Łuszczyca – dziedziczna, zaraźliwa, uleczalna?

Łuszczyca – dziedziczna, zaraźliwa, uleczalna?

Łuszczyca to choroba przewlekła o wciąż nie do końca jasnej patogenezie. Jest to jednostka chorobowa o charakterze przewlekłym i dotyczy ok. 1-5% całej populacji. Na ogół występuje w postaci zajmującej nie więcej niż 10% powierzchni ciała i opisuje się jej różne typy oraz rodzaje. Łuszczyca skóry jest bardzo uciążliwą chorobą, która ze względu na swoją specyfikę może utrudniać codzienne funkcjonowanie, a nawet uniemożliwiać wykonywanie niektórych zawodów. Dlatego dla niektórych tak ważne jest, by poznać objawy łuszczycy i dowiedzieć się jak ją leczyć.

Łuszczyca skóry – przyczyny

U ok. 30% chorych łuszczyca jest chorobą dziedziczną. Jeśli jeden z rodziców ma łuszczycę, to istnieje 25% szans na to, że dziecko odziedziczy chorobę, szczególnie wtedy, gdy rodzic zachorował jeszcze w młodości.

Duże prawdopodobieństwo występuje również u bliźniąt jednojajowych. Jeśli jedno ma łuszczycę, to drugie ma 70% szans na zachorowanie. U bliźniaków dwujajowych taka możliwość spada do ok. 20%.

Ponadto do czynników nasilających objawy łuszczycy można zaliczyć:

  • alkohol,
  • papierosy,
  • leki antymalaryczne,
  • przyjmowane preparaty (np. NLPZ, lit, beta-blokery),
  • beta-blokery,
  • czynniki hormonalne (menopauza, okres dojrzewania, ciąża),
  • niesteroidowe leki przeciwzapalne,
  • stres,
  • czynniki fizyczne (np. dermabrazja, tatuaż, promienie UV).

Wysiew łuszczycy może mieć również związek z zakażeniem różnymi drobnoustrojami (paciorkowce, gronkowce). Warto także zawrócić uwagę na fakt, że u pacjentów z łuszczycą zdarza się współwystępowanie różnych chorób metabolicznych np. cukrzycy, czy chorób sercowo-naczyniowych np. nadciśnienie tętnicze.

Typy łuszczycy skóry

Ze względu na specyfikę przebiegu, obraz kliniczny, objawy i zalecane leczenie określa się wiele różnych rodzajów łuszczycy skóry. Jednak biorąc pod uwagę kwestię czasu i sposobu ujawniania się choroby, wskazuje się jej dwa typy:

Typ I łuszczyca dziedziczna – pojawia się przed 40 rokiem życia, najczęściej w dzieciństwie lub wczesnej młodości i wiąże się z regularnymi nawrotami. Ma istotny związek z określonymi antygenami np. HLA, Cw6 i DR7.

Typ II łuszczyca dorosłych – pojawia się po 40 roku życia i ma słaby związek z antygenami HLA. Charakteryzuje się łagodniejszym przebiegiem niż łuszczyca dziedziczna i łatwiej reaguje na leczenie.

Rodzaje i objawy łuszczycy skóry

Różowe lub czerwone płasko-wyniosłe zmiany skórne, pokryte srebrnymi blaszkami łuszczycowymi to główny objaw łuszczycy.

Tego typu wykwity mogą mieć postać pojedynczych grudek oraz rozległych płatów o wielkości kilku milimetrów, a nawet kilkudziesięciu centymetrów.

Dolegliwości mogą pojawiać się w tak typowych miejscach ciała, jak łokcie i dłonie, czy kolana i stopy, ale mogą dotyczyć również paznokci, a nawet stawów (łuszczycowe zapalenia stawów-ŁZS). W zależności od pacjenta i rodzaju łuszczycy dolegliwości mogą się różnić.

Łuszczyca kropelkowata, drobnogrudkowa

Objawy łuszczycy kropelkowatej wysiewają się bardzo szybko, bo już 2-3 tygodnie po zakażeniu drobnoustrojami np. paciorkowcem.

Pojawiają się wówczas drobne wykwity o średnicy od kilku milimetrów do 2 cm, kształtem przypominających kroplę.

Tę postać najczęściej obserwuje się u dzieci i jest pierwszym sygnałem, zwiastującym nadejście zwykłej łuszczycy. Terapia polega na leczeniu miejscowym.

Łuszczyca zwykła plackowata

Najczęstszy rodzaj łuszczycy skóry, pojawiający się zwykle u osób starszych. Przejawia się zlewającymi, okrągłymi czerwonymi wykwitami, pokrytymi srebrzystą łuską.

Zmiany te osiągają wielkość od kliku do kilkunastu centymetrów. Mogą występować w okolicach owłosionej skóry głowy oraz paznokci.

W leczeniu łuszczycy plackowatej skuteczne jest zastosowanie pochodnych witaminy D np. kalcytriol, kalcypotriol, takalcytol.

Erytrodermia łuszczycowa

Erytrodermia łuszczycowa to inaczej łuszczyca uogólniona lub. Objawia się stanem zapalnym skóry całego ciała. Naskórek jest żywoczerwony i złuszcza się na całej powierzchni.

Chorzy na erytrodermię mają bardzo małe rezerwy skóry wolnej od zmian.

Łuszczyca uogólniona często jest wynikiem zaostrzenia zmian łuszczycy zwykłej i towarzyszą jej dodatkowo takie objawy jak gorączka, świąd, a nawet zmiany w obrębie paznokci ale i skóry głowy.

Łuszczyca krostkowa dłoni i stóp

Liczne krosty o charakterze rumieniowo-złuszczającym pojawiające się w okolicach palców kończyn dolnych i górnych to główny objaw łuszczycy krostkowej dłoni i stóp.

Krosty pojawiają się w związku z nagromadzeniem leukocytów wielojądrzastych w górnych warstwach naskórka.

Jest to bardzo rzadki rodzaj choroby skóry i jeśli się pojawia, to na ogół obserwuje się ją u pacjentów po 40 roku życia.

Łuszczyca paznokci

Łuszczyca paznokci pojawia się u 25% chorych na łuszczycę i bardzo często mylona jest z grzybicą paznokci. To dlatego, że występują dość podobne objawy jak żółto-brązowe plamy (objaw plamy olejowej) pod płytką paznokcia, jej nadmierna kruchość i rozwarstwianie. Łuszczyca paznokci bardzo często współwystępuje z łuszczycą stawową (ŁZS).

Łuszczyca odwrócona

Do nietypowych chorób skóry należy łuszczyca odwrócona. Jej osobliwy charakter polega na odmiennej lokalizacji zmian skórnych. Pojawiają się one przy powierzchniach zgięciowych i fałdów skórnych np.

okolice narządów płciowych, odbytu, pachwin, pach, czy pod piersiami. Grudki są płaskie, jasnoczerwone, a naskórek ulega niewielkim złuszczeniom.

Z kolei w obrębie ognisk może dochodzić do bolesnych podrażnień i pęknięć.

Łuszczyca stawowa

Łuszczycowe zapalenie stawów to kolejny nietypowy rodzaj łuszczycy skóry. Jest rzadką jednostką chorobową i jeśli się pojawia, to ma to miejsce w wieku młodzieńczym. Łuszczycy stawowej towarzyszą objawy łuszczycy odwróconej, krostkowej i paznokci.

U niemal 70% pacjentów zmiany skórne poprzedzają zmiany stawowe. Z kolei u niemal 30% pacjentów wcześniej lub jednocześnie ze skórnymi pojawiają się dolegliwości stawowe.

Nasilenie objawów w niektórych przypadkach może prowadzić do znacznej deformacji, a nawet inwalidztwa.

Jeśli łuszczyca pojawia się ze względu na uwarunkowania genetyczne, jej całkowite i trwałe wyleczenie jest niemożliwe. Z kolei w przypadku remisji, czyli ustąpienia objawów, należy liczyć się z nawrotem choroby. Istnieje jednak wiele sposób niwelowania objawów łuszczycy skóry i jej leczenia. Wszystko jest jednak zależne od indywidualnych predyspozycji pacjenta i rodzaju choroby.

Wszelkie dostępne na rynku leki i dermokosmetyki mają za zadanie:

  • usunąć łuski,
  • spowolnić tempo przemiany kreatynocytów,
  • poprawić różnicowanie komórek,
  • zahamować zapalenia.

Większość chorych leczy się preparatami miejscowymi bezpośrednio nakładanymi na skórę. Należą do nich różnego rodzaju maści, kremy, czy emulsje. Często zalecane są środki z kwasem salicylowym, jednak wywołują one nieprzyjemny zapach, lepkość i brudzą odzież. Z tego względu budzą wśród pacjentów niechęć. Najlepiej tolerowane są pochodne witaminy D oraz kortykosteroidy miejscowe.

W leczeniu ogólnym można podawać leki doustne m.in. pochodne witaminy A, cyklosporynę, metotreksat, czy hydroksykarbamit. Inną metodą leczenia ogólnego łuszczycy jest fototerapia.

Polega ona na naświetlaniu promieniami ultrafioletoweymi UVA i UVB. Przy promieniowaniu UVA dodatkowo stosuje się lek psoralen i wtedy całościową terapię nazywa się PUVA.

Przy naświetlaniu UVB przyjmowanie dodatkowych leków nie jest konieczne. Tego rodzaju leczenie stosuje się w przypadkach:

  • łuszczycy uogólnionej,
  • gdy leczenie miejscowe jest nieskuteczne,
  • nawrotu łuszczycy skóry.

Podsumowanie

Łuszczyca to choroba, która bardzo negatywnie wpływa na psychikę pacjentów oraz ich codzienne funkcjonowanie. Chorzy na łuszczycę często spotykają się z brakiem akceptacji w społeczeństwie i odrzuceniem. Co więcej, określa się, że niemal 40% pacjentów nie stosuje się w pełni do zaleceń lekarskich.

Przez to ich zmiany się nasilają i nie widać postępów w leczeniu oraz niwelowaniu objawów. Aby wygrać z łuszczycą, ale również polepszyć jakość własnego życia trzeba bezwzględnie podporządkować się wskazówkom lekarza, dbać o higienę skóry, stosować odpowiednią terapię i odbywać regularne kontrole lekarskie.

Dużą szansą dla chorych na łuszczycę są prowadzone obecnie badania kliniczne z użyciem czynników biologicznych.

Łuszczyca – dziedziczna, zaraźliwa, uleczalna? 2019-10-08 Łuszczyca – dziedziczna, zaraźliwa, uleczalna? 2020-03-21

Łuszczyca to choroba uwarunkowana genetycznie. Nie można się nią zarazić

Łuszczyca, to bardzo wstydliwa i dokuczliwa choroba. Zwłaszcza latem, kiedy nie da jej się ukryć pod ubraniem, np. bluzką z długim rękawem. O tym jak się objawia, czy można się nią zarazić i jak można ją leczyć rozmawialiśmy z dr Marią Pyzio-Gutkowską, dermatologiem.

Łuszczyca – dziedziczna, zaraźliwa, uleczalna?

Dr Maria Pyzio-Gutkowska Fot. Piotr Michalski / Radio Kielce

– Jak objawia się łuszczyca i jak wiele osób w Polsce się z nią zmaga?

Objawia się zmianami na skórze całego ciała. Może się także objawiać w postaci zmian stawowych. W naszym kraju, według różnych szacunków, choruje na nią od 1. do 4% populacji.  

– Jakie są jej przyczyny?

To choroba uwarunkowana genetycznie, dziedziczona. Dziedziczenie jest wielogenowe. Jeżeli łuszczyca występuje u jednego z rodziców, to prawdopodobieństwo zachorowania u dziecka wynosi 25%. Jeżeli natomiast na łuszczycę chorują oboje rodzice, to ryzyko wystąpienia tej choroby u ich dziecka wzrasta do 60%.

– Komu grozi łuszczyca?

Osobom, które mają uwarunkowania genetyczne, a dodatkowo występuje u nich tzw. czynnik spustowy. Łuszczycę możemy mieć przez całe życie w genach, ale jeśli nie wystąpi ten czynnik, choroba może się nie objawić. Łuszczyca może wystąpić u osób, które mają jakieś przewlekłe infekcje bakteryjne, wirusowe, drożdżakowe.

You might be interested:  Guz Abrikosowa – objawy i leczenie guza ziarnistokomórkowego

Przyczynić się także może nawet próchnica zębów, czy mechaniczne drażnienie skóry (zadrapania, rany, ucisk). Czynnikiem ryzyka wystąpienia tej choroby jest także palenie papierosów, nadużywanie alkoholu, również okres większej aktywności hormonalnej (okres dojrzewania i przekwitania), także stres.

Szacuje się, że stres jest przyczyną pojawiania się zmian łuszczycowych aż u 30% pacjentów.

– Czy łuszczyca ma ulubione miejsca występowania?

Tak. To łokcie, kolana, okolica krzyżowa, okolica pośladkowa, skóra owłosiona głowy oraz stopy i dłonie.

– Jak się diagnozuje tę chorobę?

Diagnozuje się ją poprzez badanie dermatologiczne. Obraz jest tak charakterystyczny dla tej choroby, występuje w tak szczególnych miejscach, że najczęściej do postawienia diagnozy wystarcza po prostu badanie dermatologiczne. Natomiast badaniem, które daje pewność jest badanie histopatologiczne. Po pobraniu wycinka skóry bada się go pod mikroskopem.   

– To choroba przewlekła, ale można ja leczyć. W jaki sposób?

W zależności od postaci choroby leczymy ją albo zewnętrznie (np. leczeniem złuszczającym, redukującym). Ta metoda stosowana jest wówczas, gdy choroba nie występuje na większej powierzchni ciała niż jedna czwarta. Gdy brak poprawy po klasycznym, zewnętrznym leczeniu, można stosować też leczenie wewnętrzne. Można stosować także fototerapię, fotochemioterapię i fotoforezę.   

– Czy łuszczyca jest chorobą, którą można się zarazić?

Absolutnie nie. Tu z całą stanowczością chciałabym obalić ten mit. Łuszczyca nie jest chorobą ani zaraźną, ani zaraźliwą. Nie możemy się nią zarazić poprzez stosowanie tych samych przedmiotów w życiu codziennym, nie możemy się zarazić poprzez dotyk, w autobusie,  czy podczas wizyty na basenie. Łuszczyca przekazywana jest genetycznie.

Tagi do tego wpisu

łuszczyca

RK Zdrowie

Łuszczyca – dziedziczna, zaraźliwa, uleczalna?

Łuszczyca to choroba skóry, ale też i duszy

Łuszczyca – choroba ciała i duszy

Źródło: AK

Autor: Alicja Kostecka |Data: 17.05.2018

– Zmiany skórne są przyczyną stygmatyzacji społecznej. Kluczowe znaczenie w tej kwestii ma edukacja – mówi prof. dr hab. Witold Owczarek, kierownik Kliniki Dermatologii CSK MON, Wojskowego Instytutu Medycznego w Warszawie.

– Powinniśmy więcej mówić o problemach chorych na łuszczycę.

Należałoby również zwiększać możliwości terapii dla tej grupy chorych, ponieważ prawidłowe i przede wszystkim skuteczne leczenie podnosi zdecydowanie jakość życia pacjentów.

Łuszczyca jest chorobą autoimmunologiczną genetyczna, czy to znaczy, że jeśli rodzice chorują na to schorzenie, to także dzieci będą chorowały? Łuszczyca jest skutkiem interakcji pomiędzy indywidualną skłonnością genetyczną chorego, a czynnikami immunologicznymi i środowiskowymi. Wyróżnia się dwa typy łuszczycy zwykłej. Typ I, dziedziczny, z początkiem choroby przed 40 rokiem życia, często w dzieciństwie lub w wieku młodzieńczym. Cechuje się występowaniem łuszczycy w rodzinie i ma wyraźny związek z niektórymi antygenami zgodności tkankowej takimi jak np. HLA Cw6. Typ II to tzw. łuszczyca dorosłych. Łuszczyca jest niewątpliwie schorzeniem uwarunkowanym genetycznie. Potwierdzają to obserwacje rodzin, w których występuje łuszczyca. Stwierdzono, że jeśli oboje rodziców cierpi na tę chorobę, to prawdopodobieństwo zachorowania dziecka wzrasta do około 70%. Sposób dziedziczenia łuszczycy jest różnorodny, a na ujawnienie się choroby ma wpływ jednak wiele różnych aspektów.

Na czym polega autoimmunizacja w łuszczycy?

Pewne cechy mechanizmów immunologicznych obserwowanych w łuszczycy sugerują jej autoimmunologiczne tło. Łuszczyca jest chorobą, w której decydującą rolę odgrywa aktywacja osi IL-12/Th1/IFN- i Th17/IL-23. Prawdopodobnie IL-12 działa na naiwne limfocyty T i zapoczątkowuje odpowiedź Th1, a IL-23 podtrzymuje reakcję zapalną mediowaną przez Th1, pobudza dojrzewanie i aktywność Th17 oraz wpływa na utrzymanie odpowiedniej puli komórek pamięci. Dochodzi również do zaburzenia mechanizmów regulujących odpowiedzialnych za niszczenie komórek autoreaktywnych. Ponadto komórki naskórka w łuszczycy mają zwiększoną oporność na apoptozę, której zadaniem jest eliminacja uszkodzonych komórek, aby nie zostały rozpoznane jako antygenowo obce. Wskazuje się że początkowo aktywacja samego procesu w naskórku prowadzi do rozwoju reakcji autoimmunologicznej.

Jakie czynniki środowiskowe mogą wywołać łuszczycę?

Wysiewy łuszczycy są często sprowokowane zakażeniem różnymi drobnoustrojami, przede wszystkim paciorkowcami i gronkowcami. Do leków zaostrzających łuszczycę zalicza się również leki m.in. beta-blokery lub niesteroidowe leki przeciwzapalne. Inne czynniki zaostrzające, to urazy skóry, alkohol, palenie papierosów jak również stresy.

Łuszczycy nie można wyleczyć, ale można zaleczyć. Na czym polega leczenie tej choroby?

Przede wszystkim na kontrolowaniu ogólnoustrojowego stanu zapalnego. Leczenie powinno doprowadzić do ustąpienia zmian, a następnie kontrolować przebieg choroby tak, jak w innych schorzeniach przewlekłych.

Chorzy na łuszczycę czekają na skuteczne leczenie oczekując szybkich i spektakularnych efektów. Czy dziś jesteśmy w stanie im to zapewnić?

Należy zaznaczyć, że w ostatnim czasie widoczny jest ogromny postęp w leczeniu tej choroby. Zwiększa się stale liczba nowoczesnych terapii. Wczesna interwencja jest podstawą sukcesu w terapii i modulowaniu procesu chorobowego. Myślę, że oczekiwania w tym zakresie nadal są niezaspokojone. Terapie biologiczne dają ulgę chorym z postacią o przebiegu umiarkowanym do ciężkiego. Są również często leczeniem dającym najlepsze efekty, pomimo iż nie zawsze są w stanie pomóc wszystkim chorym.

  • Na czym polega ten postęp w leczeniu łuszczycy i jaką rolę odgrywa leczenie biologiczne w tej chorobie?
  • Jakie obecnie obowiązują kryteria kwalifikowania pacjentów do programów lekowych?
  • W chorobie tej pacjenci bardzo często są stygmatyzowani, co należałoby zrobić, aby była większa świadomość w społeczeństwie tej choroby?
  • Jakie choroby współistniejące towarzyszą łuszczycy?
  • Jaki jest związek łuszczycy z łuszczycowym zapaleniem stawów?
  • Czego obecnie brakuje pacjentom i lekarzom w skutecznym leczeniu ciężkiej i umiarkowanej łuszczycy?

Postęp w leczeniu tej choroby wynika przede wszystkim z naszej większej wiedzy na temat mechanizmów jej patogenezy. Do leczenia weszła nowa grupa leków tzn. leki biologiczne. Substancjami czynnymi są białka pochodzące z żywych komórek bądź uzyskane za pomocą zastosowania metod rekombinacji genetycznej DNA, a ich zadaniem jest modyfikowanie reakcji immunologicznych. Charakteryzują się wysoką skutecznością i pozwalają kontrolować stan zapalnych u chorych. Jednak nie zawsze są skuteczne u wszystkich chorych, dlatego stale potrzebne są nowe terapie dla tej grupy chorych. Aktualnie możemy w ramach programów lekowych stosować inhibitory TNF-alfa, IL 12/23. Czekamy na możliwość stosowania inhibitorów IL-17 oraz innych nowych leków. Do programu lekowego leczenia łuszczycy plackowatej o przebiegu umiarkowanym i ciężkim mogą być kwalifikowani pacjenci o nasileniu łuszczycy określonym wskaźnikami BSA, PASI i DLQI oraz nie reagujący lub mający przeciwwskazania do standardowych terapii systemowych. W programie dostępne są następujące leki: Infliximab, Etanercept, Adalimumab oraz Ustekinumab. Przy kwalifikacji wskaźniki nasilenia choroby powinny wynosić BSA>10, DLQI>10, PASI>18, a w przypadku Infliximabu >10. Chorzy kwalifikowani do programu, to pacjenci, u których nie uzyskano poprawy po leczeniu z zastosowaniem co najmniej dwóch różnych metod terapii klasycznej, a przypadku pacjentów od 6 do 18 roku życia, co najmniej jednej. Zmiany skórne są przyczyną stygmatyzacji społecznej. Na pewno edukacja ma kluczowe znaczenie w tej kwestii. Powinniśmy więcej mówić o problemach chorych na łuszczycę. Należy również zwiększać możliwości terapii dla tej grupy chorych, ponieważ prawidłowe i przede wszystkim skuteczne leczenie podnosi zdecydowanie jakość życia naszych pacjentów. Choroby współwystępujące u pacjentów z łuszczycą są ciągle zbyt rzadko rozpoznawane i niewystarczająco leczone. U chorych częściej stwierdza się m.in. zapalenie stawów, otyłość, cukrzycę, choroby układu krążenia. Zespół metaboliczny występuje częściej u chorych na łuszczycę niż w populacji ogólnej. Chorzy na ciężką łuszczycę znajdują się w grupie zwiększonego ryzyka zgonu – szczególnie dotyczy to młodszych osób. Ogólnoustrojowy stan zapalny związany z rozwojem chorób współistniejących może przyczyniać się również do skrócenia długości życia. Uwzględnienie zatem towarzyszących problemów w leczeniu chorych na łuszczycę ma bardzo istotne znaczenie dla skuteczności terapii, a w konsekwencji poprawy jakości życia tych pacjentów. Wyniki badań epidemiologicznych wykazują różnice w zakresie częstości występowania ŁZS u chorych na łuszczycę. Jednak uważa się, że jest to częsta choroba współistniejąca 10-30%. U większości chorych objawy łuszczycy występują około 10 lat wcześniej niż objawy ŁZS, a prawdopodobieństwo rozwoju ŁZS może mieć związek z czasem trwania choroby oraz jej ciężkością. W 10-15% przypadków zapalenie stawów poprzedza wystąpienie łuszczycy. Łuszczycowe zapalenie stawów stwierdza się z jednakową częstością u mężczyzn i u kobiet, ze szczytem występowania między 35 a 45 rokiem życia. Aktualna wiedza wskazuje, że ogólnoustrojowy stan zapalny w łuszczycy jest również przyczyną rozwoju ŁZS. Istnieje potrzeba zwiększenia personalizacji leczenia tzn. dopasowywania leku do pacjenta, a nie do choroby. Myślę, że na tym etapie bardzo wydaje się wskazane zwiększenie możliwości indywidualizacji leczenia przez samych lekarzy prowadzących. Zawsze również istnieje potrzeba dostępności do najnowszych terapii m.in. leków blokujących interleukinę 17.

You might be interested:  Listerioza – przyczyny, objawy, leczenie zakażenia listerią

Polskie Towarzystwo Dermatologiczne przygotowało stanowisko w sprawie dostępności polskich pacjentów do leków blokujących interleukinę 17. Proszę powiedzieć, co w tej sprawie postuluje PTD?

PTD zwróciło uwagę na pilną potrzebę rozszerzenia listy leków biologicznych dostępnych w ramach programu lekowego leczenia łuszczycy umiarkowanej do ciężkiej o leki blokujące interleukinę 17, tak aby lekarze i pacjenci w Polsce mieli dostęp do najnowszych i najbardziej skutecznych metod terapii przeciwłuszczycowej. W uzasadnieniu uwzględniono korzyści wynikające ze stosowania tych nowoczesnych leków.

Rozmawiała Alicja Kostecka

Łuszczyca – co to jest, rodzaje, przyczyny, objawy i leczenie

Łuszczyca – co to jest

Łuszczyca (psoriasis) to choroba skóry, w której występuje intensywne namnażanie się i kilkukrotnie szybsze niż normalnie złuszczanie złuszczanie komórek naskórka oraz współistniejący stan zapalny.

Należy do najczęstszych przewlekłych chorób skóry, z występującymi na przemian okresami poprawy i pogorszenia. Objawia się grudkowymi wykwitami, które pojawiają się z reguły na głowie, łokciach, kolanach czy dłoniach.

Czasami atakuje też stawy, doprowadzając w najcięższych przypadkach do kalectwa.

Łuszczyca nie jest zaraźliwa, jednak często – u ok. 30% chorych – występuje rodzinnie, a dziedziczenie określa się jako autosomalne dominujące z ograniczoną penetracją.

Dzieci osób chorych mają skórne problemy podobne do tych, jakie mieli rodzice. Zwykle pojawia się między 10. a 40. rokiem życia, choć ostatnio obserwuje się coraz więcej przypadków tzw. późnej łuszczycy u osób po 70. roku życia.

Można wyróżnić dwa szczyty zachorowań – ok. 20. r.ż. i ok. 60. r.ż.

Łuszczyca – rodzaje

Zróżnicowany przebieg choroby oraz objawów sprawił, że można wyróżnić wiele rodzajów łuszczycy:

  • łuszczyca zwykła (pospolita) plackowata – dotyczy 80-90 procent chorych. Charakteryzuje się zmianami wypukłymi, okrągłymi lub owalnymi, pokrytymi białą lub srebrzystą łuską. Obszary zmian na skórze są wyraźnie oddzielone od zdrowej skóry, a lokalizują się na nogach, ramionach, na kolanach i łokciach, plecach oraz na głowie, choć mogą wystąpić też na twarzy, dłoniach, stopach oraz na brzuchu;
  • łuszczyca krostkowa – jest jedną z najcięższych odmian. Skóra jest czerwona, opuchnięta i pokryta grudkami z wydzieliną ropną. Występuje z reguły na dłoniach i stopach. Zdarza się, że pokrywa całe ciało i dodatkowo pojawiają się objawy takie, jak: uczucie zmęczenia, jasnoczerwona skóra, gorączka, dreszcze, świąd, utrata apetytu i inne. Najgroźniejszym powikłaniem tej odmiany łuszczycy jest amyloidoza z zajęciem nerek i w efekcie zgonem;
  • erytrodermia łuszczycowa – najcięższa postać łuszczycy, która powoduje ogniste zaczerwienienie skóry praktycznie całego ciała, przypominające poparzenia. Zmianom towarzyszy przyspieszone bicie serca, dotkliwy ból, intensywny świąd, organizm nie jest w stanie utrzymać normalnej temperatury ciała i pojawia się gorączka oraz ataki zimna i gorąca. Przewlekła, nawracająca erytrodermia może doprowadzić do amyloidozy narządów wewnętrznych. Wywołują ją: ciężkie poparzenia słoneczne, infekcje, oraz niektóre leki. Osoba ze zdiagnozowaną łuszczycą erytrodermiczną powinna być hospitalizowana, gdyż jej życie może być zagrożone;
  • łuszczyca wysiękowa – dotyczy fałdów skórnych i czasami miejsc intymnych;
  • łuszczyca kropelkowata (kroplista, grudkowa) – może pojawić się po infekcjach, najczęściej gardła. Zmiany skórne to niewielkie punkty w kształcie kropelek, które pojawiają się na czubku głowy, kończynach oraz na tułowiu;
  • łuszczyca odwrócona – jaskrawoczerwone, błyszczące zmiany skórne pokryte łuską pojawiają się tam, gdzie skóra się zgina. Najczęściej występują w fałdach skórnych, czyli pod pachami, w pachwinach i pod biustem;
  • łuszczyca stawowa (łuszczycowe zapalenie stawów) – bardzo groźny, choć rzadki rodzaj łuszczycy. Występuje po około 10 latach od pierwszych symptomów skórnych. Może być typu dystalnego, reumatoidalnego lub zniekształcającego. Wymaga konsultacji z reumatologiem, gdyż może prowadzić do kalectwa;
  • łuszczyca owłosionej skóry głowy – zmiany na owłosionej skórze głowy mogą występować samodzielnie lub towarzyszyć zmianom na innych częściach ciała. Dodatkowo przy łuszczeniu się skóry obecny jest świąd;
  • łuszczyca paznokci – dość rzadko u niektórych pacjentów występuje łuszczyca paznokci, która towarzyszy łuszczycy zwyczajnej lub łuszczycy stawowej. Jej objawem jest naparstkowanie, czyli nieregularne wgłębienia w płytce paznokciowej, niejednokrotnie pojawia się przed wystąpieniem innych zmian.

Łuszczyca – przyczyny

Dokładne przyczyny wystąpienia łuszczycy nie są znane, ale przyjęło się, że choroba jest kombinacją kilku czynników. Nie istnieje jeden mechanizm powstawania schorzenia, jednak zaobserwowano, że rozwija się, gdy układ immunologiczny nieprawidłowo stymuluje komórki skóry do rozwoju.

W efekcie nowe komórki skóry tworzą się zbyt szybko (zamiast 10 do 30 dni, to 3 do 4 dni) i zastępowane są srebrzystymi łuskami. Bardzo ważne jest też podłoże genetyczne. Łuszczyca związana jest z antygenami układu zgodności tkankowej HLA klasy I (CD8) oraz klasy II (DR7) a także chromosomami 6p21, 17q,4p.

Dziedziczenie łuszczycy jest autosomalne dominujące z ograniczoną penetracją.

Wyróżnia się dwa podstawowe typy łuszczycy:

•    typ I łuszczycy o wczesnym początku (przed 20. rokiem życia) – ma silny związek z antygenem HLA-Cw6 i występuje rodzinnie; w typie tym występują często okresy remisji i zaostrzenia oraz skłonność do uogólniania się zmian; 

•    typ II łuszczycy o późnym początku, zaczyna się zazwyczaj między 40. a 60. rokiem życia; nie występuje rodzinnie natomiast ma związek z antygenami HLA-Cw2, B27; wywoływana jest przez leki, alkohol i nikotynę; ten typ łuszczycy przebiega stabilnie, zmiany skórne są ograniczone natomiast często dotyczy stawów i paznokci.

Można też wskazać czynniki ryzyka, które mogą spowodować wystąpienie lub nawrót łuszczycy u osób z tendencją.

Należą do nich:
•    infekcje, zarówno ostre, jak i przewlekłe (paciorkowce, półpasiec, odra, próchnica, przewlekłe zapalenie zatok);
•    przewlekłe choroby (zespół metaboliczny, mocznica, cukrzyca, dna moczanowa);
•    niektóre lekarstwa (kortykosteroidy, β-blokery, niesterydowe leki przeciwzapalne i leki przeciwmalaryczne);
•    uszkodzenia skóry (cięcia, zadrapania lub zabiegi chirurgiczne);
•    stres, wstrząsy psychiczne;

•    zakażenia.

Łuszczyca – objawy

Objawy łuszczycy różnią się w zależności od jej rodzaju. Jednak pierwotnym wykwitem jest grudka koloru czerwonobrunatnego, wyraźnie odgraniczona od otaczającej ją skóry, o drobnopłatowym złuszczeniu powierzchni. Rozmiar zmian to około jednego, dwóch centymetrów.

Natomiast duże (kilkucentymetrowe pokryte srebrzystymi łuskami – blaszkami łuszczycowymi) zmiany, rozsiane na rozległych powierzchniach skóry, często pojawiają się po przebytej infekcji (głównie anginie). Najczęściej umiejscowione są na kolanach, łokciach oraz owłosionej skórze głowy. Mogą być swędzące i bolesne, a gdy dochodzi do pęknięcia, to krwawią.

Do charakterystycznych symptomów łuszczycy należą:
•    przypominające płatki wypukłe plamy na skórze;
•    zmieniona chorobowo skóra pokryta jest srebrzystą, łuszczącą się powłoką;
•    objaw Koebnera – pojawianie się zmian łuszczycowych wzdłuż linii zadrapania naskórka,
po upływie 6-12 dni;
•    objaw Auspitza – w wyniku uszkodzenia naczyń brodawek skórnych pojawianie się na powierzchni kropelki krwi;
•    zmiany paznokci – zrogowaciała płytka paznokcia, zgrubienia i znaczna kruchość.
Łuszczyca – leczenie
Przede wszystkim należy zaznaczyć, że leczenie nie prowadzi do trwałego zlikwidowania symptomów, a polega na zaleczaniu objawów. W przypadku zaprzestania terapii, mogą one powrócić. Lekarz dermatolog stawia diagnozę na podstawie zebranego wywiadu oraz widocznych gołym okiem objawów. Jeśli ma wątpliwości może zlecić wykonanie badania histopatologicznego, pobierając próbkę skóry.

Po otrzymaniu wyników wdrażane jest leczenie, najczęściej w postaci środków zewnętrznych. Stosowane są maści zawierające kwas salicylowy i mocznik, preparaty z cygnoliną (antraliną), emolienty oraz kortykosteroidy i pochodne witaminy D.

W niektórych przypadkach wymagane jest leczenie ogólne, wówczas zaleca się: podawane doustnie retinoidy, cytostatyki i leki immunosupresyjne. Bardzo pomocne jest światło słoneczne (jednak bez nadmiernego wystawiania na promieniowanie), czasami wykorzystuje się fotochemioterapię.

Nowością są aktywne biologicznie leki przeciwłuszczycowe (np. infliksymab i etanercept).

Łuszczyca – dieta

Wciąż nie wskazano konkretnych zaleceń dietetycznych dla chorych na łuszczycę, jednak zmiana przyzwyczajeń żywieniowych może mieć pozytywny wpływ na dolegliwości. U osób ze schorzeniem właściwe są produkty mające przeciwzapalne działanie.

Do takich pokarmów należy zaliczyć te zawierające: witaminy o działaniu przeciwutleniającym, czyli witamina A, C, E, beta-karoten, cynk i selen, kwasy tłuszczowe omega-3, polifenole, antocyjany, kwas foliowy, i wszelkie antyoksydanty. Lekarze polecają jedzenie m.in.

ryb morskich oraz oleju lnianego i oliwek.

Chory powinien wyeliminować lub chociaż stanowczo ograniczyć spożycie: czerwonego mięsa, warzyw zawierających dużo związków siarki, pokarmów wywołujących produkcję histaminy (pomidory, truskawki, jagody, pomarańcze i ananasy), produktów odwadniających (kawa, ostre pokarmy, alkohol), cukier.
 

Data dodania: wtorek, 26 lutego 2019

Łuszczyca u dzieci – objawy i sposoby leczenia

Łuszczyca to bardzo trudna choroba dermatologiczna. Etiologia jej powstania wiąże się głównie z czynnikami genetycznymi.

You might be interested:  Pień mózgu – funkcje, uszkodzenia, choroby i śmierć pnia mózgu

U chorych na to schorzenie występuje stan nadmiernego rogowacenia naskórka, czemu nie można całkowicie zapobiec. Odpowiednią pielęgnacją i leczeniem farmakologicznym łagodzi się objawy.

Łuszczyca u dzieci przebiega podobnie jak u dorosłych. Ujawnia się zwykle po 10. roku życia.

Cechą charakterystyczną przy łuszczycy u dzieci są zmiany skórne i zmiany płytki paznokciowej, co wygląda nieestetycznie i nierzadko stanowi powód do kompleksów.

Powstałe plamy mają brunatny lub czerwony kolor i bardzo ciężko je ukryć. Paznokcie zaś stają się żółte i mocno pofalowane. Łuszczyca dziecięca jest nieuleczalna.

W terapii łagodzącej objawy pomocne są środki farmakologiczne i kosmetyki do pielęgnacji.

Początki łuszczycy u dzieci

Łuszczyca to bardzo podstępna i uciążliwa choroba. U dziecka nie jest zauważalna od razu po urodzeniu ani w okresie niemowlęcym. Najwcześniej ujawnia się po ukończeniu 2. roku życia, choć są to rzadkie przypadki.

Jej pierwsze objawy widać zwykle u dziesięciolatków, a czynnikiem odpowiedzialnym za pojawienie się zmian skórnych jest infekcja bakteryjna.Zakażenie to jedynie punkt zapalny, ponieważ łuszczyca na ogół jest dziedziczna i zostaje przekazana dziecku przez rodziców.

Nie jest to niestety jedyna przyczyna powstawania tej choroby.

Czynnikiem wyzwalającym zmiany łuszczycowe jest niedomaganie układu odpornościowego. Fakt, że dziecko choruje częściej niż inni rówieśnicy, wcale nie oznacza, że będzie zmagać się z tym schorzeniem.

Uważa się po prostu, że łuszczyca u dzieci to choroba autoimmunologiczna, w której przebiegu następuje samoistne niszczenie komórek w organizmie. Objawy łuszczycy mogą się pojawić w wyniku silnego stresu, co u młodych ludzi i dzieci w wieku szkolnym jest bardzo częstym zjawiskiem.

Podobna sytuacja ma miejsce w okresie dojrzewania, gdy głównym problemem są zachodzące zmiany hormonalne. One także mogą predysponować do pojawienia się i rozwoju zmian łuszczycowych.

Duże znaczenie przy łuszczycy głowy u dzieci, a także zmianach płytki paznokciowej ma sposób odżywiania. Zbyt duża ilość tłuszczów zwierzęcych oraz ostrych przypraw w codziennym menu też stanowi czynnik wyzwalający. W łuszczycy u dzieci nie pomagają skaleczenia, otarcia i urazy, które dzieciom przytrafiają się niemal non stop.

Objawy łuszczycy u dzieci

Charakterystycznym objawem łuszczycy u dzieci jest stan, w którym dochodzi do nadmiernego rogowacenia i przyspieszonej regeneracji naskórka.

Na jego powierzchni powstają plamy koloru brunatnego lub brunatno-czerwonego, które wyglądają bardzo nieestetycznie i przypominają łuski. Rumieniowe zmiany bardzo się sypią, a ich drapanie lub dotykanie skutkuje rozprzestrzenianiem się na inne partie ciała.

Skóra dziecka jest wyraźnie przesuszona, zaczerwieniona i momentami uporczywie swędzi.

Nieco inaczej wygląda łuszczyca paznokci u dzieci. Płytka staje się żółta, cienka i wygląda na pofałdowaną. Nierzadko ulega rozwarstwieniu. U osób dorosłych te objawy nie są tak intensywne, jak u dzieci. U małoletnich choroba może manifestować się gorączką i znacznym osłabieniem organizmu.

Leczenie i pielęgnacja skóry przy łuszczycy u dzieci

Łuszczyca jest chorobą nieuleczalną. Terapią farmakologiczną, a jest ona niezbędna, łagodzi się objawy. W terapii wykorzystywane są przede wszystkim maści o działaniu miejscowym, które działają przeciwzapalnie.

Kluczowym elementem w terapii łuszczycy dziecięcej jest właściwa pielęgnacja skóry. Nie zaleca się stosowania preparatów drogeryjnych, ponieważ mogą one znacznie pogorszyć jej kondycję.

Dobrym i sprawdzonym rozwiązaniem jest zakup dermokosmetyków, których formuła nie zawiera związków o działaniu drażniącym. Produkty apteczne nie uczulają ani też nie podrażniają.

W składzie preparatów jest silnie natłuszczająca gliceryna oraz witamina E, która ma zbawienny wpływ na skórę. Znaleźć tam można także Naturalny Czynnik Nawilżający oraz oleje roślinne.

Tak dobrane składniki sprawiają, że skóra nigdy nie jest odwodniona, a delikatny filtr na jej powierzchni, chroni przed dalszymi uszkodzeniami. Dermokosmetyki można kupić w aptekach. Mają one działanie nie tylko pielęgnacyjne, ale także lecznicze.

Nie bez znaczenia w łuszczycy u dzieci jest wzmacnianie odporności, a także dobrze zbilansowana dieta. Chore dziecko powinno zrezygnować z przetworzonej żywności, zwłaszcza fast foodów i słodyczy oraz spożywania ostrych potraw.

Przyczyny łuszczycy – jak leczyć jej objawy

Przyczyny łuszczycy skóry nie są do końca wyjaśnione. Jest to choroba społeczna, której symptomy bardzo często prowadzą do wykluczenia, samotności i depresji. Poznaj przyczyny łuszczycy, dowiedz się jakie są jej pierwsze objawy i sprawdź, jak je leczyć!

Łuszczyca skóry to dość powszechne schorzenie, które występuje u około 2-4% społeczeństwa europejskiego. W Polsce cierpi na nią ponad 800 tys. osób. Mimo tego, że pacjentów z łuszczycą jest stosunkowo wielu i jest to choroba znana ludzkości już od V w. p.n.e. w dalszym ciągu nie dała się do końca odkryć.

O przyczynach łuszczycy dermatolodzy nie wiedzą wszystkiego. Z pewnością jest to choroba wywołana nieprawidłowym funkcjonowaniem układu odpornościowego, która ma podłoże genetyczne. W jaki sposób dochodzi do jej dziedziczenia? – na to pytanie medycyna na dzień dzisiejszy jeszcze nie jest w stanie odpowiedzieć. Lekarze tworzą natomiast dane szacunkowe:

  • łuszczyca typu I “dziedziczna” ujawnia się zazwyczaj przed 40. roku życia, a szczyt jej zachorowań zaobserwowany jest u osób mających od 18 do 22 lat,
  • łuszczyca typu II “sporadyczna” występuje u osób po 40-stce, ale najczęściej pojawia się po 60. roku życia.

Ponadto prawdopodobieństwo wystąpienia tej choroby, gdy oboje rodzice są nią obciążeni wynosi 70%, gdy choruje jedno z nich ryzyko spada do 30%. Zdarza się jednak i tak, że mimo obciążenia genetycznego łuszczyca nie ujawnia się przez całe życie.

A z drugiej strony są również i tacy pacjenci, którzy zachorowali, mimo iż nie byli w grupie ryzyka.Chociaż podłoże psorasis nie jest do końca wyjaśnione, Liczne badania dowodzą, jakie są czynniki sprzyjające jej rozwojowi.

Do czynników predysponujących do rozwoju łuszczycy zalicza się “reakcję łuszczycową” zalicza się:

  • różnego rodzaju infekcje,
  • zadrapania i inne urazy typu fizycznego,
  • niektóre leki,
  • stres,
  • zaburzenia hormonalne,
  • palenie papierosów,
  • nadużywanie alkoholu.

Pierwszymi objawami łuszczycy są często liczne drobne grudki o wielkości od kilku milimetrów do nawet 2 cm. Wczesne zmiany chorobowe pojawiają się zazwyczaj po przebytych infekcjach bakteryjnych czy wirusowych. Innym typowym dla łuszczycy objawem początkowym jest pojawienie się grudek w miejscu urazu fizycznego, który świadczy o tym, że mechanizm chorobowy jest aktywny.

Ogólnie rzecz biorąc, objawy łuszczycy skóry są bardzo charakterystyczne. Grudka o łuskowatej powierzchni jest tu symtomem zasadniczym. Pojawia się on w różnych miejscach na ciele – zarówno na skórze gładkiej, jak i owłosionej, jednak najczęściej występuje na głowie, łokciach, kolanach, odcinku krzyżowo-lędźwiowy, a także paznokciach stóp oraz dłoni.

Łuszczyca przybiera różną formę – od pojedynczych prawie niewidocznych wykwitów do całkowitego pokrycia ciała srebrzystymi łuskami. Zmiany na skórze mogą być swędzące, a nawet sprawiać ból – właśnie dlatego nazwa psorasis została stworzona od greckiego słowa psora znaczącego właśnie “świąd”.

Przebieg łuszczycy w dużym stopniu zależny jest od higieny i pielęgnacji skóry. Zaniedbanie i brak leczenia potęgują zmiany chorobowe i prowadzą do poważnych stanów zapalnych. Stosowanie odpowiedniej kuracji może skutecznie wyeliminować łuszczenie się skóry i zahamować remisje choroby.

Mówiąc o objawach łuszczycy, warto poruszyć jeszcze jedną kwestię. Otóż, wyjaśniając co to jest łuszczyca, trzeba podkreślić, że jest to NIEZAKAŹNA choroba skóry. To bardzo ważne, ponieważ jej niedające się ukryć objawy bardzo często stają się przyczyną trudnych psychosocjalnych następstw.

Pacjenci nieradzący sobie z niedającymi się ukryć, permanentnie nawracającymi, zmianami skórnymi mają problemy w życiu prywatnym i zawodowym. Nie akceptując swojej choroby łatwo odcinają się od świata, cierpią na depresję, popadają w alkoholizm.

Leczenie może być procesem długim, trwającym nawet przez lata. Wszystko zależy od rodzaju choroby i stopnia natężenia jej objawów. Zalecone przez dermatologa preparaty zewnętrzne powinny być aplikowane regularnie, według zaleceń. Leczenie psorasis odbywa się dwutorowo.

Pierwszym krokiem jest pozbycie się łusek, drugim, zahamowanie procesu nadmiernego podziału komórek naskórka. Leczenie farmakologiczne powinno być wspierane przez codzienną pielęgnację ciała. Stosowanie odpowiednich preparatów przynosi dodatkowe efekty i eliminuje niekomfortowe objawy łuszczycy.

Szczególnie polecane są tu dermokosmetyki zawierające substancje silnie nawilżające (gliceryna, alantoina) i wspierające lipidową barierę ochronną skóry (wit. B3) – np. La Roche Posay Lipikar Fluid.Leczenie nie jest proste, bowiem do dziś stanowi jednej z głównych problemów dermatologii.

Ponadto wymaga od chorego systematyczności oraz konsekwencji w działaniu. Jednak odpowiednio dobrana kuracja i upór w dążeniu do zdrowia chorego często przynoszą oczekiwane efekty.

Zobacz wszystkie artykuły

photos (c) Getty Images / (c) La Roche-Posay / (c) Centre Thermal de La Roche-Posay

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *