Złamanie paliczka – jak leczyć złamany paliczek w stopie i u ręki

Złamanie paliczka – jak leczyć złamany paliczek w stopie i u ręki

ORTEZA UNIERUCHAMIAJĄCA PALCE

Produkt dostępny do wyczerpania zapasów

Złamanie palca

Palce ręki zapewniają nam funkcję chwytną, pozwalają dotykać przedmioty i oddziaływać z otoczeniem, przez co są narażone na częste urazy: od zwykłego stłuczenia począwszy, poprzez zwichnięcie i na złamaniu kości skończywszy.

Złamania palca nie sposób nie zauważyć – zazwyczaj wiąże się to z jego skrzywieniem (zwichnięciem) i opuchlizną. Pacjent nie może poruszać palcem a każdy, nawet najmniejszy ruch, powoduje ogromny ból.

Do złamania dochodzi zazwyczaj na skutek mechanizmu bezpośredniego i zwykle u osób wykonujących czynności fizyczne.

Złamania palców II-V dzielimy na:

  • złamania trzonu (spiralne, poprzeczne, skośne)
  • złamania awulsyjne
  • złamania śródstawowe

Złamanie paliczka – jak leczyć złamany paliczek w stopie i u ręki

Palce II-V składają się z 3 paliczków i każdy z nich może ulec złamaniu. Złamania palców można leczyć operacyjnie lub zachowawczo, za pomocą unieruchomienia. Do tego celu używa się Aparatu Stacka, szyny aluminiowej, opatrunków gipsowych lub tradycyjnego drewnianego patyczka. Każdy z tych sposób jest dość niekomfortowy dla Pacjenta.

W celu zwiększenia komfortu leczenia, REH4MAT stworzył innowacyjną ortezę unieruchamiającą palce AM-SP-03. Orteza jest bardzo lekka i komfortowa, a jej kształt w formie pętli, pozwala na precyzyjne unieruchomienie odpowiedniej części palca.

Charakterystyka produktu

Złamanie paliczka – jak leczyć złamany paliczek w stopie i u ręki

Orteza palców AM-SP-03 została wykonana z miękkiego strukturalnego surowca UniPren. Jest to uniwersalny trójwarstwowy surowiec składający się z zewnętrznej elastycznej poliamidowej dzianiny okładkowej o funkcji samoszczepnej, wewnętrznego rdzenia z pianki neoprenowej oraz elastycznej jerseyowej dzianiny okładkowej. Materiał ten charakteryzuje się miękkością i bardzo wysoką elastycznością. Bardzo ważnym atutem tego surowca jest to, że nie jest to wyrób dziany, nie posiada grubych włókien, przez co jego sploty nie odciskają się na skórze pacjenta i nie powodują ran w miejscach o dużej kompresji.

Złamanie paliczka – jak leczyć złamany paliczek w stopie i u ręki

Orteza AM-SP-03 doskonale separuje unieruchomione palce od siebie, nie powodując otarć i odleżyn. Elastyczność materiału pozwala na dynamiczne i pewne ustabilizowanie złamanego bądź stłuczonego palca. Wnętrze ortezy zostało pokryte specjalnym antymigracyjnym materiałem, uniemożliwiającym przesuwanie się ortezy.

  • UniPren to materiał samoszczepny, dzięki czemu możesz dowolnie regulować obwód ortezy i dopasować ją do każdego kształtu palców.
  • W trakcie leczenia, gdy opuchlizna zniknie, wystarczy tylko zmniejszyć obwód ortezy i cieszyć się pełną stabilizacją.
  • UniPren to materiał wodoodporny, dlatego nie ma konieczności zdejmowania ortezy w trakcie kąpieli!
  • Orteza palca AM-SP-03 ma budowę pętli, która stabilizuje chory palec obok zdrowego, co zapobiega przekręcaniu się ortezy.
  • Opakowanie jednostkowe wyrobu zawiera 3 sztuki jednej szerokości (2,5cm, 2,0cm, 1,5cm)

Przeznaczenie

  • Złamanie palców II-V
  • Zwichnięcie palców II-V
  • Przy uszkodzeniach prostowników palców II-V
  • Przy uszkodzeniach ścięgien mięśni palców II-V
  • Deklaracja zgodności
  • Instrukcja użytkowania
  • Sposób zakładania

Rodzaje złamania palca oraz sposoby jego leczenia – Polki.pl

Złamanie paliczka – jak leczyć złamany paliczek w stopie i u rękifot. Adobe Stock

Palce rąk i stóp zbudowane są trzech kości zwanych paliczkami. Wyjątkami są kciuk i paluch, które zbudowane są z dwóch paliczków.

Złamaniem palca określa się przerwanie ciągłości kości jednego lub większej liczby paliczków, do którego dochodzi w wyniku zadziałania dużej siły na kość lub kości.

Do takiego zdarzenia może dojść podczas uderzenia ręką lub stopą w twardy przedmiot, uderzenia twardym przedmiotem w palce, a także podczas upadku.

Diagnozowanie złamania palca

W tym celu wykonuje się badanie oraz zdjęcie Rtg, na podstawie którego lekarz jest w stanie stwierdzić, czy doszło do wybicia, stłuczenia czy złamania i jakiego rodzaju jest jest złamanie – proste czy z przemieszczeniem, złamanie zamknięte czy otwarte.

Leczenie złamanego palca

Sposób postępowania zależy od rodzaju złamania. Złamania bez przemieszczenia, czyli proste, leczy się zakładając opatrunek gipsowy na 4-6 tygodni. Czasami po upływie 2-3 tygodni można gips zamienić na lżejszą ortezę.

Leczenie operacyjne stosuje się, w przypadku gdy nastawienie złamania kończy się niepowodzeniem albo wtedy, gdy leczenie opatrunkiem gipsowym zakończyło się przemieszczeniem odłamków kości.

Bardzo często operacja jest konieczna także wtedy, kiedy doszło do złamania śródstawowego oraz wtedy, gdy znacznemu uszkodzeniu uległy tkanki miękkie okalające stawy międzypaliczkowe.

Jedną z metod operacyjnych jest zastosowanie drutów Kirschnera, które wprowadza się do paliczków wtedy, gdy doszło do złamania z przemieszczeniem. Druty wprowadza się przez skórę.

Złamania z przemieszczeniem, których nie da ustabilizować drutami, wymagają większego cięcia i założenia tytanowej płytki, która stabilizuje części kości. Po zabiegach operacyjnych zakłada się szynę gipsową, która zapobiega ruchom palców i odciąża je, zmniejszając dolegliwości bólowe.

Bardzo ważne jest, aby rękę w opatrunku gipsowym nosić powyżej serca, co zapobiega obrzękom.

Rehabilitacja po złamaniu palca

Po zdjęciu gipsu, co następuje po zrośnięciu się kości, należy rozpocząć rehabilitację. Zaczyna się ją od przywrócenia ruchomości w zdrowych palcach i stawie nadgarstkowym, które unieruchamia się w gipsie razem ze złamanym placem.

Następnie rozpoczyna się przywracanie sprawności w palcu, który uległ złamaniu. Najpierw wykonuje się ćwiczenia bierne (rehabilitant porusza palcem pacjenta), później czynne (pacjent sam porusza palcem).

W końcowym etapie wzmacnia się mięśnie, które uległy osłabieniu w wyniku urazu i unieruchomienia oraz przywraca się pełną sprawność całej ręce.

Fizykoterapia po złamaniu palca

W celu usprawnienia regeneracji uszkodzonych tkanek i przywrócenia sprawności ręki stosuje się laser, pole magnetyczne, ultradźwięki, krioterapię kąpiele wirowe, naświetlania lampą sollux i masaże.

Polecamy:Drętwienie dłoni powikłaniem po złamaniu?Dieta przyspieszająca gojenie się złamańZłamanie zamknięte – pierwsza pomoc

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!

Leczenie urazów palców ręki

Urazy palców prowadzą do upośledzenia funkcji manipulacyjnej ręki, co wiąże się z trudnością w pisaniu czy chwytaniu przedmiotów o różnej wielkości.

Nabyte wskutek różnych uszkodzeń deformacje palców nierzadko stanowią także problem estetyczny.

Jedynie prawidłowo zaplanowane leczenie może przywrócić wymaganą ruchomość w palcach i odpowiednią siłę chwytu potrzebną do odtworzenia funkcji ręki po urazie.

Palce ręki II-V składają się z trzech paliczków – bliższego, środkowego i dalszego, natomiast kciuk składa się tylko z dwóch paliczków. Paliczki bliższe połączone są z kośćmi śródręcza stawami śródręczno-paliczkowymi, a paliczki łączą się ze sobą stawami międzypaliczkowymi.

Do złamania palca dochodzi najczęściej w wyniku urazu bezpośredniego (przytrzaśnięcia drzwiami, uderzenia twardym przedmiotem lub podczas upadku na rękę). Złamany palec u ręki objawia się bólem, obrzękiem i niemożnością wykonania ruchu.

Spuchnięty palec nie zawsze oznacza jego złamanie – w przypadku uszkodzenia tkanek miękkich bez przerwania ciągłości kości rozpoznaje się stłuczenie.

Stłuczony palec może lekko boleć podczas wykonywania ruchów, ale zdjęcia rentgenowskie nie potwierdzają ani złamania ani zwichnięcia palca.

Długotrwałe unieruchomienie złamanego palca jest niewskazane ze względu na skłonność tkanek ręki do szybkiego procesu bliznowacenia ograniczającego ruchomość palca. W związku z tym bardzo istotne jest stabilne zespolenie odłamów umożliwiające wprowadzenie wczesnego ruchu palca w ograniczonym zakresie, by zapobiec jego usztywnieniu.

Wszystkie złamania niestabilne palca leczy się operacyjnie poprzez nastawienie metodą zamkniętą i gwoździowanie przezskórne lub poprzez nastawienie metodą otwartą i zespolenie wewnętrzne kości. Leczenia operacyjnego wymagają złamania:

  • wieloodłamowe,
  • spiralne z przemieszczeniem,
  • śródstawowe – obejmujące staw śródręczno-paliczkowy bliższy lub dalszy,
  • otwarte.

Niektóre rodzaje złamań stabilnych można leczyć zachowawczo poprzez unieruchomienie palca w pozycji neutralnej.

Znaczenie w wyborze pomiędzy metodą zachowawczą a operacyjną ma także miejsce złamania – złamania w miejscach o grubej warstwie korowej kości goją się wolno (nawet do 10-14 tygodni).

Aby uniknąć długotrwałego unieruchomienia złamanego palca, złamania w obrębie trzonu paliczka środkowego często leczy się operacyjnie.

Rehabilitacja powinna uwzględniać ruchy palca z ręczną stabilizacją miejsca złamania wykonywane już w pierwszych tygodniach po urazie. Po uzyskaniu pełnego zrostu kostnego wprowadza się ćwiczenia zwiększające siłę chwytną ręki.

Wybity palec

Wybity palec wiąże się ze zwichnięciem w określonym stawie palca. Zwichnięcie polega na całkowitym przemieszczeniu się powierzchni stawowych względem siebie.

You might be interested:  Gęsia stopa – przyczyny, objawy, badania, leczenie, ćwiczenia, zapobieganie gęsiej stópce

Objawami wybitego palca jest ból i obrzęk w okolicy stawu, zniekształcenie jego obrysu, nienaturalne ustawienie palca i niemożność wykonania ruchu. Do zwichnięcia dochodzi najczęściej w obrębie stawu międzypaliczkowego bliższego.

Wybity palec wymaga diagnostyki oraz prawidłowego nastawienia przez lekarza ortopedę. Niewłaściwe leczenie uszkodzenia może prowadzić do trwałego zniekształcenia palca i ograniczenia ruchomości w stawie. Po nastawieniu palec unieruchamia się w pozycji neutralnej w specjalnej szynie.

Unieruchomienie ściąga się na czas ćwiczeń, które polegają na ruchach w przyległych nieuszkodzonych stawach. W 5-6 tygodniu włącza się ruch czynny w obrębie stawu, w którym nastąpiło zwichnięcie, a ortezę można zastąpić sztywnym plastrowaniem palca.

Kciuk narciarza

Określenie „kciuk narciarza” wprowadzono w 1973r., gdy narciarstwo przyczyniało się do częstych uszkodzeń kciuka wskutek ucisku kija narciarskiego lub upadku na odwiedziony kciuk. Istotą urazu jest uszkodzenie więzadła pobocznego łokciowego stawu śródręczno-paliczkowego kciuka (MCP, metacarpophalangeal joint).

Do objawów należy ból, obrzęk i krwiak stawu śródręczno-paliczkowego kciuka MCP od strony palca wskazującego. Dolegliwości nasilają się podczas próby chwytu dużego przedmiotu. W ramach diagnostyki lekarz ortopeda wykonuje próbę stresową więzadła, która polega na koślawieniu kciuka zgiętego do 30 stopni.

Całkowite zerwanie więzadła pobocznego łokciowego podejrzewa się przy promieniowym odwiedzeniu paliczka bliższego kciuka o min. 30-35 stopni. Częściowe uszkodzenie więzadła występuje, gdy nacisk w kierunku koślawości nie wywołuje wyraźnego odchylenia paliczka. Celem potwierdzenia diagnozy wykonuje się badanie USG palca.

Zdjęcia rentgenowskie pozwalają natomiast na wykluczenie złamań w obrębie palca.

Leczenie kciuka narciarza

Stabilne uszkodzenia kciuka narciarza (częściowe uszkodzenie więzadła pobocznego) leczy się zachowawczo. Postępowanie polega na unieruchomieniu stawu MCP kciuka w ortezie na około 4 tygodnie.

Po zdjęciu ortezy rozpoczyna się rehabilitacja, która uwzględnia ruchy kciuka z unikaniem jego koślawego ustawienia oraz mobilizację blizny więzadła. Po 6 tygodniach można rozpocząć ćwiczenia wzmacniające siłę chwytną ręki – pod warunkiem, że ćwiczeniom nie towarzyszy ból kciuka.

Celem uniknięcia ponownej kontuzji osoby uprawiające sporty kontaktowe powinny nosić ortezę kciuka minimum przez około 2 miesiące (orteza zakładana jest na czas treningów i zawodów).

W przypadku całkowitego zerwania więzadła i zaistnienia niestabilności kciuka konieczne jest przeprowadzenie zabiegu operacyjnego. Dokonuje się naprawy lub rekonstrukcji więzadła. Po zabiegu kciuk pozostaje unieruchomiony specjalną szyną.

Ćwiczenia zakresu ruchu włącza się w 6 tygodniu po zabiegu, a w 8 tygodniu ćwiczenia wzmacniające chwyt. Szyna może być zastąpiona ortezą kciuka, a następnie plastrowaniem chroniącym kciuk przed ruchem koślawienia.

Pełny powrót do aktywności jest możliwy w 3 miesiącu po zabiegu.

Uszkodzenia ścięgien palców

Uszkodzenia ścięgien zginających palec

Brzuśce mięśni odpowiedzialnych za zginanie palców II-V leżą na przedniej stronie przedramienia, przechodzą w cztery pojedyncze ścięgna przebiegające pod troczkiem zginaczy w kanale nadgarstka, a następnie kończą się na każdym z palców II-V:

  • Każde ze ścięgien mięśnia zginacza powierzchownego palców na wysokości paliczka bliższego rozdwaja się i przyczepia do bocznych powierzchni paliczka środkowego.
  • Każde ze ścięgien mięśnia zginacza głębokiego palców przechodzi przez „rozdwojenie” ścięgna zginacza powierzchownego palców i przyczepia się na podstawie paliczka dalszego.

Mięsień zginacz głęboki palców jest odpowiedzialny za zginanie nadgarstka i palców wraz ze stawami międzypaliczkowymi dalszymi, natomiast zginacz powierzchowny palców zgina nadgarstek oraz palce w stawach śródręczno-paliczkowych i międzypaliczkowych bliższych.

Uraz ścięgna jest najczęściej związany z bezpośrednim przecięciem palca ostrym przedmiotem lub może nastąpić w wyniku dużej siły działającej na pojedynczy palec pozostający w zgięciu. Specyficznym rodzajem kontuzji jest. „palec typu Jersey”, który polega na oderwaniu ścięgna zginacza głębokiego w pojedynczym palcu.

Do urazu często dochodzi, gdy sportowiec chwyta koszulkę przeciwnika – nagłe szarpnięcie powoduje wymuszony wyprost palca i oderwanie ścięgna zginacza od jego przyczepu. Objawami zerwania ścięgna zginacza głębokiego jest brak możliwości czynnego zgięcia paliczka dalszego.

Bliższy kikut ścięgna może ulec przemieszczeniu, w związku z czym wyróżnia się trzy typy uszkodzeń:

  1. Ścięgno cofa się aż do dłoni, co prowadzi do zaburzeń jego ukrwienia i szybkiej utraty elastyczności – operacyjne przytwierdzenie ścięgna do paliczka dalszego powinno nastąpić najszybciej jak to możliwe (maksymalnie do 10 dni po urazie),
  2. Ścięgno ulega cofnięciu, zatrzymując się w okolicy rozdwojenia ścięgna zginacza powierzchownego – ukrwienie jest zachowane, zabieg naprawczy może być w razie potrzeby odroczony (gdy np. zachodzi konieczność naprawy innych ważnych uszkodzeń w obrębie ręki),
  3. Ścięgno nie przemieszcza się lub cofa się nieznacznie – uszkodzenie polega najczęściej na oderwaniu fragmentu kostnego paliczka dalszego, który „stabilizuje” ścięgno, chroniąc przed nadmierną retrakcją. Uszkodzenie zaopatruje się, zespalając oderwany fragment z paliczkiem bliższym.

Bezpośrednie urazowe uszkodzenia ścięgien zginaczy (powierzchownego lub głębokiego) w obrębie palców lub dłoni są klasyfikowane według określonych stref. Wybór metody operacyjnej zależy od umiejscowienia przerwania ciągłości ścięgna oraz towarzyszących uszkodzeń tkanek miękkich w przypadku urazów zmiażdżeniowych ręki.

Ogólną zasadą leczenia jest wczesna naprawa uszkodzonego ścięgna, ponieważ odwlekanie tej procedury grozi trudnościami w odtworzeniu wymaganej długości ścięgna.

Zestarzałe uszkodzenia ścięgien wymagają usztywnienia stawu międzypaliczkowego lub wykonania wieloetapowej rekonstrukcji z użyciem tymczasowego silikonowego implantu ścięgna.

Postępowanie po zabiegach naprawczych lub rekonstrukcjach ścięgien zginaczy palców uwzględnia zastosowanie specjalnej szyny DBS (dorsal blocking splint) zakładanej na przedramię.

Szyna ustawia nadgarstek i stawy śródręczno-paliczkowe palców w zgięciu, dzięki czemu uzyskuje się zmniejszenie napięcia ścięgien zginaczy.

Stawy międzypaliczkowe pozostają wolne, dzięki czemu możliwe jest bierne zginanie i prostowanie palców pozostających na wyciągu (wyprost palców zachodzi do ograniczenia wyznaczonego przez szynę).

Wczesny ruch bierny palców umożliwia ślizg ścięgien zapobiegający zrostom, które stanowią najczęstsze powikłanie leczenia operacyjnego. Ruch czynny wprowadza się nie wcześniej niż w 5 tygodniu po zabiegu, a ćwiczenia oporowego chwytu w 8 tygodniu po operacji. Odtworzenie pełnej funkcji ręki następuje w 3 miesiącu pod warunkiem regularnego udziału pacjenta w rehabilitacji i stosowania się do zaleceń ortopedy i fizjoterapeuty.

Uszkodzenia ścięgien prostujących palec

Brzuśce głównych mięśni odpowiedzialnych za prostowanie palców II-V leżą na tylnej stronie przedramienia, ich ścięgna na poziomie nadgarstka biegną pod troczkiem prostowników, a następnie osiągają paliczki dalsze palców II-V (mięsień prostownik palców) lub paliczek dalszy II palca (mięsień prostownik wskaziciela).

Miejsca uszkodzeń ścięgien prostowników także dzieli się na strefy, od których zależy ogólne postępowanie i wybór metody operacyjnej.

Jednym z najczęstszych urazów jest uszkodzenie ścięgna prostownika w strefie 1. Ścięgno prostownika ulega oderwaniu od paliczka dalszego razem z fragmentem kostnym lub bez.

Typowym mechanizmem urazu jest nagłe wymuszone zgięcie czubka palca w wyniku uderzenia piłki w palec podczas próby jej złapania. Objawem kontuzji jest opuszczony lub zgięty paliczek dalszy palca – jest to tzw. deformacja palca młotkowatego.

Czynny wyprost palca jest wyraźnie utrudniony lub niemożliwy do wykonania.

Większość urazów przyczepu ścięgna prostownika leczy się zachowawczo poprzez noszenie plastikowego aparatu Stacka utrzymującego staw międzypaliczkowy dalszy w wyproście. Zadaniem pacjenta jest wykonywanie ruchów w pozostałych stawach palców, by uniknąć ich zesztywnienia.

Okres leczenia wynosi około 6 tygodni. Niektóre typy zerwania ścięgna z oderwaniem fragmentu kostnego i towarzyszącym podwichnięciem w stawie międzypaliczkowym dalszym leczy się operacyjnie.

Chirurg dokonuje anatomicznego nastawienia odłamów i wykonuje zespolenie za pomocą drutu Kirschnera.

Krótka relacja ze złożonej operacji jednego z naszych pacjentów

Rana pierwotnie zaopatrzona w warunkach w SOR – zespolenie prętami Kirschnera i częściowe szycie ścięgna. Na pierwszej wizycie po 10 dniach od urazu pacjent zdecydował się na stabilniejsze zespolenie kości na specjalnej płycie tytanowej i ponowne pełne zeszycie ścięgna zginacza długiego kciuka.

Niestabilne unieruchomienie prętami Kischnera

Brotzman S, Calandruccio J, Jupiter J. Uszkodzenia ręki i nadgarstka [w:] Brotzman S, Wilk K. Rehabilitacja ortopedyczna, tom 1, Elsevier Urban&Partner, Wrocław 2008, s. 4-52.

Postępowanie fizjoterapeutyczne w złamaniu palców stopy

Urazy paliczków oraz stawów międzypaliczkowych są powszechne. Najczęściej obserwuje się złamania paliczków i dyslokację elementów kostnych w obrębie dłoni.

You might be interested:  Zwężenie przestrzeni międzykręgowej – leczenie i objawy

Urazy paliczków stopy są rzadsze i niejednokrotnie bagatelizowane.

Niestety, często objawy oraz postępowanie lecznicze, które są z różnych względów ignorowane zarówno przez samego pacjenta, jak i lekarzy, mogą prowadzić do poważnych i nieprzyjemnych powikłań. 

Wstępna diagnoza urazów powinna być oparta na wnikliwej ocenie klinicznej obejmującej także badanie radiologiczne. Złamania palców stopy występują zwykle po urazach bezpośrednich, np. poprzez uderzenie lub zmiażdżenie.

Objawami są bardzo silny ból lub ból pojawiający się w trakcie chodzenia, opuchlizna, obrzęk, pęknięte naczynia krwionośne (w postaci siniaka), zasinienie złamanego palca bądź nawet deformacja uszkodzonego palca. Często w celu odróżnienia złamania palca u stopy od zwichnięcia wykonuje się próbę delikatnego poruszenia palcem.

Jeżeli słyszalne jest tarcie lub „trzeszczenie”, oznacza to, że palec jest prawdopodobnie złamany. Dodatkowo może pojawić się uczucie osłabienia. W zależności od samego mechanizmu, który spowodował uraz i powikłania, stosuje się odmienne postępowanie lecznicze.

W przypadku złamań bez przemieszczenia wykonuje się zabiegi fizjoterapeutyczne, głównie z zakresu fizykoterapii oraz unieruchomienie na okres 2–4 tygodni w formie zabandażowania palców lub zastosowania opatrunku przylepcowego.

Jeżeli doszło do przemieszczenia złamanych kości, wówczas wykonuje się zabieg operacyjny, który polega na krwawym nastawieniu oraz przezskórnym zespoleniu szpilką Kirschnera. Najczęściej po tego typu złamaniu pacjent odzyskuje pełną sprawność. Jednakże zdarza się, że po zakończeniu leczenia zauważalne są m.in.

ograniczenia ruchomości w stawach międzypaliczkowych, tkliwość oraz mniejsza elastyczność struktur w okolicy miejsca złamania. Może również dojść do zakażenia oraz wytworzenia się stawu rzekomego. Już w latach 40. XX w. leczono złamane place stóp. Jednakże w tamtych czasach skupiano się jedynie na unieruchomieniu złamanego palca oraz niwelowaniu dolegliwości bólowych1 2 3 4 5 6 7.

W przypadku złamań palców stóp postępowanie fizjoterapeutyczne najczęściej ogranicza się do wykonania zabiegów fizykalnych unieruchomionych palców. Wśród najczęściej wykonywanych zabiegów fizykoterapeutycznych są krioterapia miejscowa, laseroterapia oraz pole magnetyczne. Można także zastosować lampę bioptron.

Należy pamiętać, że przez cały okres leczenia oraz w trakcie wykonywania zabiegów złamane palce powinny być unieruchomione. Dzięki temu utrzymywana jest stabilność złamania, co umożliwia prawidłowe gojenie się kości oraz struktur w okolicy złamania.

Co więcej, w okresie rekonwalescencji niektórzy lekarze i terapeuci zalecają także zmodyfikowanie nawyków żywieniowych. Zastosowanie odpowiedniego odżywiania może w znacznym stopniu wspomóc działanie lecznicze, np. przez dostarczenie optymalnej ilości niezbędnych składników odżywczych.

Cały proces leczenia złamania palców stóp jest podobny do procesu usprawniania palców dłoni po urazie8 9.

Charakterystyka wybranych zabiegów fizykoterapeutycznych

Krioterapia miejscowa

Wykonując zabieg krioterapii, należy przestrzegać kilku zasad. Odległość wylotu dyszy od ochładzanej powierzchni ciała powinna wynosić co najmniej 10–15 cm, gdyż mniejsza odległość może grozić odmrożeniem. Należy wykonywać ruchy okrężne dyszą. W ten sposób w trakcie zabiegu ochładza się za każdym razem inną część powierzchni.

Jeżeli istnieje taka możliwość, w trakcie zabiegu można poruszać chłodzoną kończyną. Czas zabiegu wynosi od 30 sekund do 3 minut i zależy od ochładzanej powierzchni i jej lokalizacji. Podczas wykonywania zabiegu należy stale obserwować ochładzaną powierzchnię, przestrzegać zasad BHP oraz pamiętać o wskazaniach i przeciwwskazaniach.

Laseroterapia

Zastosowanie biostymulacji laserowej znalazło zastosowanie w wielu dziedzinach medycyny, również w fizjoterapii. Laseroterapia przyspiesza m.in. proces gojenia się ran i złamań. Wykonując zabieg laseroterapii, należy przestrzegać zasad bezpieczeństwa oraz pamiętać o wskazaniach i przeciwwskazaniach.

Pole magnetyczne małej częstotliwości

Działanie biologiczne pulsującego pola magnetycznego małej częstotliwości jest wielorakie. Wpływa ono m.in.

na błony komórkowe i stężenie jonów, procesy oddychania komórkowego, aktywność wybranych enzymów, procesy wolnorodnikowe, syntezę białek, przebieg procesów syntezy DNA, poliferację komórkową.

Dzięki temu pole to ma działanie przeciwbólowe, uspokajające, przeciwzapalne, przeciwobrzękowe, zwiększa proces utylizacji tlenu i oddychania tkankowego, wpływa na zwiększenie przepływu krwi w naczyniach tętniczych i w kapilarach, przyspiesza proces gojenia się ran i złamań.

Zabiegi w polu magnetycznym powinno się wykonywać o tej samej porze dnia. Podczas wykonywania zabiegu należy pamiętać o podstawowych zasadach bezpieczeństwa oraz przestrzegać przeciwwskazań, które są identyczne jak do zabiegów ciepłoleczniczych i pulsującego pola magnetycznego10 11. 

Z praktyki gabinetu

Pacjentka, lat 64, po urazie stopy prawej. Bezpośrednio po zdarzeniu uszkodzenia stopy zastosowano procedurę RICE (rest, ice, compression, elevation).

Następnie pacjentka została przewieziona do ambulatorium chirurgicznego pogotowia ratunkowego, gdzie po wykonaniu rentgenogramu (RTG) potwierdzono uraz stopy prawej, tj. złamanie paliczków bliższych palców IV i V (zdj. 1).

Pacjentka została skierowana na rehabilitację (zabiegi fizykalne) w celu przyspieszenia procesu gojenia oraz zminimalizowania skutków ubocznych. Ponadto poinstruowano pacjentkę, w jaki sposób należy unieruchamiać palce (opatrunek plastrowy).

U pacjentki przez dwa tygodnie wykony…

Co zyskasz, kupując prenumeratę?

  • 11 wydań czasopisma ‘Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja’
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • …i wiele więcej!

Sprawdź

Prawnik radzi

Kości palców (paliczki) są bardzo podatne na złamania ze względu na swoją kruchość. O ich urazy nie trudno – palec można złamać podczas prac manualnych, sportów, kolizji drogowej czy zwykłego upadku.

Uraz kości może skutkować zasinieniem, obrzękiem, bólem oraz sztywnością palca. Do dokładnej diagnozy potrzebne jest prześwietlenie RTG.

Chociaż złamanie palca może nie wydawać się wielkim uszczerbkiem na zdrowiu, tego rodzaju uraz potrafi być bardzo uciążliwy, może uniemożliwiać wykonywanie zawodu i warto starać się z tego powodu o odszkodowanie.

Na co składa się odszkodowanie za złamany palec?

Odszkodowanie z tego tytułu obejmuje szereg składowych części. Podstawą jest jednorazowa wypłata z tytułu poniesionego uszczerbku na zdrowiu. Jest on ustalany przez orzecznika na podstawie tabel oceny procentowej trwałego uszczerbku na zdrowiu.

Znając procent uszczerbku, można już wstępnie określić jakie odszkodowanie powinno nam wypłacić towarzystwo ubezpieczeniowe. Nie jest to jednak jedyny czynnik w określaniu należnej kwoty. Ubezpieczyciel może wziąć pod uwagę takie kwestie jak wiek poszkodowanego, jego prawo- lub leworęczność, wykonywaną pracę i wpływ uszczerbku na jej wykonywanie.

Odpowiednio przeprowadzona sprawa może skutkować wypłatą od kilku do kilkudziesięciu tysięcy za złamany palec.

Poniższa tabela pokazuje jak prezentują się procenty uszczerbku na zdrowiu w przypadku poszczególnych palców:

Złamanie i zwichnięcie kciuka z dużym przemieszczeniem:

  • prawy – 10-20% uszczerbku
  • lewy – 8-15% uszczerbku

Złamanie palca wskazującego ze znacznym ograniczeniem funkcji:

  • prawy – 8-12% uszczerbku
  • lewy – 5-10% uszczerbku

Złamanie palca trzeciego, czwartego i piątego ze znacznym ograniczeniem funkcji:

  • prawy – 4% uszczerbku
  • lewy – 3% uszczerbku

Oprócz kwoty głównej towarzystwo może też zwrócić poszkodowanemu koszty leczenia (pobyt w szpitalu, dojazdy związane z leczeniem, koszty opieki osoby trzeciej czy leki). Jeżeli uraz nie pozwala na wykonywanie zawodu poszkodowanemu przysługuje też odszkodowanie za utracony dochód, który powinien być dokładnie udokumentowany.

Złamanie palca wskutek wypadku przy pracy

Częstym powodem złamania palca jest wypadek przy pracy. Do takiego urazu może dojść podczas używania maszyn ciężkich, przygniecenia ciężkim przedmiotem, upadkiem, kierowaniem pojazdu. W takiej sytuacji poszkodowany przede wszystkim dostaje wypłatę z ZUS.

Istnieją jednak specjalne okoliczności, kiedy pracownikowi należy się też odszkodowanie z polisy pracodawcy.

Przede wszystkim należy udowodnić, że do wypadku doszło z winy pracodawcy – w wyniku jego zaniedbania, braku odpowiedniego przeszkolenia lub nieprzestrzegania zasad BHP.

Podstawowym dokumentem w przypadku wypadku przy pracy jest protokół BHP. Jest on sporządzany w celu ustalenia okoliczności, które złożyły się na wypadek i powinien być sporządzany zaraz po jego zgłoszeniu. Oprócz tego poszkodowany powinien wykazać swój uszczerbek na zdrowiu, w tym przypadku złamanie palca.

Zgłaszając szkodę należy pamiętać, że tego rodzaju sprawy przedawniają się po okresie 3 lat.

Zastanawiając się nad zgłoszeniem takiej sprawy w obawie przed utratą pracy należy pamiętać, że pracodawca ma obowiązek zapewnić nam bezpieczne warunki pracy i odszkodowanie jest wypłacane z jego polisy OC. Wypłacona kwota może pomóc w leczeniu i powrocie do pełnej sprawności i wykonywanych obowiązków.

Odszkodowanie za złamany palec z OC sprawcy wypadku komunikacyjnego

Złamanie palca jest też częstym urazem w wyniku wypadku komunikacyjnego. Należy pamiętać, że w sytuacji kiedy jesteśmy poszkodowani w takim wypadku należy nam się odszkodowanie nie tylko za szkodę rzeczową (naprawa pojazdu), ale również za poniesione obrażenia. Tutaj również prawo określa jakich roszczeń możemy się domagać, oto kilka z nich:

  • na podstawie art. 444 § 1 k.c.: zwrot kosztów leczenia, dojazdów, rehabilitacji i leków,
  • na podstawie art. 361 § 2 k.c.: zwrot zarobków utraconych w wyniku zdarzenia (należy tutaj przedstawić kontrakt, umowę o pracę lub deklaracja podatkowa),
  • na podstawie art. 444 § 2 k.c.: renta na zwiększone potrzeby związane z długotrwałym leczeniem, rehabilitacją czy opieką, a także renta uzupełniająca, która ma stanowić wyrównanie różnicy w dochodach osiąganych przez poszkodowanego przed wypadkiem w stosunku do dochodów uzyskiwanych przez niego po wypadku.
You might be interested:  Suche igłowanie (dry needling) – co to jest, czy boli, wskazania, przeciwwskazania

Podsumowując, niezależnie od tego czy do złamania palca doszło wskutek wypadku przy pracy czy wypadku komunikacyjnego należy pamiętać o kilku kwestiach. Po pierwsze okres przedawnienia w tego rodzaju sprawach to 3 lata. Szkodę należy zgłosić przed tym okresem. Drugą ważną kwestią jest dokumentacja.

Kwota jaką uzyskamy w dużej mierze zależy od składanej dokumentacji, dlatego istotne jest odpowiednie leczenie i rehabilitacja oraz zachowywanie dokumentów medycznych.

Należy zachować wszelkie opinie lekarzy i specjalistów, zarówno dotyczących obecnego leczenia, jak i przyszłych rokowań oraz wypisy ze szpitala czy skierowania na rehabilitację.

Warto zaznaczyć, że poszkodowani nie muszą samodzielnie przedstawiać dokumentacji i odwoływać się od decyzji Towarzystwa Ubezpieczeniowego. Oddając sprawę w ręce kancelarii mogą być pewni profesjonalnego podejścia i uzyskania nawet kilkudziesięciu tysięcy odszkodowania za złamany palec.

Złamania u dzieci

Gwałtowny upadek może stać się przyczyną złamania kości. Złamanie jest bardzo bolesne, a w przypadku złamania kręgosłupa również bardzo niebezpieczne – może bowiem doprowadzić do nieodwracalnych zmian, a nawet do paraliżu. W przypadku złamania ręki lub nogi udaj się z dzieckiem do szpitala. Pamiętaj o właściwym unieruchomieniu kończyny.

Aby unieruchomienie było skuteczne, powinno obejmować prawie całą kończynę. Np. przy uszkodzeniu kostki powinno sięgać kolana, a przy złamaniu podudzia – aż do uda. Złamanie uda wymaga unieruchomienia za pomocą deski sięgającej od stopy po pachwinę.

Jeśli podejrzewasz, że doszło do urazu kręgosłupa, nie ruszaj dziecka, lecz wezwij natychmiast pogotowie.

1. Objawy złamania kości

Niekiedy w chwili złamania kości u dziecka można usłyszeć charakterystyczne strzyknięcie lub trzask. Poza tym, pojawia się ograniczenie lub całkowita niemożność ruchu oraz intensywny ból. Jeśli bolesność nasila się przy próbie poruszania kończyną, istnieje ryzyko, że doszło do złamania.

Maluch nie chce wtedy ruszać ręką lub stawać na złamaną nogę. U najmłodszych szkrabów jest to często pierwszy niepokojący objaw złamania. Dodatkowo pojawia się silny obrzęk, a w niektórych przypadkach krwawienie.

Do ciężkich urazów kończyn zaliczamy złamanie z przemieszczeniem, gdy złamana kość ustawia się ukośnie, a także złamanie otwarte, gdy część kości przecina skórę.

Niektóre złamania początkowo przypominać mogą skręcenie lub stłuczenie, dlatego niezbędne jest wykonanie zdjęcia RTG. Czasem bowiem części złamanej kości wciąż ściśle do siebie przylegają lub kość jest jedynie nadłamana.

O złamanie u dziecka nietrudno, najczęściej jest ono wynikiem nieostrożnej zabawy, kończącej się np. upadkiem z huśtawki, czy niefortunnym upadkiem na dłoń. Skąd taka podatność na urazy? Otóż, kości malucha są mniej twarde niż u osób dojrzałych.

Ponadto, wciąż rosną, w szczególności w okolicy stawów, a dokładniej w chrząstkach nasadowych. Złamania kości u najmłodszych posiadają dwie charakterystyczne cechy.

  • U dzieci często występuje złamanie podokostnowe. Zwane jest także złamaniem typu zielonej gałązki, gdyż podobnie jak ona, kość dziecka ulega złamaniu wyłącznie z jednej strony, natomiast druga strona oraz okostna pozostają w stanie nienaruszonym.
  • Dzieci cały czas rosną, co w odniesieniu do złamań ma swoje zalety, ale i wady. Dobra informacja to taka, że wraz ze wzrastaniem malucha będzie dochodzić do samoistnej korekty niektórych zniekształceń. Zła informacja to taka, że złamania w obrębie chrząstki nasadowej mogą skutkować zaburzeniami wzrostu dziecka.

2. Postępowanie przy złamaniu kości

Unieruchom złamaną kończynę. Unieruchomienie zmniejszy ból i ryzyko przemieszczenia się kości. Usztywnij złamaną kość wraz z dwoma sąsiadującymi z nią stawami – powyżej i poniżej złamania. Obandażuj złamaną kończynę razem z długą linijką, deseczką, szyną czy choćby z dwoma sztywnymi kijkami.

Złamaną rękę powieś na temblaku z chusty trójkątnej. Złamaną nogę unieruchom poprzez zabandażowanie razem kolan i kostek obu nóg. Złamany palec okręć bandażem wraz z sąsiednimi palcami.

Jeśli występuje złamanie otwarte i uszkodzona jest także skóra, przykryj ją sterylnym opatrunkiem lub choćby zakryj czystą, materiałową chusteczką.

Jeśli ręka lub noga jest zniekształcona, nie prostuj jej! Prostowanie złamanej kończyny jest bardzo bolesne. Poza tym możesz uszkodzić otaczające złamanie tkanki. Nastawianie złamania to zadanie dla lekarza. Daj dziecku środek przeciwbólowy – najlepiej w czopku. Jeśli jest to tabletka, to podaj ją z minimalną ilością wody.

Nie podawaj dziecku niczego do picia ani jedzenia, ponieważ w szpitalu może okazać się, że konieczne jest znieczulenie ogólne i przeprowadzenie operacji. Jeśli po urazie lub upadku maluch nie może poruszać kończyną lub ruch wywołuje silny ból i nie mija, koniecznie zawieź dziecko do lekarza.

Pamiętaj: pod żadnym pozorem nie odwlekaj wizyty u lekarza, ponieważ narastający obrzęk, a czasem również niedokrwienie kończyny, może utrudnić powrót do zdrowia.

3. Leczenie złamań kości

W szpitalu lekarz zleca zwykle wykonanie zdjęcia rentgenowskiego, w razie potrzeby nastawia złamaną kość pod narkozą i zakłada opatrunek gipsowy. Złamania bez przemieszczenia nie wymagają nastawienia, a jedynie unieruchomienia w opatrunku gipsowym lub syntetycznym.

Syntetyczny opatrunek jest znacznie lżejszy i wygodniejszy – rodzice muszą go kupić sami w aptece (koszt: około 40 zł). Standardowo zakłada się opatrunek gipsowy. U dzieci kości zrastają się prawie trzy razy szybciej niż u dorosłych. Czas unieruchomienia kończyny zależy od rodzaju złamania: 2-3 tygodnie w prostych przypadkach, 6-8 tygodni w urazach skomplikowanych.

Złamanie z przemieszczeniem wymaga ręcznego nastawienia kości po zastosowaniu znieczulenia.

Przy skomplikowanych złamaniach, np. złamaniach wieloodłamowych, konieczna bywa operacja chirurgiczna, założenie wyciągu, a po zdjęciu gipsu – rehabilitacja. W operacjach, podczas których łączy się odłamy kostne (osteosynteza – zespolenie kości) stosuje się śruby, druty i specjalne urządzenia stabilizujące.

Konieczność wykonania zabiegu chirurgicznego u dzieci zachodzi tylko w 10% przypadków. W 9 na 10 przypadków po złamaniu kości maluchowi zakłada się gips, szynę lub po prostu bandaż unieruchamiający. Jeżeli chodzi o gips, niekiedy konieczne jest pozostanie w szpitalu przez 1-2 dni, w celu obserwacji małego pacjenta.

Gdy nie jest to wymagane, można od razu zabrać dziecko do domu.

4. Postępowanie po usztywnieniu złamania

  • Przez kilka pierwszych dni, w złamanym miejscu może utrzymywać się obrzęk oraz bolesność. Kończynę dolną najlepiej trzymać uniesioną i ochraniać, a górną dodatkowo unieruchomić temblakiem.
  • Jeżeli dziecko odczuwa ból kończyny usztywnionej gipsem lub spostrzeżesz jakiekolwiek zmiany (takie jak bladość, siność, odrętwienie, brak czucia) w obrębie palców stóp, czy rąk widocznych spod gipsu, należy udać się z maluchem do szpitala.
  • Gdy obrzeża gipsu ranią skórę dziecka, najlepiej obkleić uszkodzone miejsca plastrem. Nie wolno samodzielnie odginać ani umieszczać niczego pod gipsem.
  • Opatrunek gipsowy chroń przed zamoczeniem w wodzie. Podczas mycia dziecka zabezpiecz gips, owijając go szczelnie plastikowymi torebkami.

Najczęstszym złamaniem wieku dziecięcego jest złamanie obojczyka. Bardzo często zdarza się u noworodków podczas trudnego porodu.

Gdy jest nierozpoznane, można zaobserwować u maluszka niepokojące objawy (nieporuszanie rączką po stronie złamania, po około dwóch tygodniach wystąpienie ognisk kostnienia w postaci widocznego zgrubienia). Złamanie obojczyka dobrze goi się samo, ale bez prawidłowego nastawienia może grozić pozostaniem zgrubienia. Podstawowa opieka sprowadza się do odpowiedniego układania noworodka w łóżeczku, a u starszych dzieci – unieruchomienia w odwiedzeniu.

Joanna Krocz

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *