Opuchnięte wargi sromowe – przyczyny powiększonych warg sromowych

  • Kliniki.pl
  • Plastyka warg sromowych mniejszych / większych

Zabieg Kliniki Ceny Efekty Pytania Opuchnięte wargi sromowe – przyczyny powiększonych warg sromowych

Plastyka warg sromowych (labioplastyka) to zabieg, którego celem jest zmiana wielkości lub kształtu warg sromowych. Choć nie należy on do najpopularniejszych operacji chirurgii plastycznej, to z zakresu ginekologii plastycznej jest już najpopularniejszym zabiegiem. Jakie są wskazania do poddania się tej procedurze i co się z nią wiąże? Rozwiewamy wszelkie wątpliwości związane z labioplastyką.

Wargi sromowe pełnią istotną rolę fizjologiczną, ponieważ chronią przedsionek pochwy i ujście zewnętrzne cewki moczowej. Wargi sromowe mniejsze zazwyczaj są schowane pod większymi, jednak może dojść do ich przerostu lub wyraźnej asymetrii.

W takiej sytuacji fałdy śluzówki mogą wystawać poza szparę sromową i wywołują nie tylko dyskomfort psychiczny, ale przyczyniają się również do problemów z uprawianiem sportu (np. jazdy na rowerze lub jazdy konnej) czy zaburzeń w sferze życia seksualnego.

Mogą również utrudniać utrzymanie higieny intymnej.

Specyficzna budowa warg sromowych często prowadzi do powstawania mikrourazów śluzówki oraz rozwoju procesów zapalnych. Zaburzenia kształtu warg sromowych mają wiele przyczyn. Mogą wynikać z uwarunkowań genetycznych lub hormonalnych, urazów w czasie porodów naturalnych lub pojawiać się z procesie starzenia organizmu.

Plastyka warg sromowych – znajdź klinikę Porównaj oferty, sprawdź ceny i przeczytaj opinie o 89 placówkach wykonujących plastyka warg sromowych: Pokaż placówki najbliżej mnie

Mimo iż odczuwanie dyskomfortu z powodu przerostu lub asymetrii warg sromowych często jest tematem tabu, panie dotknięte tym problemem coraz częściej decydują się na labioplastykę – zabieg mający na celu przywrócenie prawidłowego kształtu i funkcji okolic intymnych.

Według danych pochodzących z raportu Amerykańskiego Towarzystwa Chirurgów Plastycznych, w 2019 r. labioplastyce (bez plastyki pochwy) poddało się prawie 13 tys. mieszkanek Stanów Zjednoczonych, co czyni go siedemnastą najpopularniejszą operacją plastyczną w tym kraju.

Co ciekawe, zabiegowi najczęściej poddają się kobiety w przedziale wiekowym 18-34, mimo iż w stosunku do wszystkich operacji plastycznych stanowią one zaledwie 20% pacjentek.

Taki wyjątek często wiąże się z faktem, iż problemy z przerostem warg sromowych często są zauważalne wraz ze wzrostem świadomości własnego ciała oraz swojej seksualności, co jest charakterystyczne dla takiego wieku.

Ciekawostka: Labioplastyka w Stanach Zjednoczonych staje się coraz bardziej popularna. W 2019 roku zabiegowi poddało się o 30% więcej kobiet niż cztery lata wcześniej.

Wskazania i przeciwwskazania do operacji warg sromowych

Ciężko mówić o tym, kiedy plastyka warg sromowych byłaby jednoznacznie wskazana. W przypadku tego zabiegu pod uwagę bierze się głównie odczucia pacjentki oraz to, czy jej funkcjonowanie ulegnie faktycznej poprawie po przebyciu labioplastyki.

Niewątpliwie wśród wskazań do operacji warg sromowych wymienia się:

  • częste podrażnienia tej okolicy (związanych m.in. z utrudnionym zachowaniem higieny tych miejsc),  Opuchnięte wargi sromowe – przyczyny powiększonych warg sromowych
  • dodatkowo bolesne może stać się uprawianie niektórych sportów (np. jazdy na rowerze).
  • zdeformowanie warg sromowych podczas porodu, wskutek urazu lub przez wady wrodzone
  • Ważny jest również aspekt estetyczny: przekonanie pacjentki o tym, że wygląd jej narządów płciowych odbiega od wzorca typowego, może zaburzać jej pewność siebie i skutkować niechęcią do podejmowania aktywności płciowej. Zmniejszenie zainteresowania czynnościami seksualnymi bywa też spowodowane tym, że przerośnięcie fałdów skórnych

Tak jak w przypadku każdego zabiegu chirurgicznego, tak również i w odniesieniu do korekty warg sromowych istnieją pewne przeciwwskazania do poddania się operacji. Labioplastyki nigdy nie wykonuje się u kobiet, które są w ciąży lub karmią piersią.

Do tak zwanych przeciwwskazań względnych zalicza się z kolei zaburzenia krzepliwości krwi oraz nieuregulowaną cukrzycę lub nadciśnienie tętnicze.

W takich sytuacjach zabieg można wykonać w znieczuleniu miejscowym lub wyregulować chorobę podstawową lekami – tak, aby nie stanowiły one przeciwwskazania do wykonania operacji.

Jak przebiega zmniejszanie warg sromowych?

Procedurę najlepiej wykonać po zakończeniu krwawienia miesiączkowego – tak, aby przez 2 tygodnie od zabiegu nie pojawiło się krwawienie. Natomiast jeżeli w trakcie początkowego procesu gojenia pojawi się krwawienie międzymiesiączkowe, wydłuży ono jedynie czas gojenia, nie mając większego wpływu na efekt końcowy.

Uwaga: Przed zmniejszaniem warg sromowych trzeba wykonać podstawowe badania krwi. Zaleca się również odstawienie leków zaburzających krzepliwość krwi. W dniu zabiegu należy być na czczo.

Korektę warg sromowych najczęściej przeprowadza się na jeden z dwóch podstawowych sposobów: metodą TRIM lub Wedge – zwykle w znieczuleniu przewodowym lub dożylnym, a na życzenie pacjentki również w znieczuleniu miejscowym. Operacja trwa około godziny, a jej czas uzależniony jest od wybranej techniki zabiegowej. Warto zaznaczyć, że procedura ta wymaga olbrzymiej zręczności chirurga, ponieważ dotyczy ona mocno unerwionego i ukrwionego obszaru.

Metoda TRIM polega na usunięciu fragmentów przerośniętej tkanki warg sromowych mniejszych poprzez obcięcie ich krawędzi.

Jest to najbardziej polecana i najczęściej stosowana technika na świecie, głównie dlatego że zachowuje się wówczas unaczynienie i unerwienie na całej długości pozostającej wargi (w technice Wedge często dochodzi do zaburzeń czucia po zabiegu).

Ponadto, metoda TRIM wiąże się z mniejszym ryzykiem rozejścia się brzegów rany, niż w przypadku innych technik. Pozwala ona także na usunięcie ciemniejszych i/lub bardziej pofałdowanych brzegów warg sromowych, co zapewnia im młodszy wygląd.

Wadą jest powstanie niewielkiej blizny na brzegach, która może być tkliwa podczas procesu gojenia. Jak można się domyślić, metodę TRIM stosuje się w przypadku, gdy celem zabiegu jest zmiana wyglądu brzegów warg sromowych wraz z jej maksymalnie dopuszczalną redukcją.

Technika V (Wedge) zachowuje naturalny brzeg warg sromowych. Polega ona na wycięciu klina tkanki w kształcie litery V. Jest to zabieg bardziej czasochłonny, ale redukcja wielkości jest odpowiednio mniejsza niż w przypadku techniki TRIM.

Brzegi warg sromowych po takiej operacji zachowują swój pierwotny, naturalny kształt, więc jeśli problemem jest pofałdowany lub hiperpigmentowany brzeg, technika ta wówczas się nie nadaje.

Największą wadą metody jest ryzyko uszkodzenia zakończeń nerwowych, co prowadzi do zaburzeń czucia operowanej okolicy.

Zalecenia pozabiegowe

Mimo iż labioplastyka dotyczy mocno unerwionych okolic, ból po zabiegu jest minimalny, a w zdecydowanej większości przypadków pacjentka może opuścić szpital jeszcze tego samego dnia.

W pierwszych godzinach po operacji wargi sromowe mogą być spuchnięte – jest to skutek działania zarówno znieczulenia jak i ingerencji w tkankę.W pierwszych dniach po operacji zaleca się noszenie podpasek, które zagwarantują większy komfort i zabezpieczą operowany obszar.

Chirurg może dodatkowo zalecić zastosowanie maści na bazie antybiotyku. Ewentualne dolegliwości bólowe znikają samoistnie po kilkudziesięciu godzinach.

Przez kilka dni po zabiegu pacjentka powinna dużo odpoczywać. Przez co najmniej miesiąc nie może natomiast używać tamponów, nosić obcisłej bielizny, uprawiać sportu i współżyć.

Powikłania po labioplastyce

Opuchnięte wargi sromowe – przyczyny powiększonych warg sromowych

Plastyka warg sromowych należy do stosunkowo bezpiecznych zabiegów, jednak – jak każda ingerencja chirurgiczna – niesie ze sobą ryzyko wystąpienia pewnych powikłań. Do tych występujących najczęściej zaliczamy: 

  • obrzęki
  • krwiaki
  • zasinienia
  • ból

Rzadziej pojawiają się infekcje okolic intymnych czy nadmierne krwawienie.

Labioplastyka – efekty

Efekty operacji zmniejszenia warg sromowych są trwałe, jednak warto pamiętać, że zniweczyć je może czasem poród drogami natury. Właśnie dlatego zabieg zaleca się przede wszystkim paniom, które ciążę mają już za sobą.

Wyjątkiem są przerośnięte wargi przeszkadzające przy współżyciu czy utrudniające normalne funkcjonowanie.Kwestie wizualne zależą od zastosowanej metody. Zabieg metodą Wedge sprawi, że ingerencja chirurgiczna praktycznie nie będzie zauważalna.

W przypadku techniki TRIM również wiele zależy od specjalisty i tego, w jaki sposób wymodeluje on wargi sromowe.

Efekty labioplastyki nie dotyczą jedynie kwestii czysto fizycznych. Często skutkiem zabiegu jest wyzbycie się kompleksów i nabranie pewności siebie w kontaktach seksualnych. Nie bez znaczenia jest również zniwelowanie bólu związanego z ocieraniem się warg sromowych o odzież podczas uprawiania sportu.

Panie, które z powodu przerostu warg sromowych odczuwają ból podczas uprawiania sportu czy w trakcie stosunków seksualnych, często rozważają plastykę warg sromowych.

NFZ jest w tym przypadku dość surowy – o refundację można starać się jedynie w przypadku bardzo zaawansowanego problemu i zwykle wiąże się to z koniecznością odbycia serii konsultacji oraz długim czasem oczekiwania na operację.

Wspomnieć należy również o tym, że chirurdzy pracujący jedynie w publicznych placówkach, zwykle nie posiadają zbyt dużego doświadczenia w zakresie labioplastyki.

FAQ, czyli najczęstsze pytania o plastykę warg sromowych

  • Wybierając placówkę, warto sprawdzić czy pracujący w niej chirurg plastyk posiada doświadczenie w wykonywaniu zabiegów labioplastyki. Tylko wykwalifikowany specjalista będzie w stanie przeprowadzić operację zmniejszania warg sromowych w bezpieczny sposób i z zagwarantowaniem najlepszych kosmetycznych rezultatów.
  • Średnia cena labioplastyki to 3500 zł. Ostateczny koszt procedury zależy m.in. od techniki zabiegowej, którą zastosuje chirurg podczas plastyki warg sromowych. Cena uzależniona jest również od renomy danej placówki oraz doświadczenia pracującego w niej specjalisty.
  • Chirurgiczne zmniejszanie warg sromowych przeprowadza się zwykle w znieczuleniu miejscowym, rzadziej – w ogólnym. Dzięki temu zabieg jest bezbolesny. W tym miejscu warto wspomnieć, że ból po zakończonej procedurze może utrzymywać się jeszcze przez kilka dni po operacji, jednak w większości przypadków nie jest silny.
  • Plastyka warg sromowych to zabieg, któremu często poddają się kobiety po przebytej ciąży. Lekarze zalecają jednak wstrzymanie się z operacją do czasu zakończenia karmienia piersią. Jeśli pacjentka nie karmi, może poddać się labioplastyce po sześciu miesiącach od porodu.

Plastyka warg sromowych przed i po – zdjęcia

Zastanawiasz się, jak prezentują się rezultaty po przeprowadzeniu labioplastyki? W naszej galerii znajdziesz zdjęcia sprzed i po wykonaniu plastyki warg sromowych.

Więcej zdjęć przed i po »

Plastyka warg sromowych – opinie pacjentek

Poniżej przeczytasz opinie pacjentek, które zdecydowały się na plastykę warg sromowych. Wszystkie zamieszczone komentarze pochodzą od kobiet, które zapisały się na badanie za pośrednictwem naszego portalu, dzięki czemu są one w 100% rzetelne i zweryfikowane.

Efekt fantastyczny, zgodny z oczekiwaniami i informacją udzieloną wcześniej przez lekarza i panią anestezjolog.

Opinia o: Żagiel Med Szpital, Lublin (dr n. med. Tomasz Radomański)

Zabieg szybki i bezbolesny z bardzo zadawalającym efektem

Opinia o: Gabinety Leszczyński, Lubin (lek. Leszek Leszczyński)

Zabieg krótki i praktycznie bezbolesny. Jestem bardzo szczęśliwa

Opinia o: Centrum Medycyny i Estetyki, Kielce (lek. Paweł Pióro)

Opuchnięte wargi sromowe – jak sobie z tym radzić?

Srom, ze względu na lokalizację (blisko odbytu, w bezpośredniej łączności z ujściem cewki moczowej), jest szczególnie narażony na kolonizację patogennymi drobnoustrojami i rozwój stanów zapalnych. Pojawiać się może wtedy m.in. świąd, pieczenie czy opuchnięte wargi sromowe – jakie mogą być konkretne przyczyny tego stanu i jak sobie z nimi radzić?

Opuchnięte wargi sromowe – przyczyny powiększonych warg sromowych

Srom – budowa

Srom (pudendum femininum s. vulva) razem ze wzgórkiem łonowym tworzy zewnętrzne narządy płciowe. Składa się z warg sromowych większych i mniejszych.

Wargi większe ograniczają szparę sromową, mniejsze otaczają przedsionek pochwy z zewnętrznym ujściem cewki moczowej i wejściem do pochwy.

Do przedsionka pochwy uchodzą zaś gruczoły przycewkowe (gruczoły przedsionkowe mniejsze i większe).

  • Wargi sromowe większe – to fałd skóry pokryty naskórkiem. Ciągną się ku przodowi, łączą i tworzą spoidło przednie warg, natomiast z tyłu – spoidło tylne, które przechodzi w krocze. W ich obrębie znajdują się gruczoły potowe, łojowe i mieszki włosowe.
  • Wargi sromowe mniejsze – leżą bardziej wewnętrznie, zawierają gruczoły łojowe i potowe, są nieowłosione i powleczone nabłonkiem paraepidermalnym. Od przodu ulegają rozdzieleniu, tworząc napletek i wędzidełko łechtaczki, a od tyłu łączą się przez wędzidełko.

Biorąc pod uwagę chociażby jego położenie, srom jest narażony na wiele chorób. Najczęściej to infekcje, do których przyczynia się m.in. nieprawidłowa higiena intymna.

Zdarzają się także schorzenia o podłożu hormonalnym (związane np.

z obniżeniem poziomu estrogenów w okresie pomenopauzalnym), reakcje alergiczne lub znacznie poważniejsze zmiany nowotworowe (np. rak sromu).

Opuchnięte wargi sromowe – alergia czy niedobór estrogenów?

W przypadku opuchlizny warg sromowych połączonej ze świądem, nieraz stwierdza się dodatnie reakcje alergiczne na minimum jeden czynnik uczulający.

Wśród alergenów wymienia się m.in. kosmetyki, konserwanty, substancje zapachowe oraz substancje barwiące.

Eliminacja kontaktu z czynnikiem alergicznym z reguły pozwala zakończyć diagnostykę i nie rozpoczynać dodatkowej terapii.

Warto jednak zauważyć, że opuchnięte wargi sromowe i inne zmiany w tym obrębie mogą być także wynikiem niedoboru estrogenów – zwłaszcza u kobiet po menopauzie. Prowadzą do owrzodzeń, krwawych wylewów i zmian budowy sromu. Wargi sromowe mniejsze zaczynają przywierać do warg sromowych większych.

Obrzęk i bliznowacenie okolic łechtaczki powodują jej atrofię. Dochodzi do sukcesywnej redukcji podskórnej tkanki tłuszczowej, co – wraz z ograniczoną liczbą włókien kolagenowych i sprężystych – skutkuje utratą napięcia warg sromowych większych i ich obwisaniem. Wargi sromowe mniejsze ulegają dehydratacji.

Wejście do pochwy zwęża się, a błona śluzowa przedsionka ulega ścieńczeniu, staje się sucha i blada. 

Konsekwencją zmian pomenopauzalnych jest uczucie suchości, świąd, dyspareunia, a także nawracające stany zapalne sromu i pochwy. Najczęściej to zakażenia bakteryjne i drożdżakowe – kandydozy, w których przebiegu występuje właśnie opuchlizna warg sromowych.

Grzybicze infekcje sromu i pochwy

Znaczny procent zakażeń grzybiczych sromu i pochwy wywołują drożdżaki z gatunku Candida albicans, rzadziej chorobę powodują inne rodzaje Candida lub zupełnie odmienne grzyby.

Co istotne, u podstaw kandydoz leżą zaburzenia biocenozy pochwy, do czego przyczyniać się może np. antybiotykoterapia, nieprawidłowa higiena, niezdrowa dieta, otyłość lub nadwaga, osłabiona odporność etc.

Choroba manifestuje się:

  • obrzękiem sromu,
  • pęknięciami nabłonka, 
  • zaczerwieniem, 
  • bólem, 
  • świądem, 
  • podrażnieniem pochwy, 
  • dyspareunią, 
  • dysurią, 
  • białymi, serowatymi upławami.

Na narządach płciowych mogą pojawiać się także białe naloty, które są zazwyczaj dobrze widoczne na rumieniowym podłożu. W niektórych przypadkach zmiany chorobowe zajmują także wewnętrzną powierzchnię ud.

Zidentyfikowano już blisko 200 szczepów Candida albicans, które mają zdolność do kolonizacji sromu pochwy, z reguły od strony przewodu pokarmowego.

Satelitarne kolonie drożdży, zlokalizowane w okolicy zwieracza odbytnicy, tworzą potencjalny rezerwuar wirulentnych form grzybni i mogą stać się źródłem autozakażeń grzybiczych w przyszłości.

Wiąże się z tym chociażby fakt, że albicans to grzyb dwupostaciowy – jego nieinwazyjna forma transformuje w kierunku postaci inwazyjnych, gdy środowisko, w którym bytuje, zmienia swój charakter i zaczyna sprzyjać jego namnażaniu. 

Zapalenie (ropień) gruczołu Bartholina

Na gruczoł Bartholina (gruczoł przedsionkowy większy) składają się parzyste struktury w dolnej części warg sromowych mniejszych. Struktury te produkują wydzielinę śluzową, która nawilża przedsionek pochwy w czasie podniecenia seksualnego. Zapalenie (ropień) gruczołu Bartholina jest stosunkowo częstą przypadłością

Choroba rozwija się w wyniku blokady ujścia przewodów wyprowadzających i utworzenia cysty – w przypadku jej zakażenia powstaje ropień.

Zazwyczaj za ten stan odpowiadają bakterie, w tym Escherichia coli, Streptococcus fecalis, Staphylococcus aureus, rzadziej dwoinki rzeżączki lub chlamydie.

Infekcja przebiega z gwałtownymi, nasilonymi objawami miejscowymi – średnica ropnia może rosnąć i osiągać kilka centymetrów. Zapaleniu gruczoł Bartholina zwykle towarzyszy:

  • obrzęk jednej części sromu, 
  • ból, 
  • niekiedy podwyższona temperatura ciała. 

Objawy zaostrzają się podczas stosunku płciowego, chodzenia, siedzenia. Co istotne, w niektórych przypadkach ustępują nagle, wraz z samoistnym opróżnieniem zmiany.

Opuchnięte wargi sromowe – metody leczenia

Łatwo wnioskować, że terapia opuchniętych warg sromowych zależy od przyczyny dolegliwości.

Nawiązując do ropnia gruczołu Bartholina, jedną z metod leczenia jest marsupializacja, czyli chirurgiczne nacięcie ropnia i opróżnienie jego zawartości.

W przypadku, gdy do owego opróżnienia dojdzie samoistnie, zakłada się sączek i utrzymuje drenaż przez kilka dni (podobnie dzieje się po wyżej wymienionym zabiegu). W czasie leczenia konieczna może być także antybiotykoterapia.

Niepowikłane grzybice pochwy i sromu zwykle leczy się miejscowymi lekami przeciwgrzybiczymi, które aplikuje się w jednorazowej dawce.

Czasem terapię prowadzi się przez 2-3 dni, a w nawracających zakażeniach i infekcjach o ciężkim przebiegu można wydłużyć farmakoterapię doustną lub miejscową do 7-14 dni.

W leczeniu kandydozy dużą skuteczność wykazują leki z nifuratelem i nystatyną

W przypadku nawracających zakażeń sromu i pochwy, których źródłem jest hipoestrogenizm i atrofia urogenitalna, proponuje sięzaś lokalną terapię hormonalną (LHT), która zapobiega kolonizacji narządów płciowych przez patogeny.

Co ważne, objawy stanów zapalnych sromu i pochwy – obrzęk, ból, pieczenie, świąd, zaczerwienienie, upławy – łagodzi roztwór chlorowodorku benzydaminy, służący do przemywania zewnętrznych narządów płciowych. Lek ma również zastosowanie w profilaktyce przed- i pooperacyjnej w ginekologii. Benzydamina wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe, antyseptyczne i miejscowo znieczulające – skutecznie pomaga przynieść ulgę. 

Modelowanie warg sromowych

Zabieg dla kobiet

Wypełnienie warg sromowych jest to zabieg z zakresu ginekologii estetycznej, który przede wszystkim służy modelowaniu okolic intymnych, ale pełni również funkcję ochronną dla narządów położonych głębiej ponieważ ogranicza ryzyko zakażeń, podrażnień oraz ewentualnych otarć. Zbyt małe wargi sromowe większe to brak dostatecznej ochrony warg sromowych mniejszych oraz kanału rodnego, co powoduje częste infekcje, urazy, ból lub świąd w okolicy sromu lub okolic intymnych.

Modelowanie (wypełnianie) warg sromowych polega na wstrzyknięciu preparatu na bazie kwasu hialuronowego, powodującego ich powiększenie (uwypuklenie). Kwas hialuronowy stosowany jako wypełniacz jest jedną z możliwych form modelowania warg sromowych.

Nawadnia on skórę i śluzówkę oraz stymuluje fibroblasty do produkcji nowego kolagenu, przyczyniając się do „odmłodzenia” obszarów poddanych terapii.

Działa zarówno w przypadku zmian anatomicznych, jak i problemów związanych z utratą wagi, zmniejszeniem objętości komórek tłuszczowych w okolicach intymnych oraz zmian zachodzących z wiekiem czy w wyniku przebytych chorób.

Rewitalizację warg sromowych można także uzyskać za pomocą osocza bogatopłytkowego, które jest preparatem krwiopochodnym, uzyskanym z odwirowanej krwi wcześniej pobranej od pacjentki. Taki materiał jest bogaty w trombocyty (płytki krwi) oraz czynniki wzrostu, czyli białka odpowiedzialne za regenerację i naprawę komórek w organizmie.

Wszystkie formy rewitalizacji warg sromowych mają na celu uzyskanie lepszego nawilżenia oraz napięcia okolic intymnych, przywrócenie ich elastyczności oraz objętości. Dodatkowo powodują wzrost odporności na podrażnienia i uszkodzenia oraz wpływają na większą satysfakcję ze współżycia seksualnego.

Przebieg zabiegu

Przed zabiegiem pacjentka proszona jest o ogolenie okolic intymnych. Lekarz dezynfekuje i znieczula miejscowo powierzchnię zabiegową.

Procedura polega na wprowadzeniu preparatu z zagęszczonym kwasem hialuronowym za pomocą kaniuli w wargi sromowe większe i rozprowadzeniu go po powierzchni objętej zabiegiem. Ilość preparatu dostosowywana jest do planowanych rezultatów.

Zwykle podaje się po 1 ml na każdą stronę okolicy zabiegowej. Zabieg jest bezbolesny. Trwa ok 30 minut.

Efekt wypełnienia jest natychmiastowy, utrzymuje się od 1 do 2 lat.

Po około 2 tygodniach preparat zwiększa jeszcze swoją objętość o około 20-30 %.

Po ustąpieniu znieczulenia może być odczuwany dyskomfort w postaci niewielkiego bólu. Nie ma żadnych specjalnych ograniczeń czy zaleceń po zabiegu. Pacjentka wraca do swoich codziennych czynności bezpośrednio po zabiegu.

Wskazania

  • u młodych kobiet, które chcą poprawy wyglądu okolic intymnych
  • hipotrofia lub atrofia
  • wiotkość skóry warg sromowych większych
  • rozluźnienie i przebudowa blizn po nacięciu krocza podczas porodu
  • utrata objętości tkanki okolic intymnych po znacznym spadku wagi ciała
  • utrata objętości przy zaniku tkanki, związanym z procesem starzenia się

Przeciwwskazania

  • stany zapalne okolic zabiegowych
  • infekcje okolic intymnych
  • ciąża

Cena

Cena zabiegu – 1400 zł / 1 ml

Problemy ginekologiczne wieku podeszłego • Postępy Nauk Medycznych 4/2002 • Czytelnia Medyczna BORGIS

© Borgis – Postępy Nauk Medycznych 4/2002, s. 169-174

  • Ewa Dmoch-Gajzlerska
  • Problemy ginekologiczne wieku podeszłego
  • Gynecological problems in eldery women

Klinika Położnictwa i Ginekologii CMKP w WarszawieKierownik Kliniki: prof. dr hab. n. med. Romuald Dębski

StreszczenieProblemy ginekologiczne w wieku podeszłym i starczym mają swoją specyfikę. W krajach o wysokim stopniu cywilizacji kobiety żyją coraz dłużej – przeżywają obecnie trzecią częć swojego życia po menopauzie. W artykule omówiono schorzenia i stany związane z procesem starzenia i rozwijające się na jego tle.

SummaryGynecological problems in eldery and geriatric women are specific, and only great medical knowledge ensures proper treatment. The climacteric signs and symptoms relive in this time, because of decrease of hormonal function. The aricle is review of diseases, symptoms and clinical pictures of gynecological problems in eldery women.

Zagadnienia geriatrii ginekologicznej czyli problemy ginekologiczne kobiet w wieku podeszłym i starczym mają swoją specyfikę, a właciwe postępowanie wymaga dużej wiedzy lekarskiej. W krajach o wysokim stopniu cywilizacji kobiety żyją coraz dłużej – przeżywają obecnie trzecią częć swojego życia po menopauzie.

Fizjologiczne procesy starzenia się przebiegają odmiennie w zależnoci od indywidualnych cech ustrojowych oraz wpływu otaczającego rodowiska. Postępujące w tym okresie zmiany w układzie krążenia (np. miażdżyca naczyń krwiononych) oraz zmiany zwyrodnieniowe we włóknach nerwowych nasilają procesy starzenia się poszczególnych tkanek i są przyczyną wielu dolegliwoci.

Sklerotyzacja naczyń krwiononych upoledza czynnoć orodkowego układu nerwowego, w tym również ukrwienie głównych orodków neurohormonalnych – podwzgórza i przysadki.

Postępujący proces starzenia się może prowadzić do utraty samodzielnoci (niedołęstwo fizyczne) oraz ograniczenia kontaktu z otaczającym wiatem (np. choroby psychiczne, neurologiczne). Wród psychoz otępiennych, poza chorobą Alzheimera, można wymienić chorobę Picka.

Psychozy endogenne częciej występujące u pacjentów geriatrycznych to paranoje i parafrenie. Urojeniami przeladowczymi dotkniętych jest 45% kobiet prowadzących samotne życie w zaawansowanym wieku.

Oprócz depresji endogennych i reaktywnych (psychogennych) występują rzadko rozpoznawane depresje somatogenne. Powstają one na tle zaburzeń somatycznych. Należy pamiętać, że nie leczy się choroby, ale chorego człowieka (2).

W ginekologii można wyodrębnić schorzenia i stany, które głównie związane są z procesem starzenia i rozwijają się na jego tle. Problemem w tym okresie staje się leczenie, gerohigiena i rehabilitacja.

Zasadniczymi cechami starzenia jest zmniejszenie się masy czynnych metabolicznie tkanek oraz zmiany strukturalne i czynnociowe pozostałej masy tkankowej.

Procesy te przebiegają odmiennie w zależnoci od indywidualnych cech ustrojów oraz od różnej charakterystyki tkankowej, którą pod tym względem można podzielić na tkanki bradytroficzne o wolniejszym procesie starzenia i tachytroficzne o szybszym procesie starzenia. Zależne jest to również od oddziaływania czynników neurohormonalnych i rodowiska otaczającego.

Większoć gerontologów przyjmuje, że proces starzenia się jest związany głównie z tkanką mezenchymalną na skutek utraty wody, elastycznoci, transmineralizacji oraz zmiany komponenty białkowej struktur włóknistych – kolagenu i elastyny.

Dochodzi także do zmian strukturalnych elementów komórkowych tej tkanki, a szczególnie zmian w naczyniach krwiononych polegających na odkładaniu się w ich warstwie wewnętrznej lipo- i glikoproteidów oraz gromadzeniu się złogów wapnia. Na skutek obrzmienia ródbłonka naczyniowego dochodzi do utrudnienia przepływu krwi i odżywiania tkanek. We włóknach nerwowych opatrzonych otoczką dochodzi do zmian degeneracyjnych osłonki rdzennej (6).

Czynnoć gruczołów dokrewnych jest szczególnie związana z układem nerwowym, a zwłaszcza podwzgórzem. Podwzgórze poprzez szereg hormonów uwalniania (releasing hormone) dostających się do układu wrotnego przysadki uwalnia z jej częci gruczołowej odpowiednie hormony tropowe.

Dlatego też prawidłowy stan i działanie podwzgórza w wieku starczym ma duże znaczenie dla całego układu hormonalnego i sprzężenia zwrotnego.

Podobnie podwzgórze jest jednym z orodków układu autonomicznego regulującego ciepłotę ciała, popęd płciowy, łaknienie i pragnienie, a także bierze udział w regulacji snu i powstawaniu stanów emocjonalnych.

Dlatego też zmiany starcze w OUN, a szczególnie daleko posunięte uogólnione zmiany sklerotyczne naczyń odbijają się na czynnoci podwzgórza. Dopóki jednak podwzgórze nie jest dotknięte zmianami zwyrodnieniowymi, poszczególne gruczoły czynne są zgodnie z ich przeznaczeniem, z tym że działają na tkankę starczą o innej reaktywnoci.

Zmiany starcze w przysadce rozpoczynają się od powolnego zanikania komórek kwasochłonnych, co prowadzi do spadku wydzielania hormonu wzrostu i tym samym zmniejszenia zdolnoci anabolicznych ustroju. Zmienia się również wybitnie wydzielanie gonadotropin przy stosunkowo dobrym wydzielaniu ACTH i TSH.

Upoledzone jest również wydzielanie wazopresyny. W pónej staroci dochodzi do niewydolnoci kory nadnerczy z obniżeniem wartoci androgenów i małymi tylko zmianami w stężeniu glikokortykoidów.

Przypadki starczych zaburzeń przysadki mózgowej przebiegają albo jako głębokie uszkodzenie typu zespołu Glińskiego-Simmondsa albo jako zespół Cushinga.

W jajniku dochodzi w tym okresie zwykle do całkowitego zaniku wszystkich specyficznych struktur gruczołu. Ciężar obu jajników powyżej 60 roku życia wynosi około 4,0 g w porównaniu do 11,3 g u młodej kobiety.

Warstwa korowa ulega przeronięciu tkanką łączną i scieńczeniu. W naczyniach występują zmiany zwyrodnieniowe, równoczenie obserwuje się rozrost zrębu jajnika, który wytwarza głównie androgeny.

W pónej staroci jajniki ulegają całkowitej inwolucji stanowiąc małe, twarde listeczkowate twory z głębokimi rowkami. Poziom estrogenów w moczu spada poniżej 10 mikrogramów na 24 godziny wobec 30-50 mikrogramów/ 24 godz.

w okresie dojrzałoci płciowej.

Na sromie w okresie staroci na skutek zmian zanikowych kurczą się i zmniejszają wargi sromowe mniejsze – spłaszcza się wzgórek łonowy, tracą swoje napięcie wargi sromowe większe na skutek zaniku tkanki tłuszczowej podskórnej.

Wejcie do pochwy staje się coraz węższe, a błona luzowa przedsionka jest sucha, cienka i blada. Zmiany te wybitnie utrudniają utrzymywanie stosunków płciowych.

Również nabłonek pochwy na skutek braku estrogenów cieńczeje, ciany pochwy ulegają wygładzeniu, zanikają sklepienia i często dochodzi do zwężenia w 1/3 górnej pochwy (kraurosis vaginae), co również przyczynia się do utrudnienia współżycia płciowego.

Zmienia się pH wydzieliny z pochwy z kwanego na obojętny lub zasadowy. Na skutek zniknięcia z nabłonka pochwy glikogenu zmienia się mikroflora pochwy. Zanikają pałeczki kwasu mlekowego, a pojawia się flora bakteryjne mieszana z pałeczką okrężnicy na czele.

Macica ulega również zanikowi. Jej ciężar z około 58 g w 40 roku życia zmniejsza się do 37,8 g w około 70 roku życia (70).

Częć pochwowa ulega znacznemu skróceniu, kanał szyjki za zwężeniu, a jego ujcie staje się punkcikowate, niekiedy całkowicie zaronięte, co wobec istnienia innych stanów patologicznych macicy prowadzić może do szeregu poważnych schorzeń. Błona luzowa macicy w tym okresie cieńczeje, zanika warstwa podstawowa, nabłonek staje się niski, szecienny, a gruczoły luzowe wąskie i krótkie, z małą ilocią wydzieliny. Zanika również podcielisko błony luzowej.

Przymacicza boczne i więzadła krzyżowo-maciczne ulegają skróceniu i zwiotczeniu, co daje w następstwie spłycenie sklepień pochwy. W jajowodach po spadku estrogenów następuje spłaszczenie nabłonka, zanik rzęsek i często zaronięcie wiatła. Więzadła zawieszające i powięzi podtrzymujące macicę tracą elastycznoć i napięcie, co sprzyja obniżeniu i wypadaniu macicy i pochwy.

W staroci dochodzi do wyganięcia dolegliwoci związanych z okresem klimakterium. Związane to jest ze zmniejszeniem czynnoci hormonalnych.

  1. Proces starzenia się przebiegający czasem bardzo różnie u poszczególnych kobiet, prowadzi jednak nieuchronnie do postępującego niedołęstwa fizycznego i starczych zaburzeń psychicznych.
  2. Współczesna geriatria ma w swoim działaniu profilaktycznym zapobiegać procesom starzenia się i niedołęstwu starczemu, a następnie leczyć schorzenia wieku starczego i stosować rehabilitację.
  3. Badanie ginekologiczne i geriatryczne

Ocena rozpoczyna się już w momencie pierwszego kontaktu z pacjentką. Na podstawie oceny wydolnoci układu krążenia i oddechowego oraz stanu psychicznego można w przybliżeniu okrelić sprawnoć psychofizyczną pacjentki. Oceny układu – stawowego, nerwowego i mięniowego dokonuje się na podstawie sposobu poruszania się oraz stopnia samodzielnoci.

Przy układaniu pacjentki do badania trzeba pamiętać o możliwoci istnienia zmian zwyrodnieniowych odcinka szyjnego kręgosłupa (koniecznoć podłożenia pod głowę grubego wałka). Ze względu na zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa i stawów biodrowych klasyczne ułożenie na plecach może sprawić pacjentce wiele bólu lub staje się wręcz niemożliwe.

Zbieranie wywiadów i badanie geriatryczne wymaga wiele cierpliwoci, taktu, życzliwoci i szacunku dla kobiety, która bardzo często jest już osamotniona i pozbawiona właciwej i należytej opieki ze strony dzieci i rodziny.

Przy badaniu ginekologicznym należy pamiętać, że pochwa w tym okresie ulega zwężeniu, sklepienia są zanikłe, a ciany tak cieńczałe i nieelastyczne, że mogą ulec rozerwaniu nawet przez nieco tylko silniejszy ucisk badających palców. Przy oględzinach zewnętrznych należy zwrócić uwagę na stan ujcia cewki moczowej.

Przy badaniu wewnętrznym należy pamiętać, że macica w tym okresie jest zanikła – podobnie zanikłe powinny być jajniki. W przypadkach stwierdzenia zmian podejrzanych o toczący się proces chorobowy, pacjentka wymaga szczegółowej diagnostyki.

Choroby sromu

Niektóre choroby (cukrzyca, nowotwór) mogą powodować widoczne podczas badania ginekologicznego zmiany zewnętrzne narządów płciowych, a u osób dotkniętych chorobami metabolicznymi często występują zakażenia grzybicze. Leczenie powinno polegać na wyrównaniu zaburzeń metabolicznych oraz miejscowym i ogólnym stosowaniu leków przeciwgrzybiczych.

Nietrzymanie moczu może powodować zaczerwienienie, podrażnienie sromu i otaczającej skóry, podobne zmiany mogą wystąpić po kontakcie ze rodkami odkażającymi, takimi jak dezodoranty czy proszki do prania.

Zmiany zanikowe sromu

Zmiany zanikowe sromu mogą sprawiać trudnoci diagnostyczne i terapeutyczne. Bardzo ważne jest badanie histopatologiczne i wykluczenie dysplazji, atypii komórkowej.

Stwierdzenie zmian o typie leukoplakii wymaga wykonania biopsji, a w przypadku potwierdzenia nieprawidłowoci, skierowania pacjentki do leczenia. Podrażniona, liszajowata czy pogrubiała skóra powinna być leczona metodami zachowawczymi.

Dotknięte tymi schorzeniami pacjentki narzekają głównie na wiąd tej okolicy. Miejscowo stosowane kortykosteroidy mogą zmniejszyć swędzenie i zmiany skórne wywołane drapaniem.

Starczy zanik sromu jest procesem fizjologicznym lecz wymaga omówienia ze względu na następstwa. Srom jest wrażliwy na zmiany stężeń hormonów płciowych występujących zarówno fizjologicznie jak i w procesach patologicznych.

Skóra warg sromowych większych oraz zewnętrzna powierzchnia warg sromowych mniejszych jest bardziej wrażliwa na androgeny, ich działanie powoduje pogrubienie tych struktur, W okresie okołomenopauzalnym na sromie pojawiają się zmiany atroficzne, nabłonek zmniejsza swoją gruboć do kilku komórek warstwy poredniej i przypodstawnej.

Wargi sromowe mniejsze i większe oraz łechtaczka stają się mniej wyniosłe, przedsionek pochwy ulega zwężeniu. Zmniejsza się pigmentacja skóry, włosy łonowe stają się szare i rzadkie. Hormonalna wrażliwoć sromu predysponuje do różnych zmian degeneracyjnych w odpowiedzi na zmiany stężeń hormonów.

Starczy zanik sromu połączony jest ze zmianami zanikowymi w pochwie i przebiega najczęciej bezobjawowo, z wyjątkiem utrudnienia i bolesnoci stosunków płciowych.

Marskoć i rogowacenie białe sromu (kraurosis et leukoplakia vulvae)

Marskoć charakteryzuje się zanikiem, wygładzeniem i nadmierną suchocią skóry sromu oraz zwężeniem przedsionka do pochwy. Skóra sromu na skutek cieńczenia i zwłóknienia ma wygląd błyszczący o zabarwieniu białawym albo czerwonym.

Nabłonek warg sromowych mniejszych i przedsionka pochwy wykazuje skłonnoć do nadmiernego przerostu, w wyniku czego powstają ogniska o charakterze rogowacenia białego.

Oceniając te zmiany u kobiety starej można by uznać, że sama marskoć reprezentuje następne stadium nasilonego zaniku starczego połączonego z przebytym wtórnym zakażeniem.

Istnieją jednak różne zapatrywania co do etiologii tego stanu, choćby z tego względu, że występuje on również, chociaż rzadko, w innych okresach życia kobiety. Wysuszona, napięta, często błyszcząca skóra warg mniejszych i przedsionka pochwy łatwo pęka. Sprawie chorobowej towarzyszy zwykle bardzo zaznaczony, zazwyczaj napadowy wiąd sromu. Marskoć prowadzi zawsze do zwężenia przedsionka pochwy (7).

Rogowacenie białe sromu (Leucokeratosis, hyperplastic vulvitis)

Występuje zazwyczaj przed 50 rż., ale może również występować póniej. Objawia się jako pogrubienie i zmiękczenie sromu i otaczających tkanek. W przeciwieństwie do liszaja twardzinowego nie zajmuje okolic krocza oraz okolicy okołoodbytniczej.

Srom zajęty jest w sposób plamisty, z zachowaniem fałdów z pogrubiałym nabłonkiem koloru białego, uniesionym ponad powierzchnię skóry. Fałdy są często powiększone, a wejcie do pochwy zwężone. Zmiany rzadko dotyczą warg sromowych mniejszych i łechtaczki. Występuje swędzenie ze skłonnocią do zadrapań. Atypię komórkową i raka obserwuje się w ok. 10% przypadków.

W rozpoznaniu różnicowym należy wziąć pod uwagę raka in situ, chorobę Pageta, liszaja twardzinowego i mieszaną dystrofię.

Rogowacenie białe w obrazie klinicznym wykazuje białawe obszary na powierzchni błon luzowych lub półluzówek (przejcia skórno-luzówkowe).

Następuje tu zwiększone odkładanie się keratyny; skóra w tych miejscach jest pogrubiała, twarda, biaława, łatwo pękająca.

Zmiana obejmuje zwykle okolicę łechtaczki, warg mniejszych, wewnętrznych powierzchni warg większych, a także krocze i okolicę odbytu. Zmiana nie ma nigdy tendencji do przesuwania się w kierunku przedsionka pochwy i do samej pochwy.

Zmiany histopatologiczne są różne: od nadmiernego rogowacenia (leukoplakia hypertrophica) do zmian zanikowych (leukoplakia atrophica). W pierwszym przypadku występuje nadmierne rogowacenie i przerost warstwy o różnym stopniu aktywnoci komórek warstwy podstawnej nabłonka oraz zmiana kolagenu i tkanki elastycznej na tkankę hialinową w skórze i podskórne naciekanie leukocytów.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Piśmiennictwo

1. Adamkiewicz M.: Wyd. NTN Warszawa 1997.2. Dmoch-Gajzlerska E.: Terapia, listopad 2000, 11,1 (98).3. Hilton P. et al.: Int. Urogynecol. J., 1990, 1.4. Jarvis G.J.: BMJ, 27 marzec 1993, 306.5. Kędzia H. i wsp.: Orodek Wydawnictw Naukowych, Poznań, 1997.6. Klimek R. i wsp.: Ginekologia, PZWL, Warszawa, 1982.

7. Miecznikowski A.: Choroby sromu. PZWL Warszawa 1993.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *