Polidaktylia – przyczyny, rodzaje, operacja

Polidaktylia – przyczyny, rodzaje, operacja

Syndaktylia (łac. syndactylia) odnosi się do połączenia błoną lub zrośnięcie dwóch i/lub więcej palców u rąk lub nóg obecne od narodzin. Innymi słowy, to częsta wada ręki, w 50% obustronna i symetryczna. Częściej występuje u osób płci męskiej, sporadycznie może występować w rodzinie. Szacuje się, że stan ten występuje w przybliżeniu u 1 na 2500 – 3000 noworodków.

Polidaktylia – przyczyny, rodzaje, operacja

Syndaktylia – charakterystyka

Syndaktylia objawia się zrośnięciem palców i zwykle dotyczy połączenia palca trzeciego i czwartego.

Może wystąpić:

  • bez żadnej przyczyny;
  • jako cecha dziedziczna, wrodzona, która powstaje około 16 tygodnia rozwoju płodu ( w około 10-40 % przypadków);
  • jako „część” zespołu genetycznego m.in. zespół Aperta.

Zobacz również: Polidaktylia.

Klasyfikacja

Stworzona klasyfikacja opiera się na obrazie klinicznymi choroby, a dokładniej na rodzaju tkanki łączącej i wielkości zrostu. W efekcie wyróżnić można syndaktylię:

  • typu I (prosta)- zrośnięte kości połączone są fałdem skórnym;
  • typu II (złożona) – następuje zrośnięcie paliczków połączonych palców;
  • całkowitą – połączone są palce na całej swojej długości;
  • częściową – połączone są tylko części palców;
  • pojedynczą – zrośnięte są 2 palce;
  • mnogą – zrośniętych jest więcej palców.

Diagnostyka

Syndaktylie można czasami wykryć USG prenatalnym w łonie matki, dostrzec po urodzeniu lub przeprowadzając badanie przedmiotowe. Lekarz pediatra (na jednym z badań kontrolnych) z pewnością dostrzeże wadę u dziecka i skieruje do specjalisty (chirurga), który podejmie decyzję co do dalszego leczenia po zdiagnozowaniu syndaktylii.

Polidaktylia – przyczyny, rodzaje, operacja

Leczenie

Wadę tę usuwa się chirurgicznie wówczas, gdy dziecko ma od 6 miesięcy do 1 roku życia (w ciągu pierwszych 6 miesięcy jeśli dotyczy palców: kciuka i wskazującego lub małego palca z serdecznym, w przypadku innych palców operacja może być z powodzeniem przeprowadzona między 18 a 24 miesiącem). W zależności od stopnia wady operacja może być bardzo prosta lub bardzo skomplikowana.

Celem leczenia operacyjnego jest przywrócenie funkcji rąk oraz umożliwienie dalszego, prawidłowego rozwoju dziecka. Jest ona też często niezbędna ze względów estetycznych. Podczas operacji chirurg wykonuje cięcie w kształcie zygzaka, ponieważ takie blizny nie będą zakłócały wzrostu palców. Często towarzyszy temu przeszczep skóry (gdyż jest jej zbyt mało).

Nieleczona syndaktylia nie stanowi zagrożenia dla zdrowia. Może pogarszać jednak funkcję dłoni, m.in. chwytu. Ponadto może doprowadzić do skrzywień palców, zaburzonego wzrostu kości ręki. Jest to mało estetyczne.

Jakie pytania zadać lekarzowi?

Jeśli u dziecka zdiagnozowano syndaktylie, nie należy się załamywać. Oto przykładowe pytania do lekarza:

  1. Co się dzieje z dzieckiem i co jest tego przyczyną?
  2. Jakie są możliwości leczenia?
  3. Czy operacja jest niezbędna?
  4. Czy mogą wystąpić komplikacje po operacji?
  5. Jak możemy pracować z dzieckiem w domu?
  6. Czy dziecko będzie całkowicie zdrowe po operacji?
  7. Czy dziecku będzie miało ograniczenia ruchowe?
  8. Co pokazują zdjęcia rentgenowskie?
  9. Czy są jakieś długoterminowe skutki operacji (np. przyjmowanie leków)?

Powikłania po operacji

Należą do rzadkości. Niekiedy może wystąpić:

  • powtórny zrost;
  • niedokrwienie palców;
  • przykurcz blizny;
  • deformacja płytki paznokciowej;
  • powikłania przeszczepu skóry.

Fizjoterapia po operacji

Po zabiegu ręka dziecka zostanie unieruchomiona powyżej łokcia na 3 tygodnie. Po tym okresie umieszcza się ją w szynie, która będzie przesuwana pomiędzy palcami, aby odseparować je od siebie.

Czas jej noszenia to kolejne 6 tygodni. W trakcie lekarz pediatra może zalecić terapię, w celu zmniejszenia blizny, sztywności, obrzęków oraz poprawienia funkcji. Niekiedy trzeba operację powtórzyć.

Korzystne są zabiegi fizykalne, m.in. laseroterapia czy krioterapia, a także masaże i kinezyterapia. Po zdjęciu szwów należy rozpocząć kompleksową terapię blizny.

Bibliografia

  1. Gawlikowska-Sroka A., Polidaktylia i syndaktylia jako najczęstsze wrodzone wady kończyn – doniesienie wstępne, Roczniki Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie, 3/2008.

Polecane produkty:

Polidaktylia – przyczyny, rodzaje, operacja
Polidaktylia – przyczyny, rodzaje, operacja

Polidaktylia – przyczyny, rodzaje, operacja

leczenie_op_dzieci.html

Operacja stopy

  • wady wrodzone (końsko – szpotawa, płasko – koślawa, wydrążona, rozpłaszczona, paluch koślawy, przywiedzenie przodostopia, stopa serpentynowa, stopa piętowa, wrodzony zrost kości stępu, dodatkowa kość łódkowata, syndaktylia, polidaktylia, makrodaktylia),
  • deformacje pourazowe,
  • deformacje pozapalne,
  • deformacje neurogenne (mózgowe porażenie dziecięce, przepuklina oponowo – rdzeniowa, polineuropatie).
  • Rekonstrukcja wrodzonych deformacji stóp u dzieci (rekonstrukcja stóp porażennych).
  • Wymagają odmiennej taktyki postępowania jak stopy pierwotnie strukturalne, gdyż przyczyną zaburzeń funkcji i w konsekwencji deformacji strukturalnych jest pierwotne zaburzenie bilansu mięśniowego wokół stawów w wyniku  uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, który powoduje zaburzenie działania ośrodków rdzeniowych ruchu, powodując  nadmierną reakcję na rozciąganie, wzmożone napięcie spoczynkowe mięśni a w konsekwencji zaburzenie bilansu mięśniowego.
  • W stopach porażennych na początku oceniamy zaburzenie bilansu mięśniowego, patologiczną kompensację ruch a na samym końcu wtórne zmiany w kościach i stawach.
  • Badaniem klinicznym oceniamy; siłę mięśni wg skali spastyczności, zakres ruchu biernego, subiektywnie oceniamy na podstawie obserwacji chód i jego patologiczną kompensację, oraz  obiektywną na podstawie analizy chody przy pomocy aparatów.
  • Wirtualnie ustalam taktykę operacyjną jedno lub dwuetapową:
  • w pierwszym etapie poprawiam bilans mięśniowy,
  • w drugim etapie koryguję deformacje kostno-stawowe.
You might be interested:  Podcięcie wędzidełka – wskazania, przebieg, przeciwwskazania, zalecenia, cena zabiegu

Po rekonstrukcji stabilizuję stopę w opatrunku gipsowym, następnie w żywicowym do obciążania i rehabilitacji. Rehabilitacja jest zwykle wieloetapowa, gdyż w stopach porażennych na efekty fizjologicznej kompensacji czekamy wiele miesięcy a nawet lat. Stopy porażenne  przed i po operacji z reguły wymagają zaopatrzenia ortopedycznego.

  1. Leczenie operacyjne stopy płasko-koślawej.
  2. Operacja stopy zależy od rodzaju deformacji; czynnościowa czy strukturalna.
  3. Gdy w stopie o prawidłowym kształcie i zakresie ruchu przy obciążeniu dochodzi do obniżenia łuku stopy i koślawości tyłostopia powyżej 10 stopni mówimy o stopie płasko-koślawej statycznej (czynnościowej).
  4. Takie stopy najczęściej występują u dzieci, przy wiotkim aparacie torebkowo-więzadłowym, które leczymy z powodzeniem zachowawczo, stosując wkładki z korekcją trójpłaszczyznową, wykonaną na podstawie analizy chodu.
  5. Przy deformacjach strukturalnych (stopa w obciążeniu i odciążeniu jest płasko-koślawa), leczeniem z wyboru jest operacyjna rekonstrukcja stopy.

Polidaktylia – przyczyny, rodzaje, operacja

Polidaktylia – przyczyny, rodzaje, operacja

Leczenie operacyjne stopy zależy od etiologii, miejsca i stopnia deformacji. W trakcie operacji odtwarzam prawidłowy kształt stopy, przez rekonstrukcję aparatu torebkowo-więzadłowego, poprawne ustawienie w stawach, czasami wymaga poprawy bilansu mięśniowego (przeniesienie lub wydłużenie mięśni).

Polidaktylia – przyczyny, rodzaje, operacja

Polidaktylia – przyczyny, rodzaje, operacja

Prawidłowy kształt stopy po leczeniu operacyjnym.Przy stopie obciążonej łuk stopy prawidłowy, tyłostopie ustawione w pozycji pośredniej.

Operacja biodra

  • wrodzone zwichnięcie i podwichnięcie w stawach biodrowych (pełna rekonstrukcja, otwarta repozycja, osteotomia korekcyjna kości udowej, osteotomia miednicy),
  • niestabilności porażenne,
  • deformacje resztkowe po dysplazji u dzieci starszych,
  • deformacje pozapalne, po jałowej martwicy końca bliższego kości udowej,
  • po epifizjolizie kości udowej,
  • biodro szpotawe, koślawe,
  • niestabilność biodra u dzieci z przepukliną oponowo – rdzeniową,
  • niestabilność biodra u dzieci z Mózgowym porażeniem dziecięcym.

Operacja kolana

  • deformacje szpotawe (choroba Blounta, pourazowe, pozapalne),
  • deformacje koślawe (pozapalne, pourazowe, idiopatyczne),
  • deformacje wrodzone,
  • deformacje po jałowej martwicy,
  • deformacje rotacyjne,
  • nawykowe zwichnięcie w stawie rzepkowo – udowym (niezborność rzepkowo – udowa wrodzona, pourazowa, pozapalna),
  • niestabilności,
  • oddzielająca jałowa martwica kostno – chrzęstna,
  • usunięcie skostnień z więzadła właściwego rzepki.

Operacja szyi

  • mięśniopochodny kręcz szyi

Nowotwory układu kostno – mięśniowego

  • torbiele kości,
  • wyrośl chrzęstno – kostna,
  • dysplazja włóknista,
  • kostniak kostnawy.

Kończyna górna

Kompleks barkowy

  • niestabilności w stawie ramienno – łopatkowym, (pourazowe, w wadach rozwojowych, pozapalne),
  • późne następstwa uszkodzenia splotu ramiennego,
  • wysokie ustawienie łopatki,
  • wyrośle chrzęstno – kostne w obrębi przynasady bliższej k. ramiennej,
  • dysfunkcje pourazowe (stożek rotatorów, niestabilność przednia, tylna, wielopłaszczyznowa),

Kompleks łokciowy

  • przykurcz w stawie łokciowym,(pourazowy, pozapalny, porażenny),
  • przewlekłe zapalenie nadkłykcia bocznego k. ramiennej,
  • neuropatia nerwu łokciowego.

Ręka

  • cieśń nadgarstka,
  • palec strzelający,
  • przykurcze palców porażenne,
  • uwolnienie ścięgien w obrębie ręki (tenoliza),
  • palec młotkowaty,
  • uszkodzenia więzadeł,
  • zespół pronatorów.

Warte szczególnej uwagi:

Polidaktylia – rodzaje polidaktylii, leczenie, przyczyny, objawy

Polidaktylia, czyli inaczej wielopalcowość to wrodzona wada genetyczna, która może objawiać się zwielokrotnieniem liczby palców zarówno u rąk, jak i stóp nowo narodzonego dziecka.

Skąd bierze się polidaktylia i co oznacza diagnoza?

Wbrew pozorom choroba ta jako oddzielna, samodzielnie występująca przypadłość nie zagraża życiu osobniczemu dziecka. Jeśli nie jest połączona z innymi wadami rozwojowymi takimi jak chromosomowe choroby genetyczne (wynikające z nondysjunkcji chromosomów) lub choroby genetyczne związane z mutacją osobnego genu,  stanowi jedynie defekt w budowie kończyn.

Polidaktylia – przyczyny, rodzaje, operacja

Kliknij ‘Polub tę stronę’, a będziesz na bieżąco z najnowszymi artykułami.

Kliknij ‘Polub tę stronę’, a będziesz na bieżąco z najnowszymi artykułami.Polidaktylia – przyczyny, rodzaje, operacja

Jej przyczyną może być punktowa mutacja genetyczna, odziedziczenie choroby po rodzicach, zaburzenie spontaniczne lub szkodliwy wpływ substancji chemicznych przyjmowanych przez matkę. Zdiagnozowanie polidaktylii może nastąpić już ok.

7 tygodnia życia, gdyż właśnie w tym czasie dochodzi do rozdzielenia początkowo zrośniętej kończyny dziecka na oddzielne części, które będą zawiązkami palców.

Gdy rozdzielanie to zachodzi nieprawidłowo, wyrasta dodatkowy twór, który widoczny jest jako nadprogramowy palec.

Polidaktylie można wykryć dzięki badaniu ultrasonograficznemu, które pozwala na zauważenie początkowych zawiązków palców.

Po porodzie dziecko zostaje poddane dalszej diagnostyce, która ma za zadanie potwierdzić lub wykluczyć współistnienie innych wad rozwojowych takich jak wady nerek i serca.

Wielopalcowość jest charakterystyczna dla zespołu Bardeta-Biedla i stanowi ważny objaw kliniczny mogący prowadzić do potwierdzenia tej choroby u dziecka.

Jest ona również jednym z głównych objawów zespołu Pataua- zagrażającej życiu dziecka trisomii chromosomu 13. Potwierdzenie zespołu Pataua w okresie rozwoju prenatalnego dziecka można potwierdzić dzięki amniopunkcji (metodzie diagnostycznej, która polega na nakłuciu jamy owodni i pobraniu płynu owodniowego wraz ze złuszczonymi komórkami nabłonka płodu).

Rodzaje polidaktylii

Zaburzenie to może przybierać różne typy:

  • typ I, czyli A- nadprogramowe palce niczym nie różnią się od normalnych, prawidłowych palców. Są one zbudowane z kości, ścięgien i mięśni, mają zdolność do poruszania się, są prawidłowo unerwione.
  • typ II, czyli B- palce nie posiadają normalnej, strukturalnej budowy kończyn, są zbudowane jedynie z tkanki nabłonkowej.
  • typ III- w nadprogramowym palcu widoczna jest dodatkowa kość
You might be interested:  Pełzakowica (ameboza) – co to jest, jak można się zarazić, jakie są objawy i czy można leczyć?

Z chirurgicznego punktu widzenia typ B jest znacznie łatwiejszą wadą do usunięcia. Palec zbudowany ze skóry usuwa się zazwyczaj operacyjnie już we wczesnym okresie życia postnatalnego dziecka.

Gdy mamy do czynienia z polidaktylią typu A zazwyczaj trzeba poczekać na zabieg chirurgiczny ze względu na możliwość uszkodzenia kończyn dziecka.

We wczesnym okresie życia, gdy kości jeszcze nie są odpowiednio wykształtowane wycięcie dodatkowego palca posiadającego własny szkielet kostny mogłoby zagrażać rozwojowi innych kończyn (mogłoby pociągać za sobą uszkodzenie nerwów budujących kończyny).

Dodatkowy podział na rodzaje polidaktylii dotyczy lokalizacji występowania dodatkowych palców. Wyróżniamy:

  • polidaktylię przedosiową- dodatkowy palec występuje po stronie kciuka lub dużego palca
  • polidaktylię zaosiową- dodatkowy palec występuje od strony najmniejszego palca

Leczenie

Leczenie polidaktylii występującej bez innych wad rozwojowych polega na operacyjnym wycięciu palców.

Operacja przebiega pod znieczuleniem ogólnym dziecka, zazwyczaj jest zabiegiem nieinwazyjnym i niestanowiącym zagrożenia dla życia dziecka.

Usunięcie palca zbudowanego z tkanki nabłonkowej jest zabiegiem prostym, nie wymagającym naruszenia stawów, więzadeł i ścięgien należących do normalnego szkieletu.

Sprawa nieco komplikuje się gdy dodatkowe palce rozwijają się na równi z prawidłowymi. Wtedy zabieg chirurgiczny wykonuje się dopiero, gdy elementy strukturalne szkieletu są lepiej widoczne i łatwiejsze do zauważenia podczas prześwietlenia.

Dodatkowe palce mogą utrudniać normalne funkcjonowanie dziecka, mogą również być przyczyną deformacji kończyn. Operacja na wczesnym etapie rozwoju ma za zadanie uchronić dziecko przed postępującymi deformacjami rąk i stóp. Nie znane są inne metody leczenia tego schorzenia.

Komplikacje pooperacyjne zazwyczaj związane są z powstającymi bliznami lub sztywnością pozostałych palców.

Powikłania te zazwyczaj usuwane są w następnych operacjach. Operacja w większości przypadków kończy się sukcesem, umożliwia dziecku normalne funkcjonowanie już od najmłodszych lat.

Podczas zabiegu wykorzystuje się przeszczepy skóry oraz fragmenty wyciętych palców do rekonstrukcji pozostałych, prawidłowych palców.

Zabieg taki wykonuje się w praktycznie każdej placówce medycznej posiadającej oddział chirurgii dziecięcej.

Częstość występowania

Polidaktylia jest stosunkowo często występującą wadą rozwojową, pojawia się ok. 1 na 600 urodzeń.

Przeważnie objawia się jednym lub dwoma, lecz w niektórych przypadkach może objawiać się nawet 5 lub 6 dodatkowymi palcami.

U rąk najczęściej dodatkowy palec wyrasta na zewnętrznej stronie dłoni, a u stóp stanowi dodatkowy wyrostek normalnych palców. Na częstość występowania polidaktylii nie ma wpływu płeć człowieka.

Polidaktylia, czyli wielopalcowość. Przyczyny wady, typy i leczenie

Polidaktylia, nazywana inaczej wielopalcowością, powstaje w wyniku uwarunkowań genetycznych lub środowiskowych. Najczęściej występuje jako pojedyncza wada, jednak zdarzają się przypadki, że stanowi element innego wrodzonego zaburzenia.

Polidaktylia jest wadą wrodzoną polegającą na obecności dodatkowego palca lub palców u rąk lub stóp. Zaburzenie to może zostać zdiagnozowane jeszcze przed urodzeniem dziecka podczas badania USG. Polidaktylia poddaje się leczeniu chirurgicznemu, o którym decyduje lekarz prowadzący dziecko.

Polidaktylia – co oznacza?

Polidaktylia, czyli inaczej wielopalcowość, jest wrodzonym zaburzeniem rozwojowym. Jego istotą jest występowanie u dłoni lub stóp dodatkowego palca lub palców bądź ich zawiązków. Wada ta częściej diagnozowana jest u chłopców.

Przyczyną polidaktylii mogą być uwarunkowania genetyczne, wówczas obserwuje się rodzinne występowanie zaburzenia. W niektórych przypadkach wielopalcowość jest elementem określonego zespołu chorobowego, np.

zespołu Bardeta-Biedla, którego innymi objawami są niezborność ruchowa oraz schorzenia nerek. Polidaktylia niekiedy jest spowodowana negatywnym wpływem czynników środowiskowym lub przyjmowaniem przez ciężarną leków lub innych substancji, które oddziałują na rozwijający się płód.

Rozpoznanie polidaktylii jest możliwe jeszcze przed narodzinami dziecka na podstawie badania ultrasonograficznego (USG).

Jakie wyróżnia się typy polidaktylii?

Polidaktylia może mieć różną postać. Możliwe jest występowanie wady u jednej ręki lub stopy, obustronnie, a nawet w obydwu kończynach (górnych i dolnych) jednocześnie. Ze względu na budowę dodatkowych palców, wielopalcowość klasyfikuje się na trzy typy:

  • typ I, inaczej typ B – nadliczbowy palec lub palce zbudowane są z tkanek miękkich,
  • typ II, inaczej typ A – nadliczbowy palec lub palce mają prawidłowo ukształtowany szkielet kostny oraz stawy,
  • typ III – nadliczbowy i prawidłowo ukształtowany palec współwystępuje z dodatkową kością śródręcza.

Druga klasyfikacja polidaktylii opiera się na lokalizacji nadliczbowego palca.

Na jej podstawie wyróżnia się wielopalcowość przedosiową, w której dodatkowy palec lub palce występują po stronie kciuka (inaczej stronie promieniowej) lub dużego palca u stopy (inaczej po stronie kości piszczelowej).

Drugim rodzajem jest wielopalcowość zaosiowa, która charakteryzuje się obecnością dodatkowego palca po stronie małego palca, co określane jest stroną łokciową u ręki lub stroną strzałkową w przypadku stopy.

You might be interested:  Przerzuty do kości – objawy, rokowania, czy można je wyleczyć?

Leczenie polidaktylii – na czym polega?

Polidaktylia jest wadą poddającą się leczeniu, które polega na przeprowadzeniu zabiegu chirurgicznego. Nie wywołuje ona żadnych dolegliwości, jednak rodzice często decydują się na usunięcie dodatkowego palca w trosce o właściwe funkcjonowanie dziecka wśród rówieśników.

Operacja jest również zalecana ze względu na zapewnienie innym palcom prawidłowego rozwoju. W przypadku, gdy nadliczbowy palec lub palce złożone są jedynie z tkanek miękkich (bez ukształtowanego szkieletu kostnego i stawów) operacja wykonywana jest w okresie wczesnego dzieciństwa, czyli w wieku 1-2 lat.

Zabieg chirurgiczny przesuwany jest w czasie, jeżeli dodatkowy palec posiada prawidłowo ukształtowany szkielet kostny. Wówczas wskazane jest odroczenie operacji do 4. roku życia dziecka, kiedy struktury kostne są lepiej uformowane i można skuteczniej określić położenie elementów kostnych.

Usunięcie nadliczbowych palców przeprowadzane jest w znieczuleniu ogólnym przy ciągłym monitorowaniu stanu pacjenta.

Polidaktylia – jakie są przyczyny i możliwe metody leczenia wielopalcowości

Pierwsze przypadki polidaktylii były opisywane już około 3000 lat temu. Obecnie stosowana nazwa schorzenia została zaproponowana w 1670 roku przez Theodora Kerckringa, a wzięła się z połączenia dwóch greckich słów: polys – wiele i daktylos – palec. U osób z polidaktylią dodatkowe palce mogą występować u rąk albo u nóg.

Mogą się pojawiać symetrycznie, u obu kończyn górnych albo dolnych, lub niesymetrycznie – tylko na jednej z kończyn. Poza tym, dodatkowe palce mogą być umiejscowione od strony kciuka albo dużego palca u stopy lub od strony małego palca, zarówno u rąk, jak i u stóp. Dodatkowy palec może być wielkości pozostałych palców albo być znacznie krótszy.

Wyróżnia się dwa podstawowe typy wielopalcowości:

  • Typ A – dodatkowe palce są zbudowane tak jak normalne palce, mają w swojej strukturze kości, stawy oraz ścięgna;
  • Typ B – dodatkowe palce są pozbawione szkieletu kostnego, są zbudowane jedynie ze skóry.

W wielu przypadkach polidaktylia jest tylko jedną z cech, która towarzyszy zaburzeniom chromosomowym, takim jak na przykład zespół Berdeta-Biedla, zespół Rubinsteina-Taybiego, zespół Smitha-Lemliego-Opitza czy zespół Pataua. W niektórych przypadkach wielopalcowość występuje jednocześnie z palcozrostem, czyli syndaktylią. Czasami schorzenie to występuje jednak samodzielnie i nie jest związane z innymi wadami wrodzonymi.

Jak do tej pory nie określono jednoznacznie co jest przyczyną polidaktylii. Pewne jest, że do ukształtowania się dodatkowego palca lub palców dochodzi na etapie rozwoju płodu, gdy z dłoni lub stóp wyodrębniają się palce. W niektórych przypadkach wada ta jest związana z aberracjami chromosomowymi, czyli nieprawidłowościami na etapie podziałów komórek.

Czasami wielopalcowość wiąże się z mutacją pojedynczych genów albo na jej pojawienie się ma wpływ przyjmowanie przez matkę niektórych leków albo oddziaływanie czynników środowiskowych (należą do nich na przykład promieniowanie oraz infekcje), które negatywnie oddziałują na płód.

W niektórych przypadkach pojawianie się dodatkowych palców jest wadą wrodzoną, która jest dziedziczona i występuje u kilku osób w rodzinie.

Obecność dodatkowych palców często można stwierdzić już na etapie życia płodowego, podczas badania ultrasonograficznego.

Czasami na obrazie badania dodatkowy palec albo palce są wyraźnie widoczne, a czasami widać jedynie ich zawiązki.

Po narodzinach konieczne jest wykonanie badania rentgenowskiego, które pozwala stwierdzić, czy w dodatkowym palcu obecne są kości czy jest on zbudowany z tkanek miękkich.

W wielu przypadkach u dzieci, u których po urodzeniu stwierdza się polidaktylię konieczne jest przeprowadzenie rozszerzonej diagnostyki, która ma na celu wykluczenie innych nieprawidłowości, które mogą współistnieć z polidaktylią.

Mimo tego, iż występowanie dodatkowych palców wzbudza niepokój rodziców, w większości przypadków wadę tę można w łatwy sposób zniwelować. Znacznie łatwiejsze jest leczenie polidaktylii typu B. Wówczas dodatkowy palec usuwa się chirurgicznie często już u niemowlaków.

W przypadku wielopalcowości, w której w dodatkowych palcach obecna jest struktura kostna, operacja usunięcia palców jest bardziej skomplikowana.

Podczas takiego zabiegu specjalista musi usunąć dodatkowy palec razem ze ścięgnami i kośćmi w taki sposób, aby nie doszło do uszkodzenia prawidłowej struktury dłoni albo stopy.

Niezwykle istotny jest odpowiedni wybór momentu, w którym przeprowadza się operację. Nadmiarowe palce albo palec trzeba usunąć odpowiednio wcześnie, aby nie dopuścić do deformacji kończyn, ale nie można tego robić zbyt wcześnie, żeby kości były dobrze ukształtowane i widoczne.

W niektórych sytuacjach dzieci, które rodzą się z dodatkowymi palcami, są pozbawione kciuków, w związku z czym konieczne jest nie tylko usunięcie nadmiarowych palców, ale dodatkowe przeprowadzenie rekonstrukcji.

U niektórych pacjentów dodatkowych palców wcale się nie usuwa, o ile nie przeszkadzają one w normalnym funkcjonowaniu i wykonywaniu codziennych zadań.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *