Pieczenie odbytu – jak leczyć, jak pozbyć się szczypania?

Świąd odbytu
Pieczenie odbytu – jak leczyć, jak pozbyć się szczypania?
dr hab.n.med.Małgorzata Kołodziejczak, dr.n.med.Paweł Grochowicz Świąd odbytu upośledza komfort życia pacjenta. Nasilony świąd odbytu uniemożliwia aktywność zawodową i wpływa w istotny sposób na codzienne życie chorego. Pieczenie i świąd najczęściej ulegają nasileniu w nocy. Znalezienie przyczyn i leczenie tej choroby jest trudne. Pacjenci cierpiący na świąd odbytu są leczeni przez lekarzy różnych specjalności, dermatologów, chirurgów i alergologów. Zdarza się, że wyleczenie pacjenta z tej przykrej dolegliwości zajmuje kilka lat. Przyczyny Ustalenie przyczyny świądu jest bardzo ważne i warunkuje wyleczenie pacjenta. Najczęściej rozpoznaje się świąd idiopatyczny, czyli taki, którego przyczyna jest nieznana. Świąd idiopatyczny rozpoznawany jest w ponad 50% przypadków pacjentów ze świądem odbytu. U pacjentów ze świądem idiopatycznym badanie proktologiczne wypada prawidłowo. W pozostałych przypadkach świąd jest wtórnym objawem innych chorób. Do przyczyn świądu wtórnego zalicza się:

  • alergię (uczulenie). Najczęściej jest to uczulenie na substancje bezpośrednio stykające się ze skórą (tzw. alergia kontaktowa). Takimi substancjami uczulającymi może być proszek do prania, mydło, krem. Alergenami mogą być również pokarmy i leki (np. antybiotyki);
  • nienowotworowe choroby proktologiczne (choroba hemoroidalna, szczelina, przetoka, wypadanie odbytnicy, niewydolność mięśni zwieraczy); Wysięk i wydzielina zapalna wydostająca się w tych chorobach z kanału odbytu, drażni skórę powodując pieczenie i świąd;
  • nowotwory są rzadką przyczyną świądu odbytu;
  • choroby zapalne jelita grubego np. wrzodziejące zapalenie jelita grubego;
  • choroby pasożytnicze (owsica, rzadziej świerzb).

Wielu pacjentów uważa, że główną przyczyną świądu są owsiki i proszą w trakcie wizyty o recepty na leki przeciwpasożytnicze. Owsiki są jedną z przyczyn świądu, częstą u dzieci. U dorosłych występują rzadziej;

  • choroby dermatologiczne np. łuszczyca, liszaj;
  • choroby zakaźne (bakteryjne, grzybicze, wirusowe);
  • przyczyny psychogenne.

Świąd może być wywołany lub nasilać się pod wpływem sytuacji konfliktowych w życiu osobistym lub zawodowym, a także być objawem nerwicy i choroby psychicznej;

  • choroby ogólnoustrojowe (np. choroby wątroby, cukrzyca);
  • niedostateczna lub nadmierna higiena;
  • inne przyczyny.

Rozpoznanie Rozpoznanie przyczyny świądu może być trudne. Diagnostyka świądu składa się z wywiadu, badania ogólnego i proktologicznego pacjenta i badań dodatkowych.WywiadPrzeprowadzenie dokładnej rozmowy z pacjentem ma w tej chorobie szczególne znaczenie. Zachęcamy pacjentów ze świądem odbytu do przygotowania się do rozmowy z lekarzem i zastanowienia się nad odpowiedziami na następujące pytania:

  • kiedy zaczęły się dolegliwości i czy nie występuje wyraźny związek między wystąpieniem świądu, a określonym czynnikiem (proszkiem do prania, lekami),
  • w jakich sytuacjach i porach dolegliwości ulegają nasileniu,
  • czy pacjent choruje na choroby przewlekłe mogące mieć związek ze świądem (cukrzyca, mocznica, alergie, choroby skórne),
  • nawyki higieniczne,
  • aktualnie przyjmowane leki,
  • zwyczaje żywieniowe.

Badanie pacjenta Badanie ogólne pacjenta, podczas którego lekarz zwraca szczególną uwagę na zmiany skórne. Badanie proktologiczne pacjenta, na które składa się oglądanie skóry wokół odbytu (skóra często jest zaczerwieniona, z licznymi zadrapaniami) oraz badanie palcem przez odbyt i rektoskopia, w celu wykluczenia chorób proktologicznych mogących spowodować świąd.Badania dodatkowe O przeprowadzeniu badań dodatkowych decyduje lekarz po rozmowie i badaniu pacjenta. Do tych badań należą:

  • badania diagnostyczne jelita grubego (rektoskopia, kolonoskopia, wlew doodbytniczy),
  • badanie kału na pasożyty, które powinno być wykonane co najmniej trzykrotnie,
  • testy alergiczne,
  • badania biochemiczne krwi (oznaczenie poziomu cukru, mocznika, bilirubiny),
  • badania bakteriologiczne,
  • badania na obecność grzybów.

Leczenie Leczenie świądu może być przyczynowe i objawowe. Leczenie przyczynowe świądu opiera się na wyeliminowaniu jego przyczyny. Leczenie przyczynowe może być zachowawcze lub operacyjne. Leczenie zachowawczeLeczenie zachowawcze to:

  • wyeliminowanie alergenu przy świądzie alergicznym,
  • leki przeciwpasożytnicze, jeśli przyczyną świądu są pasożyty,
  • leki przeciwgrzybicze przy zakażeniu grzybami,
  • maści z antybiotykami przy infekcji bakteryjnej,
  • leczenie cukrzycy lub też innej choroby ogólnej mogącej być przyczyną świądu.

Leczenie operacyjne Jeśli przyczyną świądu są choroby proktologiczne, których leczenie jest chirurgiczne (wypadanie odbytnicy, polip), to wykonuje się odpowiednie operacje.

  • Leczenie objawowe
  • Leczenie objawowe zachowawcze
  • Zalecenia higieniczne

Leczenie objawowe może być zachowawcze lub operacyjne.

  • wzorowa, ale nie nadmierna higiena osobista; Lekarz zaleca pacjentowi podmywanie się dwa razy dziennie ciepłą wodą z mydłem o odczynie kwaśnym (np. mydlnica lekarska) lub o pH 5,5. Większość pacjentów myje się nadmiernie często, gdyż kąpiel w ciepłej wodzie przynosi choremu chwilową ulgę. Zbyt częste mycie może doprowadzić do uszkodzeń mechanicznych skóry, a także do zmian odczynu skóry z kwaśnego na alkaliczny. Skóra ma odczyn kwaśny i w tym środowisku znajdują się na skórze bakterie niechorobotwórcze. Przy nadmiernym myciu skóra ulega wyjałowieniu i może dojść do jej nadkażenia bakteriami, które żyją w środowisku alkalicznym.
  • wyeliminowanie kosmetyków, które mogą uczulać pacjenta; Do takich kosmetyków mogą należeć płyny, żele do kąpieli, kremy, dezodoranty intymne, itp. Jeżeli pacjent zauważy związek świądu z używaniem jakiegoś kosmetyku, mydła, proszku do prania, może wyeliminować go sam, jeszcze przed wizytą u lekarza. Dobrze jest, jeżeli pacjent założy dzienniczek, w którym wpisuje swoje codzienne dolegliwości (stopień nasilenia świądu, porę występowania) i jednocześnie pokarmy, które spożył, oraz kosmetyki, mydła, proszki, szampony, jakich użył w danym dniu. Często pacjent, a nie lekarz, może znaleźć przyczynę świądu bez wykonywania dodatkowych badań. Ponieważ proszki do prania mogą działać uczulająco, zaleca się pacjentowi pranie bielizny osobistej w mydle, a nie w proszku, oraz bardzo dokładne jej płukanie;
  • stosowanie zamiast szorstkiego, miękkiego papieru toaletowego lub chusteczek higienicznych (do osuszania, a nie wycierania odbytu po podmyciu);
  • w przypadku świądu występującego w nocy zachęca się pacjenta do spania w bawełnianych rękawiczkach;

Dieta Niezależnie od przyczyny wywołującej świąd, dieta spełnia ważną rolę w jego leczeniu. Świąd mogą nasilać następujące pokarmy: alkohol, mocna kawa i herbata, ostre przyprawy, owoce cytrusowe, słodycze (czekolada), coca-cola, pomidory. W pożywieniu mogą się też znajdować alergeny, dlatego pacjent powinien obserwować, czy po spożyciu określonych pokarmów występuje nasilenie dolegliwości. Pacjentowi zaleca się dietę łagodną, lekkostrawną, bez ostrych przypraw i alkoholu. LekiLeki działające miejscowo:

  • maści zakwaszające skórę, mające w swoim składzie kwas borny,
  • maści sterydowe stosuje się przez krótki czas. Leczenie sterydami powinno być ograniczone do leczenia ostrego świądu i nie przekraczać 3-4 tygodni.

Leki działające ogólnie:

  • łagodne leki uspokajające (w świądzie idiopatycznym i psychogennym),
  • doustne leki przeciwalergiczne.

Leczenie objawowe operacyjne Operacyjne sposoby leczenia objawowego świądu (np. przeszczepy skórne, przecięcie zakończeń nerwów czuciowych w skórze w okolicy odbytu) są dyskusyjne i bardzo rzadko stosowane.Powikłania

  • związane z chorobą:
    • wtórne infekcje okolicy odbytu,
    • nerwica,
  • związane z leczeniem:

Świąd odbytu jest dolegliwością, którą w zależności od przyczyny wywołującej, mogą leczyć chirurdzy proktolodzy, dermatolodzy, alergolodzy. Świąd nie powinien być lekceważony przez pacjentów i przez lekarzy, gdyż oprócz przyczyn błahych, świąd może być spowodowany przez poważne choroby, w tym również nowotwory. Czy wiesz, że… Świąd odbytu dotyczy od 1 do 5% populacji i dolegliwość ta dotyczy częściej mężczyzn niż kobiet (2:1). Jedną z opisywanych metod leczenia uporczywego świądu odbytu jest psychoterapia i hipnoza! Inną, rzadko stosowaną metodą jest wstrzykiwanie śród- i podskórnie roztworu błękitu metylenowego. Metody te nie są stosowane w Polsce.Źródło artykułu:Kołodziejczak M ,Grochowicz P Świąd odbytu z Paweł Grochowicz, Małgorzata Kołodziejczak, Andrzej Ziembikiewicz: “Choroby odbytu, odbytnicy i jelita grubego. Poradnik dla lekarzy i pacjentów”. Wyd. II. Borgis, Warszawa 2010.str:63-71

Pieczenie odbytu – jak leczyć, jak pozbyć się szczypania?Pieczenie odbytu – jak leczyć, jak pozbyć się szczypania?Pieczenie odbytu – jak leczyć, jak pozbyć się szczypania?

Pieczenie i swędzenie odbytu – przyczyny, leczenie i domowe sposoby na dolegliwości. Co robić przy zapaleniu i wypadaniu odbytu?

Pieczenie odbytu – jak leczyć, jak pozbyć się szczypania? Swędzenie i pieczenie odbytu to dolegliwości, których częstą przyczyną jest zbyt szorstkiego papieru toaletowego lub stosowanie go z nadmierną siłą. kropekk_pl/pixabay.com

Pieczenie, swędzenie i ból odbytu to objawy, które nigdy nie powinny być lekceważone. Nie dość, że powodują znaczny dyskomfort, to mogą też sygnalizować poważniejsze problemy zdrowotne (np. hemoroidy). Najczęstszymi przyczynami są alergia, niewłaściwa dieta, nieodpowiednia higiena i grzybica odbytu. Sprawdź, kiedy polecane są domowe sposoby leczenia, a kiedy swędzenie i zapalenie odbytu wymaga konsultacji lekarskiej.

Najczęstszą przyczyną swędzenia odbytu, jego bolesności i pieczenia po wypróżnieniu są hemoroidy, szczelina odbytu oraz wypadanie odbytnicy. Szybkie wykrycie źródła tych nieprzyjemnych dolegliwości daje największe szanse na odzyskanie komfortu.

Przyczyny swędzenia i pieczenia odbytu. Jak przebiega leczenie?

Doraźną pomoc przy pieczeniu i swędzeniu odbytu zapewnią zabiegi i środki takie jak nasiadówki, apteczne maści i zasypki. W przebiegu poważniejszych chorób, jak np. wypadanie odbytu, leczenie domowe jest jednak nieskuteczne.

Specjalista proktolog, po rozpoznaniu, może zalecić maść na swędzenie odbytu, lub specjalne czopki przeciw zapaleniu odbytu.

Najczęściej zawierają przeciwbólową i przeciwświądową lidokainę oraz tribenozyd, który zmniejsza obrzęk i ma działanie wzmacniające naczynia krwionośne.

Najczęstsze przyczyny swędzenia, pieczenia i bólu odbytu to:

  • Hemoroidy – powstają na skutek obrzmienia żył w odbycie, co może sprawiać duży ból podczas siedzenia, chodzenia i wypróżnienia. Skłonność do hemoroidów jest dziedziczna, nierzadko również powstają w wyniku dużego wysiłku, częstych zaparć i trudności z wypróżnianiem się. Na hemoroidy mogą również osoby, które prowadzą siedzący tryb życia oraz kobiety w ciąży. Hemoroidy wymagają podjęcia leczenia farmakologicznego. Stosowane są wtedy leki na receptę: maści, czopki oraz kremy z hydrokortyzonem, które łagodzą objawy swędzenia i pieczenia odbytu. Dostępnym bez recepty środkiem mogącym przynieść ulgę przy tych objawów jest maść z oczaru wirginijskiego. Warto też wzbogacić dietę w błonnik i bakterie probiotyczne.
  • Szczelina odbytu – jest niewielką raną umiejscowioną w cienkiej, zewnętrznej części odbytu. Mimo swoich niewielkich rozmiarów może sprawiać duży ból i powodować pieczenie. Powstaje zwykle na skutek uszkodzenia mechanicznego podczas oddawania stolca, ostrej biegunki czy zbyt mocnego wycierania papierem toaletowym. Na szczęście ta dolegliwość w większości wypadków mija sama. Podczas gojenia się ranki warto utrzymywać czystość w okolicach odbytu i zapobiegać gromadzeniu się wilgoci. Niewłaściwa higiena może doprowadzić do zakażenia i rozwoju zapalenia odbytu. Jeśli szczelina powstała na skutek zaparć, warto dokładnie przyjrzeć się swojej diecie.

Pieczenie odbytu często jest skutkiem biegunki. Częste oddawanie wodnistego stolca i wycieranie szorstkim papierem tej delikatnie okolicy może doprowadzić do uszkodzeń skóry i odczuwania sporego dyskomfortu.

Jeśli biegunka przybiera na sile, nie można zapominać o przyjmowaniu elektrolitów i odpowiednim nawodnieniu organizmu.

Gdy natężenie biegunki zbyt długo nie maleje, zaleca się przyjęcie ogólnodostępnego środka hamującego tę dolegliwość, zawierającego loperamid.

Podczas biegunki, ale także na co dzień, warto stosować delikatny nawilżany papier toaletowy. W przypadku podrażnień można nakładać miejscowo łagodzącą maść z lanoliną i/lub alantoiną.

Również w przypadku zaparć, które charakteryzują się powstawaniem twardych, trudnych do usunięcia stolców, częsty jest ból odbytu – nawet wtedy, gdy nie powodują one szczeliny odbytu czy hemoroidów.

Jeśli zatwardzenie jest nawracające i nie ma związku ze stosowaną dietą (a dokładnie z niedoborem błonnika i nadmiarem produktów takich jak biała mąka, słodkie i słone przekąski, m.in. czekolada), warto skonsultować się z lekarzem w celu ew.

rozpoznania innej, chorobowej przyczyny zaparć.

W leczeniu swędzenia i pieczenia odbytu kluczową kwestią jest utrzymanie higieny poprzez podmywanie się po każdym wypróżnieniu.

Nie zaleca się stosowania w tym celu zwykłego mydła, które podrażnia nawet nieuszkodzoną skórę i błony śluzowe.

Mydło do higieny intymnej (zwłaszcza to o działaniu łagodzącym i regenerującym), ciepła woda i oddzielny ręcznik w zupełności wystarczą.

Gdy odbyt jest podrażniony, stosuje się następujące domowe sposoby łagodzenia dolegliwości:

  • nasiadówki nad ciepłą wodą lub w wannie przez co najmniej 15 minut dziennie. Do tego celu można użyć wywaru z kory dębu, oczaru wirginijskiego, rumianku lub krwawnika. Surowce te są powszechnie dostępne w sklepach zielarskich i aptekach. Aby były skuteczne, wymagają regularnego stosowania przez dłuższy czas.
  • okłady z lodu owiniętego w sterylną gazę (do kupienia w aptece),
  • regularne picie naparu ziół, np. skrzypu polnego i pokrzywy, które uszczelniają naczynia krwionośne i redukują krwawienie przy oddawaniu stolca,
  • kremy lub maści z lanoliną (jeśli nie jest się na nią uczulonym),
  • zasypki na bazie talku lub mąki ziemniaczanej – pomagają w utrzymaniu okolic odbytu w suchości,
  • luźna i przewiewna bielizna.

Środki te mogą jedynie złagodzić natężenie przykrych dolegliwości. Gdy nie dają się złagodzić lub mają charakter nawracający, bezwzględnie należy zdiagnozować ich przyczynę.

Wypadający odbyt – objawy, przyczyny i leczenie

Przyczyną bólu odbytu może być wypadnie odbytnicy, które jest związane z jej nieprawidłowym położeniem. Pojawia się, gdy jej część zostaje rozciągnięta i wystaje na zewnątrz.

Głównym objawem jest obecność czerwonawej masy wystającej z otworu odbytu, widocznej po wypróżnieniu.

Towarzyszą temu: krwawienie z odbytu, ból odbytu, uczucie braku możliwości pełnego wypróżnienia się, swędzenie odbytu i jego podrażnienie.

Choroba ta występuje w trzech rodzajach – częściowe wypadanie odbytu, pełne wypadnięcie odbytu lub wypadanie wewnętrzne – znane jako wgłobienie. U dorosłych wgłobienie jest zwykle związane z innym problemem jelitowym, takim jak polip lub nowotwór.

Wypadanie odbytu diagnozuje się stosunkowo rzadko. Więcej przypadków stwierdza się u dzieci oraz osób starszych. Ponieważ grozi powikłaniami, wymaga pilnej konsultacji z proktologiem, który może zalecić operację.

W przypadku wystąpienia poniższych objawów należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem:

  • ból odbytu przybiera na sile i rozprzestrzenia się,
  • pieczeniu odbytu towarzyszy gorączka, dreszcze lub pojawienie się zmienionej wydzieliny z odbytu,
  • występuje znaczna, niepokojąca ilość krwi z pochodzącej odbytnicy, która nie maleje, szczególnie jeśli towarzyszą temu zawroty głowy i uczucie bliskiego zasłabnięcia.

Pieczenie odbytu po wypróżnieniu i nie tylko. Sposoby leczenia

Pieczenie odbytu to dokuczliwy objaw któremu dodatkowo może towarzyszyć swędzenie. Kiedy po kilku razach ustaje, nie jest powodem do niepokoju. W innych sytuacjach konieczna jest wizyta u lekarza proktologa.

Pieczenie odbytu – przyczyny

Zbyt ostre jedzenie

Pieczenie odbytu może być spowodowane dodawanymi do potraw pikantnymi przyprawami.

Papryczki, takie jak chili czy jalapeno, zawierają w swoim składzie kapsaicynę – substancję, która odpowiada za ich ostry smak. Zazwyczaj jest ona rozkładana w żołądku lub jelitach.

Jeśli jednak z jakiegoś powodu do tego nie dojdzie, kapsaicyna podrażnia błonę śluzową jelit i odbytnicy, wywołując pieczenie odbytu po wypróżnieniu.

Hemoroidy

Inaczej nazywane są żylakami odbytu. Najczęściej dotykają osoby prowadzące siedzący tryb życia, zwłaszcza pracowników biurowych, ale też kolarzy i osoby jeżdżące konno.

Hemoroidy mogą być spowodowane również przez zaparcia. Kał utrzymujący się zbyt długo w jelitach robi się coraz twardszy, przez co podczas wypróżniania może dojść do uszkodzenia zwieracza.

Efektem są hemoroidy i pieczenie odbytu.

Brak higieny

Niedbanie o higienę odbytu powoduje gromadzenie się w jego okolicach pozostałości kału i powstawanie zbiorowisk bakterii. Może się to przyczyniać do infekcji skórnych, a co za tym idzie – również pieczenia okolic odbytu.

Szczeliny odbytu

Są to pionowe pęknięcia powstające prostopadle do ułożenia zwieracza odbytu. Mogą powstawać w wyniku urazów, niedokrwienia błony śluzowej lub zaburzenia funkcjonowania mięśnia zwieracza odbytu. Ból i pieczenie odbytu jest odczuwalne szczególnie w trakcie i zaraz po wypróżnieniu. Pęknięciom często towarzyszy świąd i krwawienie.

Nietrzymanie stolca

Powodują je urazy odbytu i zaburzenia neurologiczne. Osoby mające ten problem nie kontrolują wypróżniania, dlatego często dochodzi do niego samoistnie, bez świadomości chorego. Nieusunięta z okolic odbytu treść kałowa powoduje podrażnienia, skutkuje pieczeniem i swędzeniem.

Choroby jelit

Na okolice odbytu mogą mieć wpływ nieswoiste zapalenia jelit, zespół jelita drażliwego, ostre zaparcia, wypadanie odbytnicy, nieżyt żołądka i jelit oraz owrzodzenia. Oprócz pieczenia odbytu mogą one wywoływać bóle miednicy, brzucha, krwawienie, biegunkę i zaparcia. Pieczenie odbytu może też być spowodowane ropniem okołoodbytniczym i przetoką jelitową.

Choroby skóry

Mogą one dotykać także skóry w okolicach odbytu. Uczucie pieczenia wywołują m.in. torbiele, egzema, łuszczyca czy łojotokowe zapalenie skóry.

Infekcje bakteryjne i wirusowe

Pieczenie odbytu bywa skutkiem infekcji bakteryjnych, takich jak rzeżączka lub chlamydioza, czy wirusowych – jak na przykład opryszczka genitalna. Może się do niego przyczynić także drożdżyca jelit, grzybica skóry gładkiej, grzybica pachwinowa lub paciorkowe zapalenie skóry. U dzieci częstym powodem pieczenia odbytu są infekcje pasożytnicze, takie jak owsiki.

Napadowy ból odbytu

Silny, nagły ból odbytu trwający od kilku sekund do kilku minut. Może nawracać co kilka godzin, ale też co kilka miesięcy. Najczęściej występuje w nocy, po wypróżnieniu lub narażeniu na stres.

Dokładne przyczyny schorzenia nie są znane, choć zauważono, że często dotyczy osób chorujących na nerwicę lękową lub mających skłonności do hipochondrii.

Zazwyczaj dotyka młodych mężczyzn, w średnim wieku przemija.

Domowe sposoby na pieczenie odbytu

Z pieczeniem odbytu można radzić sobie domowymi sposobami. Najprostszym z nich jest dbanie o odpowiednią higienę. Jest to szczególnie istotne u osób z hemoroidami.

Chorobie tej towarzyszy wydzielanie śluzu, który może być pożywką dla bakterii. Ryzyko ich pojawienia się zwiększają krwawienia z odbytu i nieusunięte resztki kału.

Z tego względu warto pamiętać o podmywaniu – nie tylko podczas kąpieli, ale też po każdym wypróżnieniu.

Bardzo ważna jest odpowiednia dieta. By nie zaogniać podrażnień, należy przede wszystkim wyeliminować z niej pikantne potrawy. Niewskazane jest również picie kawy, mocnej herbaty, alkoholu, napojów gazowanych, jedzenie czekolady i tłustych potraw.

Należy ograniczyć spożycie mleka i jego przetworów. W jadłospisie powinny za to znaleźć się źródła witamin A i D oraz błonnika. Warto włączyć do niej także banany. W razie konieczności można stosować leki przeciwbólowe i przeciwzapalne.

Przy pieczeniu odbytu najlepiej sprawdzają się żele i maści.

Jeżeli pieczeniu odbytu towarzyszy krwawienie, nasilający się ból brzucha lub utrata wagi, trzeba niezwłocznie udać się do lekarza w celu ustalenia przyczyny dolegliwości.

Swędzenie odbytu i okolic – wstydliwy problem, który ma wiele przyczyn

Wilgoć, resztki stolca, wysoka temperatura, zagięcia skóry – okolice odbytu to wręcz wymarzone miejsce do ataku bakterii chorobotwórczych i grzybów.

Problemy z regularnymi wypróżnieniami (zaparcia, luźne stolce) także sprzyjają swędzeniu odbytu , a przyczyn takich dolegliwości jest sporo. W trosce o zdrowie odbytu trzeba nie tylko umiejętnie dbać o higienę, ale także prawidłowo się odżywiać (np.

dostarczać odpowiednią ilość błonnika i bakterii probiotycznych), ograniczać stresy (zaburzających pracę jelit), a nawet kontrolować poziom cukru we krwi.

Ocieranie, przegrzewanie, drażnienie… Osoby prowadzące siedzący tryb życia są najbardziej narażone na kłopoty. Jeśli wybierają bieliznę zbyt ciasną, wykonaną ze sztucznych tkanin, nieprzepuszczających powietrza, a nawet piorą ją w “ostrych” proszkach czy pozornie łagodzących “pachnidłach”, problemy mogą się nasilać. Najlepszym rozwiązaniem częste mycie? Zasadniczo tak, ale…

Zwykłe mydła mogą wywołać alergię, nadmiernie wysuszać skórę, a nawet drobne podrażnienia to idealne miejsca do odczuwania świądu, pieczenia, nawet bólu. Mikrouszkodzenia powoduje też pocieranie skóry – podczas oczyszczania papierem toaletowym czy osuszania okolic odbytu po myciu.

Wielu osobom, które mają problem z podrażnieniami po wypróżnieniu, pomaga zamiana papieru na wilgotne, łagodne chusteczki do pupy dla dzieci lub specjalny mokry papier. Są nasączone łagodnymi, bezpiecznymi dla tych okolic substancjami nawilżającymi. Pozwalają dokładniej oczyścić okolice odbytu.

Po każdym wypróżnieniu, również rano i wieczorem, tak czy owak trzeba się podmyć bieżącą wodą, a skórę delikatnie osuszać, nie pocierać.

Zapomnij o gąbkach do mycia- nie dość, że drażnią skórę, to jeszcze są siedliskiem niechcianych mikroorganizmów. Nie używaj pudrów, talków, maści steroidowych (chyba, że zaleci je lekarz).

Lepiej zrobi ci osuszanie tych okolic powietrzem – poleż sobie parę minut z rozłożonymi nogami, bez majtek – poczujesz ulgę.

Przy nasilonym swędzeniu odbytu (bywa tak uciążliwe, że aż trudno wytrzymać), pomoże także chłodny kompres.

Jeśli stolec jest zbyt twardy, zbity, wypróżnienie wymaga sporego wysiłku i z czasem powoduje przykre dolegliwości.

Powstające żylaki odbytu sprawiają, że nie tylko odczuwasz ból i swędzenie, ale nawet pojawia się krew. Same hemoroidy to nie nazwa choroby, jak się powszechnie sądzi.

To prawidłowe struktury – uwypuklenia złożone z połączeń tętnic i żył, odpowiedzialne za “uszczelnienie” kanału odbytu.

U osób, które cierpią na przewlekłe zaparcia, za mało piją, prowadzą siedzący tryb życia, hemoroidy mogą nienaturalnie się powiększyć. Rozciąga się błona śluzowa, a okolice odbytu stają się obrzęknięte i bolesne, tworzące się guzki podkrwawiają. Na wczesnym etapie zmiana stylu życia i leki dostępne bez recepty (czopki, maści) mogą pomóc, złagodzić dolegliwości.

Z czasem jednak skuteczne są tylko metody leczenia inwazyjne. Bolesne guzy wypadają na zewnątrz, krwawienie bywa bardzo nasilone, ból nie do zniesienia przez cały czas.

Nawet drobne, nawracające krwawienie z odbytu trzeba wyjaśnić ze specjalistą proktologiem (specjalista od schorzeń jelita grubego i odbytnicy), ewentualnie gastrologiem. Tak może objawiać się nowotwór jelit i trzeba go wykluczyć.

Nie lekceważ także zmienionego rytmu wypróżnień, śluzu w stolcu oraz przewlekłych zaparć. Samodzielne leczenie za pomocą ziół przeczyszczających może jedynie nasilić problem, bo jelita pod ich wpływem jeszcze bardziej się rozleniwią.

  • Więcej na temat “Swędzenie odbytu i okolic” :
  • Krew w stolcu – zawsze niepokojący objaw
  • Wszystko o hemoroidach
  • Bristolska skala twardości stolca

Swędzenie okolic odbytu , ale i cewki moczowej, u dzieci niemal automatycznie kojarzymy z owsikami . Słusznie, owsiki ludzkie (Enterobius vermicularis) u niemal każdego przedszkolaka są rozpoznawane przynajmniej raz.

Jeśli masz dzieci lub systematyczny kontakt z nim, także jesteś narażony na zarażenie. Jeśli w domu choruje jedna osoba, najprawdopodobniej w krótkim czasie zarazi się cała rodzina. Jaja owsików są lekkie, odporne na wysychanie, dosłownie unoszą się w powietrzu.

Samica owsika w jeden wieczór w okolicach odbytu może złożyć 1000 jaj. Te zachowują inwazyjność przez 3-4 tygodnie.

Problem jest tak powszechny, że w niektórych krajach rutynowo odrobacza się ludzi dwa razy w roku.

U nas jest problem, by przekonać rodziców, a czasem nawet lekarzy, do profilaktycznego przyjmowania leków przez wszystkie dzieci w przedszkolu, w którym pasożyty się pojawiły.

Jeśli podejrzewasz owsiki u dziecka, porozmawiaj z pediatrą nie tylko o diagnostyce i leczeniu, ale także o zasadach higieny (np. odkażenia mieszkania) i profilaktycznym leczeniu całej rodziny.

Owsiki, poza nieprzyjemnym świądem, mogą wywołać: zapalenie wyrostka robaczkowego, przewlekłe zapalenie jelita grubego, u dziewczynek i kobiet: infekcję pochwy, macicy, jajowodów.

Męczą cię zaparcia? Odczuwasz nie tylko swędzenie, ale i rozpieranie, jakby w jelicie grubym utknęła ci piłka? Siedzenie sprawia ból, nieraz promieniujący do pleców, nogi? Możliwe, że cierpisz na zespół dźwigaczy odbytu, częsty problem kierowców i kobiet, między 20., a 45. rokiem życia.

Sprzyjają mu także urazy i zabiegi w okolicy miednicy, krocza. Chociaż nadmierny skurcz mięśnia dźwigacza odbytu nie stanowi zagrożenia dla życia, może je skutecznie obrzydzić. Leczenie nie jest łatwe. Poza lekami przeciwbólowymi i masażami stosuje się np.

stymulację elektrogalwaniczną mięśni dźwigaczy odbytu – zabieg bezwzględnie wymaga nadzoru proktologa.

Nie czekaj, aż dolegliwości same ustąpią, pokonaj wstyd i udaj się do specjalisty. To niezbędne, by wykluczyć inne, groźniejsze przyczyny podobnych objawów (np. nieswoiste zapalenie jelit, choroba nowotworowa, ropień). Lekarz, nim postawi diagnozę, wykona badanie per rectum i zapewne zleci badanie endoskopowe dolnego odcinka przewodu pokarmowego , manometrię odbytu .

“Tam” trudno zajrzeć, a nawet gdyby, samodzielnie trudno ocenić, co jest przyczyną dolegliwości. W przypadku grzybicy czy zakażenia bakteryjnego (np. paciorkowcami) stosuje się inne kierunkowe leki. Tylko specjalista może rozpoznać szczelinę odbytu , przetokę, zatokę włosową czy liszaje lub półpaśca.

Fakt – okolice odbytu to nie jest typowe miejsce dla tych dwóch ostatnich schorzeń, ale to się zdarza i wymaga właściwego leczenia. Zatoka włosowa czasem wymaga interwencji chirurga, szczelinę ostrzykuje się toksyną botulinową.

To nie muszą być miłe metody, jednak ulga jest nie do przecenienia – na samą myśl o niej, łatwiej zapomnieć o skrępowaniu i zdecydować się na leczenie.

Często, nim lekarz pierwszego kontaktu, zdecyduje się na bardziej inwazyjną diagnostykę świądu, zaleca kontrolę cukru we krwi. W Polsce mamy epidemię cukrzycy, a ta podstępna choroba niejednokrotnie nie daje wyraźnych, czytelnych objawów, póki nie jest zaawansowana. Bywa, że sygnałem jest “nieuzasadniony” świąd odbytu .

Kobiety przechodzące menopauzę także uskarżają się na swędzenie w okolicach odbytu (częściej sromu). W ich przypadku zwykle skutecznym sposobem leczenia jest hormonalna terapia zastępcza.

Pełna diagnostyka za tobą i wciąż brak konkretnego uzasadnienia dolegliwości? Czasem uporczywe swędzenie/drapanie to objaw problemów o podłożu emocjonalnym/psychicznym. Warto o nich porozmawiać z psychiatrą, ewentualnie psychoterapeutą.

Grzybica odbytu – co jej sprzyja i jak się objawia

Skóra wokół odbytu to miejsce, gdzie kandydoza lubi się umiejscawiać, dlatego o grzybicę odbytu nie trudno. Dlaczego drożdżaki tak sobie te okolice upodobały? Jak rozpoznać, że mamy do czynienia właśnie z grzybicą? I co zrobić, by się tego uporczywego schorzenia pozbyć?

O częstej lokalizacji drożdżakowego zakażenia na skórze wokół odbytu decydują warunki panujące w szparze międzypośladkowej, czyli ciepło i duża wilgotność, potęgowane dodatkowo noszeniem bielizny z syntetycznych włókien.

Tu znajdziesz: Preparaty na grzybicę, kremy maści, płyny

Grzybica odbytu – łatwość zakażenia

Rozwojowi zakażenia w tym miejscu sprzyja także sąsiedztwo jelit. Powodujące większość infekcji tego typu grzyby z gatunku Candida albicans mogą się tu z łatwością dostać z jelit, które są ich głównym rezerwuarem.

Bywa też tak, że zakażenie rozprzestrzenia się na skórę wokół odbytu z dotkniętych kandydozą błon śluzowych narządów płciowych. Stąd m.in. kobiety w ciąży, które mają skłonność do drożdżakowych zapaleń sromu i pochwy, często skarżą się również na grzybicę odbytu.  

>> Grzybica pochwy – częsta dolegliwość, która lubi wracać

>> Grzybica – leczenie i rodzaje. Jakie są objawy grzybicy?

>> Grzybica paznokci – charakterystyczne objawy i leczenie

Prawdopodobieństwo wystąpienia drożdżycy odbytu zwiększają ponadto:

  • otyłość,
  • stany obniżonej odporności (typowe dla chorych na AIDS, nowotwory, osób po przeszczepach),
  • cukrzyca,
  • długotrwałe przyjmowanie antybiotyków i kortykosteroidów,
  • zaburzenia hormonalne,
  • niewłaściwe zachowania seksualne − odbywanie stosunków analnych bez użycia prezerwatywy, niezmienianie prezerwatywy w przypadku stosunków pochwowo-analnych.

Grzybica odbytu – objawy

Typowym objawem kandydozy skóry wokół otworu kończącego przewód pokarmowy jest swędzenie odbytu, które zwykle nasila się w nocy.

Niekiedy świąd bywa tak silny, że chory nie jest w stanie powstrzymać się przed drapaniem lub pocieraniem skóry w tej okolicy.

Jest to bardzo niebezpieczne, ponieważ może prowadzić do powstawania ran i wtórnego zakażenia bakteryjnego, a także przeniesienia infekcji na pośladki, pachwiny czy dłonie albo narządy płciowe.

Podrażniona skóra wokół odbytu staje się zaczerwieniona, ma tendencję do wysychania i złuszczania. Mogą się na niej pojawić drobne pęcherzyki, grudki, krostki lub nadżerki. Niekiedy chorzy odczuwają też piekący ból w trakcie wypróżniania.

Im szybciej zaczniesz leczyć grzybicę odbytu, tym lepiej

Leczenie kandydozy odbytu polega na stosowaniu zaleconych przez lekarza miejscowych lub doustnych preparatów przeciwgrzybiczych. Dodatkowo można stosować preparaty łagodzące świąd. W trakcie terapii wskazane jest również:

W związku z tym, że grzybica odbytu sprzyja rozwojowi infekcji o podobnym podłożu w innych okolicach, nie można czekać aż dokuczliwe objawy same ustąpią tylko jak najszybciej podjąć leczenie.

Sprawdź także: Typy infekcji intymnych

Hemoroidy – przyczyny, objawy, leczenie, jak zapobiegać?

Hemoroidy Żylaki

Hemoroidy (choroba hemoroidalna) to powszechny problem i występuje znacznie częściej niż nam się może wydawać. Dotyka zarówno kobiet, jak i mężczyzn, osób młodych oraz starszych. Ta wstydliwa dolegliwość zaczyna być leczona niestety dopiero w bardziej zaawansowanym stadium co jest bardzo uciążliwe i krępujące dla chorego. Dlatego warto dbać o to, aby zapobiegać chorobie hemoroidalnej niż ją potem leczyć. Jakie są przyczyny i objawy hemoroidów? Jak je leczyć? Podpowiadamy.

1. Hemoroidy – co to jest?

  • 2. Hemoroidy wewnętrzne
  • 3. Hemoroidy zewnętrzne
  • 4. Przyczyny powstawania hemoroidów
  • 5. Hemoroidy – zapobieganie
  • 6. Hemoroidy – objawy
  • 7. Diagnostyka hemoroidów
  • 8. Hemoroidy – leczenie
  • 9. Maści i czopki
  • 10. Hemoroidy – domowe sposoby 
  • 11. Hemoroidy w czasie ciąży
  • 12. Leczenie hemoroidów w ciąży

Hemoroidy to inaczej żylaki odbytu. Mogą występować u każdego człowieka, to wypukłe i unaczynione twory zamykające ujście odbytu, połączone z tętnicą. Stają się dokuczliwe, gdy pojawia się stan zapalny. Mamy wtedy do czynienia z nadmiernym nabrzmieniem guzków krwawniczych. Charakterystyczne objawy choroby hemoroidalnej to krwawienie i dyskomfort w okolicy odbytu.

Ze względu na ich umiejscowienie hemoroidy (guzki krwawnicze) dzielimy na zewnętrzne i wewnętrzne.

Hemoroidy wewnętrzne

Umiejscowione pod błoną śluzową odbytu, która nie jest unerwiona dlatego guzki są praktycznie niewyczuwalne i są bezbolesne. O ich obecności świadczy krwawienie o jasnoczerwonym zabarwieniu podczas oddawania stolca. Hemoroidom wewnętrznym towarzyszy sączenie wydzieliny śluzowej.

W późniejszej fazie może dojść również do wypadnięcia guzków na zewnątrz, poza brzeg odbytu. Łatwo je odróżnić, ponieważ są bardziej różowe niż okolica i powodują ból z powodu ucisku przez dobrze unerwiony i ukrwiony zwieracz odbytu. Po pewnym czasie najczęściej same cofają się do wnętrza.

Jeśli tak się nie stanie, wówczas trzeba pchnąć je z powrotem na swoje miejsce.

Klasyfikacja wewnętrznych żylaków odbytu:

  • Stopień I – krwawiące hemoroidy, nie wypadają, widoczne jedynie w badaniu anoskopowym;
  • Stopień II – hemoroidy wypadające z kanału odbytu ale samoistnie się chowają (mogą krwawić);
  • Stopień III – hemoroidy wypadają i wymagają wepchnięcia palcem przez chorego do normalnej pozycji;
  • Stopień IV – hemoroidy wypadają i nie można ich samemu umiejscowić na swoim miejscu, ze skłonnością do przekrwienia, obrzęków, zakrzepów i martwicy a stolec pokryty jest śluzem.

Często są łatwiejsze do rozpoznania, ponieważ są łatwo wyczuwalne przez osoby chore. Miejsce zmienione chorobowo jest opuchnięte, a podrażnione hemoroidy odbytu mogą powodować swędzenie, ból i krwawienie podczas oddawania stolca. Dolegliwości te najczęściej są spowodowane trudną i bolesną higieną, co daje duży dyskomfort osobie cierpiącej na to schorzenie.

Żylaki odbytu powstałe na skutek stanu zapalnego mogą również wydostać się na zewnątrz odbytu, który jest bardzo wrażliwy i unerwiony. Kiedy do niego dochodzi, mogą pojawić się skrzepy, co w ostateczności zmienia się w wypukłość.

Guzek powstały ze skrzepu podczas biegunki lub zaparć powoduje silny ból. Wystające hemoroidy odbytu, gdy stają się zakrzepowe, mogą sinieć i pomimo swojego nieciekawego wyglądu nie są poważnym problemem, ponieważ mogą samoistnie odpaść lub być wchłonięte do organizmu.

W razie bardzo silnego bólu lekarz może usunąć zakrzep.

Choroba hemoroidalna staje się dokuczliwa dopiero w momencie rozwoju stanu zapalnego. Wstydliwy problem pojawia się u ok 30% populacji, najczęściej u osób po 50. roku życia, występuje zarówno u kobiet w ciąży i po porodzie, jak i u mężczyzn. Często dotyka osób prowadzących siedzący tryb życia.

Przyczyny powstawania hemoroidów nie są do końca znane, przyjmuje się jednak, że najczęstszymi powodami są:

– zbyt duże ciśnienie w jamie brzusznej –  puchnięcie żył blokując przez nie przepływ krwi, spowodowane m.in.:

  • częste zaparcia i parcie na stolec wymagające dużego wysiłku,
  • biegunki,
  • stosowanie środków przeczyszczających,
  • siedzący tryb życia,
  • praca w pozycji na “kucki”,
  • kobiety w ciąży i po porodzie,
  • kaszel, kichanie, wymioty oraz długie wstrzymywanie oddechu,
  1. – zła dieta (uboga w błonnik),
  2. – dziedziczność,
  3. – marskość wątroby,
  4. – wysoki poziom cholesterolu.

Hemoroidy są na tyle wstydliwym problemem, że warto mieć na uwadze czynniki, które mogą uchronić nas przed tą przykrą dolegliwością. Istnieje wiele skutecznych sposobów zapobiegania powstawaniu guzków krwawniczych, jak się okazuje stosowanie ich nie jest skomplikowane i warto rozważyć wprowadzenie ich do swojego życia. Czynniki, które zapobiegają chorobie hemoroidalnej:

  • odpowiednia dieta – zalecane jest spożywanie produktów bogatych w błonnik, m.in.: pieczywo pełnoziarniste, warzywa i owoce;;
  • regularne uprawianie sportu masuje narządy trawienne, reguluje rytm trawienny, np. pływanie czy jazda na rowerze;
  • unikanie częstych zaparć, aby nie obciążać okolic odbytu;
  • dbanie o to, by nie przebywać długo w tej samej pozycji, jeśli twoja praca wymaga długiego siedzenia, znajdź czas na przerwę i zmieniaj pozycje;
  • ważne jest regularne wypróżnianie, aby nie obciążać okolicy odbytu, nie trzeba korzystać z toalety codziennie, wystarczy raz na 2 – 3 dni;
  • picie odpowiednich ilości płynów, w normalnej diecie to 1,5 – 2 litrów dziennie;
  • unikanie ostrych przypraw, alkoholu, kawy, herbaty – powodują one podrażnienia przewodu pokarmowego;
  • nie podnoszenie ciężarów, aby nie przeciążać muskulatury mięśni brzucha;
  • codzienna higiena intymna i używanie kosmetyków do tego celów przeznaczonych, np. Procto – Glyvenol Soft żel do higieny intymnej z ruszczykiem dla osób z hemoroidami 180 ml,
  • używanie miękkiego papieru toaletowego lub chusteczek nawilżanych, np. Procto – Glyvenol Soft chusteczki nawilżane 30 szt;
  • unikanie seksu analnego,
  • używanie bielizny z przepuszczającego powietrze materiałów.

W początkowym stadium obserwujemy łagodne objawy hemoroidów, które są mało uciążliwe, takie jak:

  • pieczenie i świąd,
  • ból towarzyszący wypróżnianiu,
  • zwiększona ilość śluzu,
  • uczucie niepełnego wypróżnienia.

Najczęstszym objawem skłaniającym pacjentów do udania się do lekarza jest  pojawienie się krwawienia z odbytu. W zaawansowanych stadiach pojawia się silny ból i wysuwanie się guzków krwawniczych na zewnątrz podczas oddawania stolca, niestety często żylaki odbytu mogą być widoczne na stałe.

Jeżeli zauważymy krwawienie z odbytu połączone z innymi dolegliwościami, należy udać się do lekarza specjalisty (proktologa). Rozpoznanie hemoroidów rozpoczyna się od wywiadu z pacjentem.

Pacjent kładzie się na lewym boku, następnie lekarz rozpoczyna oględziny odbytu palcem w rękawiczce (per rectum).

W dalszym etapie lekarz decyduje o dokładniejszym badaniu endoskopowym, po to aby wykluczyć inne przyczyny krwawienia takie jak rak jelita grubego, polipy i zapalenie jelita grubego. Do najważniejszych badań diagnozujących chorobę hemoroidalną należą:

  • – badanie proktologiczne, polegające na wziernikowaniu endoskopem na długości 2 – 5 cm od odbytu, zakończonego kamerą z własnym źródłem światła. Badanie jest bezbolesne i nie wymaga specjalnego przygotowania.
  • – badanie za pomocą sztywnego wziernika (rektoskopem) do długości 20 cm od odbytu. Badanie trwa 10 – 15 min i wymaga przygotowania, po badaniu można odczuwać nieprzyjemny ucisk w okolicy podbrzusza.
  • – badanie pozwalające zobaczyć końcową część jelita grubego. Badanie trwa 10 – 15 min i pozwala pobrać wycinkę błony śluzowej do badania, można również zatamować ewentualne krwawienie. Badanie wykonywane jest na czczo i  należy się do niego odpowiednio przygotować za pomocą odpowiednich preparatów przeczyszczających.
  • – badanie wykonywane jest za pomocą giętkiego endoskopu, który umożliwia obejrzenie jelita grubego na całej jego długości. Badanie wykonuje się najczęściej u pacjentów po 50. roku życia i trwa 30 – 45 min. Pacjent odczuwa dość silne dolegliwości bólowe podczas badania, dlatego wykonywane jest w krótkotrwałym znieczuleniu miejscowym. Na tydzień przed badaniem pacjent musi odstawić wszystkie leki przeciwzakrzepowe i rozrzedzające krew. Dzień przed kolonoskopią podawane są środki przeczyszczające po to, aby wypłukać jelito grube z resztek pokarmowych i mas kałowych.

W momencie zauważenia u siebie powyższych objawów, nie musimy od razu udawać się do lekarza. W początkowej fazie wystarczy leczenie zachowawcze, które eliminuje przyczyny hemoroidów, takie jak spożywanie dużej ilości błonnika w sypkiej formie, np. Colon C 200 g lub w formie tabletek, np.  Błonnik 100 tabl.

 Podczas suplementacji błonnikiem należy pamiętać o piciu dużej ilości wody (około 2 litrów dziennie) aby zapobiec zaparciom. Pamiętamy również o stosowaniu preparatów zawierających diosminę, np. Dih max contol 60 tabl. lub rutozyd, np. Venoruton 300 mg 50 tabl. aby uszczelnić i wzmocnić naczynia krwionośne.

Maści, kremy i czopki stosujemy w nasilonych objawach, takich jak: świąd, pieczenie, ból oraz nadmierne krwawienie. Kremy i maści na hemoroidy stosujemy miejscowo, smarując zmienione chorobowo miejsce lub aplikujemy wewnątrz za pomocą dołączonego do opakowania kaniuli (rurki z dziurkami).

Podstawowe substancje zawarte w maściach, kremach i czopkach na hemoroidy to:

  • kasztanowiec, np. Aesculan maść doodbytnicza 30 g, który ma właściwości ściągnięcie, lidokaina o działaniu znieczulającym 
  • tribenozyd o działaniu przeciwzapalnym i wzmacniające naczynia włosowate, np. Procto-Glyvenol 10 czopków,
  • inaktywowane bakterie Escherichia coli, która pobudza układ odpornościowy organizmu i zmniejsza podatność tkanki na infekcje, przyśpiesza gojenie, np. Posterisan maść 25 g,
  • preparaty zawierające sterydy i antybiotyki w bardzo ostrym przebiegu choroby, np. Proctosedon doodbytnicza maść 15 g.

Maść czy czopki?

Najczęstszym dylematem podczas wyboru preparatu na hemoroidy jest jego postać: maść czy czopek? Jeżeli nie mamy żadnych przeciwwskazań do stosowania obu postaci, to najlepszym wyborem będzie czopek, z kilku powodów:

  • ułożenie – podczas ruchu i skurczów mięśnia zwieracza czopek pozostaje w odpowiednim ułożeniu względem chorego miejsca,
  • bezpośredniość – lek jest aplikowany bezpośrednio do miejsca występowania żylaków odbytu, aplikowanie kremu wiąże się z ryzykiem, że pacjent nie zaaplikuje go dostatecznie głęboko,
  • czopek odpowiednio ułożony jest bliżej chorego miejsca, a substancja uwalnia się i wchłania dłużej, a co za tym idzie działanie leku jest zdecydowanie dłuższe,
  • czopek może być przechowywany o wiele dłużej, każdy z nich zapakowany jest oddzielnie przez co nie naruszamy całego opakowania.

Pamiętajmy o tym, że wszelkie preparaty służą do zmniejszenia zaostrzonych objawów i nie wolno ich stosować dłużej niż 7 – 10 dni.

Przy długo utrzymujących się hemoroidach, których nie da się wyleczyć przy pomocy maści i czopków, po konsultacji z lekarzem można przejść do bardziej inwazyjnego leczenia. Pomimo zdecydowania się na zabieg, trzeba pamiętać, że objawy mogą nawracać po kilku latach i leczenie trzeba będzie powtórzyć.

Do zabiegów usuwania żylaków odbytu najczęściej stosujemy metody mniej inwazyjne, takie jak:

  • RBL (Rubber Band Ligation) – metoda Barrona lub poprostu podwiązywanie gumką,
  • skleroterapia,
  • koagulacja,
  • laseroterapia,
  • kriochirurgia.

Przy hemoroidach 3 i 4 stopnia oraz gdy leczenie małoinwazyjne nie pomaga stosujemy leczenie chirurgiczne.

Do najczęstszych metod chirurgicznych zaliczamy:

  • DGHAL
  • hemoroidektomia – (PPH lub oparacja sposobem Longo)
  • klasyczna operacja – metodą Miligana – Morgana czy Fergusona.

Choroba hemoroidalna obecnie może być leczona znacznie łatwiej niż kiedyś. Warto zatem korzystać z ziół i kąpieli, które dają długofalowe efekty, ponieważ dotyczą źródła problemu.

Ważne, aby podmywać się chłodną wodą po wypróżnieniu, to łagodzi świąd i zamyka uszkodzone naczynia krwionośne. Poza tym spłukane zostają liczne bakterie. Jeżeli nie mamy możliwości podmycia się, używajmy miękkiego i zwilżonego papieru toaletowego.

Jeżeli odczuwamy silne swędzenie i bóle, na te dolegliwości pomoże nasączony olejem tampon z waty, który umieszczony pomiędzy pośladkami zapobiega ocieraniu się guzków o siebie. Możemy również korzystać z kąpieli solankowych lub nasiadówek z kory dębu. Działają ściągająco, łagodzą objawy i wspomagają leczenie.

Kąpiele te stosujemy 3 – 4 razy dziennie, a każda kąpiel nie może trwać dłużej niż 15 min.

Do codziennej pielęgnacji stosujemy kremy ochronne z lanoliną, np. L3 Prurigo 25 g lub z tlenkiem tynku, np. RectoStop maść 50 ml lub też wzbogacona maść o oczar wirginijski, który przeciwdziała stanom zapalnym i krwawieniom, np. RectoStop Ultra maść 50 ml.

Podczas ciąży bardzo często dochodzi do nadmiernego obrzmienia guzków krwawniczych. Najczęściej wraz ze wzrostem płodu (na ogół w ostatnim trymestrze), kiedy naciska on na naczynia krwionośne, ciśnienie w jamie brzusznej zwiększa się, a skutkiem tego ucisku są żylaki odbytu.

Innym powodem hemoroidów w ciąży są przewlekłe zaparcia spowodowane zmianami hormonalnymi. Choroba hemoroidalna często towarzyszy ciężarnym jeszcze kilka tygodni po porodzie – żylaki odbytu uwydatniają się wówczas w skutek parcia. Jest to powszechny skutek rodzenia siłami natury.

Leczenie w czasie ciąży polega na łagodzeniu objawów, hemoroidy najczęściej ustępują samoistnie. O każdej zmianie chorobowej i leczeniu decyduje lekarz, który dostosuje odpowiednie leczenie.

Leczenie hemoroidów po porodzie jest o wiele łatwiejsze niż w ciąży.

Jeżeli kobieta po porodzie karmi piersią to leki muszą być dobrane przez lekarza, natomiast gdy kobieta nie karmi naturalnie wtedy leczenie jest dowolne, choć warto skonsultować się z lekarzem.

Zanim zdecydujemy się na leczenie farmakologiczne wypróbujmy leczenie domowymi sposobami. W trudnych przypadkach należy wykonać zabieg usunięcia hemoroidów. Unikać też trzeba przebywania w pozycji siedzącej, aby nie podrażniać żylaków odbytu.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *