Mięsak – objawy, przyczyny, leczenie

Nowotwory jelita cienkiego występują dość rzadko. W Polsce raka jelita cienkiego rozpoznaje się u blisko 200 osób rocznie. Rak jelita cienkiego stanowi 1% ogółu złośliwych nowotworów przewodu pokarmowego. Zachorowalność na ten typ nowotworu jest najwyższa w Ameryce Północnej i Europie Zachodniej. Choroba występuje rzadziej w Azji.

Najczęściej spotykanymi typami histologicznymi wśród złośliwych nowotworów jelita cienkiego są:

  • gruczołowy rak jelita cienkiego (50%)
  • rakowiak
  • chłoniak
  • mięsak

Jelito cienkie to drugie po żołądku najczęstsze miejsce występowania nowotworów GIST. Rak gruczołowy najczęściej zlokalizowany jest w dwunastnicy i jelicie czczym, natomiast rakowiaki i mięsaki w jelicie biodrowym.

Rak jelita cienkiego – objawy

Rak jelita cienkiego długo przebiega bezobjawowo, dlatego we wczesnych stadiach rozpoznaje się go najczęściej przypadkowo. Z upływem czasu połowa złośliwych i większość niezłośliwych nowotworów jelita cienkiego staje się guzami objawowymi.

Objawy raka jelita cienkiego są przez długi czas niespecyficzne, co powoduje opóźnione postawienie prawidłowej diagnozy.

Nowotwory jelita cienkiego często powodują zwężenie światła jelita, a także wgłobienie i niedrożność, rzadziej – napadowe i poposiłkowe bóle brzucha oraz jawne lub utajone krwawienia do przewodu pokarmowego.

U części chorych na raka jelita cienkiego występuje utrata wagi, a w badaniu przedmiotowym wyczuwa się ruchomy guz w jamie brzusznej. U około 10% chorych objawem związanym z rozwojem nowotworu  w jelicie cienkim jest perforacji guza.

ZOBACZ: OBJAWY RAKA JELITA GRUBEGO

Nowotwór jelita cienkiego – diagnostyka

W diagnostyce endoskopowej raka jelita cienkiego od niedawna dostępne są dwie metody: kapsułka endoskopowa oraz enteroskopia balonowa.

Badanie jelita cienkiego z wykorzystaniem kapsułki endoskopowej polega na połknięciu kapsułki, która wykonuje 4-16 zdjęć na sekundę i wysyła obrazy drogą radiową do czytnika umieszczonego przy chorym.

Kapsułka przemieszcza się ponad 10 godzin przez przewód pokarmowy. Z wykonanych zdjęć powstaje film obrazujący jelito cienkie.

Warto wyjaśnić, że entereskopia dwubalonowa raka jelita cienkiego to inwazyjny zabieg endoskopowy przeprowadzony za pomocą długiego endoskopu z systemem balonowym na końcu, który umożliwia wprowadzenie aparatu przez znaczną część jelita cienkiego.

Endoskop pozwala uwidocznić całe jelito cienkie, pobrać wycinek, usunąć polipy oraz tamować krwawienia. Procedura jest trudna technicznie i wymaga znieczulenia. W Polsce obie metody diagnostyki raka jelita cienkiego są dostępne.

Jednym z najczęściej stosowanych badań obrazowych w przypadku podejrzenia raka jelita cienkiego jest tomografia komputerowa TK. Obszar badania powinien obejmować jamę brzuszną i miednicę.

Istotne dla dobrego uwidocznienia ściany jelita cienkiego jest zastosowanie środka kontrastowego (w praktyce jest to najczęściej woda) podawanego przez cewnik położony w dwunastnicy lub doustnie (enterografia KT).

Badania tomografem komputerowym jelita cienkiego należy wykonać w hipotonii farmakologicznej (podanie hioscyny) oraz po dożylnym podaniu środka kontrastowego. W wyspecjalizowanych ośrodkach podobne wyniki diagnostyczne można osiągnąć stosując metodę rezonansu magnetycznego.

Mięsak – objawy, przyczyny, leczenie

Rak jelita cienkiego – przyczyny

Czynniki ryzyka i przyczyny mające wpływ na rozwój choroby jaką jest rak jelita cienkiego są słabo poznane. Najczęściej wymienia się znaczne spożycie tłuszczu i białka zwierzęcego oraz rafinowanych węglowodanów. Wskazano również związek pomiędzy otyłością a ryzykiem raka jelita cienkiego.

Kilkukrotnie podwyższone ryzyko wystąpienia nowotworu jelita cienkiego towarzyszy chorobie Leśniowskiego-Crohna. Jest ono również podwyższone u chorych z polipami sporadycznymi, zespołem polipowatości rodzinnej, zespołem Lyncha, zespołem Peutz-Jeghersa oraz chorobą trzewną i AIDS.

Do czynników zwiększających prawdopodobieństwo zachorowania na raka jelita cienkiego należą przebyta cholecystektomia, palenie tytoniu i spożywanie alkoholu.

Leczenie raka jelita cienkiego

Całkowita duodenektomia z zaoszczędzeniem trzustki jest zalecana jako leczenie pojedynczych polipów dwunastnicy o wysokim ryzyku (niemożliwych do wycięcia miejscowego) oraz polipowatości dwunastnicy u chorych z zespołem FAP.

Jedyną metodą leczenia radykalnego raka jelita cienkiego jest leczenie operacyjne: endoskopowe w przypadku polipów lub raka w polipie bądź chirurgiczne wycięcie jelita cienkiego na drodze laparotomii albo laparoskopowo.

Wykonanie resekcji R0 jest możliwe u 40-65% chorych i powinno obejmować zmieniony odcinek jelita cienkiego wraz z guzem i marginesami zdrowych tkanek oraz regionalnym układem chłonnym. Rokowanie zależy głównie od zaawansowania raka jelita cienkiego oraz resekcyjności guza. Odsetek 5-letnich przeżyć po resekcji wynosi 10-30%.

  • Dane dotyczące leczenia raka jelita cienkiego za pomocą chemioterapii pochodzą głównie z analiz retrospektywnych obejmujących niewielkie grupy chorych.
  • Jak wskazują eksperci – nie wykazano również korzyści ze stosowania radioterapio uzupełniającej lub chemioradioterapii u chorych na raka jelita cienkiego.
  • Warto dodać, że w niektórych ośrodkach stosuje się uzupełniające napromienianie u chorych z niekorzystnymi czynnikami rokowniczymi (naciekanie trzustki, niski stopień zróżnicowania guza jelita cienkiego, przerzuty do węzłów chłonnych), ponieważ może to zmniejszyć ryzyko nawrotu miejscowego nowotworu, ale wpływ takiego postepowania na wydłużenie czasu przeżycia jest niepewny.

Przerzutowy rak jelita cienkiego

Zastosowanie skojarzenia FY, mitomocyny C i doksorubicyny (schemat FAM) umożliwia uzyskanie około 20% odpowiedzi obiektywnych. Pewną korzyść, zwłaszcza w odniesieniu do czasu wolnego od progresji oraz odsetka odpowiedź bezpośrednich w przypadku leczenia przerzutowego raka jelita cienkiego, może przynieść dołączenie do FU analogu platyny, przede wszystkim cisplatyny.

W jednym z przeprowadzonych  badań klinicznych, które dotyczyło małej grupy chorych, gdzie rak jelita cienkiego był nieoperacyjny lub dotyczył brodawki Vatera – zastosowano skojarzenie kapecytabiny z oksaliplatyną. U połowy chorych uzyskano odpowiedź obiektywną. Mediana czasu wolnego od progresji wyniosła 13 miesięcy, a mediana czasu przeżycia całkowitego 20 miesięcy.

Nowotwór jelita cienkiego leczenie uzupełniające

  1. U chorych z przerzutami do węzłów chłonnych, będących w dobrym stanie sprawności ogólnej oraz niemających przeciwwskazań do chemioterapii, można rozważać zastosowanie leczenia uzupełniającego zawierającego fluoropirymidynę.
  2. ZOBACZ: SYMPTOMY I OBJAWY INNYCH NOWOTWORÓW
  3. RAK JELITA GRUBEGO – INFORMACJE

Nowotwory u dzieci – nowotwory kości i tkanek miękkich

Stanowią 7% wszystkich nowotworów u dzieci. Najczęściej występuje w tym okresie mięsak kościopochodny i mięsak Ewinga,  natomiast chrzęstniakomięsak (chondrosarcoma)  i włókniakomięsak  (fibrosarcoma) występują rzadziej.

Mięsak kościopochodny (osteosarcoma)

Jest to nowotwór, którego komórki wytwarzają tzw. kostninę. Jest to najczęstszy nowotwór kości u dzieci, ale najczęściej występuje u młodzieży i młodych dorosłych – szczyt zachorowań przypada na 15-19. rok życia (w okresie skoku pokwitaniowego).

You might be interested:  Ospa w ciąży – wirus, objawy, leczenie, powikłania

Czynniki ryzyka

Pacjenci z siatkówczakiem z obecną mutacją gentyczną w komórkach (gen RB1) są obarczeni  większym ryzykiem wystąpienia mięsaka kościopochodnego. Ryzyko wystąpienia tego nowotworu jest również zwiększone u pacjentów z zespołem Li-Fraumeni.

Wcześniejsza radioterapia predysponuje do wystąpienia mięsaka w obszarze napromieniania. Częściej też jest rozpoznawany w rodzinach, w których stwierdzano zachorowania na raka sutka w młodym wieku lub inne nowotwory złośliwe u dzieci i młodzieży.

Objawy

Początek choroby jest nietypowy i często mylnie łączony z przebytym urazem, który tylko zwraca uwagę na chorą kończynę. Charakterystyczne jest narastanie  natężenia bólu i częste  występowanie bólów nocnych, a także ograniczenie ruchomości i obrzęk.

Można też stwierdzić wysięk w  stawie, gdy proces nowotworowy rozprzestrzeni się na staw. U chorego może również wystąpić patologiczne złamanie kości.

Nowotwór kości należy podejrzewać w każdym przypadku niezgodności objawów z charakterem urazu, przy braku poprzedzającego urazu oraz gdy dolegliwości się przedłużają.

W mięsaku kościopochodnym najczęściej zajmowane są kości szybko rosnące – przynasady kości udowej , piszczelowej i ramiennej,  a także strzałka i kości płaskie (kość łopatki, kości miednicy). Nowotwór często daje przerzuty, zwłaszcza do płuc.

Stadia zaawansowania

Oceny stadium zaawansowania procesu nowotworowego dokonujemy na podstawie rozmowy z pacjentem, badania klinicznego oraz badania obrazowego.

Obecnie podstawowym badaniem w ocenie stopnia miejscowego zaawansowania procesu nowotworowego (naciekanie kości i jamy szpikowej) jest badanie za pomocą rezonansu magnetycznego.

Umożliwia to także precyzyjne określenie rozrostu nowotworu w otaczających tkankach oraz ocenę stosunku masy nowotworowej do nerwów i naczyń krwionośnych. Te bardzo ważne informacje niejednokrotnie decydują o możliwości zastosowania oszczędzającego leczenia chirurgicznego, pozwalającego zachować kończynę.

Typy morfologiczne

Rozpoznanie histopatologiczne ustalamy na podstawie badania  materiału tkankowego uzyskanego z biopsji operacyjnej.

Diagnostyka

Podstawowymi badaniami diagnostycznymi są  badania obrazowe:  RTG kończyny, rezonans magnetyczny kończyny, RTG i tomografia komputerowa klatki piersiowej oraz scyntygrafia kości.

Do istotnych badań podstawowych, koniecznych do oceny funkcjonowania narządów oraz wykluczenia innych możliwych rozpoznań, należą badania biochemiczne krwi oceniające wydolność nerek i wątroby oraz pomiar innych parametrów charakterystycznych dla tej choroby.

Ostateczne rozpoznanie powinno być zawsze postawione na podstawie wyniku badania histopatologicznego.

Leczenie

Wprowadzenie leczenia skojarzonego w mięsaku kościopochodnym (chemioterapia, napromienianie, leczenie chirurgiczne)  spowodowało całkowitą zmianę strategii  postępowania w tej grupie pacjentów.

Zastosowanie wstępnej, przedoperacyjnej chemioterapii powoduje najczęściej zmniejszenie się jego masy. Umożliwia to postępowanie chirurgiczne radykalne, a równocześnie mniej okaleczające.

Bardzo istotna w leczeniu skojarzonym mięsaka kościopochodnego jest chemioterapia.

Mięsak Ewinga

Jest to złośliwy nowotwór głównie kości, ale może pojawiać się też i w innych tkankach. Występuje w każdym wieku, ale stwierdza się go częściej u chłopców, zwykle powyżej 10. roku życia. Często daje przerzuty do płuc, kości, czasami do szpiku i opłucnej.

Czynniki ryzyka

Nie określono jednoznacznie czynników predysponujących do wystąpienia mięsaka Ewinga, jednak rzadsze występowanie tego nowotworu w pewnych grupach etnicznych sugeruje, że w jego patogenezie uczestniczą czynniki genetyczne. W około 90% przypadków mięsaka Ewinga obserwuje się w komórkach nowotworowych charakterystyczne zmiany genetyczne.

Objawy, wczesne wykrycie

U dzieci z mięsakiem Ewinga, oprócz objawów miejscowych, takich jak ból, obrzęk, ograniczenie ruchomości kończyny, występują objawy sugerujące proces zapalny („maska zapalna”) – gorączka, utrata masy ciała, leukocytoza (podwyższenie liczby białych krwinek krwi), podwyższony OB.

Sprawia to, że lekarze pierwszego kontaktu rozpoznają zapalenie kości i zlecają leczenie przeciwzapalne, w tym antybiotykoterapię. Dopiero pogorszenie stanu ogólnego dziecka zmusza do wykonania badania radiologicznego.

Mięsak Ewinga zlokalizowany w kręgosłupie może wywołać objawy ucisku na rdzeń kręgowy.

Guz najczęściej jest zlokalizowany w kości udowej (trzon), piszczelowej, strzałce, kości miednicy, kości tułowia, kręgosłupa, obojczyku. Jeśli obejmuje żebro, objawy mogą  sugerować zapalenie płuc, co utrudnia właściwe rozpoznanie.

Generalnie należy pamiętać, że  w mięsaku Ewinga guz może się lokalizować w obrębie całego kośćca, częściej centralnie, w zakresie kości miednicy i kręgosłupa.

Ze względu na lokalizację guza objawy kliniczne mięsaka Ewinga mogą się rozwijać przez wiele miesięcy, nie dając żadnych dolegliwości.

Stadia zaawansowania

Podobnie jak w mięsaku kościopochodnym, oceny stadium zaawansowania procesu nowotworowego dokonujemy na podstawie rozmowy z pacjentem, badania chorego oraz badania obrazowego.

Obecnie podstawowym badaniem wocenie stopnia miejscowego zaawansowania jest rezonans magnetyczny.

Umożliwia to także precyzyjne określenie rozrostu nowotworu w otaczających tkankach oraz ocenę stosunku masy nowotworowej do nerwów i naczyń krwionośnych.

Typy morfologiczne

Na podstawie standardowego badania histologicznego trudno ustalić jednoznaczne rozpoznanie. Charakterystyczna jest obecność antygenu CD99 w badaniu materiału z biopsji. Ze względu na to, że u ponad 90% chorych z mięsakiem Ewinga stwierdza się charakterystyczne zaburzenia genetyczne, rozpoznanie często można potwierdzić za pomocą badania cytogenetycznego.

Diagnostyka

W diagnozowaniu mięsaka Ewinga wykonuje się te same badania co przy podejrzeniu mięsaka kościopochodnego. Wówczas należy pobrać również szpik do badania.

Leczenie

  • W leczeniu mięsaka Ewinga stosowane są takie same zasady, jak w przypadku mięsaka kościopochodnego. Cała terapia skojarzona składa się z:
  • ● chemioterapii przedoperacyjnej,
  • ● zabiegu operacyjnego radykalnego,
  • ● chemioterapii pooperacyjnej,
  • ● radioterapii,
  • ● ewentualnie w określonych przypadkach z megachemioterapii z autologiczną transplantacją hematopoetycznych komórek macierzystych, co zwiększa szansę na wyleczenie.
  • Przy obecnie stosowanych metodach leczenia mięsaka Ewinga w postaci zlokalizowanej u dzieci uzyskuje się 45% wyleczeń, a w postaci rozsianej jedynie 20%.

Po leczeniu

 Amputacja kończyny lub wszczepienie endoprotezy mają różne skutki kosmetyczne i czynnościowe. Ogromne znaczenie w minimalizowaniu upośledzenia sprawności ma fizjoterapia. Większość młodych ludzi leczonych z powodu nowotworów kości może prowadzić aktywne i satysfakcjonujące życie bez ograniczeń.

Po zakończeniu leczenia pacjenci powinni się regularnie zgłaszać na badania kontrolne do lekarzy z odpowiednim doświadczeniem. Pacjenci leczeni w dzieciństwie z powodu nowotworu kości wymagają przez całe życie monitorowania stanu zdrowia w poradni zajmującej się oceną odległych następstw terapii.

You might be interested:  Grzybica potnicowa stóp – przyczyny, objawy, leczenie

Niezwykle istotne jest wykrywanie oraz leczenie potencjalnych powikłań leczenia onkologicznego.

Nowotwory tkanek miękkich

Mięsaki tkanek miękkich stanowią różorodną grupę szybko rosnących, wysoce złośliwych nowotworów. Obejmują one guzy mięśni, tkanki łącznej, tkanki podporowej i naczyniowej. Nazwy ich pochodzą od tkanki, z której się wywodzą, np.

mięsień gładki – leiomyosarcoma, mięsień poprzecznie prążkowany – rhabdomyosarcoma, tkanka łączna włóknista – fibrosarcoma.

Ten typ nowotworu zdarza się praktycznie we wszystkich miejscach ciała –  w obrębie głowy, szyi, w kończynach górnych i dolnych, w okolicy miednicy i układu moczowo-płciowego, a także w klatce piersiowej i okolicach płuc.

Są guzami inwazyjnymi miejscowo, często nawracają w miejscu ogniska pierwotnego oraz tworzą odległe przerzuty, najczęściej przez krew do płuc, kości, szpiku i ośrodkowego układu nerwowego. W około 20% przypadków w chwili rozpoznania prezentują rozsianą postać choroby.

Nowotwory te stanowią ok. 5-8% wszystkich nowotworów dziecięcych i zazwyczaj dotyczą dzieci w wieku od 2. do 6. roku życia oraz od 15 do 19 lat. Najczęstszym nowotworem z tej grupy jest  mięsak prążkowanokomórkowy (rhabdomyosarcoma).

Czynniki ryzyka

Mięsaki tkanek miękkich, a zwłaszcza mięsak prążkowano komórkowy, częściej występują u dzieci z wrodzonymi wadami ośrodkowego układu nerwowego, moczo-płciowego, przewodu pokarmowego oraz serca. Zwiększone ryzyko dotyczy również pacjentów z neurofibromatozą i w rodzinach z zespołem Li-Fraumeni.

Objawy, wczesne wykrycie

Mięsaki tkanek miękkich  rozrastają się praktycznie w każdym miejscu ustroju, a ich rozrost ma charakter naciekający, o dużej złośliwości i tendencji do przerzutowania.

Objawy kliniczne są uzależnione od lokalizacji nowotworu.  Przy zajęciu nosogardzieli występuje nosowa mowa, trudności w oddychaniu, zaburzenia połykania, a przy zajęciu krtani – chrypka. Przy lokalizacji oczodołowej stwierdza się  wytrzeszcz gałki ocznej, czasem zwężenie szpary powiekowej.

Lokalizacja w układzie moczowo-płciowym powoduje zaburzenia oddawania moczu, zastój moczu, wodonercze, krwinkomocz, krwiomocz. Przy lokalizacji kończynowej występują bóle i zaburzenia chodu.

Nowotwór w obrębie jamy brzusznej powoduje bóle brzucha, które utrzymują się dłużej niż tydzień, wyczuwalny guz  lub obrzęk, twardy  i mało bolesny przy dotykaniu.

Stadia zaawansowania

Stadia zaawansowania mięsaków tkanek miękkich określa się najczęściej na podstawie wielkości guza, doszczętności resekcji oraz obecności przerzutów odległych.

Typy morfologiczne

Do celów terapeutycznych i w zależności od wrażliwości na chemioterapię MTM u dzieci podzielono na następujące grupy:

  • grupę guzów RMS z korzystnym rokowaniem,
  • grupę guzów RMS z niekorzystnym rokowaniem,

Mięsak macicy – przyczyny, objawy, leczenie

Mięsak macicy to złośliwy nowotwór narządu rodnego. Wyróżnia się różne typy tego nowotworu, każdy z nich inaczej rokuje. Szczyt występowania mięsaków macicy przypada na przełom piątej i szóstej dekady życia, aczkolwiek można je spotkać zarówno u osób młodych, jak i w podeszłym wieku.

Jest więc to nowotwór, którym szczególnie zagrożone są kobiety w okresie menopauzy.
Typowo (tj. w dwóch trzecich wszystkich przypadków) guz rozrasta się w obrębie trzonu macicy.

 Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że mięsaki macicy stanowią zaledwie 3-7% wszystkich nowotworów złośliwych, zlokalizowanych w obrębie trzonu macicy – są więc relatywnie rzadkie.

Najczęstszym typem jest mięśniakomięsak gładkokomórkowy (leiomyosarcoma), który reprezentuje 50-70% wszystkich przypadków mięsaków macicy. Z kolei drugi typ – mięsak podścieliska (sarcoma stromale) obejmuje natomiast około 15% wszystkich przypadków mięsaków macicy. Pozostałe typy histologiczne spotyka się sporadycznie.

Mięsak macicy – jakie są czynniki ryzyka wystąpienia mięsaka macicy?

Podobnie jak w przypadku innych zmian nowotworowych również w tym przypadku udało się ustalić czynniki predykcyjne do rozwoju mięsaka macicy. Są to:

  • starszy wiek pacjentki,
  • otyłość,
  • brak potomstwa,
  • stan po napromieniowaniu miednicy mniejszej,
  • przyjmowanie leku tamoksifen – podstawowa substancja terapeutyczna w raku sutka.

Mięsak macicy – jakie są objawy mięsaka macicy?

Mięsak macicy objawia się takimi dolegliwościami, jak:

  • nieprawidłowe krwawienia z dróg rodnych,
  • bóle podbrzusza,
  • bóle śródbrzusza.

Mięsaki macicy bardzo trudno odróżnić od niezłośliwego guza – mięśniaka macicy. Rozrastający się nowotwór może doprowadzić do deformacji trzonu narządu rodnego. Sprzyja to uciskaniu sąsiednich narządów.

Mięsaki macicy charakteryzują się skłonnością do dawania przerzutów droga krwionośną. Przerzuty najczęściej występują w płucach.

Objawiają się one dusznościami, bólem opłucnowym, kaszlem, odkrztuszaniem plwociny podbarwionej krwią i zwiększeniem częstości oddechów.

Mięśniaki macicy – jakie badania należy wykonać aby zdjagnozować mięsaka macicy?

W diagnostyce mięśniaków macicy wykonuje się następujące badania:

  • badanie ginekologiczne,
  • USG transwaginalne,
  • histeroskopia – polega ona na obejrzeniu jamy macicy przy użyciu optycznego przyrządu – histeroskopu, który jest wprowadzany przez pochwę,
  • laparoskopia diagnostyczna.

Wszystkie powyższe metody diagnostyczne służą jednemu celowi – ustaleniu lokalizacji mięśniaków macicy, a także ocenie ich liczby i wielkości, co pomoże w dobraniu odpowiedniej metody leczenia.

Mięsak macicy – jak przebiega leczenie mięsaka macicy?

Nie wszystkie kobiety z mięśniakami macicy wymagają leczenia. Wybór metody leczenia zależy przede wszystkim od stopnia dolegliwości powodowanych przez guzy, ich wielkości i lokalizacji, wieku pacjentki i jej planów reprodukcyjnych. Stosuje się jedną z trzech metod:

  • postępowanie wyczekujące,
  • leczenie farmakologiczne,
  • leczenie chirurgiczne.

Postępowanie wyczekujące

Postępowanie wyczekujące można wdrożyć gdy objawy choroby nie są zbyt nasilone, a kobieta jest w wieku okołomenopauzalnym.

Leczenie odracza się wówczas do czasu wejścia kobiety w okres pomenopauzalny (gdy choroba może zacząć samoistnie się cofać) lub do momentu nasilenia objawów.

W trakcie postępowania wyczekującego konieczne są częste wizyty u lekarza ginekologa, podczas których śledzi się rozwój choroby i jej objawów.

Leczenie farmakologiczne

Leczenie farmakologiczne obejmuje terapię hormonalną i leczenie przeciwbólowe. Włącza się je w następujących sytuacjach:

  • jako leczenie poprzedzające o 3-4 miesiące operację (służy zmniejszeniu wielkości guzów, zmniejsza utratę krwi podczas zabiegu);
  • na krótki czas u kobiet w wieku okołomenopauzalnym (zmniejszenie wielkości guzów o 30-90%) – po zakończeniu terapii i osiągnięciu przez kobietę wieku pomenopauzalnego choroba może zacząć się cofać.
You might be interested:  Usunięcie tarczycy (tyreoidektomia) – wskazania, skutki, powikłania

Należy pamiętać, że leczenie farmakologiczne nie jest leczeniem ostatecznym – po zakończeniu terapii guzy odrastają. Dodatkowo, ze względu na liczne działania niepożądane, terapia nie powinna trwać dłużej niż 6 miesięcy.

Celem terapii hormonalnej jest supresja czynności jajników (zmniejszenie ilości wydzielanych przez nie hormonów, głównie estrogenów), która powoduje zmniejszenie wielkości mięśniaków. Supresję jajników wywołuje się blokując hormony nimi sterujące.

Jajnikami sterują głównie dwa hormony: folikulotropowy (FSH) i luteinizujący (LH). Są one wydzielane przez fragment mózgu – przysadkę. Przysadka natomiast jest pobudzana do wydzielania FSH i LH przez inną część mózgu – podwzgórze. Podwzgórze produkuje hormon zwany gonadoliberyną (GnRH).

Tak więc GnRH z podwzgórza stymuluje przysadkę do wydzielania FSH i LH, które z kolei stymulują jajniki do wydzielania żeńskich hormonów płciowych (m.in. estrogenów). Celem terapii hormonalnej jest zablokowanie któregoś z „pięter” regulacji hormonalnej.

Inaczej mówiąc leczenie polega więc na wprowadzeniu pacjentki w stan, który występuje u kobiety w okresie pomenopauzalnym (fakt ten jest przyczyną większości działań ubocznych tych leków).

Leczenie chirurgiczne

Leczenie chirurgiczne jest najczęstszym postępowaniem w terapii mięśniaków macicy. Istnieje kilka metod tej formy terapii.

Histerektomia

Histerektomia – polega na operacyjnym usunięciu:

  • mięśniaków wraz z macicą i przydatkami (jajnikami i jajowodami) u kobiet w okresie około- i pomenopauzalnym,
  • mięśniaków wraz z macicą i jajowodami z pozostawieniem jajników u kobiet w okresie przedmenopauzalnym, które nie planują mieć więcej dzieci.

Histerektomię wykonuje się z pomocą jednej z następujących metod:

  • laparotomii,
  • laparoskopii
  • usunięcia przez pochwę.

Miomektomia (wyłuszczenie mięśniaków)

Miomektomia (wyłuszczenie mięśniaków) – polega na usunięciu mięśniaków z możliwie najmniejszym uszkodzeniem macicy. Wykonuje się ją u kobiet w wieku przedmenopauzalnym, które w przyszłości chciałyby mieć dzieci. Miomektomię wykonuje się za pomocą jednej z trzech metod:

  • laparotomii – polegającej na rozcięciu powłok brzucha za pomocą skalpela,
  • laparoskopii – polegającej na wprowadzeniu przez 3 niewielkie otwory w brzuchu laparoskopu – rur zakończonych kamerą i manipulatorami,
  • histeroskopii – polegającej na dostaniu się do macicy drogą przez pochwę, z pomocą specjalnego optycznego przyrządu – histeroskopu.

Embolizacja mięśniaków (embolizacja tętnic macicznych)

Embolizacja mięśniaków (embolizacja tętnic macicznych) – polega nazatkaniu tętnic, którymi płynie krew odżywiająca guzy. Dokonuje się tego za pomocą specjalnego materiału podawanego przez cewnik.

Cewnik ten, pod kontrolą aktualizowanego w czasie rzeczywistym obrazu RTG, wprowadza się przez tętnicę udową, a jego końcówkę umieszcza się w naczyniu zaopatrującym w krew guza.

Wówczas wstrzykuje się materiał blokujący wspomniane naczynie i odcina się mięśniakowi dostęp krwi, co po krótkim czasie powoduje jego zanikanie. Zabieg ten powoduje zniszczenie guza i nie uszkadza macicy, stosowany jest więc u kobiet, które w przyszłości chciałyby mieć jeszcze dzieci.

Nowe techniki operacyjnego leczenia mięśniaków – ich wspólną cechą jest punktowe niszczenie guza z możliwie jak najmniejszym uszkodzeniem macicy:

  • Mioliza – do niszczenia mięśniaków używana jest elektroda generująca prąd elektryczny o wysokiej częstotliwości (tzw. częstotliwości radiowej). Elektroda ta znajduje się na końcu laparoskopu, który poprzez niewielkie nacięcie w powłokach brzusznych jest wprowadzany w okolice macicy. Następnie elektroda umieszczana jest we wnętrzu mięśniaka (pod kontrolą USG), po czym następuje jej uruchomienie. Wygenerowany prąd powoduje „wypalenie” otaczającej elektrodę tkanki mięśniaka oraz zniszczenie zaopatrujących go naczyń krwionośnych. Odcięcie dopływu krwi powoduje zanikanie pozostałych po zabiegu żywych fragmentów leczonego tą metodą mięśniaka (dlatego nie jest konieczne jego chirurgiczne usunięcie). Czasami zamiast elektrody stosuje się sondę wytwarzającą promień lasera (tzw. termoterapia laserowa).
  • Kriomioliza – do niszczenia mięśniaków wykorzystuje się metalową sondę, która schładza się do bardzo niskiej temperatury (około -180°C). Sonda ta, podobnie jak elektroda w przypadku miolizy, znajduje się na końcu laparoskopu i jest pod kontrolą USG wprowadzana do wnętrza mięśniaka, po czym następuje jej uruchomienie. Niska temperatura wygenerowana przez sondę (schładzaną za pomocą ciekłego azotu) powoduje następujące po sobie „zamrażanie” i „rozmrażanie” tkanki mięśniaka, uszkadzając zaopatrujące go naczynia krwionośne. Powoduje to zanikanie leczonego tą metodą mięśniaka (dlatego nie jest konieczne jego chirurgiczne usunięcie).

Mioliza i kriomioliza wykonywane są tylko u pacjentek, u których mięśniaki mają odpowiedni rozmiar (5-10 cm średnicy). Wykonywane są w znieczuleniu ogólnym. Zabieg trwa około godziny, hospitalizacja jest krótkotrwała.

Często konieczne jest zastosowanie uzupełniającej farmakoterapii – zazwyczaj analogów GnRH przez 3-6 miesięcy (patrz pkt. Leczenie farmakologiczne). Dostępność zabiegów wykonywanych za pomocą wspomnianych technik jest mała – wynika to z ciągle niewystarczająco potwierdzonej skuteczności leczenia, możliwości powstania powikłań (m.

in. tworzenia blizn w endometrium czy uszkodzenia ściany macicy, co w skrajnych przypadkach doprowadzić może do jej pęknięcia). Zabiegi te nie gwarantują powrotu płodności po ich przeprowadzeniu.

Argumentem podnoszonym przez przeciwników szerokiego stosowania metod opisanych w punktach 4 i 5 jest brak możliwości skontrolowania tkanki budującej niszczonego z pomocą wspomnianych technik mięśniaka i potwierdzenia jego łagodnego charakteru.

Po zdiagnozowaniu choroby i wdrożeniu odpowiedniego leczenia niezwykle istotne są wizyty kontrolne u lekarza ginekologa, podczas których sprawdza się skuteczność prowadzonej terapii i obserwuje się, czy nie nastąpił nawrót choroby.

W celu umówienia się na konsultację do  ginekologa, chirurga, onkologa skontaktuj się z placówką Onkolmed Lecznica Onkologiczna pod numerem telefonu: +48222902337

Szanowni Pacjenci,

Przed zapisem do onkologa bardzo prosimy o dokładne zapoznanie się z zakresem działalności danego lekarza (każdy lekarz onkolog leczy inną część ciała).

W przypadku problemu z wyborem właściwego specjalisty onkologa, prosimy o kontakt z Recepcją Onkolmed. Chętnie służymy pomocą. W celu prawidłowego zapisu do specjalisty, przeprowadzamy wywiad z Pacjentem.

Mając tę wiedzę łatwiej jest nam zaoferować konkretną pomoc i wybór odpowiedniego lekarza.

Ze względu na długą listę oczekujących w przypadku rezygnacji z wizyty prosimy o wcześniejsze jej odwołanie. 

Szanujmy się wzajemnie.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *