Hipertrichoza – przyczyny, objawy, leczenie

Hipertrichoza – przyczyny, objawy, leczenie

Spis treści

Łysienie androgenowe występuje z powodu wrażliwości mieszków włosowych na androgeny. Jest to najczęstsza przyczyna utraty włosów i występuje u 70% mężczyzn i 40% kobiet w pewnym okresie ich życia. Jest to androgenozależna utrata włosów o charakterystycznej morfologii postępująca nie bliznowaciejąc.

Objawy łysienia androgenowego

U mężczyzn zwykle występuje recesja linii włosów na skroniach (zakola) i łysina na wierzchołku, u kobiet zwykle objawia się w postaci rozproszonego przerzedzenia na szczycie głowy. U mężczyzn często prowadzi do całkowitego wyłysienia. U kobiet raczej nigdy nie dochodzi do wyłysienia.

Łysienie androgenowe – w większości przypadków jest uwarunkowane genetycznie.

Łysienie tego typu występuje zarówno u kobiet jak i u mężczyzn jednak powinny być traktowane jako dwa odrębne schorzenia. Różnice dotyczą między innymi wieku w którym jednostka pojawia się, ale także obrazu klinicznego i częstotliwości występowania.

Pierwsze objawy łysienia androgenowego ujawniają się u nastolatków (forma ostra). Objawia się cofaniem linii na skroniach i czole, następnie proces zaczyna obejmować koronę głowy. Na łysienie androgenowe narażone są również kobiety. U kobiet przebieg choroby jest odmienny w stosunku do mężczyzn. Włosy przerzedzają się na środku głowy w postaci rozproszonej.

Przyczyny łysienia androgenowego

Badania wykazują że głównym czynnikiem powodującym łysienie androgenowe jest testosteron a jeszcze bardziej pochodna testosteronu – dihydrotestosteron (DHT). Są to męskie hormony – androgeny, które występują u mężczyzn ale również u kobiet.

Androgeny odgrywają ważną rolę w rozwoju seksualnym mężczyzn od urodzenia do dojrzewania. Regulują pracę gruczołów łojowych, wzrost apokrynowych włosów oraz libido. Wraz z wiekiem, androgeny stymulują wzrost włosów na twarzy, ale powstrzymują na skroniach i wierzchołku głowy, stan ten został nazwany „paradoksem androgennym”.

Hormony te w organizmie kontrolują one głównie funkcje układu rozrodczego zarówno u kobiet jak i u mężczyzn. Podstawowym hormonem z grupy androgenów jest testosteron. Produkowany on jest przez komórki Laydiga, ale może on pochodzić także z nadnerczy, chociaż w mniejszej ilości. Testosteron rozkładany jest przez enzym 5αreduktazę do 5α-dihydrotestosteronu (DHT).

Ta forma hormonu wykazuje silniejsze działanie androgenne. Istnieją dwa różne typu enzymy 5αreduktazy jednak w mieszkach włosowych testosteron mediowany głównie przez typ II 5αreduktazy. Chociaż to nie skóra jest głównym źródłem syntezy androgenów, krążące w niej prohormony także wykazują zdolności androgenne.

Mowa o DHEA i androstendionie, które w gruczołach potowych i brodawkach włosów mogą być transformowane do DHT i testosteronu. Mężczyźni z łysieniem androgenowym zazwyczaj mają wyższe stężenie 5α reduktazy. Najwyższe stężenie 5α reduktazy występuje na skórze głowy.

Wspomniane hormony, jako androgeny o silnym działaniu, regulują procesy fizjologiczne, prawidłowo stymulują produkcję włosów terminalnych w różnych okolicach ciała ( okolice pachwin, broda), wywierają odmienny efekt na wzrost włosów w genetycznie predysponowanych miejscach takich jak okolice czoła i szczytu owłosionej skóry głowy.

W okolicach łysiejących zwiększone jest stężenie DHT dlatego też hormon ten jest najbardziej istotnym androgenem w patogenezie AGA. Potwierdzają to badania na mężczyznach z wrodzonym niedoborem 5αreduktazy u których nie dochodzi do łysienia.Przyjęto, że głównym miejscem działania androgenów w mieszku jest brodawka włosa.

Komórki te mają małą ilość receptorów AR o wysokim powinowactwie. Receptory te odpowiedzialne są za wrażliwość komórek na androgeny. Na owłosionej skórze głowy wrażliwość na androgeny i i rozmieszczenie AR są ograniczone do konkretnych regionów. Na tej podstawie tłumaczy się zazwyczaj słaby efekt androgenny w okolicy potylicznej.

Mieszki włosowe pobrane z tej okolicy i przeszczepione w łysiejące miejsce nie wykazują wrażliwości na androgeny i nie ulegają miniaturyzacji. A z kolei jeżeli z łysiejącego obszaru dokona się przeszczepu np. na łydkę mieszki te dalej wykazują tendencje zanikową. Wynika to z wrodzonej wrażliwości na androgeny.

Łysienie androgenowe u mężczyzn

Hipertrichoza – przyczyny, objawy, leczenie

Pierwsze objawy łysienia androgenowego pojawiają się u mężczyzn zwykle po okresie dojrzewania i prowadzą do utraty włosów o charakterystycznym obrazie. W obrazie histopatologicznym dochodzi do zmian w cyklu włosowym a także miniaturyzacji mieszka włosowego. Zaczyna się produkcja włosów delikatniejszych oraz krótszych. Na poziomie komórkowym miniaturyzacja mieszka włosowego postępuje w skutek redukcji objętości brodawki włosa w wyniku czego zmniejsza się liczba jej komórek.

Ryzyko wystąpienie tego typu łysienia u mężczyzny zwiększa się przy pozytywnym wywiadzie rodzinnym konkretnie kiedy stwierdzono podobne objawy u ojca lub u dziadka ze strony matki.

Łysienie androgenowe charakteryzuje się stopniową lokalną transformacją włosów w meszkowe, które mają krótką oraz cienką łodygę. Czas anagenu czyli fazy wzrostu włosa ulega skróceniu z 3-6 lat do miesięcy a nawet tygodni.

Faza telogenu nie ulega zmiany a czasem jest wydłużona do 3 miesięcy. Przyczynia się to do procentowego wzrostu liczby włosów telogenowych. Zmienia się do z 5-10% do około 15-20%. Towarzyszy temu zwiększona utrata włosów.

Łatwo wypadają one podczas takich czynności jak mycie czy czesanie.

Hipertrichoza – przyczyny, objawy, leczenie

Do dokumentowania łysienia typu męskiego służy skala Norwood

Łysienie androgenowe u kobiet

Hipertrichoza – przyczyny, objawy, leczenie

U kobiet różnice podatności pomiędzy mieszkami w obrębie jednostek włosowych przyczyniają się do ścieńczenia i rozlanego wypadania włosów w centralnej okolicy głowy owłosionej. Związane jest to z zastępowaniem jednostek mieszkowych złożonych z 3-4 włosów do jednostek jednowłosowych. Największe nasilenie występuje w części czołowej z zachowaniem linii czoła. U większości kobiet nie stwierdza się zwiększonego stężenia hormonów androgennych. Mówi się o występowaniu wrażliwości mieszków na samą obecność hormonów.

Hipertrichoza – przyczyny, objawy, leczenie

Do dokumentowania łysienia u kobiet służy skala Savin

Leczenie łysienia androgenowego

Jak do tej pory nie została opracowana jedna terapia, umożliwiająca osiągnięcie pełnych sukcesów w przebiegu leczenia.

Stwierdzone jednak zostało, że lepsze wyniki leczenia zostały osiągnięte przez pacjentów, w przypadku których problem został wcześnie zdiagnozowany.

Im wcześniej zostanie włączona terapia i prawidłowa pielęgnacja tym większy odrost i lepszy efekt jesteśmy w stanie osiągnąć.

Leczenie łysienia androgenowego obejmuje kilka aspektów

  • Prawidłowa pielęgnacja skóry. Jeśli łysieniu towarzyszy łupież, łojotok, stany zapalne należy wprowadzić odpowiednią kurację mającą zlikwidować problemy skórne. Zazwyczaj jest to kuracja uzupełniająca do właściwej kuracji hamującej proces łysienia, w przypadku zmian skórnych w bardziej zaawansowanym stanie jest to pierwszy krok kuracji. Należy pamiętać, że łysieniu androgenowemu bardzo często towarzyszy nasilony łojotok.
  • Wykluczenie innych czynników, mogących mieć wpływ na wzmożone wypadanie włosów, głównie badania z krwi.
  • Leczenie kierowane już na problem łysienia androgenowego- kuracja doustna, terapia zewnętrzna i zabiegi.
You might be interested:  Kinetic control – co to jest, jaka jest cena, na czym polega kurs?

W artykule skupimy się na ostatnim punkcie.

Leczenie łysienia androgenowego w przeważającej części opiera się na terapii zewnętrznej, czyli stosowanie różnego rodzaju ampułek, lotionów, koncentratów, które mają zminimalizować wypadanie włosów, stymulować podziały komórkowe w mieszku włosowym więc zwiększać odrost nowych włosów i najważniejsze zapobiegać miniaturyzacji mieszków włosowych.

Dostępne na rynku leki kierowane na łysienie androgenowe to:

  • Minoxydyl- jeden z dwóch środków zarejestrowany jako lek wskazany w leczeniu łysienia androgenowego, dostępny w dwóch stężenia 2 i 5%, jego działanie opiera się na poprawie krążenia w obrębie mieszka włosowego, niestety mogą pojawić się skutki uboczne takie jak hipertrichoza w obrębie twarzy, przejściowe łysienie telogenowe na początku kuracji, podrażnienie skóry.
  • Finasteryd, dutasteryd- doustny lek hamujący łysienie androgenowe, poprzez hamowanie działania 5alfa reduktazy, niestety kuracja niesie za sobą ryzyko skutków ubocznych.
  • Spironolakton, octan cyproteronu- leki kierowane do kobiet z problemem łysienia androgenowego, w rzeczywistości nie są one klasyfikowane w rekomendacjach na leczenie łysienia, jednak sporadycznie lekarze zalecają te środki. Leki te niosą za sobą wiele skutków ubocznych natomiast skuteczność jest kwestią indywidualną.
  • Jak widać leki stosowane w leczeniu łysienia androgenowego niosą ze sobą bardzo duże ryzyko skutków ubocznych (oczywiście jest to sprawa indywidualna jak organizm zareaguje na leki), w związku z tym są coraz rzadziej wybierane przez pacjentów. W takich przypadkach z pomocą przychodzi właśnie trychologia. Produkty trychologiczne charakteryzują się wysoką skutecznością i praktycznie brakiem skutków ubocznych.

    Preparaty do leczenie łysienia androgenowego opierają się na składnikach takich jak:

    • Palma Sabałowa (Serenoa repens)- Wykazano że Palma Sabałowa znacznie obniża poziom 5α reduktazy dzięki czemu jest zmniejszona transformacja testosteronu do dihydrotestosteronu w konsekwencji czego zapobiegamy miniaturyzacji mieszków i osłabiania włosów. Palma jest bogata w nasycony kwas laurynowy, który wykazuje silne działanie hamujące reduktazę.
    • Kora śliwy afrykańskiej (Prunus africana)- badania wykazały, że ekstrakty ze śliwy mają zdolność łączenia się receptorami androgenowymi, i wypierania DHT z tych wiązań, w konsekwencji zmniejsza się oddziaływanie DHT na mieszek włosowy. Ponadto izoflawony znajdujące się w ekstraktach wykazują działanie pobudzające wzrost włosów podobny do popularnego środka (minoksidilu).
    • Nienasycone kwasy tłuszczowe- wykazują działanie hamujące reduktazę, np kwas laurynowy (który znajdziemy we wspomnianej wcześniej palmie sabałowej), alfa i gamma linolenowy, linolowy czy oleinowy.
    • Rośliny takie jak: kanianka, korzeń pokrzywy, kurkuma, olej z pestek dyni, pluskwica groniasta, zielona herbata, grzyby Reishi- które również wykazują działanie hamujace enzym 5alfa reduktaze.

    Ponadto stosuje się surowce które mają poprawić krążenie, działać przeciwłojotokowi, przeciwzapalnie, antyoksydacyjnie, stymulować proliferację komórek włosa, takie jak:

    • Wyciągi roślinne- z arniki, kasztanowca, miłorząbu japońskiego, drzewa herbacianego, rozmarynu, tymianku.
    • Surowce roślinne, które wykazują działanie wydłużające fazę anagenu- krokosz karwierski, krwiściąg lekarski, olej z pestek winogron (bogate w izoflawony wspomniane wcześniej, proantocyjanidyny, )
    • Kapsaicyna- badania wykazały, że stymuluje ona czynnik wzrostu typu I, który pełni istotną funkcję w procesie wzrostu włosów,

    Prócz kuracji domowej, która jest podstawą w terapii łysienia androgenowego zaleca się również włączyć zabiegi. Do najskuteczniejszych zabiegów należą:

    • mezoterapia osoczem bogatopłytkowym,
    • mezoterapia igłowa,
    • karboksyterapia.

    Każdy przypadek wymaga diagnozy. Właściwa diagnoza gwarantuje 100% zatrzymanie łysienia oraz odrost włosów, które wypadły.

    Znalezienie sposobu na łysienie pomaga wielu osobom poczuć się lepiej. Ich utrata, zwłaszcza u kobiet, może powodować niską samoocenę. Wiele osób czuje się nieatrakcyjnymi i zakłopotanymi. Trycholog zaoferuje rozwiązania, które pomogą Ci czuć się i wyglądać lepiej.

    Jeśli chciałbyś poznać przyczyny Twojego łysienia oraz jak sobie z nim poradzić poniżej możesz dokonać rezerwacji dofinansowanego badania trychologicznego u specjalisty od włosów w całej Polsce.

    Rezerwacja wizyty

    Do końca września badanie włosów finansowane z programu Zdrowe Włosy

Hipertrichoza – zespół Ambras, nadmierne owłosienie

Nadmierne owłosienie – Włosy w większości przypadków kojarzone są pozytywnie. Zazwyczaj pierwsze skojarzenie to głowa a w odniesieniu do kobiet nowa fryzura która nie tylko poprawia wygląd ale także poprawia nastrój kobiecie.

Włosy to jednak nie tylko pozytywy w szczególności jeśli chodzi o mężczyzn którzy znacznie częściej niż panie uskarżają się na ich niewielką ilość lub niewłaściwą jakość. Dlatego właśnie z włosami na głowie bywa sporo kłopotów. Panowie martwią się, gdy przedwcześnie łysieją, panie zaś robią wiele, by ich włosy były jedwabiste i dostatecznie gęste.

Hipertrichoza – przyczyny, objawy, leczenie

Kliknij ‘Polub tę stronę’, a będziesz na bieżąco z najnowszymi artykułami.

Kliknij ‘Polub tę stronę’, a będziesz na bieżąco z najnowszymi artykułami.Hipertrichoza – przyczyny, objawy, leczenie

Prawdziwy problem odgrywa nadmierne owłosienie, które nie dotyczy skóry głowy, lecz innych części ciała i to takich, gdzie włosów albo być nie powinno, albo winny być prawie niewidoczne.

Nadmierne owłosienie to problem zarówno kobiet oraz mężczyzn. Króluje teoria iż włosy przypominające męski zarost są wyjątkowo nieestetyczne. Nadmierne owłosienie bywa wyjątkowo deprymujące zwłaszcza dla kobiet. Prosty przykład stanowią damskie „wąsy”, czyli nadmierne owłosienie typu męskiego nad górną wargą.

Przyczyny i objawy nadmiernego owłosienia

Istnieje wiele przyczyn nadmiernego owłosienia. Najczęściej przypisywane jest ono zaburzeniom hormonalnym i w wielu przypadkach rzeczywiście jest to główny powód kłopotów. Zdarza się również, że wynikają one z poważniejszych organicznych.

O nadmiernym przyroście włosów u kobiety mówimy wówczas, gdy pojawia się ono w miejscach dla niej nietypowych. Najczęściej są to takie okolice ciała jak twarz, ramiona, klatka piersiowa. Z punktu widzenia kobiety jest to poważny problem nie tylko estetyczny ale także psychiczny.

Przyczyn upatruje się w zaburzeniach hormonalnych związanych z nadmiernym wytwarzaniem hormonów męskich (androgenów) jak też zbyt dużą wrażliwością mieszków włosowych na działanie tych hormonów. W niektórych przypadkach potwierdzono że nadmierne owłosienie występuje rodzinnie, a niekiedy stanowi efekt uboczny przyjmowania niektórych leków.

Hirsutyzm

W obecnych czasach wyznacznikiem piękna i estetyczności jest gładkie ciało. W niektórych przypadkach kobiety w nadmiernym owłosieniu dopatrują się zmian i przyczyn chorobowych. Sygnałem że coś się dzieje nie tak powinno być owłosienie pojawiające się w miejscach typowo męskich.

Zjawisko takie nosi nazwę hirsutyzmu. Choć nazwa nie należy do najbardziej popularnych to problem tej choroby dotyczy średnio od 5 do 10% kobiet.

Charakterystyczne dla tej choroby jest występowanie włosów szorstkich, ciemnych i grubych w miejscach typowych dla mężczyzn.

Za główną przyczynę wywołująca hirsutyzm uznaje się podwyższone stężenie androgenów.

Do miejsc najczęściej zmienionych, owłosionych chorobowo u kobiet wyróżnia się:– okolice pomiędzy górną wargą a nosem,– podbródek,– klatka piersiowa,– uda,– stopy,– okolice lędźwiowe,

– brzuch.

  • Hirsutyzmowi często towarzyszą inne symptomy, takie jak:– tłusta skóra;– trądzik;– łysienie;– powiększona łechtaczka;
  • – zmiana głosu na głębszy.

Niektóre kobiety doświadczają również wzmożonego wzrostu owłosienia w okresie ciąży, co wynika z zaburzonej równowagi gospodarki hormonalnej.

Niekiedy nadmierne owłosienie może towarzyszyć poważnym schorzeniom ogólnoustrojowym.

Mówimy wówczas o tak zwanym hirsutyzmie wtórnym, który może być następstwem między innymi chorób nadnerczy, jajników, przysadki, podwzgórza a także zespołu nadnerczowo-płciowego, itp.

Hipertrichoza – zespół Ambras

Hipertrichoza to rodzaj zaburzenia polegająca na występowaniu nadmiernego owłosienia jednak na całym jego obszarze. Niekiedy choroba ta określana jest mianem wilkołaka gdyż jej objawy upodabniają człowieka właśnie do tej postaci.

Hipertrichoza – przyczyny, objawy, leczenie

  1. – miejscowe, występujące na danym obszarze ciała.
  2. Cykl wzrastania włosów przebiega w trzech fazach:I – anageniczna, w której obserwuje się wzrost włosów;II – katageniczna, czyli śmierć mieszków włosowych;
  3. III – telogeniczna, związana z wypadaniem włosów.
  4. Przyjmuje się iż w hipertrichozie prawdopodobnie faza anageniczna przewyższa pozostałe, stąd nadmierny wzrost włosów.

Hipertrichoza nie jest zjawiskiem powszechnie znanym gdyż jej występowalność jest znikoma. Statystycznie przyjmuje się iż w okresie od średniowiecza do teraz opisano 50 przypadków wrodzonej hipertrichozy miejscowej i mniej niż 100 przypadków hipertrichozy uogólnionej.

Walka z nadmiernym owłosieniem

Niestety na takie choroby jak hirsutyzm nie wynaleziono jeszcze jednego skutecznego leku. Istnieją jedynie środki których zastosowanie chociaż w minimalnym stopniu może ograniczyć przyrost niechcianych włosów.

W celu podjęcia jakichkolwiek działań konieczna jest konsultacja lekarska, postawienie odpowiedniej diagnozy i zaproponowanie przez lekarza prowadzącego odpowiedniej metody która ułatwiła by życie kobiecie z tym problemem.

W większości przypadków zaleca się przyjmowanie doustnych tabletek antykoncepcyjnych. Zawarte w nich hormony (estrogeny i progesteron) mogą być przeciwwagą dla androgenów i zmniejszyć wydzielanie testosteronu.

W leczeniu hirsutyzmu stosuje się również kombinację antykoncepcji hormonalnej i przyjmowania antyandrogenów.

W obecnych czasach salony kosmetyczne prześcigają się w pomysłach w walce z tym wstydliwym problemem.

Do najpopularniejszych metod walki z nadmiernym owłosieniem zaliczamy:– golenie – jest to jedna z najtańszych metod możliwych do samodzielnego stosowania, jednak po jej zastosowaniu włoski szybko odrastają, dlatego zabieg należy często powtarzać.

– wybielanie – dostępne są chemiczne środki, które sprawiają, że włosy są mniej widoczne. Minusem wybielania jest możliwość podrażnienia skóry i wystąpienia reakcji ,– depilacja woskiem – wykonywana regularnie sprawia, że włosy odrastają słabsze.

Wadą woskowania jest bolesność i podrażnienia skóry,

– laseroterapia- obecnie najskuteczniejsza i pozwalająca uzyskać zadowalające efekty.

  • Hipertrichoza – przyczyny, objawy, leczenie

Klinika medycyny estetycznej & spa Anlaya – Józefów, Warszawa

Hirsutyzm

Jest to nadmierny wzrost włosów u kobiet lub dzieci w miejscach typowych dla męskiego owłosienia, czyli na wardze górnej, brodzie, wewnętrznej powierzchni ud, klatce piersiowej, brzuchu.

Hormony męskie (androgeny) i żeńskie (estrogeny) występują zarówno u kobiet i mężczyzn. U Panów przewagę mają oczywiście androgeny, natomiast u Pań estrogeny. Problemy zaczynają się, gdy ta równowaga zostaje zaburzona. U kobiet objawia się to tzw. hiperandrogenizacją, czyli:– hirsutyzmem– zaburzeniami miesiączkowania– obniżoną barwą głosu– problemami z zajściem w ciążę– trądzikiem

– łysieniem typu męskiego (czyli głównie na skroniach).

Przyczyny hiperandrogenizmu:choroby nadnerczy np. wrodzony przerost nadnerczy, zespół Cushinga, guzy nadnerczy produkujące hormonychoroby jajników np. najczęściej występuje zespół policystycznych jajników, guzy jajników, rzadko tzw.

hipertekoza, czyli rozrost komórek osłonki jajnikachoroby przysadki np.

hiperprolaktynemia (wzrost prolaktyny- hormonu produkowanego, gdy karmimy niemowlę piersią)menopauza (spada poziom żeńskich hormonów i hormonów męskich jest za dużo w stosunku do estrogenów)

niektóre leki np. danazol (stosowany w leczeniu endometriozy).

Najczęściej jednak mamy do czynienia z odmianą nadmiernego owłosienia, w którym poziomy hormonów są prawidłowe. Zatem skąd pojawia się nadmierne owłosienie, skoro w naszym organizmie jest wszystko dobrze? Odpowiedź jest prosta.

Otóż w mieszkach włosowych androgeny zamieniają się w formy aktywne i stymulują włos do wzrostu. Gdy ta przemiana jest zbyt wysoka, to włosy są nadmiernie aktywowane do wzrostu mimo, że w organizmie hormonów jest mało.

Zatem możemy mieć sytuację, gdy kobieta ma prawidłowe wyniki hormonalne, a hirsutyzm lub odwrotnie, androgeny są podwyższone, ale nadmiernego owłosienia nie ma.

Jak wykryć hiperandrogenizm ? Jakie badania wykonać?

Gdy zauważymy u siebie objawy, które wskazywałyby na hiperandrogenizm, czyli nadmierne owłosienie, trądzik, zaburzenia miesiączkowania itp., to należy udać się do endokrynologa lub ginekologa. Lekarz zleci wykonanie badania stężenia hormonów m.in.

testosteronu, estrogenów, progesteronu, prolaktyny, kortyzolu, DHEA- S (te dwa ostatnie to hormony produkowane przez nadnercza). Ginekolog powinien zrobić USG narządów rodnych, aby ocenić jajniki.Należy ocenić stopień hirsutyzmu. Przydatna do tego jest skala  oceny intensywności owłosienia ( skala Ferrimana i Gallweya).

0 oznacza brak owłosienia, a 4 punkty wyraźne męskie owłosienie. Oceniamy w 9 poniższych obszarach. Wynik 8 i więcej punktów oznacza hirsutyzm.

Leczenie nadmiernego owłosienia

Gdy u kobiety z nadmiernym owłosieniem wykryjemy nieprawidłowy poziom męskich hormonów stosujemy :doustne środki antykoncepcyjneantyandrogeny  – spironolakton (blokuje receptor dla męskich hormonów), finasteryd (hamuje działanie enzymu aktywującego testosteron w mieszkach włosowych)w przypadku zespołu policystycznych jajników dodatkowo stosuje się metforminę, lek przeciwcukrzycowy, który z nie do końca znanej przyczyny również obniża poziom testosteronu w tym schorzeniu

eflornityna – lek  w postaci maści stosowany na nadmiernie owłosioną skórę twarzy, który zmniejsza metabolizm mieszków włosowych. Jego częstym skutkiem ubocznym jest pojawienie się trądziku.

Zabiegi kosmetyczne usuwające nadmierne owłosienie

Musimy być świadomi, że leki zapobiegają wyrastaniu nowych włosów, zmniejszają szybkość odrostu dotychczasowych, ale nie spowodują, że istniejące już włosy znikną. Dlatego oprócz leczenia farmakologicznego konieczne jest  wykonanie depilacji, aby osiągnąć efekt gładkiej skóry.

Laserowe usuwanie owłosienia

Depilacja laserowa (epilacja) jest najnowocześniejszą i najskuteczniejszą metodą pozbycia się zbędnego owłosienia. Zabieg polega na pochłanianiu przez barwnik włosa (melaninę, wytwarzaną przez melanocyty – komórki znajdujące się w skórze i włosach nadające im kolor) energii generowanej  przez laser.

Absorbcja promieniowania powoduje uszkodzenie termiczne włosa i jego zniszczenie. Niszczone są tylko włosy w fazie wzrostu (anagen), gdyż zawierają najwięcej melaniny. Z uwagi na fakt, że u człowieka poszczególne włosy są w różnych fazach wzrostu, podczas pojedynczego zabiegu usuwana jest tylko część włosów.

Dlatego konieczne jest przeprowadzenie kilku zabiegów w odstępach około 4-6 tygodni.

Zabieg jest najskuteczniejszy u osób nieopalonych i z ciemnym owłosieniem. Natomiast u osób z jasnymi włosami lub opalonych efekty będą gorsze. Depilacja laserowa jest metodą niemal bezbolesną. Aby zniwelować ból, lekarz lub kosmetolog nakłada krem znieczulający (Emla), lodowe okłady lub żele chłodzące.

Kilka dni przed zabiegiem włosy należy ogolić, aby zapobiec poparzeniom naskórka. Nie wolno ich woskować ani wyrywać. Po zabiegu mogą wystąpić objawy niepożądane w postaci rumienia, obrzęku skóry oraz odbarwienia i przebarwienia, gdy będziemy opalać skórę poddaną epilacji.

Hipertrichoza – przyczyny, objawy, leczenie

Depilacja laserowa- wiązka światła                          IPL – światło o szerokim spektrum działa namonochromatycznego o wysokiej energii               większym obszarze.

koncentruje się bezpośrednio we włosie.

https://www.braun.pl/pl-pl/female-hair-removal/all-about-beautiful-skin/ipl-or-laser-hair-removal

Do usuwania owłosienia stosuje się również metodę IPL, czyli tzw. intensywne światło pulsacyjne.W przeciwieństwie do lasera IPL wykorzystuje spektrum fal o różnej długości i różnym kierunku. Zaletą tej metody jest możliwość usuwania włosów u osób o różnej karnacji, różnych kolorach włosów.

Zabieg jest bezbolesny, bezpieczny dla skóry wrażliwej i naczynkowej. 2-3 dni przed zabiegiem, skórę poddawaną depilacji należy zgolić, aby odrastające włoski miały długość 2-3 mm. 4 tygodnie przed zabiegiem nie wolno stosować wosków, a 1 tydzień przed kremów depilujących, skóra nie może mieć oznak świeżej opalenizny.

Dobre efekty uzyskuje się po około 5-8 zabiegach wykonywanych w odstępach kilku tygodni.

Depilacja woskiem 

Depilacja woskiem polega na mechanicznym usunięciu włosów wraz z cebulką za pomocą wosku. Rozgrzany wosk rozprowadza się na powierzchni depilowanej skóry i nakłada na niego pasek materiału. Następnie pasek materiału jest usuwany metodą „pod włos”. Metodę można stosować na wszystkich częściach ciała, najczęściej depiluje się wąsik, pachy, nogi, bikini.

Zabieg należy przeprowadzać raz na 3-4 tygodnie. Regularne usuwane owłosienie w ten sposób powoduje, że włoski odrastają cieńsze i słabsze. Aby zniwelować wrastanie włosów warto stosować złuszczające peelingi na te okolice. Przeciwskazaniem do wykonania depilacji woskowej jest skóra z widocznymi naczynkami, żylakami, stany zapalne skóry i zmiany ropne.

Po więcej informacji na temat możliwości walki z nadmierny owłosieniem zapraszamy na naszą stronę https://anlaya.pl/ oraz bezpośrednio do naszej kliniki znajdującej się w Józefowie (okolice Otwocka). Zapraszamy również klientów z Warszawy.

Hirsutyzm: jak leczyć?

Klinika Chorób Wewnętrznych i Farmakologii Klinicznej Katedry Farmakologii Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach

Adres do korespondencji: prof. dr hab. n. med. Robert Krysiak, Klinika Chorób Wewnętrznych i Farmakologii Klinicznej, Katedra Farmakologii Śląskiego Uniwersytetu Medycznego, ul. Medyków 18, 40-752 Katowice. Tel./faks: 32 252 39 02

Hirsutyzm, czyli owłosienie terminalne u kobiet w miejscach typowych dla owłosienia męskiego, może być objawem wielu poważnych chorób. Leczenie hirsutyzmu niejednokrotnie stanowi prawdziwe wyzwanie dla endokrynologa.

  • CELE ARTYKUŁU
  • Po przeczytaniu artykułu Czytelnik powinien umieć:
  • • odróżnić hirsutyzm niewymagający leczenia od hirsutyzmu wymagającego skierowania do specjalisty w celu dalszej diagnostyki
  • • rozpocząć diagnostykę przyczyn hirsutyzmu
  • • kontynuować terapię zleconą przez endokrynologa, ginekologa lub innego specjalistę
  • • rozpoznać działania niepożądane leków stosowanych w leczeniu hirsutyzmu

Jako hirsutyzm rozumiemy obecność u kobiet owłosienia terminalnego w miejscach typowych dla owłosienia męskiego.

Hirsutyzm należy wyraźnie zróżnicować z hipertrichozą, która polega na występowaniu uogólnionego nadmiernego owłosienia, co wynika najczęściej z uwarunkowań rodzinnych, choroby nowotworowej, schorzeń metabolicznych bądź też stosowania niektórych leków (zwłaszcza fenytoiny, glikokortykosteroidów oraz cyklosporyny). W przeciwieństwie do hirsutyzmu hipertrichoza dotyczy obu płci i nie ma związku z nadmiarem androgenów w organizmie.

Hirsutyzm dotyka 5-10% kobiet. Choć jest często postrzegany przede wszystkim w kategoriach kosmetycznych, to znajomość problematyki hirsutyzmu jest dla lekarza istotna, przynajmniej z dwóch powodów.

Po pierwsze, w wielu przypadkach u jego podłoża leży określona jednostka kliniczna, która nierozpoznana lub nieleczona może się przyczyniać do zwiększenia chorobowości i/lub śmiertelności.

Po drugie, za czym przemawiają moje własne doświadczenia, z punktu widzenia pacjentki nieprawidłowe owłosienie, niekiedy nawet niewielkie, często stanowi poważny problem psychologiczny, co zresztą znalazło odzwierciedlenie w pojęciu „hirsutyzmu ważnego dla pacjentki” (patient-important hirsutism). Kobiety często, poszukując pomocy lekarskiej i nie uzyskując oczekiwanego efektu terapeutycznego, wielokrotnie zmieniają lekarzy prowadzących.

Fizjologia owłosienia

U dorosłego człowieka wyróżniamy dwa podstawowe typy włosów stałych. Pierwszy to owłosienie meszkowe (vellus) charakteryzujące się obecnością krótkich (poniżej 2 cm), cienkich (poniżej 0,1 mm średnicy) i słabo pigmentowanych włosów niemających war…

Cykl wzrostowy włosa ludzkiego obejmuje trzy fazy: anagenu, katagenu i telogenu, trwające odpowiednio od 2 do 6 lat, 2-3 tygodnie oraz 3-4 miesiące.2 Pierwsza z nich odpowiada fazie wzrostowej włosa i cechuje ją rozwinięta opuszka włosa zawierając…

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *