgiczne w obrębie kończyn
  • palenie papierosów

Zespół Sudecka – przebieg fazowy

Zespół Sudecka charakteryzuje się bardzo silnymi dolegliwościami bólowymi, których nasilenie jest nieproporcjonalnie duże w stosunku do rozległości urazu. Poza bólem pojawiają się także: zaczerwienienie, zasinienie, obrzęk oraz podwyższona ciepłota.

W obrazie klinicznym wyróżnia się 3 okresy schorzenia :  

Okres ostry rozwija się najczęściej kilka dni po urazie i może trwać nawet do 3 miesięcy.

Dominują bardzo silne, samoistne dolegliwości bólowe, które obejmują zdecydowane większy obszar niż wynika z wielkości urazu.

Pojawia się także przeczulica, która objawia się prowokowaniem oraz gwałtownym narastaniem silnego bólu, w konsekwencji dotyku. Widoczne są także zmiany świadczące o niewydolności układu autonomicznego:

  • sinienie skóry (skóra ciemnoczerwona/ fioletowa)
  • obrzęk
  • podwyższona ciepłota
  • potliwość
  • pobudzony wzrost włosów i paznokci

Utrzymujące się dolegliwości prowadzą do stopniowego ograniczania ruchomości stawowej, a także zaników mięśniowych. Po kilku tygodniach w obrazie radiologicznym stwierdza się już plamkowy zanik kości.

Okres dystrofii rozpoczyna się zwykle około 3 miesiąca od uszkodzenia i charakteryzuje się stałymi dolegliwościami bólowymi. Skóra staje się wilgotna, chłodna i cienka, z upośledzonym owłosieniem (często zauważalne jest wypadanie włosów w obrębie chorej części ciała).

W okresie dystrofii dochodzi także do narastania patologii ze strony układu ruchu: postępujący zanik mięśniowy oraz ograniczenie ruchomości stawowej objawiające się przykurczami i sztywnością.

Badanie RTG wskazuje na widoczny zanik kości beleczkowej oraz ścieńczenie warstwy korowej kości – zaciera się struktura kostna.

Ostatni okres trwa od 3 do 12 miesięcy od momentu pierwszych dolegliwości bólowych. Zachodzące zmiany ulegają utrwaleniu, skóra staje się gładka, błyszcząca i zasiniona, a zmiany w układzie ruchu są już bardzo znaczące. Dochodzi do trwałych przykurczy stawowych, zaników mięśniowych oraz zaniku struktury kostnej. Zmiany najczęściej mają charakter nieodwracalny.

Diagnostyka Zespołu  Sudecka

Diagnostyka zespołu Sudecka obejmuje badanie fizykalne oraz dodatkowe badania obrazowe.

W badaniu należy zwrócić uwagę na postępujący charakter dolegliwości bólowych pomimo prowadzonego leczenia złamania, a także objawy ze strony układu autonomicznego, takie jak: podwyższona ciepłota, zasinienie, przeczulica oraz patologiczna reakcja na zimno. W badaniu aparatu ruchu stwierdza się ograniczenia ruchomości stawowej.

Wśród badań dodatkowych wykorzystuje się jedynie obraz RTG oraz badanie scyntygraficzne. Wykonanie rezonansu magnetycznego nie jest uzasadnione, gdyż nie wnosi ono żadnych informacji. W obrazie radiologicznym  zauważalne są zmiany objawiające się początkowo osteopenią, przekształcające się w typowe plamiste zaniki kości. Jednak zmiany te są zauważalne dopiero około 4 tygodnia od urazu.

  • Badanie scyntygraficzne pokazuje zwiększony wychwyt izotopu przez komórki kości, co świadczy o toczącym się procesie w obrębie kości.
  • Badanie  scyntygraficzne – jest to czynnościowe badanie obrazujące metabolizm tkanki kostnej oraz zmiany morfologiczne w obrębie układu kostnego.
You might be interested:  Wkłady koronowe – inlay, onlay, overlay – wskazania, etapy wykonywania, alternatywa

Badanie polega na dożylnym podaniu pacjentowi znacznika izotopowego, który fizjologicznie wychwytywany jest przez komórki kostne.

Profilaktyka zespołu Sudecka

W związku z tym, iż do tej pory nie został opracowany żaden wiarygodny i skuteczny program postępowania leczniczego, bardzo duże znaczenie odgrywa profilaktyka, która ma nie dopuścić do rozwinięcia się zespołu Sudecka.

Podstawowym celem profilaktyki jest eliminowanie  czynników pourazowych, które mogą prowokować zespół Sudecka. Objawami, na które należy przede wszystkim zwracać uwagę są:

  • obrzęk
  • utrudniony odpływ krwi
  • ból

Dużej uwagi wymaga także stosowanie leczenia opatrunkiem gipsowym, który musi być odpowiednio dopasowany. Zbyt ciasny opatrunek prowokuje ucisk na struktury, a w konsekwencji prowadzi do  zaburzenia krążenia.

Kolejnym etapem profilaktyki jest edukacja pacjenta w zakresie postępowania przeciwobrzękowego. Zalecane jest:

  • częste unoszenie kończyny w ciągu dnia oraz spanie w pozycji z kończyną ułożoną na poduszce
  • czynne ruchy palców
  • naprzemienne, izometryczne napięcia mięśniowe – pobudzenie krążenia krwi, poprzez „pompowanie”

Równie ważnym aspektem postępowania profilaktycznego jest suplementacja witaminy C. Doniesienia naukowe informują, iż stosowanie witaminy C pięciokrotnie zmniejsza ryzyko wystąpienia zespołu Sudecka będącego konsekwencją urazu.

Leczenie zespołu Sudecka

Głównym celem leczenia jest całkowite ustąpienie objawów lub zatrzymanie postępujących zmian na poziomie 1 lub 2 okresu. Dopuszczenie do trwałych zmian charakterystycznych dla okresu 3 bardzo poważnie utrudnia choremu powrót do pełnej sprawności.

Wczesne i kompleksowe postępowanie lecznicze daje szansę uzyskania poprawy nawet u około 80% pacjentów.

Postępowanie  lecznicze różni się w zależności od okresu chorobowego, i tak:

1) W okresie ostrym postępowanie ma charakter przeciwobrzękowy i przeciwbólowy. Początkowo stosuje się unieruchomienie, które zapewnia odpowiednie warunki gojenia dla tkanki kostnej. W tym samym czasie wskazane jest także regularne chłodzenie kończyny, które uśmierza dolegliwości bólowe oraz zmniejsza obrzęk.

Przewlekle utrzymujące się dolegliwości bólowe wymagają podania NLPZ(niesteroidowych leków przeciwzapalnych) oraz leków przeciwbólowych. Zastosowanie mają także blokady obwodowe, które przerywają patologiczny odruch ze strony układu autonomicznego.

Ważnym elementem postępowania jest rehabilitacja, które obejmuje zarówno czynne ćwiczenia w zakresie całej kończyny oraz zabiegi fizykoterapeutyczne:

  • krioterapia
  • laseroterapia
  • jonoforeza (prąd stały) lignokainowo-wapniowa
  • magnetoterapia
  • stymulacja TENS

OKRES I – CEL

Uśmierzenie bólu oraz zmniejszenie wzmożonego przepływu krwi2) W okresie dystrofii kontynuuje się dotychczasowe postępowanie, z naciskiem na poprawę krążenia. Ćwiczenia prowadzone są z większą intensywnością oraz w większych zakresach ruchu – do granicy bólu.

  1. W trakcie leczenia zastosowanie mają także preparaty poprawiające ukrwienie i uwapnienie tkanki kostnej oraz powtarzane ostrzykiwania lignokainą.
  2. W ostateczności, przy braku jakiejkolwiek poprawy wykonuje się zabieg sympatektomii, który polega  na zniszczeniu nerwu w układzie współczulnym, co zwiększa przepływ krwi oraz redukuje dolegliwości bólowe.
  3. OKRES II – CEL
  4. Poprawa krążenia krwi 

3) Okres atrofii charakteryzuje się nieodwracalnością patologicznych zmian. Prowadzone postępowanie oparte jest przede wszystkim na rehabilitacji:

  • ćwiczenia czynne
  • ćwiczenia czynne z oporem
  • ćwiczenia zwiększające zakresy ruchomości

W przypadkach dużych zaburzeń i zniekształceń, konieczne są zabiegi korekcyjne, które redukują zaburzenia biomechaniczne. Leczenie operacyjne wymaga bezpośredniej współpracy z rehabilitacją, która ma za zadanie wzmocnić aparat ruchu i utrzymać efekty zabiegu.

OKRES III – CEL

Wzmocnienie siły mięśniowej oraz poprawa ruchomości

Zespół Sudecka ze względu na swoje niejasne pochodzenie nadal stanowi bardzo duże wyzwanie dla lekarzy i rehabilitantów. Brak znajomości przyczyny prowokującej zespół Sudecka sprawia, że leczenie ma charakter objawowy, co nie zawsze przynosi zamierzone efekty.

Dlatego bardzo ważnym elementem jest profilaktyka, która obejmuje przede wszystkim opiekę nad chorym po złamaniu w obrębie kości promieniowej (złamanie Collesa). Profilaktyka skupia się na kontroli ucisku przez opatrunek gipsowy, szybkiej redukcji obrzęku oraz wspomaganiu krążenia krwi.

Na każdym etapie choroby zalecane jest także postępowanie rehabilitacyjne, które wykorzystuje zabiegi z zakresu fizykoterapii oraz czynne ćwiczenia kończyny.

  • Przypadki utrzymujących się dolegliwości bólowych lub postępujących zmian wymagają bardziej radykalnych kroków: farmakoterapia, blokady obwodowe, a także sympatektomia.
  • Tylko wczesne i kompleksowe leczenie daje szansę na powrót chorego do zdrowia i pełnej sprawności.
  • Autor:

mgr Katarzyna KumorFizjoterapeuta

Zespół Sudecka – przyczyny, objawy, leczenie

Dokładna przyczyna powstawania zespołu Sudecka nie została jeszcze precyzyjnie określona. Jedyne, co jest wiadome na ten temat, to fakt, że na jego pojawienie się ma wpływ dysfunkcja nerwów współczulnych. Ponadto ryzyko jego wystąpienia zwiększają:

  • stłuczenia tkanek miękkich
  • oparzenia i odmrożenia
  • złamania kości
  • uszkodzenia nerwów
  • powikłania związane z urazem stawów

Na podstawie badań można założyć, że ryzyko wystąpienia zespołu Sudecka jest większe u osób, które przeszły udar mózgu, zawał serca, a także mają zaburzenia hormonalne lub chorobę wieńcową.

Przyczyną pojawienia się zespołu Sudecka może być także złe założenie opatrunku gipsowego – w tym przypadku przez dłuższy czas do unieruchomionej w nieprawidłowej pozycji kończyny nie dopływa wystarczająca ilość krwi.

Zespół Sudecka – objawy

Zespół Sudecka podzielony został na trzy fazy. W każdej występują inne objawy:

  • faza pierwsza, hipertoniczna – ograniczona ruchomość stawu, silny ból i obrzęki, czerwona barwa skóry wraz z jej podwyższoną temperaturą, postępujący zanik mięśni, odwapnienie kości. Czas trwania tej fazy może wynosić od trzech tygodni do dwóch miesięcy
  • faza druga, dystroficzna – trwa od sześciu tygodni do czterech miesięcy, a jej objawy to dalszy zanik mięśni, zesztywnienia i przykurcze stawów, duża łamliwość paznokci oraz cienka, wilgotna i chłodna skóra. Mogą także wypadać włosy w sąsiedztwie chorej części
  • faza trzecia, atroficzna – błyszcząca skóra, zanik mięśni i struktury kostnej, pełne zesztywnienie stawów

Zespół Sudecka – leczenie

Wykrycie zespoły Sudecka może zostać wykryte po zauważenie objawów oraz ocenie stanu kości na podstawie zdjęcia RTG. Dla potwierdzenia tego schorzenia wykonuje się scyntygrafię kości. Szybko podjęta interwencja może zapobiec pojawieniu nieodwracalnych zmian.

You might be interested:  Zgryz przewieszony – leczenie u ortodonty i aparatem

Leczenie polega zarówno na fizjoterapii, jak i przyjmowaniu odpowiednich leków. W przypadku środków farmakologicznych są to leki poprawiające uwapnienie kości, przeciwbólowe i przeciwzapalne oraz witamina C. Fizjoterapia obejmuje takie zabiegi, jak:

  • laseroterapię
  • krioterapię
  • diadynamik
  • magnetoterapię
  • jonoforezę lignokainowo-wapniową

W bardzo rzadkich przypadkach przeprowadza się sympatektomię – usuwanie nerwów we współczulnym w układzie nerwowym – co ma na celu usprawnienie przepływu krwi ograniczenie bólu. Jest to jednak zalecane tylko w przypadku, gdy ćwiczenia nie przynoszą pożądanego rezultatu.

Zespół Sudecka – profilaktyka

Jeśli wykryty zostanie zespół Sudecka, można zastosować leczenie zachowawcze. Dla pierwszej fazy są to ćwiczenia wolne i czynne, przy drugiej niezbędna może okazać się terapia zajęciowa, a także ćwiczenia czynne, kontrlateralne i ipislateralne. Faza trzecia to ćwiczenia czynne z oporem oraz zwiększenie zakresu ruchomości.

Dlaczego warto ćwiczyć jogę?

Zespół Sudecka – jak rozpoznawać i jak leczyć?

Zespół Sudecka – jest to stosunkowo rzadka choroba, która powoduje stopniowy ubytek kości i zanik masy mięśniowej.

Jest najczęściej powikłaniem stłuczeń, odmrożeń, oparzeń, urazów, uszkodzeń nerwów lub złamań kości (zwłaszcza nadgarstka.

) Przeważnie jest wynikiem nieprawidłowej reakcji układu nerwowego odpowiedzialnego za pobudzenie i mobilizację organizmu (tzw. układ współczulny) na doznany uraz. 

Co wywołuje zespół Sudecka?

Pochodzenie tego schorzenia nie jest do końca znane, niemniej wskazuje się, że jest ono konsekwencją nieprawidłowej aktywności nerwów współczulnych unerwiających daną część ciała.

Istnieje natomiast kilka czynników, które mogą znacznie podnieść ryzyko pojawienia się zespołu Sudecka. Wśród nich jest m.in. powikłanie po wcześniejszym złamaniu kości lub uszkodzeniu tkanek miękkich.

Także odmrożenia, oparzenia albo uszkodzenia nerwów mogą przyczynić się do pojawienia się tego schorzenia.

Przebieg choroby to szereg reakcji zapalanych w dotkniętej problemem okolicy, które doprowadzają do stopniowych ubytków w kościach i zaniku mięśni.

Dodatkowymi czynnikami, które mogą przyczynić się do wystąpienia zespołu Sudecka są także: zawały serca, udary mózgu, uszkodzenia rdzenia kręgowego, zespół cieśni nadgarstka.

Należy także zwracać uwagę na nieprawidłowo i zbyt ciasno założony gips. Wg statystyk, schorzenie częściej dotyka kobiet niż mężczyzn.

Jak rozpoznać zespół Sudecka?

Schorzenie może zostać łatwo pomylone z innymi chorobami, w których dochodzi do zaniku mięśni (tzw. dystrofii). Prawidłowa diagnoza polega na rozpoznaniu pięciu typowych reakcji:

  • fizykalne objawy zaburzeń (np. zasinienie skóry)
  • zwiększona bolesność uciskowa
  • samoistny ból
  • zwiększona potliwość
  • miejscowa osteoporoza

Aby diagnoza była pewniejsza należy wykonać zdjęcie RTG, które pozwoli określić stopień zaniku kości. Przebieg choroby dzielony jest na 3 fazy i jest zależna od zaawansowania występujących dolegliwości:

  1. Faza ostra (hipertoniczna) – trwa od kilku tygodni do kilku miesięcy. Występuje piekący ból, będący konsekwencją urazu, oraz obrzęk, zabarwienie skóry na ciemnoczerwony lub nawet fioletowy kolor. Obserwuje się także rozszerzenie naczyń krwionośnych. W fazie ostrej zespołu Sudecka rozpoczyna się proces zaniku mięśni i związane z nim ograniczenie ruchomości stawu
  2. Faza dystroficzna – zazwyczaj rozpoczyna się po około 3 miesiącach. Występują stałe dolegliwości bólowe. Skóra staje się delikatna, chłodna i wilgotna. W obszarze objętym chorobą z reguły dochodzi do utraty owłosienia. Postępuje zanik mięśni oraz ograniczenie ruchomości stawów, które objawia się przykurczami i sztywnością. W badaniu RTG zauważymy zacieranie się struktury kostnej spowodowane ścieńczeniem warstwy korowej kości.
  3. Faza atroficzna – pojawia się po około 6-12 miesiącach od pierwszych oznak wystąpienia choroby. W tym okresie skóra staje się gładka, błyszcząca i sina. Możliwy jest widoczny zanik struktury kostnej oraz zaniki mięśni, które prowadzą do stałych przykurczy i znacząco utrudniają wykonywanie codziennych ruchów. W fazie atroficznej powrót do pełnej sprawności jest już mocno utrudniony, czasem nawet niemożliwy, a zmiany mają często charakter nieodwracalny.

Skuteczne leczenie zespołu Sudecka

Zespół Sudecka to schorzenie, które wymaga szybkiego rozpoznania oraz natychmiastowego wdrożenia odpowiedniego leczenia. W innym wypadku może dojść do upośledzenia objętej chorobą części ciała, a w skrajnych przypadkach nawet do kalectwa. Istotą choroby jest bowiem postępujący zanik mięśni oraz zesztywnienie stawów.

Leczenie Zespołu Sudecka uchodzi za bardzo trudne i długotrwałe. Najlepsze rokowania uzyskamy rozpoczynając leczenie w pierwszej, ostrej fazie choroby. Kurację rozpoczyna się poprzez zastosowanie leków przeciwobrzękowych i przeciwzapalnych. Do tego dochodzi odpowiednia fizjoterapia, która przynosi znaczną poprawę.

Podczas przebiegu choroby bardzo istotne jest postępowanie przeciwobrzękowe. Gdy ognisko Zespołu Sudecka umiejscowione jest np.

w nadgarstku, to pierwsze ćwiczenia wykonujemy gdy kończyna jest jeszcze w gipsie. Mogą to być np. czynne ruchy palców, częste unoszenie kończyny w ciągu dnia.

Pomogą też naprzemienne izometryczne napinanie mięśni dłoni, tzw. „pompowanie” – komentuje fizjoterapeutka Karolina Hertman.

Jeśli leczenie nie zostanie wdrożone na czas – może dojść do zaniku kości, utraty owłosienia, powstania przykurczy oraz znacznego osłabienia kondycji skóry. Bardzo często stosuje się także takie metody jak: krioterapia, laseroterapia czy magnetoterapia, a w niektórych przypadkach usuwa się nerwy we współczulnym układzie nerwowym.

Istnieją także metody, które pomogą przyspieszyć powrót do sprawności i zniwelują uciążliwe dolegliwości bólowe. Jednym z rozwiązań może być zastosowanie terapii leczenia za pomocą rezonansu magnetycznego w systemie MBST.

Przede wszystkim poprawi ona trofikę w tkankach, co z kolei pozwoli na szybkie wchłonięcie się opuchlizny, zredukowanie tkliwości i potliwości.

W efekcie prowadzi do regeneracji tkanki kostnej w stawach śródręczno-paliczkowych, co może przełożyć się na zwiększenie ruchomości kończyny.

Terapia rezonansem magnetycznym MBST®

Terapia rezonansem magnetycznym w systemie MBST® została opracowana przez lekarzy, fizyków, biologów i inżynierów. System terapii MBST® wykorzystuje technologię rezonansu magnetycznego w celu pobudzania procesów regeneracyjnych i uśmierzania bólu. Służy do regeneratywnej stymulacji komórek, czyli odbudowy tkanek utraconych czy uszkodzonych, odbudowy kości i chrząstek.

Zaawansowany system terapii rezonansem magnetycznym MBST® umożliwia skuteczne i niemające efektów ubocznych zabiegi w zakresie chorób układu mięśniowo-szkieletowego. Dzięki temu możliwe jest efektywne leczenie m.in.

przyczyn zwyrodnieniowych chorób stawów, urazów sportowych i powypadkowych, a także schorzeń kości i stawów (takich jak artroza czy osteoporoza). Ich celem jest utrzymanie zdrowia i jakości życia w zaawansowanym wieku.

Źródło informacja prasowa / mbst-terapia.pl

To 5 najczęściej kupowanych leków na grypę i przeziębienie. Pokazujemy je w kolejności alfabetycznej.

ASPIRIN C/BAYER | FERVEX | GRIPEX | IBUPROM | THERAFLU

Do którego z nich masz zaufanie? Prosimy, oceń wszystkie.Dziękujemy za Twoją opinię.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *