Złamanie łopatki – przyczyny, objawy, leczenie, rehabilitacja

Złamanie obojczyka jest dość powszechnym urazem i stanowi około 5 procent wszystkich złamań u osób dorosłych. Bardzo rzadko złamaniu ulegają oba obojczyki.

Do urazu dochodzi najczęściej w wyniku upadku na wyprostowane ramię, na które wywierany jest duży nacisk prowadzący do pęknięcia kości lub bezpośredniego upadku na bark. Złamany obojczyk może utrudniać poruszanie ręką i jest bardzo bolesny, dlatego wymaga pomocy ortopedycznej.

W większość przypadków unieruchamia się ramę, aby powstrzymać ruch kończyny górnej podczas procesu gojenia się kości. Jednak w przypadku bardziej skomplikowanych złamań, gdy dochodzi do przemieszczenia się kawałków kostnych, może być konieczna operacja w celu anatomicznego ustawienia odłamów i odzyskania długości obojczyka.

Podstawowe funkcje obojczyka

Obojczyk jest jedną z głównych kości obręczy barkowej, która ma smukły, nieco esowaty kształt. Jest łącznikiem pomiędzy mostkiem a łopatką, tworząc na swoich końcach (bliższym i dalszym) stawy: mostkowo-obojczykowy i barkowo-obojczykowy. Choć stawy te mają niewielką ruchomość, to pełnią bardzo ważną rolę dla stabilności obręczy barkowej.

Złamania obojczyka mogą się przydarzyć osobom w każdym wieku. U dzieci występują jeszcze częściej. Każde złamanie obojczyka jest inne. Większość z nich występuje w środkowej części, która nie jest wzmocniona przez więzadła i mięśnie. Rzadziej obojczyk pęka w miejscu przyczepu do klatki piersiowej lub łopatki.

W zależności od siły uderzenia, może on jedynie pęknąć bez przemieszczenia się lub rozpaść się na wiele kawałków.

Jak dochodzi do złamania obojczyka?

Do urazu może dojść podczas upadku lub w wyniku różnego rodzaju wypadków komunikacyjnych z udziałem np. samochodu i roweru, gdzie dochodzi do lądowania  na ramieniu. Bardzo częstą przyczyną złamanych obojczyków są kontuzje sportowe.

W dużym stopniu dotyczy to ludzi młodszych, gdyż obojczyk w pełni twardnieje po ukończeniu dwudziestego roku życia. Najbardziej narażone na tego typu urazy są osoby uprawiające tzw. sporty kontaktowe jak: hokej na lodzie, piłka nożna, piłka ręczna czy rugby.

Głównym czynnikiem złamania obojczyka jest upadek, szczególnie występujący przy dużych prędkościach. Dlatego tak dużo jest tego typu uszkodzeń w narciarstwie zjazdowym, kolarstwie lub na deskorolce.

Objawy złamanego obojczyka

Głównymi objawami złamanego obojczyka jest ostry ból w obrębie barku, uniemożliwiający poruszanie kończyny górnej, któremu mogą towarzyszyć zawroty głowy i nudności. Innymi oznakami złamania mogą być: widoczne przemieszczenie elementów kostnych, zwiotczenie i opadnięcie ramienia w dół, duży miejscowy obrzęk, wyraźne trzeszczenie kości przy próbie podniesienia ramienia do przodu.

Gdy dojdzie do złamania obojczyka:

  • ostry ból obojczyka,
  • niezdolność do poruszania ramieniem,
  • tkliwość w dotyku,
  • obrzęk, siniak,
  • guz, uwypuklenie obszaru złamania.

Jak postępować w przypadku złamania obojczyka?

Pierwsza pomoc przy złamaniu obojczyka jest bardzo ważna. Polega przede wszystkim na unieruchomieniu kończyny w stawie barkowym. Ma to zapobiec przesuwaniu się odłamów kostnych, co mogłoby znacząco komplikować proces leczenia.

W tym celu najlepiej zastosować ortezę barku lub kamizelkę ortopedyczną, która przytrzymuje kończynę górną do klatki piersiowej. Oczywiście większość złamań obojczyka ma miejsce w terenie, gdzie nie mamy dostępu do tego typu specjalistycznego sprzętu.

W takiej sytuacji należy wykonać prowizoryczny temblak, przytrzymując kończyną górną przy tułowiu za pomocą np. chusty trójkątnej. Z tak zabezpieczonym barkiem należy jak najszybciej udać się do specjalisty.

Badanie lekarskie

W przypadku podejrzenia złamania obojczyka, diagnostyka rozpoczyna się od wywiadu lekarskiego i badania fizykalnego. Ortopeda będzie chciał się dowiedzieć, w jakich okolicznościach doszło do urazu, a następnie przejdzie do badania ramienia. Złamaniu obojczyka zwykle towarzyszy deformacja powierzchni kości lub guz.

Bardzo rzadko dochodzi do przebicia się kości przez skórę. Złamane końce obojczyka w miejscu przerwania mogą powodować obrzęk skóry. Podczas badania palpacyjnego, delikatny nacisk w miejscu zgrubienia powoduje  ból.

Ważnym elementem tego badania jest sprawdzenie, czy nerwy lub naczynia krwionośne nie zostały uszkodzone w momencie złamania. W diagnostyce bardzo pomocne jest badanie obrazowe.

RTG może pomóc zlokalizować złamanie i dostarczyć więcej szczegółowych informacji o jego rodzaju , a przy okazji aby wykluczyć współistnienie złamaniu obojczyka dodatkowych obrażeń w obrębie barku. Czasami zleca się tomografię komputerową, by bardziej szczegółowo zobaczyć szczelinę złamania.

Złamanie łopatki – przyczyny, objawy, leczenie, rehabilitacja

Leczenie nieoperacyjne i rehabilitacja

W sytuacji, gdy złamanie obojczyka występuje bez przemieszczenia się kości, operacja najczęściej jest zbędna. Takich przypadków statystycznie jest najwięcej. Lekarz przechodzi wówczas do leczenia niechirurgicznego, polegającego na usztywnieniu ramienia ortezą barkową.

Ma ona pomóc w utrzymaniu pozycji ramienia i barku podczas gojenia się kontuzji. Do tego, gdy bóle obojczyka są bardzo uciążliwe, lekarz przepisuje leki przeciwbólowe, mogące pomóc w złagodzeniu dolegliwości. Ważnym elementem leczenia jest rehabilitacja, którą zaczyna się bardzo wcześnie.

Może być nieco bolesna, ale ma ona na celu utrzymanie ruchomość ramienia, zapobiegając sztywności. Gdy złamany obojczyk zacznie się goić, a dolegliwości bólowe się zmniejszą, można stopniowo wdrażać więcej ćwiczeń, aż do osiągnięcia całkowitego wyleczenia.

W trakcie leczenia konieczna jest wizyta kontrolna, w trakcie której ortopeda zleci wykonanie zdjęcia rentgenowskiego, aby upewnić się, że kość goi się w dobrej pozycji.

Leczenie chirurgiczne

Gdy podczas złamania obojczyka dochodzi do istotnego przemieszczenia odłamów, ortopeda najczęściej zaleca operację. Zabieg przeprowadzany jest przy pełnej narkozie i polega na otwartym nastawieniu odłamów z ich stabilizacją za pomocą płyt i śrub.

Ponieważ metalowe płytki mocowane są do zewnętrznej powierzchni kości, a obojczyk leży bezpośrednio pod skórą, mogą one być wyczuwalne. Standardowo płytki i śruby nie są usuwane po zakończeniu zrostu kości, o ile nie powodują dyskomfortu.

Czasem pacjenci mogą odczuwać podrażnienie operowanego obszaru obojczyka używając pasów bezpieczeństwa w samochodzie lub nosząc plecak. W takim przypadku metalowe elementy można usunąć po wygojeniu złamania. Należy pamiętać, że naturalną częścią procesu gojenia pooperacyjnego jest odczuwalny ból.

Dlatego można go nieco złagodzić okładami z lodu oraz stosując leki przeciwbólowe i przeciwzapalne przepisane przez lekarza. Istotną przewagą leczenia operacyjnego nad zachowawczym jest krótszy okres unieruchomienia kończyny i możliwość ruchu w barku nawet już po tygodniu od zabiegu.

Po operacji rozpoczyna się okres rehabilitacji. Specjalistyczne ćwiczenia pomogą przywrócić ruchomość i uniknąć osłabieniu mięśni ramienia. Ważne, aby rehabilitacja przebiegała pod okiem fizjoterapeuty, który dodatkowo może przedstawić plan terapii domowej.

Niezależnie od tego, czy złamany obojczyk wymagał operacji, czy też nie, powrót do pełnej sprawności może potrwać kilka miesięcy. U diabetyków lub osób palących, u których obojczyk został złamany, leczenie może potrwać nieco dłużej. O tym, kiedy będzie można już normalnie funkcjonować, decyduje lekarz na podstawie badań kontrolnych.

Po całkowitym wygojeniu się złamania obojczyka bezpieczny powrót do aktywności sportowej jest jak najbardziej możliwy.

Ból barku

Staw barkowy, łączący kończynę górną z tułowiem, złożony jest z kilku stawów i wykazuje największy zakres ruchów ze wszystkich stawów organizmu.

Struktury kostne (kość ramienna, łopatka, obojczyk i mostek) są otoczone przez liczne więzadła, mięśnie, ścięgna i kaletki, które zapewniają stabilizację barku i płynność wykonywanych ruchów. Najważniejszą rolę pełni tzw.

stożek rotatorów, czyli grupa czterech mięśni i ich ścięgien otaczających jeden ze stawów, tj. staw ramienno-łopatkowy.

Dolegliwości ze strony stawu barkowego są powszechne. Ich najczęstszą przyczyną są przeciążenia, powtarzalne mikroprzeciążenia i urazy otaczających go tkanek miękkich (głównie stożka rotatorów), powstające w trakcie codziennych czynności czy aktywności sportowej.

Podłożem bólu stawu barkowego mogą być nasilające się z wiekiem zmiany zwyrodnieniowe, choć choroba zwyrodnieniowa barku występuje rzadziej niż choroba innych stawów.

Należy również pamiętać o różnych zapalnych chorobach reumatycznych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów czy polimialgia reumatyczna; oprócz bólu barku w ich przebiegu występują najczęściej również inne objawy choroby. Rzadziej ból barku stanowi manifestację chorób innych narządów, m.in. zawału serca czy guza płuca.

Poniżej przedstawiono kilka najczęstszych przyczyn dolegliwości stawu barkowego

Uszkodzenie stożka rotatorów. Tak zwany stożek rotatorów tworzą cztery mięśnie oraz ich ścięgna otaczające staw ramienno-łopatkowy, utrzymujące go we właściwej pozycji. W trakcie wykonywania monotonnych, powtarzających się czynności (np.

You might be interested:  Wiotkość stawów – przyczyny, objawy, leczenie, ćwiczenia przy hipermobilności stawów

z rękami nad głową, jak przy wieszaniu zasłon czy grze w siatkówkę) dochodzi do przeciążenia tych struktur, a nawet ich zerwania (najczęściej uszkodzeniu ulega ścięgno mięśnia nadgrzebieniowego). Częstym powodem uszkodzenia stożka rotatorów są urazy, nawet niewielkie (np.

przy nagłym szarpnięciu w trakcie jazdy tramwajem). Najczęstszą manifestacją uszkodzenia stożka rotatorów jest ból barku, zwłaszcza w trakcie podnoszenia ramienia lub zakładania ręki na plecach.

Ból często lokalizuje się w okolicy przedniej i bocznej ramienia; może występować w nocy i uniemożliwiać spanie na zajętym barku.

Zespół ciasnoty podbarkowej. Przestrzeń podbarkowa znajduje się pod wyrostkiem barkowym, a znajdujące się tam kaletki umożliwiają płynne przesuwanie się struktur stawowych w trakcie podnoszenia ramienia.

Jeśli dojdzie do „ciasnoty” w przestrzeni podbarkowej, np.

w wyniku stanu zapalnego kaletki lub wytworzenia wyrośli kostnych, następuje zablokowanie ruchu wślizgiwania się kości ramiennej pod wyrostek barkowy; odczuwany jest wówczas silny ból, najbardziej nasilony przy odwiedzeniu w zakresie 60–110° (tzw. bolesny łuk).

Uszkodzenie ścięgna głowy długiej mięśnia dwugłowego. Ścięgno to biegnie pionowo w przedniej części ramienia; jego uszkodzenie manifestuje się bólem w tej okolicy, zwłaszcza w trakcie ruchów przy zgiętym łokciu. Do zapalenia pochewki tego ścięgna dochodzi w przypadku jego uszkodzeń mechanicznych, a także w wyniku różnych chorób zapalnych stawów.

Bark zamrożony spowodowany jest zmniejszeniem podatności torebki stawu ramiennego, przez co niemożliwe staje się wykonywanie pełnego zakresu ruchów (głównie odwodzenia i rotacji, np. przy próbie czesania lub podrapania się po plecach). Dominuje uczucie usztywnienia stawu, choć może wystąpić również ból.

Do powstania barku zamrożonego (inaczej zarostowego zapalenia torebki stawowej) może dojść w wyniku uszkodzenia stożka rotatorów (najczęściej) lub z innych przyczyn (także niezwiązanych ze stawem barkowym, np. wskutek zawału serca). Najczęściej dolegliwości stopniowo ustępują, z reguły w ciągu 6–18 miesięcy.

Podstawą leczenia są odpowiednie ćwiczenia, czasem konieczne jest wykonanie wstrzyknięć steroidów, a także zastosowanie NLPZ i innych leków.

Zapalne choroby stawów. Zapalenie stawu barkowego może być jednym z objawów takich chorób, jak reumatoidalne zapalenie stawów, łuszczycowe zapalenie stawów czy dna moczanowa.

Dochodzi wówczas do przerostu wyścielającej staw błony maziowej i często do nagromadzenia płynu wewnątrz stawu. Z reguły towarzyszą temu inne objawy choroby i rozpoznanie nie stwarza problemów.

Jeśli staw jest bardzo ocieplony i występuje gorączka, należy wykluczyć zakażenie stawu (zwłaszcza jeśli wcześniej wykonywano punkcję stawu lub tzw. blokadę).

Na co należy zwrócić uwagę?

W przypadku bólu stawu barkowego warto przypomnieć sobie, czy w przeszłości nie doszło do jakiegoś urazu tego stawu (nawet niewielkiego, takiego jak gwałtowne szarpnięcie), a także czy nie wykonywaliśmy w ostatnim czasie czynności mogących spowodować jego przeciążenie (takich jak praca z rękami nad głową, pchanie i podnoszenie ciężkich przedmiotów, prace ogrodnicze i domowe wymagające powtarzalnych ruchów stawu barkowego). Należy zwrócić uwagę na to, kiedy ból ma największe nasilenie oraz jakie czynności go wywołują. Niepokojącymi objawami są obrzęk i nadmierne ocieplenie stawu, ból innych stawów oraz objawy ogólne.

Jak postępować?

Postępowanie zależy od przyczyny dolegliwości, dlatego warto zasięgnąć opinii lekarza (najczęściej ortopedy, rehabilitanta lub reumatologa).

W okresie znacznego nasilenia objawów należy unikać czynności nasilających ból, warto stosować okłady lodowe (15-20 min raz dziennie).

Często jednak pomimo dolegliwości wskazane jest jak najwcześniejsze rozpoczęcie odpowiednich ćwiczeń w celu wzmocnienia stabilizacji stawu i zapobieżenia jego dalszemu uszkodzeniu.

Kiedy i do jakiego lekarza się zgłosić?

Do lekarza ortopedy warto się udać, kiedy ból barku spowodowanyjest przyczyną „mechaniczną”, zwłaszcza gdy nie mijają mimo zaprzestania wykonywania czynności obciążających staw, a także jeśli wystąpił nagły ból związany z urazem.

Jeśli bólowi barku towarzyszą obrzęk i sztywność stawu, ból innych stawów lub objawy ogólne (uczucie rozbicia, stany podgorączkowe lub gorączka, nieuzasadnione zmniejszenie masy ciała, złe samopoczucie), należy udać się do reumatologa.

Jakie badania należy wykonać w celu ustalenia przyczyny bólu barku?

Poszukiwanie przyczyny bólu barku rozpoczyna się na ogół od wybranego badania obrazowego – badania rentgenowskiego (zwłaszcza po urazie) lub ultrasonograficznego (które jest bardzo pomocne w obrazowaniu tkanek miękkich wokół stawu). W razie konieczności wykonuje się inne badania (np. rezonans magnetyczny).

W przypadku podejrzenia zapalnej choroby stawów należy wykonać badania laboratoryjne (np. OB, CRP, morfologię, RF, aCCP, kwas moczowy – o doborze badań zadecyduje lekarz).

W przypadku stwierdzenia płynu w stawie lekarz może zaproponować nakłucie stawu w celu jego odbarczenia,oceny charakteru płynu stawowego i ewentualnego podania leku dostawowo.

Jak się leczy ból barku?

Podstawową metodą leczenia bólu barku związanego z jego mechanicznym uszkodzeniem jest rehabilitacja, jedynie czasami istnieją wskazania do leczenia operacyjnego. Przejściową poprawę mogą przynieść tzw.

blokady, polegające na wstrzyknięciu leku (kortykosteroidu, leku miejscowo znieczulającego) w okolicę będącą przyczyną dolegliwości (np. do kaletki podbarkowej). Wspomagająco można zastosować leki doustne (paracetamol, NLPZ, słabe opioidy), pamiętając jednak, że nie powinno się ich przyjmować przewlekle.

W przypadku zapalnych chorób stawu barkowego o leczeniu powinien zadecydować lekarz reumatolog.

Stłuczenie mięśnia – objawy, pierwsza pomoc, leczenie

Tkanki miękkie zwane mięśniami, w połączeniu z wieloma narządami tworzą układ ruchu, który jest tak skonstruowany, by wytrzymałościowo podejmować aktywność fizyczną człowieka. Do bóli mięśni dojść może, gdy tkanki miękkie zostają obciążone.

Jednak, kiedy oprócz bólu występuje także obrzęk, a nierzadko wewnętrzny krwiak, warto zauważyć, jak doszło do stłuczenia.

Ta forma uszkodzenia ciała dotyczy przede wszystkim zamkniętego uszkodzenia tkanek miękkich, bez widocznego zranienia na ciele, czy też poważniejszych urazów, jakimi są zwichnięcia czy też złamania lub skręcenia.

Istotne jest dokładne przeanalizowanie sytuacji, w jakiej doszło do zdarzenia oraz sprawdzenie, czy mięśniem można poruszać, a także odczuć, jak silny jest ból, oraz czy widoczne są inne zmiany na skórze. Dobre rozpoznanie wymaga szybkiej obserwacji i odpowiednio zastosowanych kroków pierwszej pomocy. Wtedy nie dojdzie do poważniejszych dla układu ruchu powikłań.

Kiedy dochodzi do stłuczenia mięśni?

Uderzenie, upadek na twardą powierzchnię lub pobicie doprowadzić mogą do uszkodzenia tkanki podskórnej jednocześnie z uszkodzeniem naczyń krwionośnych.

Wówczas pod skórą pojawić się może krwiak, który po chwili zamienia się w siniaka, gojącego się przez kilka dni.

Lekarze odpowiednio kwalifikują stłuczenia mięśni od niewielkich, po dość ciężkie i bardzo ciężkie. Klasyfikacja dotyczy stopnia ograniczenia ruchów w stawie.

Jak prawidłowo postawić diagnozę?

Nie zawsze i nie każdy umiejętnie określa rodzaj urazu, jakiego doświadczył.

Dlatego też warto znać podstawowe wytyczne, które dokładnie generalizują, czym można dokładnie nazwać stłuczenie mięśnia.

Zalicza się do nich przede wszystkim ostry ból zarówno w miejscu stłuczenia, jaki i w jego okolicy. Dodatkowo również ujawnia się w uszkodzonym miejscu krwiak lub siniak i obowiązkowo obrzęk.

To są głównie objawy stłuczenia mięśnia, jakie opisują chorzy. Dodatkowo również podczas tego rodzaju urazu pacjent odczuwa wzmożone ciepło w miejscu stłuczenia i wrażliwość na dotyk.

Ponadto zdarzyć się może, że w miejscu urazu uwidoczniają się plamki na powierzchni skóry, ewentualnie ropa. Co istotne, bolące miejsce powoduje ograniczenie w ruchu i odczuwaniu bólu przy każdej próbie ruchu. Stopień nasilenia bólu i objawów jest uzależniony od klasyfikacji stłuczenia mięśnia.

Dlatego też trzeba umiejętnie rozgraniczyć, czy ma się do czynienia z bardzo ciężkim stłuczeniem czy z już poważniejszym urazem.

Jaką pomoc zastosować przy stłuczeniu?

Pierwsza pomoc przy stłuczeniu pozwala na zmniejszenie krwiaka, szybsze tempo gojenia się stłuczenia oraz – co ważne – zmniejsza się odczuwanie bólu.

Dlatego też należy wiedzieć, że w przypadku stłuczenia mięśnia należy natychmiast przerwać aktywność fizyczną, przyłożyć zimny kompres w miejscu urazu (trzeba pamiętać o uniknięciu odmrożenia) oraz unieruchomić miejsce stłuczenia przy pomocy chusty trójkątnej, ortezy czy też innych skutecznych metod. Jeżeli tylko istnieje możliwość, warto unieść kończynę, by zminimalizować odpływ krwi.

You might be interested:  Wirus zachodniego nilu – jak się można zarazić, objawy, leczenie

Jak skutecznie leczyć stłuczenia?

Gdy stłuczenia wymagają konsultacji lekarskiej, specjalista, zbierając wywiad, przeprowadzając dokładne badanie kliniczne oraz dokonując (w razie konieczności) dodatkowego badania typu USG, doprowadza tym do postawienia bardzo szczegółowej diagnozy stłuczenia mięśnia. Bywają sytuacje, w których podstawowe badania nie wystarczają i należy poszerzyć diagnostykę o badanie RTG. Te rodzaje badań pozwalają dokładnie dookreślić poziom stłuczenia i dobrać odpowiedni sposób leczenia. Najczęściej, gdy stłuczenie nie jest zatwierdzone jako poważniejszy uraz, lekarze przepisują leki przeciwbólowe, zalecają nawet 3-tygodniowy odpoczynek oraz zażywanie w tym czasie leków z serii przeciwzapalnych i rozluźniających. Jeżeli jest taka konieczność, pacjenta kieruje się na rehabilitację.

Rehabilitacja może być długotrwała. W zależności od rodzaju uszkodzenia mięśnia dobierany jest jej rodzaj. Pacjentowi mogą być przepisane zajęcia z fizykoterapii, ćwiczenia lecznicze i kinesiotaping. Dodatkowo również stosowane są masaże.

Na co dzień zaleca się stabilizację kończyny poprzez używanie kul lub stabilizatora na stawy skokowe lub kolanowe.

Ogólny czas całkowitego leczenia stłuczenia mięśnia to około 3 miesiące od czasu wypadku do czasu całkowitego usprawnienia mięśnia.

Nieprawidłowa diagnoza czy też leczenie może skutkować bardzo poważnymi konsekwencjami. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że nieodpowiednia rehabilitacja może skutkować zwłóknieniami, zwapnieniami czy też uszkodzeniami mięśni oraz naczyń krwionośnych. Dlatego też tak istotne jest zdiagnozowanie przypadku i dokładne obserwowanie etapów gojenia.

Radosław Rogalski Zobacz wszystkie »

Leczenie zespołu trzaskającej łopatki

Zespół trzaskającej łopatki (Snapping Scapula Syndrome, SSS) obejmuje patologie struktur kostnych i miękkich okolicy łopatki, które objawiają się bólem, słyszalnymi trzaskami lub uczuciem przeskakiwania łopatki. Objawy występują podczas wykonywania ruchów barkiem oraz unoszenia ramienia ponad głowę.

Istotą schorzenia są zmiany strukturalne samej łopatki oraz mięśni leżących między łopatką a tylną ścianą klatki piersiowej w tzw. przestrzeni łopatkowo-żebrowej.

Do patologii związanych z zespołem trzaskającej łopatki zalicza się również zapalenie okolicznych kaletek, których rolą jest ułatwienie ślizgu łopatki po tylnej ścianie klatki piersiowej.

Przyczyną schorzenia jest zaburzenie biomechaniki ruchu łopatki oraz przeciążenie tkanek wskutek częstego wykonywania czynności ponad głową. Diagnostyka polega głównie na badaniu czynnościowym kompleksu ramienno-barkowo-łopatkowego oraz analizie badań obrazowych.

Leczenie lżejszych postaci trzaskającej łopatki obejmuje rehabilitację, której głównym zadaniem jest poprawa biomechaniki ruchu łopatki. Zmiany strukturalne powodujące konflikt tkanek oraz brak poprawy pomimo prób leczenia zachowawczego stanowi wskazanie do leczenia operacyjnego.

Zabieg może być przeprowadzony klasyczną metodą na otwarto jak i mniej inwazyjną metodą artroskopową.

Łopatka jest płaską kością trójkątnego kształtu położoną za barkiem na tylnej ścianie klatki piersiowej. Łopatka posiada połączenie z resztą kompleksu barkowego jedynie poprzez:

  • staw barkowo-obojczykowy utworzony przez powierzchnię stawową wyrostka barkowego łopatki oraz koniec barkowy obojczyka,
  • Staw ramienny utworzony przez wydrążenie stawowe łopatki i głowę kości ramiennej.

Łopatka jest niejako „zawieszona” na mięśniach – jej ustawienie oraz stabilność i mobilność podczas ruchów zależą głównie od czynności mięśni, które łączą łopatkę z klatką piersiową i kręgosłupem.

Ruchy łopatki umożliwiają zwiększenie zakresu ruchomości kompleksu barkowego – ruch uniesienia ramienia do poziomu zachodzi w stawie ramiennym, natomiast kontynuacja ruchu uniesienia ramienia powyżej kąta prostego jest związana z ruchem łopatki, która ślizga się po tylnej ścianie klatki piersiowej. Łopatka porusza się także przy wysuwaniu, cofaniu, unoszeniu i obniżeniu barku. Ruchy łopatki zachodzą w wielu kierunkach (rys. 1).

W trakcie ruchów łopatką dochodzi do ślizgu struktur w obrębie przestrzeni łopatkowo-żebrowej:

  • pomiędzy mięśniem zębatym przednim a klatką piersiową,
  • pomiędzy mięśniem zębatym przednim, a mięśniem podłopatkowym.

Ślizg w poszczególnych warstwach ułatwiają kaletki czyli wytwory błony maziowej o gładkiej i śliskiej powierzchni produkujące płyn maziowy.

Zespół trzaskającej łopatki – przyczyny, objawy

Dolegliwości strzelającej łopatki mogą wynikać z:

  • konfliktu zmian zwyrodnieniowo-wytwórczych, np. wyrośli chrzęstno-kostnych w obrębie łopatki lub żeber,
  • urazów mięśnia podłopatkowego lub zębatego przedniego,
  • przerostu i zapalenia kaletek maziowych,
  • zrostów pourazowych i pozapalnych w obrębie tkanek leżących w przestrzeni łopatkowo-żebrowej.

Objawy zespołu trzaskającej łopatki są zależne od struktury objętej patologią. Przeskakiwanie w łopatce i odgłosy trzasku stanowią wyraz strukturalnego konfliktu, któremu może, ale nie musi towarzyszyć ból.

Dolegliwości bólowe w okolicy łopatki bez jej przeskakiwania mogą być natomiast związane ze stanem zapalnym kaletek maziowych. Objawy pojawiają się podczas sięgania kończyną ponad głowę oraz w trakcie wykonywania ruchów obręczą barkową, np.

wzruszania ramionami czy cofania i wysuwania barków.

Nasilenie dolegliwości zależy od stopnia podrażnienia tkanek. Stan przewlekły schorzenia cechuje jedynie obecność odgłosów chrupania i przeskakiwania w łopatce. Brak podjęcia odpowiedniego leczenia i dalsze przeciążanie struktur leżących pod łopatką może prowadzić do ich uszkodzenia i pojawienia się bólu. W stanie ostrym ból może być obecny nawet w spoczynku.

Rozwój patologicznych zmian związany jest z zaburzeniem biomechaniki ruchu łopatki, tzw. dyskinezą. Dyskinezę łopatki cechuje zbyt wczesne zapoczątkowanie ruchu łopatki i nieprawidłowy tor ruchu.

Może to wynikać z zaburzeń napięcia mięśniowego, przykurczów, osłabienia siły mięśni obręczy barkowej oraz upośledzenia aktywacji mięśni przez centralny układ nerwowy. Stany takie są typowe u osób po urazach i po zabiegach operacyjnych w obrębie obręczy barkowej oraz po długotrwałym unieruchomieniu barku.

Ryzyko dyskinezy łopatki jest także większe u osób z wadami postawy, np. nadmiernie zaokrąglonymi plecami w odcinku piersiowym (hiperkifozą).

Do rozwoju strzelającej łopatki przyczynia się przeciążenie tkanek, które zachodzi w związku z często powtarzanymi czynnościami wykonywanymi ponad głową. Zespół trzaskającej łopatki często występuje u sportowców (siatkarze, osoby trenujące dyscypliny rzutne) oraz u pracowników budowlanych (tynkarze, malarze).

Zespół trzaskającej łopatki – diagnostyka

Wstępne rozpoznanie zespołu trzaskającej łopatki jest możliwe na podstawie badania klinicznego. Lekarz ortopeda prosi pacjenta o wykonanie ruchu odwiedzenia kończyny górnej, podczas którego bada palpacyjnie obszar łopatki.

Częstym miejscem powstawania konfliktu jest górny kąt łopatki – jego dociśnięcie do klatki piersiowej może nasilić dolegliwości bólowe i/lub trzaski.

Głęboki ból odczuwany w okolicy górnego brzegu lub dolnego kąta łopatki przemawia raczej za stanem zapalnym kaletek maziowych.

Rodzaj patologicznych zmian w zespole trzaskającej łopatki można dokładniej określić, wykonując badania obrazowe. Zdjęcia rentgenowskie uwidaczniają obecność wyrośli kostnych lub ciał wolnych w przestrzeni łopatkowo-żebrowej. Na obrazach rezonansu magnetycznego można natomiast rozpoznać zapalenie, uszkodzenie czy zwłóknienie tkanek miękkich.

Leczenie zachowawcze

Leczenie rehabilitacyjne prowadzone jest w przypadku stwierdzenia konfliktu tkanek miękkich, złej pozycji łopatki z powodu zaburzeń długości i napięcia mięśni oraz towarzyszących wad postawy. Głównym celem terapii jest przywrócenie prawidłowych wzorców ruchowych łopatki.

W pierwszej kolejności fizjoterapeuta wykorzystuje techniki terapii manualnej, by uwolnić tkanki miękkie od ewentualnych zrostów. Następnie stosuje metody służące normalizacji napięcia mięśni oraz wydłużeniu mięśni skróconych.

Pierwsze fizjoterapia-fizjoterapia-rehabilitacja/indywidualny-program-fizjoterapii’>rehabilitacja/indywidualny-program-fizjoterapii’>ćwiczenia na zespół trzaskającej łopatki polegają na aktywacji odpowiednich mięśni sterujących ruchami łopatki.

Stopniowo włączane są wzorce całej kończyny górnej z zachowaniem prawidłowego rytmu ramienno-łopatkowego. Wykonywane ruchy muszą uwzględniać wzajemną harmonię biomechaniki łopatki oraz stawu ramiennego.

Na końcu włączane są fizjoterapia-fizjoterapia-rehabilitacja/indywidualny-program-fizjoterapii’>rehabilitacja/indywidualny-program-fizjoterapii’>ćwiczenia siłowo-wytrzymałościowe kończyny górnej oraz elementy uprawianej dyscypliny sportowej.

Zapalenie kaletki można leczyć wspomagająco zabiegami z zakresu fizykoterapii. Przetrwały stan zapalny może wymagać ostrzyknięcia kaletki środkiem sterydowym.

Operacja trzaskającej łopatki

Wskazaniem do leczenia operacyjnego jest obecność kostnych deformacji stanowiących przyczynę konfliktu, obecność wolnych ciał w przestrzeni łopatkowo-żebrowej oraz patologie tkanek dające się leczyć wyłącznie operacyjnie. Zabieg polega najczęściej na wycięciu wyrośli kostnych górnego lub dolnego brzegu łopatki oraz na uwolnieniu zrostów łącznotkankowych. Jeśli to konieczne, dokonuje się również usunięcia pogrubionej kaletki maziowej.

Zabieg może być wykonywany metodą klasyczną na otwarto lub mniej inwazyjną metodą artroskopową. Obie metody są równie skuteczne pod warunkiem odpowiedniej kwalifikacji pacjenta oraz doświadczenia operatora.

W zabiegu artroskopii chirurg wykonuje 2-3 małe otwory (do 4mm), przez które wprowadza narzędzia chirurgiczne i kamerę do przestrzeni łopatkowo-żebrowej.

Blizny po zabiegu są minimalne, a pacjent szybciej powraca do pełnej sprawności.

W Szpitalu Dworska po zabiegach operacyjnych wykorzystywane jest specjalne urządzenie Game-ready, które chłodzi i jednocześnie optymalnie uciska okolicę barku i łopatki. Procedura ta znacznie podwyższa komfort i samopoczucie po operacji, ograniczając obrzęk oraz niwelując dolegliwości bólowe.

Dzięki temu pacjent może szybciej rozpocząć rehabilitację. Fizjoterapia rozpoczyna się już w 2-3 dniu po zabiegu i jej celem jest przywrócenie bezbolesnego zakresu ruchomości obręczy barkowej, odtworzenie prawidłowych wzorców łopatki, a także wzmocnienie mięśni.

You might be interested:  Łysienie androgenowe u kobiet – przyczyny i leczenie łysienia androgenowego typu żeńskiego

Przez okres 4 tygodni po operacji wskazane jest zabezpieczenie kończyny górnej temblakiem, który zdejmowany jest na czas rehabilitacji.

Czas powrotu do pełnej aktywności jest kwestią indywidualną – zależy to od rozległości procedur wykonanych w trakcie operacji oraz stanu funkcjonalnego obręczy barkowej przed zabiegiem. Większość pacjentów jest w stanie powrócić do zawodu lub rozpocząć lekkie treningi sportowe w 3 miesiącu po zabiegu.

Źródła:

Merolla, Giovanni et al. “Snapping Scapula Syndrome: Current Concepts Review in Conservative and Surgical Treatment.” Muscles, Ligaments and Tendons Journal 3.2 (2013): 80–90.

FAQs: Najczęściej zadawane pytania o leczenie zespołu trzaskającej łopatki:

Złamanie łopatki

Sprawdzona treść

ten tekst przeczytasz w minutę

Powstaje najczęściej w wyniku wypadków komunikacyjnych na skutek urazu bezpośredniego. Występować może złamanie trzonu, szyjki, panewki oraz wyrostków: kruczego i barkowego. Towarzyszyć może złamanie obojczyka, zwichnięcie stawu ramiennego, porażenie nerwu pachowego czy nadłopatkowego.

Motortion / Getty Images

Ponieważ łopatka jest otoczona duża masą mięśniową, jej złamania rzadko ulegają przemieszczeniu, z wyjątkiem złamań szyjki i wyrostków.

Leczenie

W złamaniach trzonu jest z reguły zachowawcze. Do leczenia operacyjnego kwalifikują się: złamanie szyjki z przemieszczeniem, złamanie stawowe z przemieszczeniem oraz złamania wyrostków.

Leczenie zachowawcze polega na nałożeniu opatrunku Desaulta lub chusty trójkątnej do czasu ustąpienia dolegliwości.

Czytaj także: Złamania kości

Dieta po złamaniach kości

Treści z serwisu medonet.pl mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny.

Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem.

Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.

Źródła

  • Domowy Poradnik Medyczny, PZWL
  • Złamania kości nadgarstka W obrębie nadgarstka złamaniu ulega najczęściej kość łódkowata, natomiast wśród zwichnięć dominuje zwichnięcie kości półksiężycowatej lub zwichnięcie nadgarstka…
  • Złamania kości udowej Mogą dotyczyć górnego odcinka kości udowej (złamanie szyjki i złamania krętarzowe) oraz trzonu i obwodowego końca tej kości.
  • Złamania kości przedramienia Złamaniu ulec mogą obie kości przedramienia lub każda z osobna. Towarzyszyć im może zwichnięcie jednej kości w stawie łokciowym lub nadgarstkowym.
  • Złamanie kości ramiennej Złamanie może wystąpić w części bliższej (w obrębie głowy i szyjki ramieniowej), w części środkowej oraz w okolicy stawu łokciowego.
  • Złamanie mostka Powstaje najczęściej w wyniku wypadków komunikacyjnych, uderzenia klatką piersiową o kierownicę lub w wyniku urazów zmiażdżeniowych. Najczęściej są to złamania…
  • Złamania rzepki Powstają na skutek: urazu bezpośredniego, najczęściej jako złamania wieloodłamowe i otwarte, lub w wyniku urazu pośredniego, jako tzw. złamania awulsyjne.
  • Złamania kości stępu Powstają przy upadku z wysokości oraz przy uderzeniu ciężkim przedmiotem. W obrębie stępu najczęściej zdarza się złamanie kości piętowej, które może występować…
  • Złamania kości Mianem złamania określa się przerwanie ciągłości jednego z elementów kośćca.
  • Złamanie obojczyka Powstaje najczęściej z urazu pośredniego w wyniku upadku na wyciągniętą rękę czy na bark. Pojawiają się bolesność i obrzęk w miejscu złamania, trudności w…
  • Złamania kości podudzia Złamania te powstają na skutek działania różnych mechanizmów, częściej z urazu bezpośredniego, np. uderzenia zderzakiem samochodu, przejechania, lub pośredniego,…

Zamrożony bark- rehabilitacja, objawy, przyczyny – Osteo-MED Centrum Rehabilitacji i Osteopatii – rehabilitacja warszawa

Odczuwasz dolegliwości bólowe okolicy barku, mimo iż nie doznałeś/ aś żadnego urazu? Czujesz niemożność przy wykonywaniu prostych czynności jak ubranie się, uczesanie włosów czy sięganie do tylnej kieszeni? Ostry ból towarzyszy Ci również w nocy? Być może cierpisz na tzw. zamrożony bark ( zrostowe zapalenie torebki stawowej stawu ramienno-łopatkowego).

Jakie są jego dokładne objawy, przyczyny oraz sposoby rehabilitacji- zapraszamy do lektury naszego wpisu

Dolegliwości bólowe w okolicy barku stanowią jedną z najczęstszych dolegliwości, z jaką pacjenci zgłaszają się do Centrum Rehabilitacji I Osteopatii Osteo-Med.

Przyczyn problemów z barkiem jest wiele. Mogą one dotyczyć samego kompleksu barkowego na przykład w wyniku urazów, (np. złamania elementów kostnych, naderwania bądź zerwania ścięgien/więzadeł/mięśni, zwichnięcia lub skręcenia w obrębie stawów). Ponadto nie bez znaczenia pozostają zmiany pourazowe, zapalne i zwyrodnieniowe.

Dzisiejszy wpis poświęciliśmy schorzeniu, które nosi nazwę zamrożony bark, czyli stan zapalny torebki stawu ramienno-łopatkowego.

Schorzenie to charakteryzuje się spontanicznym pojawieniem się dolegliwości bólowych, które nie są związane z żadnym urazem. Zamrożony bark dotyczy najczęściej kobiet z grupy wiekowej 45 +. Czynnikiem ryzyka jest również cukrzyca, niedoczynność tarczycy, a także przyjmowanie leków na nadciśnienie oraz choroby autoimmunologiczne.

Do kolejnych przyczyn występowania zamrożonego barku należą przebyte urazy barku (m.in. złamania, zwichnięcia, urazy pierścieni rotatorów, pochewek maziowych itp.), przykurcz tkanek miękkich oraz choroba zwyrodnieniowa.

Ponadto jako przyczynę uznaje się także wysoki poziom toksyn we krwi, odkładanie złogów wapiennych w ścięgnach i kaletce podbarkowej, wady postawy, zmiany hormonalne.

Należy mieć na uwadze, ze zamrożony bark to bardzo poważny problem, który skutecznie wyłącza osobę cierpiącą z normalnej aktywności. Pierwszym alarmującym objawem jest niemożność wykonywania prostych czynności takich jak ubranie się czy uczesanie. Do innych objawów zamrożonego barku należy:

– przeszywający ból stawu barkowego, niejednokrotnie z zauważalnym obrzękiem;

– ból nasila się także podczas snu, w wyniku nabrzmiewania uszkodzonych struktur barku;

  • zwiększone napięcie mięśnia nadgrzebieniowego;
  • niemożność wykonywania określonych ruchów ( np. uniesienia ramienia powyżej kąta 60O);
  • ból promieniujący do ramienia lub szyi;
  • uczucie tarcia lub trzeszczenie podczas ruchów stawu barkowego.

Zamrożony bark występuje w trzech fazach:

  • faza zamrażania (bólu)- faza ostra, która charakteryzuje się bardzo silnymi dolegliwościami bólowymi, które nasilają się w nocy oraz podczas leżenia na zajętym boku.
  • Faza zamrożenia (sztywnienia), podczas której bol utrzymuje się na stałym poziomie. Występuje ograniczenie ruchomości (sztywność) oraz trudności z wykonywaniem podstawowych czynności ruchowych.
  • Faza rozmrażania (zdrowienia)

Rehabilitacja i leczenie zamrożonego barku

Problemów z bolącym barkiem nie należy bagatelizować. Zaniedbania mogą mieć bowiem poważne konsekwencje jeśli chodzi o sprawność barku.

W wyniku dolegliwości bólowych chory stara się ograniczyć aktywności, w wyniku czego pojawiają się zaniki mięśniowe.

Należy pamiętać, że przy zamrożonym barku ograniczenia dotyczą nie tylko stawu ramiennego ale również zmianom ulega cała kinematyka łopatki.

Najlepsze efekty przynosi odpowiednia rehabilitacja podjęta niezwłocznie po zauważeniu pierwszych symptomów choroby, zanim dojdzie do zaawansowanej fazy I czyli zamrażania barku. Osteopatyczne techniki oraz terapia manualna pomoże nie tylko zmniejszyć dolegliwości bólowe, ale również przyspieszy powrót do normalnego funkcjonowania.

Program rehabilitacyjny obejmuje nie tylko wspomniany staw ramienny ale również koncentruje się na przywróceniu właściwego ślizgu łopatki po klatce piersiowej. Wspomniany efekt terapeutyczny osiągany jest za pomocą odpowiednich ćwiczeń oraz poprzez techniki rozluźniania tkanek.

Wokół barku mogą występować również napięcia, wynikające zwykle ze „sklejeń” powięzi, które zaburzają swobodne przesuwanie się mięśni w trakcie ruchu względem siebie. W rehabilitacji niejednokrotnie pomocna okazuje się tzw. sucha igłoterapia oraz taping.

Bark zamrożony rehabilitacja w warszawie- gdzie szukać pomocy

Odczuwasz dolegliwości bólowe barku? Czujesz niemożność przy wykonywaniu prostych czynności? Nie czekaj i umów się na wizytę do specjalistów z Centrum Rehabilitacji i Osteopatii Osteo-Med. Adres: Romera 10 lok. B2. Jesteśmy czynni od poniedziałku do piątku od 8.00-20.00

  • Centrum Rehabilitacji i Osteopatii Osteo-Med ul. Romera 10/B2
  • * rehabilitacja * osteopatia * fizjoterapia uroginekologiczna* fizjoterapia dzieci i niemowląt* ortopedia * terapia Orthokine* ortopedia dziecięca * dietetyka * fizykoterapia * diagnostyka USG * fala uderzeniowa * masaż pneumatyczny BOA MAX *
  • Zapraszamy do kontaktu pod numerem 506-459-87
  • .

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *