Słaba erekcja lub brak erekcji ­– przyczyny zaburzeń erekcji

Zaburzenia funkcji seksualnych mężczyzn obejmują:

  • zaburzenia erekcji,
  • obniżone libido,
  • zaburzenia ejakulacji (wytrysku).

Prawidłowa erekcja wymaga współpracy psychiki, układu nerwowego, sercowo-naczyniowego i hormonalnego.

WAŻNE: Zaburzenia erekcji zostały opisane jako stały lub nawracający brak zdolności do uzyskania i utrzymania wzwodu, co uniemożliwia odbycie satysfakcjonującego stosunku płciowego. Objawy muszą utrzymywać się co najmniej przez 3 miesiące.

Zaburzenia mogą występować na tle psychicznym lub być związane z przyczyną organiczną.

Słaba erekcja lub brak erekcji ­– przyczyny zaburzeń erekcji

Jak dochodzi do erekcji?

Do prawidłowej erekcji – uzyskania i utrzymania wzwodu – niezbędny jest napływ krwi do ciał jamistych prącia i ich rozszerzenie. Ten proces nie może zajść bez odpowiedniej stymulacji.

Fantazja (stymulacja psychogenna) lub stymulacja seksualna okolic genitalnych (stymulacja mechanoreceptorów) aktywują impulsy w ośrodkowym i obwodowym układzie nerwowym co prowadzi do aktywacji układu przywspółczulnego. W konsekwencji uwalniany jest tlenku azotu, który wnika do komórek mięśniowych naczyń doprowadzających krew do prącia i ciał jamistych.

W efekcie dochodzi do relaksacji komórek mięśniowych, a krew tętnicza napływa do ciał jamistych prącia.

Jednocześnie zahamowany jest odpływ krwi naczyniami żylnymi, co umożliwia stopniowe powiększanie rozmiaru prącia i jego twardości oraz utrzymanie wzwodu przez czas, który pozwala na odbycie satysfakcjonującego stosunku płciowego.

Rozumienie tego mechanizmu jest kluczowe w diagnostyce zaburzeń erekcji, jak i działania leków.

WAŻNE: Nocne erekcje to wzwody, które pojawiają się podczas snu w fazie REM, średnio 3-4 razy w ciągu nocy.

Słaba erekcja lub brak erekcji ­– przyczyny zaburzeń erekcji

Co powoduje zaburzenia erekcji?

Opierając się na mechanizmie erekcji, zaburzenia wzwodu mogą być następstwem:

  • chorób prowadzących do uszkodzenia naczyń krwionośnych (miażdżyca, cukrzyca),
  • dysfunkcji układu nerwowego (neuropatia),
  • zaburzeń hormonalnych (w zakresie wydzielania testosteronu, prolaktyny i hormonów tarczycy),
  • problemów psychogennych (depresja, zaburzenia lękowe),
  • przyjmowania określonych leków (przeciwdepresyjne, leki hormonalne),
  • przebytych zabiegów (radykalna prostatektomia),
  • stosowania używek (papierosy, alkohol, narkotyki).

Zaburzenia erekcji diagnostyka

Punktem wyjścia do leczenia zaburzeń erekcji powinna być próba identyfikacji ich przyczyny. Może okazać się, że zaburzenia erekcji są tylko nieprzyjemną konsekwencją depresji, wtedy odpowiednie leczenie może okazać się wystarczające.

Mężczyzna, który zgłasza zaburzenia erekcji powinien zostać poddany szczegółowemu postepowaniu diagnostycznemu (wywiad uwzględniający dotychczasową aktywność seksualną i stan psychospołeczny, badanie fizykalne i badania dodatkowe, np. oznaczenie porannego stężenia testosteronu, glukozy lub HbA1c).

WAŻNE: W ustaleniu wstępnego rozpoznania przyczyn zaburzeń erekcji fundamentalną role odgrywa dobrze zebrany wywiad lekarski.

Rozmowa na temat seksualności może być krępująca, ale dla personelu medycznego zaburzenia erekcji to problem zdrowotny jak każdy inny, który znacząco pogarsza jakość życia pacjenta. Wizyta u lekarza może być trudna dla pacjenta, jednakże podstawą rozwiązania problemów związanych z erekcją jest szczera rozmowa.

Wpływ innych chorób na erekcję

Zaburzenia erekcji są uznawane za objaw podwyższonego ryzyka wystąpienia choroby sercowo-naczyniowej. Problem, który z punktu widzenia pacjenta pozornie dotyczy tylko jakości życia płciowego, może okazać się o wiele bardziej złożony.

Zaburzenia erekcji mogą być objawem lub powikłaniem choroby przewlekłej. Mogą być na przykład konsekwencją zaburzeń psychicznych (depresji,  problemów w związku) lub cukrzycy. W takim przypadku właściwe postępowanie diagnostyczne i ustalenie przyczyny problemu są kluczowe dla dalszego postępowania. Leczenie choroby podstawowej jest kluczowe w terapii zaburzeń erekcji.

Słaba erekcja lub brak erekcji ­– przyczyny zaburzeń erekcji

Ćwiczenia fizyczne i dieta na zaburzenia erekcji

Istnieje szereg czynników ryzyka, które mogą zwiększać ryzyko zaburzeń erekcji albo stanowią ich bezpośrednią przyczynę. Chociaż niektórzy pacjenci wymagają leczenia farmakologicznego, to często ważna jest też modyfikacja stylu życia.

Nadwaga, otyłość, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia gospodarki lipidowej, palenie tytoniu są czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. Mogą także prowadzić do zaburzeń erekcji. Modyfikacja stylu życia przez pacjenta polega na:

  • zmianie dotychczasowej diety na zdrowszą,
  • zwiększeniu aktywności fizycznej,
  • rzuceniu palenia.

Stwierdzenie zaburzeń erekcji i początek leczenia to dobra okazja na zmianę diety i zwiększenie aktywności fizycznej. Takie zachowania dają efekty nie tylko w leczenia zaburzeń erekcji, ale wpływają na poprawą samopoczucia i zdrowia. Warto wykorzystać ten moment, gdy pojawia się duża motywacja na poprawę jakości życia seksualnego i wpłynąć również na poprawę ogólnego stanu zdrowia.

Leczenie zaburzeń erekcji

Lekami zatwierdzonymi w leczeniu zaburzeń erekcji są przyjmowane w postaci tabletek inhibitory fosfodiestrazy typu 5 (PDE5i). Mechanizm działania tych leków polega na umożliwieniu uzyskania erekcji, dzięki blokowaniu enzymu PDE5 (fosfodiestrazy typu 5), który rozkłada związek pobudzający rozluźnienie mięśni naczyń prącia i ciał jamistych.

Należy pamiętać, że do uzyskania wzwodu konieczne jest skojarzenie leku ze stymulacją seksualną (bez odpowiedniego pobudzenia okolic genitalnych lub właściwej fantazji lek nie zadziała).

Leki na zaburzenia erekcji

Spośród PDE5i dostępne na rynku są:

  • sildenafil,
  • vardenafil,
  • tadalafil,
  • avanafil,

które różnią się głównie pod względem farmakokinetyki, a co za tym idzie sposobem dawkowania leku. Dostępne dane sugerują, że skuteczność wyżej wymienionych leków jest zbliżona.

Słaba erekcja lub brak erekcji ­– przyczyny zaburzeń erekcji

Efekty uboczne w leczeniu zaburzeń erekcji

Najczęściej raportowane efekty uboczne dla PDE5i to:

  • dyspepsja,
  • ból głowy,
  • ból pleców,
  • uczucie zatkanego nosa,
  • zaburzenia widzenia.

Avanafil rzadziej powoduje dyspepsję, tadalafil uczucie gorąca, a vardenafil i avanafil mialgię. Leki będące PDE5i powinny być stosowane z ostrożnością u osób z zaburzeniami funkcji nerek i wątroby, a w stopniu ciężkim są niewskazane.

Istnieją również przeciwwskazania u pacjentów przyjmujących tzw. nitraty (pochodne nitrogliceryny, stosowane w chorobach sercowo-naczyniowych). Dawka leku jest ustalana indywidualnie dla pacjenta – np. W przypadku Sildenafilu przyjmowanie leku rozpoczyna się od dawki 50mg, którą można modyfikować w zależności od odpowiedzi.

Działanie leków na zaburzenia erekcji

Początek działania
(na ile przed planowanym stosunkiem należy przyjąć lek?)
Czas działania
(jak długo po przyjęciu leku utrzyma się jego efekt działania?)
Interakcja z posiłkiem
(kiedy należy przyjąć lek (przed czy po posiłku)?)
Sildenafil 6-12 godzin Tak/Po posiłku – nie.
Wardenafil 30-60 minut 6-12 godzin Tak/Po posiłku – nie. Posiłek o wysokiej zawartości tłuszczu może spowolnić wchłanianie leku, tym samym opóźnić początek działania.
Tadalafil 36 godzin Nie.
Avanafil 15-30 minut 6-10 godzin Nie, z wyj. posiłku wysokotłuszczowego. Posiłek o wysokiej zawartości tłuszczu może spowolnić wchłanianie leku, tym samym opóźnić początek działania.
  • Sildenafil: jest najdłużej obecny na rynku, dlatego dostępnych jest najwięcej danych dotyczących możliwych efektów ubocznych. Sildenafil umożliwia uzyskanie następnej erekcji w krótszym czasie niż byłoby to możliwe bez leczenia.
  • Tadalafil: cechuje najdłuższy czas działania nawet do 36 godzin.
  • Avanafil: charakteryzuje najszybszy początek działania może być przyjmowany zaledwie 15 minut przed planowanym stosunkiem płciowym.

Możliwe efekty uboczne przy stosowaniu sildenafilu to:

  • ból głowy,
  • dyspepsja,
  • biegunka,
  • rozkurcz naczyń,
  • katar sienny,
  • zaburzenia widzenia.

Vardenafil, tadalafil i avanafil cechują podobne efekty uboczne jak sildenafil, przy czym częściej zgłaszano zaburzenia widzenia barw.

Testosteron w leczeniu zaburzeń erekcji

Testosteron to ważny hormon związany z funkcjami seksualnymi u mężczyzn. Jeżeli pacjenci z zaburzeniami erekcji jednocześnie mają stwierdzony niedobór testosteronu (stężenie < 300 ng/dl, wspólnie z występowaniem charakterystycznych objawów), suplementacja testosteronu pod nadzorem lekarza może poprawić odpowiedź na leczenie PDE5i.

Słaba erekcja lub brak erekcji ­– przyczyny zaburzeń erekcji

Suplementy w leczeniu zaburzeń erekcji

FDA (ang. Food and Drug Administration, Agencja ds. Żywności i Nadzoru Leków w USA) ostrzega konsumentów, by nie kupowali i nie przyjmowali suplementów, które są opisywane jako zwiększające libido i pewność seksualną.

Producenci często opisują suplementy jako produkty naturalne, przy czym wykazano, że mogą być one zanieczyszczone – zawierać inhibitory PDE5 lub ich analogi, co może być szczególnie niebezpieczne u osób, u których te leki są przeciwwskazane.

Aparaty próżniowe w leczeniu zaburzeń erekcji

Alternatywą dla leczenia farmakologicznego są aparaty próżniowe (ang. vacuum erection devices), które powodują napływ krwi do ciał jamistych, dzięki czemu umożliwiają uzyskanie wzwodu. Ponad 77% pacjentów i partnerów jest zadowolonych ze stosowania tej metody, która jest jednocześnie tania i skuteczna.

Preparaty próżniowe mogą być nabyte bez recepty. Mogą powodować ból i dyskomfort oraz problemy z ejakulacją.

Powinny być stosowane z ostrożnością u osób przyjmujących leki przeciwkrzepliwe, ze stwierdzonymi w przeszłości zaburzeniami krzepnięcia lub priapizmem (długotrwałym, bolesnym wzwodem).

Pacjenci z tych grup powinni skonsultować się z lekarzem przed decyzją o wyborze aparatu próżniowego.

Zaburzenia erekcji na tle psychicznym

U pacjentów z zaburzeniami erekcji na tle psychogennym wskazana jest konsultacja z:

  • psychiatrą,
  • seksuologiem,
  • lub psychologiem.

Jeżeli przyczyną zaburzeń jest depresja, skuteczne okazać się mogą leki przeciwdepresyjne – np. inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Pomocna może okazać się również psychoterapia (w tej grupie pacjentów psychoterapia grupowa jest szczególnie skuteczna).

You might be interested:  Ból żołądka po jedzeniu

Słaba erekcja lub brak erekcji ­– przyczyny zaburzeń erekcji

Inne metody leczenia zaburzeń erekcji

Pozostałe metody leczenia zaburzeń erekcji to leczenie drugiego rzutu, które obejmuje:

  • iniekcje do ciał jamistych (prostaglandyna E1),
  • preparaty docewkowe,
  • leczenie skojarzone.

Leczenie trzeciego rzutu to zabiegi chirurgiczne – implanty ciał jamistych i zabiegi naczyniowe.

Iniekcje do ciał jamistych

Stosowane są najczęściej w przypadku braku skuteczności PDE5i lub preferencji pacjenta (niechęci do przyjmowania leków doustnie). Oceniane są jako skuteczne w uzyskiwaniu satysfakcjonującej erekcji u 53,7-100 % pacjentów. Najczęstsze efekty uboczne to priapizm i ból.

W przeciwieństwie do inhibitorów PDE5 iniekcje do ciał jamistych nie wymagają do działania pobudzenia seksualnego. Pierwsza testowa iniekcja powinna być wykonywana w gabinecie lekarskim przez specjalistę.

Słaba erekcja lub brak erekcji ­– przyczyny zaburzeń erekcji

Zabiegi operacyjne

Wszczepienie protezy prącia jest skuteczną metodą. Należy pamiętać, że obarczone jest ryzykiem powikłań, jak:

  • zakażenie,
  • krwiak,
  • erozja tkanki,
  • zatrzymanie moczu,
  • w ostateczności konieczność usunięcia protezy.

Skuteczność i mała inwazyjność innych metod odsuwa zabiegi chirurgiczne na leczenie trzeciego rzutu, niemniej satysfakcja pacjentów po udanym leczeniu chirurgicznym sięga aż 90%. W wąskiej grupie pacjentów mogą być stosowane także zabiegi chirurgii naczyniowej.

WAŻNE: Zgodnie z niedawno opublikowanymi rekomendacjami (2018), podejmowanie decyzji o leczeniu zaburzeń erekcji powinno włączać pacjenta w proces decyzyjny. Lekarz powinien go poinformować (i jego partnera/partnerkę) o wszystkich dostępnych opcjach terapeutycznych, dla których nie istnieją przeciwwskazania. Ponadto pacjent powinien uzyskać wyczerpującą i zrozumiałą informację dotyczącego balansu korzyści i możliwego ryzyka związanego z wyborem każdej z metod leczenia.

Źródła:

Erectile dysfunction: AUA Guideline Burnett AL, i wsp.; J Urol 2018; 200:633

Treatment of male sexual dysfunction Khera M, Cunningham GR.; UpToDate, Topic 7469 Version 31.0

Zaburzenie erekcji w praktyce lekarza rodzinnego Jakima S, Zakliczyńska H.; Medycyna Praktyczna, Medycyna Rodzinna

https://www.mp.pl/medycynarodzinna/artykuly/170576,zaburzenia-erekcji-w-praktyce-lekarza-rodzinnego.html

Overview of male sexual dysfunction Cunningham GR, Rosen RC.; UpToDate, Topic 6840 Version 24.0

Dowiedz się więcej:

Zaburzenia erekcji jako wynik niepożądanego działania leków

https://journals.viamedica.pl/seksuologia_polska/article/view/33636

Neurogenne przyczyny zaburzeń erekcji

https://journals.viamedica.pl/seksuologia_polska/article/view/33650

Badanie doplerowskie w diagnostyce zaburzeń erekcji

https://journals.viamedica.pl/seksuologia_polska/article/view/33669

Zaburzenia erekcji – z czego się biorą? Jak je leczyć?

Słaba erekcja lub brak erekcji ­– przyczyny zaburzeń erekcji

W Polsce problemy z erekcją dotyczą blisko 1,5 miliona mężczyzn. Wbrew obiegowym opiniom dolegliwość ta spotyka nie tylko starsze generacje, ale również coraz częściej zmagają się z nią młodsze pokolenia panów[1].

Niepełna erekcja lub całkowity brak erekcji bardzo często jest powodem wstydu, pogarsza samopoczucie, a  także ma bezpośredni wpływ na relacje w związku[2].  Czym są zaburzenia erekcji, jakie są ich przyczyny, a także jak sobie z nimi poradzić?

Zaburzenia erekcji – krótka definicja

  • Zaburzenie erekcji określa się jako stałą lub nawracającą niemożność uzyskania pełnego wzwodu i odbycia satysfakcjonującego stosunku seksualnego[1].
  • Słaba erekcja najczęściej spotykana jest u mężczyzn w średnim i starszym wieku (40-70 lat), a schorzenie to pogłębia się z naturalnym procesem starzenia się[1].
  • W Polsce niepełna erekcja dotyka już 1,5 miliona mężczyzn, zaś z tej liczby jedynie około 225 tysięcy podejmuje leczenie i zgłasza się ze swoim problemem do odpowiedniego specjalisty[1].

Jakie są główne przyczyny szybkiej erekcji?

Przyczyn niepełnej erekcji jest wiele. Mogą mieć one charakter fizyczny, jak również psychiczny. Najczęściej wskazuje się, że za problemy z erekcją odpowiadają połączone czynniki psychiczne i fizyczne.

Choć można dostrzec pewne rozgraniczenie: starsi mężczyźni zmagają się z tym schorzeniem ze względu na jego fizyczne podłoże, u młodszych za problemy ze wzwodem odpowiadają głównie czynniki psychiczne[3].

Co wywołuje zaburzenia erekcji?

  • choroby (cukrzyca, nadciśnienie, miażdżyca),
  • zaburzenia hormonalne i neurologiczne,
  • nieprawidłowa budowa lub uszkodzenie członka,
  • przebyte zabiegi operacyjne,
  • starzenie się organizmu,
  • używki (szczególnie alkohol i papierosy),
  • stres,
  • zła dieta,
  • zbyt mała aktywność fizyczna,
  • siedzący tryb życia,
  • niska samoocena,
  • lęk przed porażką seksualną,
  • wychowanie i religia,
  • kompleks małego przyrodzenia,
  • lęk przed posiadaniem dzieci,
  • niektóre leki (m.in. leki na nadciśnienie, antydepresanty)[3].

Objawy problemów z erekcją

Zaburzenia erekcji możemy rozpoznać po towarzyszących jej objawach. Do najczęściej występujących należą:

  • całkowita lub częściowa niemożność uzyskania erekcji,
  • wydłużony czas osiągnięcia wzwodu,
  • szybka erekcja zanikająca przed wytryskiem,
  • problemy z uzyskaniem ejakulacji,
  • niewielka ilość spermy,
  • niska jakość współżycia[4].

Jak wygląda diagnostyka problemów z erekcją?

Jeśli zauważymy u siebie stałe lub nawracające problemy ze wzwodem, bezwzględnie warto udać się do specjalisty. Zbyt długie zwlekanie i liczenie na to, że problem sam zniknie, może go tylko pogłębić. Ponadto słaba erekcja może być symptomem innych poważnych schorzeń, których w żadnym razie nie powinniśmy lekceważyć[3].

Dlatego warto wybrać się do lekarza, który na początku przeprowadzi krótki wywiad, a następnie badania (prącia, jąder, prostaty). Często może zlecić dodatkowe badania (badania moczu, krwi, ultrasonografię naczyń krwionośnych w członku, nocny test zaburzeń erekcji, rezonans magnetyczny), a także konsultacje seksuologiczne, psychologiczne, czy kardiologiczne[3][4].

Sposoby leczenia niepełnej erekcji

Metody leczenia w głównej mierze zależą od rodzaju czynników powodujących problem, dlatego tak istotna jest prawidłowa diagnoza. W przypadku stwierdzenia występowania czynników psychologicznych stosuje się najczęściej psychoterapię, poradnictwo seksualne, terapię dla par[3].

Jeśli za brak erekcji odpowiadają przyczyny organiczne, wówczas pacjent poddawany jest leczeniu farmakologicznemu, gdzie pierwszym etapem jest zażywanie odpowiednich leków[3].

Wśród nich najpowszechniejsze są inhibitory fosfodiesterazy typu 5[1], czyli między innymi Viagra oraz polskie preparaty, jak Maxon Active. To bezpieczny lek na potencję bez recepty, który jest dobrze tolerowany przez organizm.

Jeśli leki nie przyniosą znaczącej poprawy i nadal będziemy mieli jedynie szybką erekcję, przechodzi się do fazy leczenia poprzez zastosowanie urządzeń próżniowych i zabiegów chirurgicznych[3].

Co zrobić, aby uniknąć problemów ze słabą erekcją?

Duży wpływ na pogłębienie tego schorzenia ma nasz styl życia. Pośpiech, stres, brak aktywności fizycznej może prowadzić do dalszych zaburzeń. Dlatego istotne jest odstawienie wszelkich używek, znalezienie czasu na relaks.

Ponadto powinniśmy włączyć do diety dużą ilość warzyw, owoców, a przy tym unikać tłustych potraw (m.in. fast food’ów). Warto także regularnie się badać i pilnować poziomu cukru i cholesterolu we krwi[3].

  1. Źródła:
  1. Rabijewski M. Zaburzenia erekcji – etiologia i leczenie. Przegląd Urologiczny. 2006;4(38):46-50.
  2. Dadej R. Etiologia i leczenie zaburzeń wzwodu prącia. Geriatria. 2008;2:182-193
  3. Grabski B, Cichoń W. Zaburzenia erekcji. Dostęp online: https://seksuologia.mp.pl/zaburzenia-seksualne/u-mezczyzn/92036,zaburzenia-erekcji Data dostępu02.2017
  4. Sławiński G. Zaburzenia erekcji w cukrzycy. Dostęp online: http://cukrzycapolska.pl/powiklania-cukrzycowe/zaburzenia-erekcji/ Data dostępu: 19.02.2017

Niepełny wzwód – przyczyny i leczenie

Problemy ze sprawnością seksualną stanowią źródło dyskomfortu psychicznego, obniżonej samooceny i pewności siebie, co przekłada się na niepewność w sferze intymnej. Problemy ze wzwodem pojawić się mogą u mężczyzn w różnym wieku i o różnym stanie zdrowia.

Przyczyn zaburzeń erekcji doszukiwać się można w wielu czynnikach. Najczęściej problemy z osiągnięciem i utrzymaniem wzwodu związane są z chorobami układu krążenia, cukrzycą, miażdżycą, ale mogą pojawić się również w wyniku nadmiernej otyłości, siedzącego trybu życia, przemęczenia czy długotrwałego stresu.

Należy wskazać, że problemy z potencją w starszym wieku częściej występują w wyniku chorób, z kolei u młodych mężczyzn najczęściej są wynikiem stresu związanego z pracą lub inicjacją seksualną.

Problemy ze sprawnością seksualną to jednak nie tylko całkowity brak czy zanik erekcji, ale również niepełny wzwód, który dotyka wielu mężczyzn. Należy wskazać, że nie ma jednej, głównej przyczyny niepełnego wzwodu. Problem ten bowiem pojawić się może w każdym wieku, zarówno u zdrowych, jak i chorych mężczyzn.

Niepełny wzwód uniemożliwia jednak odbycie satysfakcjonującego stosunku płciowego. Co może być przyczyną niepełnego wzwodu i zbyt słabej erekcji? Co robić w przypadku niepełnej erekcji? Jak leczyć niepełny wzwód?

Jak wygląda niepełny wzwód?

Pełna, silna erekcja umożliwia odbycie satysfakcjonującego seksu, tymczasem problemy ze wzwodem przyczyniają się do niemożności penetracji podczas stosunku. Niepełny wzwód bowiem charakteryzuje się miękkim, nieco zwiotczałym członkiem podczas wzwodu, który nie jest odpowiednio powiększony i usztywniony, co uniemożliwia odbycie stosunku z partnerką.

Niepełna erekcja podczas stosunku i przedwczesny wytrysk mogą świadczyć o chorobach. Aby doszło bowiem do pełnego, silnego wzwodu, konieczny jest odpowiedni napływ krwi do penisa. W tym znaczeniu należy wskazać, że w przebiegu niektórych chorób dopływ krwi do prącia jest upośledzony. Wśród chorób, które wpływają na sprawność seksualną u mężczyzn oraz osiąganie pełnego wzwodu, zaliczane są:

  • – choroby sercowo-naczyniowe, w tym choroba niedokrwienna serca, niewydolność serca, zmiany naczyniowe czy miażdżyca naczyń krwionośnych,
  • – cukrzyca, nadmierne stężenie cukru w organizmie bowiem doprowadza do zaburzeń erekcji, choroba upośledza nie tylko dopływ krwi do prącia, ale dodatkowo niszczy ukrwienie członka,
  • – choroby i urazy kręgosłupa, stany przebiegające z uszkodzeniem kręgosłupa bowiem przyczyniają się do braku wzwodu lub niepełnej erekcji, co wywołane jest przez uszkodzenie nerwów i/lub ośrodka wzwodu,
  • – choroby gruczołu krokowego, w tym przerost prostaty.
You might be interested:  Leczenie w przewlekłej niewydolności żylnej

Niepełna, słaba erekcja i miękki wzwód mogą być spowodowane przez używki. Niekorzystny wpływ na sprawność seksualną mają papierosy, alkohol i narkotyki.

Zawarte w nich substancje bowiem wpływają na osłabienie jakości naczyń krwionośnych, ale również obniżają przepływ krwi przez penisa, przyczyniają się do spadku poziomu testosteronu i powodują upośledzenie ośrodka w mózgu, który jest odpowiedzialny za prawidłową erekcję. Z tego powodu używki w znaczny sposób przyczyniają się do niepełnej erekcji podczas stosunku.

Niektórzy mężczyźni, szczególnie w młodym wieku, zmagają się ze słabą erekcją i szybkim, przedwczesnym wytryskiem podczas stosunku z nowo poznaną dziewczyną. Słaby, krótki i niepełny wzwód penisa oraz szybki wytrysk wywołany jest wówczas przez stres.

Ponadto, słaby wzwód może byś spowodowany przerywanym seksem i koniecznością założenia prezerwatywy.

Wiąże się to bowiem ze stresem związanym z jej prawidłowym założeniem tak, by się nie zsunęła i koniecznością przerwania intymnego zbliżenia, co może spowodować pojawienie się zbyt słabego, miękkiego wzwodu w prezerwatywie.

Warto również wskazać, że problemy z niepełnym wzwodem (słabą i krótką erekcją) mogą wiązać się również z masturbacją. Podczas onanizacji bowiem mężczyzna może stosować silniejszy ucisk członka, z tego powodu seks może okazać się niewystarczający. Powodem niepełnego wzwodu mogą być również stosowane leki. Warto również wskazać, że słaba erekcja może wystąpić po sterydach.

Słaba, niepełna erekcja w młodym wieku najczęściej spowodowana jest przewlekłym stresem i permanentnym napięciem emocjonalnym. Objawem wówczas jest obniżenie jakości życia seksualnego i problemy z niepełnym wzwodem. W takich przypadkach najczęściej doszukuje się organicznych przyczyn słabej erekcji.

Tymczasem zaburzenia wzwodu – miękki wzwód penisa i szybki wytrysk związane są z nadmiernym obciążeniem emocjonalnym. Czynniki te w znaczny sposób obniżają jakość życia seksualnego, przyczyniając się do pojawienia się słabego wzwodu i przedwczesnego wytrysku. Należy również wskazać, że wraz z upływem lat w męskim organizmie dochodzi do wielu zmian.

Z powodu fizjologicznego starzenia się organizmu mogą wystąpić problemy nie tylko z funkcjami życiowymi, ale również ze sferą seksualną. Przyczyną niekorzystnych zmian na tym podłożu jest obniżona produkcja testosteronu, czyli hormonu, który odpowiada za prawidłowy wzwód członka oraz osiągnięcie silnej, pełnej erekcji.

Obniżenie poziomu testosteronu w organizmie może mieć znaczący wpływ na niepełną erekcję (zbyt słaby wzwód). Zjawisko obniżenia testosteronu w starszym wieku określane jest jako andropauza.

Warto wskazać, że andropauza objawia się nie tylko utratą prawidłowej erekcji – słabym, niepełnym wzwodem podczas stosunku, ale również słabym libido, spadkiem pożądania seksualnego, złym samopoczuciem oraz przybieraniem na wadze i problemami ze snem. Należy podkreślić, że poziom testosteronu obniża się u mężczyzn po 40. roku życia.

Niepełny wzwód i niemożność osiągnięcia wytrysku przy słabej erekcji stanowią źródło dyskomfortu psychicznego i niepewności w sferze seksualnej.

Z tego powodu mężczyźni zmagający się ze zbyt słabym wzwodem członka powinni stosować się do zasad zdrowego żywienia, unikać stresu, zaprzestać stosowania używek, są to bowiem proste sposoby na zachowanie zdrowia seksualnego w dobrej kondycji i wpływają na poprawę erekcji. Niemniej jednak, jeżeli problemy nie ustępują, konieczna jest wizyta u lekarza.

Do jakiego lekarza się udać przy słabej erekcji?

W sytuacji zbyt słabego wzwodu należy zgłosić się do lekarza. Problemy z erekcją warto zasygnalizować lekarzowi pierwszego kontaktu – interniście.

Niemniej jednak właściwym lekarzem tego typu schorzeń jest urolog, który zajmuje się schorzeniami układu moczowo-płciowego. Warto również udać się do androloga, który zajmuje się zaburzeniami fizjologicznymi męskich narządów płciowych.

Podczas wizyty lekarz przeprowadzi szczegółowy wywiad lekarski i wykona niezbędne badania, które pozwolą określić przyczynę męskich dolegliwości.

Leczenie niepełnego wzwodu

Leczenie słabego wzwodu w głównej mierze jest uzależnione od rodzaju czynników, które są przyczyną słabego wzwodu. Jeżeli powodem są czynniki psychologiczne, stosuje się zazwyczaj psychoterapię, poradnictwo seksualne lub terapię dla par.

Jeżeli jednak niepełny wzwód i szybki wytrysk spowodowany jest przez czynniki organiczne, leczenie opiera się o farmakoterapię i pacjentom przepisuje się leki na słaby wzwód. Wśród nich najpowszechniejsze są tabletki – inhibitory fosfodiesterazy typu 5 (leki tj. sildenafil, tadalafil czy wardanafil).

Jeżeli jednak stosowane metody nie przyniosą efektu, konieczne może się okazać wdrożenie leczenia chirurgicznego.

Problemy z niepełnym wzwodem (słabą erekcją) mogą mieć różne przyczyny i występować zarówno w młodym wieku, jak i u starszych mężczyzn. Niemniej jednak zawsze przyczyniają się do obniżenia poczucia własnej samooceny i wpływają na pewność siebie w sferach intymnych.

Należy wskazać, że problemy ze sprawnością seksualną to nie tylko brak wzwodu, zanik erekcji czy przedwczesny wytrysk, ale również zbyt słaba, niepełna erekcja, która uniemożliwia odbycie pełnego, satysfakcjonującego stosunku płciowego. Czynnikiem, który wpływa na pożycie seksualne, są także dolegliwości bólowe.

U niektórych mężczyzn bowiem pojawia się ból przy wzwodzie, który znacznie osłabia doznawane podczas seksu przyjemne odczucia, a niekiedy nawet uniemożliwia odbycie zbliżenia z partnerką i penetrację.

Erekcja: co każdy facet wiedzieć powinien

  • POLEĆ
  • TWEETNIJ
  • UDOSTĘPNIJ
  • Pobierz

Rys. Krzysztof “Rosa” Rosiecki

Mechanizmem inicjującym erekcję jest optymalny dla mężczyzny bodziec erotyczny. Mogą być to doznania zmysłowe (dotykowe, słuchowe, wzrokowe, smakowe), wyobrażenia o treści erotycznej lub świadomość mającego nastąpić zbliżenia. Każdy z tych bodźców może zadziałać samodzielnie lub dopiero w połączeniu z innymi.

Do wzwodu dochodzi wówczas, gdy bezbłędnie zadziała zachodząca na siebie kilkustopniowa reakcja: 

  • odbiór bodźców erotycznych przez naszą świadomość,
  • pobudzenie ośrodka erekcji mózgu, 
  • następnie w rdzeniu kręgowym,
  • rozszerzenie się tętnic i wypełnienie ciał jamistych prącia krwią, 
  • na koniec skurcz naczyń żylnych członka utrwalający erekcję.

Bez sprawnych i drożnych naczyń tętniczych nie ma mowy o pełnej erekcji.

Dodatkowo sprawność powyższego mechanizmu uzależniona jest od prawidłowego poziomu hormonów płciowych, zwłaszcza testosteronu oraz neuroprzekaźników w mózgu:dopaminy i serotoniny. W stanie pełnej świadomości na jakość erekcji wpływa również nastawienie psychiczne mężczyzny.

Sen a jawa

W czasie snu opisany mechanizm działa bez udziału świadomości i jest to najprostszy test pozwalający na zróżnicowanie zaburzeń erekcji psychogennych od organicznych.

Samoistne występowanie erekcji podczas snu lecz jej brak na jawie świadczy o tle psychogennym zaburzeń.

Brak erekcji dziennych i nocnych  skłania do poszukiwania choroby, której jednym z objawów mogą być zaburzenia erekcji.

O czym świadczy erekcja

Erekcja jest barometrem zdrowia somatycznego i psychicznego mężczyzn, z czego jednak niewielu z nich zdaje sobie z tego sprawę. Wyniki badań epidemiologcznych przeprowadzane na całym świecie wskazują, że problem zaburzeń erekcji stale narasta bez względu na szerokość geograficzną czy kontynet.

W roku 1995 szacowano, iż w ciągu 30 lat liczba mężczyzn z zaburzeniami erekcji na świecie podwoi się i wyniesie w 2025 roku 320 milionów.

 Z badań przeprowadzonych 10 lat temu przez Polskie Towarzystwo Medycyny Seksualnej na populacji prawie dziewięciu tysięcy polskich mężczyzn wynika, iż ponad 13 proc. wszystkich przypadków zaburzeń wzwodu dotyczyło mężczyzn do 40. roku życia. Kolejne 25 proc.

 pacjentów, to mężczyźni w wieku 41-50 lat. Najwięcej mężczyzn z zaburzeniami erekcji (średnio 37%) mieściło się w przedziale wiekowym 51-60 lat.

Przyzwyczailiśmy się myśleć o zaburzeniach wzwodu jako “przypadłości starszych panów”. Nic bardziej mylnego.

10 lat temu, po zakończeniu badania populacji polskich mężczyzn z zaburzeniami wzwodu ostrzegałem, iż wiek pacjentów z zaburzeniami erekcji obniża się i będzie się obniżał z powodu stylu życia większości mężczyzn: nieprawidłowej diety, braku ruchu, zamiłowania do alkoholu i nikotyny oraz niezahamowanego rozwoju chorób cywilizacyjnych takich, jak nadciśnienie tętnicze bądź cukrzyca. Dotyczy to zwłaszcza populacji w krajach rozwiniętych. 

Przyczyny nieprawidłowej erekcji można uszeregować następująco: 

  • naczyniowe,
  •  hormonalne,
  •  neurogenne,
  •  pourazowe
  •  psychogenne.

Cztery pierwsze określane są mianem organicznych, czyli takich, w których lekarz może określić przyczynę wystąpienia zaburzenia. Związana jest z konkretną chorobą lub czynnikiem uszkadzającym delikatny mechanizm erekcji. Zaburzenia psychogenne są konsekwencją zaburzeń w kondycji psychicznej mężczyzny.

Zaburzenia  wzwodu nie są samodzielną ”chorobą erekcyjną ”, lecz najczęściej stanowią jeden z możliwych objawów bardzo wielu różnych chorób, zwłaszcza układu krążenia. Uogólniona miażdżyca naczyń krwionośnych nawet na wczesnym etapie rozwoju istotnie upośledza kurczliwość tętnic jamistych, co prowadzi do zmniejszenia napływu krwi do ciał jamistych prącia.

You might be interested:  Miażdżyca aorty – przyczyny, objawy, leczenie, dieta przy aorcie miażdżycowej

Zaburzenia erekcji można uznać za wczesny sygnał schorzeń układu sercowo-naczyniowego.

Dowiedziono, iż zaburzenia erekcji mogą wyprzedzać o kilka lat (2-4 lata) pojawienie się objawów choroby wieńcowej. Tętnice prącia posiadają bowiem średnicę 1-2 mm i wcześniej ulegają zwężeniu od tętnic wieńcowych ( 3-4 mm średnicy) lub szyjnych ( 5-7 mm ).

Zaburzenia erekcji oraz choroba wieńcowa posiadają wspólne czynniki ryzyka: nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, otyłość, zaburzenia lipidowe ( podwyższony poziom cholesterolu i kwasów tłuszczowych ), nikotynizm,  które doprowadzają do uszkodzenia śródbłonka naczyniowego. W efekcie w naczyniach krwionośnych wytwarza się zbyt mało substancji rozszerzających naczynia, a za dużo substancji o charakterze prozakrzepowym, co prowadzi do przebudowy miażdżycowej naczynia i sztywności tętnic.

Efekt końcowy zależy od tempa postępujących zmian: zaburzenia erekcji, choroba wieńcowa, zawał lub udar.

Kiedy mężczyzna ma nadciśnienie…    

Nadciśnienie tętnicze jest jednym uznanych czynników etiologicznych występowania zaburzeń erekcji. U dużego odsetka chorych (43 proc. – 68 proc.) z zaburzeniami erekcji współistnieje nadciśnienie tętnicze.

W ujęciu statystycznym 2 na 3 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym może mieć zaburzenia wzwodu.

U części mężczyzn jest ono niezależnym czynnikiem wystąpienia zaburzeń erekcji, natomiast podkreśla się korelacje pomiędzy zaburzeniami erekcji i współistniejącymi z nim stanami chorobowymi: cukrzycą, zespołem metabolicznym, obturacyjnym bezdechem sennym oraz depresją.

Leczenie nadciśnienia tętniczego było często wtórną przyczyną wystąpienia zaburzeń erekcji u mężczyzn chorujących na nadciśnienie tętnicze. Dotyczyło to leczenia prowadzonego lekami z grupy β-adrenolityków.

Obecnie prowadzone badania korelacji pomiędzy leczeniem nadciśnienia tętniczego według współczesnych zaleceń i standardów, a zaburzeniami erekcji nie potwierdzają negatywnej ich roli w indukowaniu problemów z erekcją.

      

Męski argument za zapobieganiem i leczeniem cukrzycy

Wyniki szeregu badań epidemiologicznych potwierdzają, iż cukrzyca jest chorobą, odpowiedzialną za występowanie zaburzeń seksualnych u obydwu płci. U mężczyzn są to zaburzenia libido, problemy z erekcją oraz kłopoty z uzyskaniem wytrysku.

Zaburzenia erekcji indukowane cukrzycą, zwłaszcza cukrzycą typu pierwszego, często dotykają ludzi młodych.

Ocenia się, że co drugi pacjent  z cukrzycą może mieć problemy z erekcją, a samo prawdopodobieństwo wystąpienia zaburzeń wzwodu u pacjentów z cukrzycą jest czterokrotnie większe niż u pacjentów zdrowych.

Wykazano również zależność pomiędzy występowaniem zaburzeń erekcji a stopniem wyrównania cukrzycy.

W populacji pacjentów z cukrzycą i nadciśnieniem tętniczym na zaburzenia erekcji cierpi 67 proc. pacjentów, z czego 12 proc. na ciężką postać tej dysfunkcji. Mechanizm patofizjologiczny zaburzeń erekcji jest złożony.

Związany jest ze zmianami naczyniowymi (angiopatia ), uszkodzeniem układu nerwowego (neuropatia), zmianami hormonalnymi. Zaburzenia wzwodu występujące u mężczyzn chorych na cukrzycę nie zawsze są następstwem tej choroby.

Jeśli związek zaburzeń erekcji z cukrzycą zostanie potwierdzony, iż zaburzenia erekcji są jej skutkiem, to warto wiedzieć o następujących sprawach: 

  1. Najczęściej upośledzenie czynności seksualnej u mężczyzn chorych na cukrzycę rozpoczyna się po upływie kilku lat od chwili rozpoznania choroby.
  2. Zwykle następuje stopniowe obniżanie się jakości wzwodu i skrócenie czasu jego trwania.

Hormonalne uwarunkowania zaburzeń erekcji

Zaburzenia hormonalne są również częstym powodem pojawienia się problemów ze sprawnością seksualną mężczyzny. Towarzyszą takim chorobom jak: nadczynność  i niedoczynność tarczycy, hipogonadyzm pierwotny lub wtórny, hiperprolaktynemia, choroby nadnerczy.  

Zaburzenia erekcji mogą być objawem zwiastunowym wielu chorób bądź ich wczesnym lub późnym następstwem. Lista tych chorób jest bardzo długa. Występować mogą po zabiegach operacyjnych w obrębie miednicy (schorzenia jelit lub prostaty), po urazach lub jako następstwo leczenia chorób nowotworowych.    

Kwestia wieku

U młodych mężczyzn – a zwłaszcza u tych, którzy mają mniej niż 30 lat – aż 75 proc. zaburzeń erekcji ma podłoże psychogenne. W tej grupie mężczyzn zaburzenia najczęściej są efektem różnych kompleksów: np. obniżonego poczucia własnej atrakcyjności, lęku przed niepowodzeniem lub niepożądaną ciążą, zahamowań na tle religijnym, moralnym, lub etycznym.

Przyczyną psychogenną mogą być konflikty partnerskie, jawne lub ukryte żale wobec partnerki lub zanik atrakcyjności partnerki. Nową grupą pacjentów z psychogennymi zaburzeniami erekcji są mężczyźni, u których problem wystąpił  jako następstwo udziału przy porodzie żony.

Stresy zawodowe lub przewlekle zmęczenie przyczyniają się do kłopotów ze sprawnością erekcyjną. Niestety, mężczyźni o tym fakcie nie wiedzą lub zbyt często o tym zapominają.  

Zaburzenia erekcji: co robić

Warto o problemie porozmawiać z lekarzem. Wybór środków i metod leczniczych dobierze do przyczyny zaburzenia. Leczenie zanikającej erekcji musi być przyczynowe z uwzględnieniem ogólnego stanu zdrowia i wszystkich czynników towarzyszących występowaniu zaburzeń, przy czym bardzo często są to również uwarunkowania psychiczne.

Często leczenie podstawowej choroby doprowadzającej do zaburzeń pochodzenia organicznego usuwa tę, która dla mężczyzny jest bardziej ważna – a mianowicie zaburzenia wzwodu.

Najstarszym i do dziś stosowanym sposobem utrzymania wzwodu są pierścienie uciskowe, nakładane u nasady członka, czyli tuż przy brzuchu. Mechanizm działania polega na zatrzymaniu krwi w ciałach jamistych i uniemożliwieniu jej odpływu z prącia. Takie pierścienie mogą być zakładane na 30 minut, nie dłużej. Czas ten jest wystarczający do odbycia stosunku seksualnego. 

Na innej zasadzie działają pompki próżniowe. Są to cylindry, do których wprowadzane jest wiotkie prącie, a następnie wypompowywane jest z nich powietrze.

Wytworzone w ten sposób podciśnienie powoduje napływ krwi do ciał jamistych i zapoczątkowuje erekcję.

W przypadku trudności z utrzymaniem osiągniętej w ten sposób erekcji, przed wyjęciem członka z cylindra na jego nasadę nakłada się wspomniany już pierścień uciskowy. 

Z powodzeniem stosowane są zastrzyki leków rozszerzających naczynia krwionośne wykonywane bezpośrednio do ciała jamistego prącia samodzielnie przez pacjenta. Są to takie preparaty jak prostaglandyna E1 lub papaweryna. Zastrzyk robi się tylko do jednego ciała jamistego.

Poprzez liczne połączenia pomiędzy obydwoma ciałami lek przedostaje się do drugiego ciała i wywołuje erekcję. Pacjent uczony jest przez lekarza techniki wstrzykiwania leku do ciała jamistego, tak, że po ustaleniu właściwej dla niego dawki zastrzyki wykonuje on sobie sam.

Po dokonaniu iniekcji erekcja pojawia się po około 20 minutach.

Zaburzenia seksualne na tle psychogennym leczone są psychoterapią indywidualną, małżeńską, hipnoterapią lub metodami treningowymi. W wielu przypadkach problemy seksualne ustępują po zabiegach fizykoterapeutycznych lub po pobycie w sanatorium. 

Przyjmowane na około 30 –60 min przed planowaną aktywnością seksualną preparaty doustne są obecnie bardzo skuteczną i wygodną dla pacjenta metodą leczenia zaburzeń erekcji. Leki z tej grupy są dostępne wyłącznie na receptę. Kupowanie ich poza obrotem aptecznym np.

: w internecie lub u pośredników naraża mężczyznę na rozczarowanie z powodu braku skuteczności lub wręcz na niebezpieczeństwo, w przypadku, gdy lek został sfałszowany i zamiast substancji czynnej zawiera inne substancje, które mogą być niebezpieczne dla zdrowia.

 

Jak wynika ze wspomnianego już  badania Polskiego Towarzystwa Medycyny Seksualnej co trzeci mężczyzna, chcąc poprawić swoją funkcję erekcji, kupuje zioła, witaminy i suplementy diety.

Suplementy diety bardzo często reklamowane są jako panaceum na wszelkie przypadłości i problemy. Tymczasem zgodnie z definicją suplementy zawierają składniki, które jedynie mogą zapewnić prawidłowe funkcjonowanie organizmu wyłącznie wtedy, gdy organizm funkcjonuje prawidłowo.

W sytuacji, gdy pojawiają się problemy zdrowotne suplementy nie pomagają. Są nieskuteczne.

Suplementy diety, obiecując usprawnienie sprawności erekcyjnej, tylko obiecują.  Natomiast z pewnością powodują rozczarowanie i zwątpienie. 

Przez brak obiecanej skuteczności wywołują u zawiedzionego mężczyzny poczucie, że z seksem w jego życiu jest już koniec. Pogłębia się lęk przed kolejnymi kontaktami seksualnymi. Zaczyna się unikanie intymnej bliskości. Tymczasem wcale tak być nie musi. Wystarczy przełamać wstyd i zamiast szukać wątpliwych rozwiązań na własną rękę – podzielić się swoim problemem z lekarzem specjalistą. 

Dekalog zapobiegania problemom z erekcją

  1. Unikaj otyłości – rozsądne odżywanie i regularne ćwiczenia fizyczne pomogą uniknąć tycia.
  2. Przestrzegaj odpowiedniej diety: zmniejsz spożycie tłuszczu, jedz więcej żywności bogatej w błonnik, unikaj produktów wędzonych, solonych i konserwowanych, pamiętaj o świeżych owocach i warzywach.

  3. Regularna gimnastyka pomoże utrzymać Ci ciało w dobrej kondycji.
  4. Dbaj o wypoczynek i relaks proporcjonalny do aktywności zawodowej.
  5. Naucz się śmiać – umiejętność śmiania się z siebie czy z sytuacji rozładowuje skumulowane napięcie.

  6. Zrezygnuj z palenia tytoniu oraz nie nadużywaj alkoholu.
  7. Regularnie kontroluj stężenie glukozy we krwi, 
  8. Kontroluj okresowo poziom hormonów tarczycy,
  9. Regularnie wykonuj pomiary ciśnienia tętniczego,
  10. Przestrzegaj zasady poddawania się okresowym badaniom lekarskim.

Andrzej Depko dla zdrowie.pap.pl

Tytuł, śródtytuły i wyróżnienia w tekście od redakcji

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *