Usunięcie tarczycy (tyreoidektomia) – wskazania, skutki, powikłania

Tarczyca to niewielki narząd położony z przodu szyi, w jej dolnej części. Tarczyca jest odpowiedzialna za produkcję hormonów, które regulują czynności metaboliczne całego organizmu.

Jeśli funkcja tarczycy jest zaburzona, może dochodzić do nadmiernej (mówimy wtedy o nadczynności) lub niedostatecznej produkcji hormonów (czyli niedoczynności). Obydwa te stany mogą (ale nie muszą) przebiegać z powiększeniem tego narządu, które nazywane jest wolem.

Wole może również występować przy zachowaniu prawidłowej funkcji tarczycy.

Jakie objawy mogą sugerować chorobę tarczycy?

  • Objawy nadczynności tarczycy: stale przyspieszona czynność serca, uczucie gorąca, chudnięcie (przy zachowanym apetycie), nadmierne pocenie się, drżenie mięśni, biegunki.
  • Objawy niedoczynności tarczycy: uczucie senności i zmęczenia, spowolnienie ruchowe i umysłowe, wzrost masy ciała, wypadanie włosów, sucha, łuszcząca się skóra, obniżenie temperatury ciała.
  • Objawy wola: różnej wielkości (czasem niewidoczny i wyczuwalny jedynie dotykiem) guz na przedniej powierzchni szyi, duszność spowodowana uciskiem na tchawicę przy dużych rozmiarach wola.

Jakie są wskazania do zabiegu usunięcia tarczycy?

Wskazaniami do usunięcia fragmentu lub całości tarczycy są obecność dużego wola uciskającego drogi oddechowe lub powodującego niekorzystny efekt kosmetyczny (nawet przy zachowanej prawidłowej funkcji tarczycy), obecność nowotworu złośliwego lub podejrzanych guzków w tarczycy, powiększanie się wola mimo stosowania odpowiednich leków, znacznego stopnia powikłana nadczynność.

Jak się przygotować do zabiegu?

Jeśli występują zaburzenia w zakresie stężeń hormonów tarczycy, należy skonsultować się z lekarzem, aby ustalić strategię leczenia mającą na celu ich normalizację przed zabiegiem. Bezpośrednio przez operacją należy wykonać zlecone przez lekarza badania. W dniu zabiegu należy być na czczo (zaprzestać spożywania pokarmów stałych 8 godzin, a płynów 4 godziny przed zabiegiem).

Na czym polega usunięcie tarczycy?

Wycięcie tarczycy to zabieg przeprowadzany w znieczuleniu ogólnym. Chirurg dokonuje poprzecznego nacięcia o długości kilku centymetrów w dolnej części szyi i przez nie usuwa część lub całą tarczycę, w zależności od tego, jak rozległy zabieg jest potrzebny.

Następnie zszywa skórę, pozostawiając dren, czyli niewielką rurkę, która wystaje na zewnątrz i pozwala na odpływ płynów, które mogą się gromadzić w miejscu po usuniętej tarczycy. Jeśli przebieg po operacji jest niepowikłany, dren usuwa się następnego dnia, a pacjenta wypisuje do domu zwykle w drugiej dobie po zabiegu.

Dzięki zastosowaniu szwu śródskórnego blizna pozostająca po operacji jest mało widoczna.

Jakie są możliwe powikłania?

Jak każdy zabieg, tyroidektomia niesie z sobą ryzyko wystąpienia krwawienia, jednak jest ono niewielkie. Specyficznym powikłaniem tego typu operacji jest podrażnienie lub uszkodzenie nerwów przebiegających w okolicy gardła i odpowiedzialnych za unerwienie strun głosowych, a więc za proces mówienia.

Może to być przyczyną chrypki tuż po zabiegu (która występuje u większości pacjentów i mija w ciągu kilku dni). W rzadkich przypadkach nerwy ulegają trwałemu uszkodzeniu i wtedy pojawiają się problemy z mówieniem.

Jest to jednak powikłanie występujące bardzo rzadko i można go uniknąć, stosując odpowiednią technikę operacyjną (identyfikując w trakcie zabiegu odpowiednie nerwy).

Co może się dziać po operacji?

Oprócz wspomnianej chrypki, po zabiegu można odczuwać ból w okolicy blizny – jest to objaw niegroźny i należy w razie jego wystąpienia zażywać leki przeciwbólowe zalecone przez lekarza.

Powinno się zwracać uwagę na niepokojące objawy, takie jak przedłużająca się chrypka, zaczerwienienie i wyciek wokół blizny, pojawienie się gorączki powyżej 38 stopni Celsjusza.

W takich przypadkach trzeba zgłosić się do lekarza.

Co operacja zmieni w moim życiu?

Bezpośrednio po zabiegu należy unikać dużych wysiłków fizycznych, aby zapobiec rozejściu się rany i krwawieniu.

Usunięcie części lub całości narządu powoduje jego niedoczynność, dlatego do końca życia trzeba przyjmować hormony tarczycy w postaci tabletek.

Jeśli tarczyca była usunięta z powodu nowotworu, konieczna będzie regularna kontrola onkologiczna. Poza tym nie ma żadnych szczególnych ograniczeń dotyczących codziennej aktywności czy diety.

Usunięcie tarczycy: skutki operacji, rekonwalescencja i leki

Spis treści

Jakie są przyczyny usunięcia tarczycy?

Usunięcie tarczycy stanowi ostateczne rozwiązanie lecznicze. Tarczyca jest bowiem narządem warunkującym prawidłowe funkcjonowanie hormonów, te z kolei odpowiadają m.in. za regulację czynności fizjologicznych. 

Muszą zatem wystąpić konkretne wskazania do tego, by wycięcie tarczycy było najwłaściwszą drogą postępowania. Wśród nich wymienia się:

  •  wole o dużych rozmiarach, które przeszkadza w normalnym funkcjonowaniu, przełykaniu, a nawet oddychaniu;
  •   wole, które bardzo nieestetycznie wygląda (z reguły dotyczy to pań);
  • nowotwór złośliwy tarczycy;
  • podejrzane guzki na tarczycy;
  • brak efektów leczenia (czyli np. powiększanie się tarczycy, pomimo zażywania odpowiednich leków);
  • nadczynność tarczycy znacznego stopnia o wysokim powikłaniu.

Operacja tarczycy jest wykonywana po dogłębnej diagnostyce opartej m.in. na wywiadzie z pacjentem, badaniu fizykalnym, badaniach laboratoryjnych i obrazowych (w tym m.in. USG). 

Trzeba jednak mieć świadomość, że brak narządu, jakim jest tarczyca nie musi się wiązać z potrzebą wprowadzenia dużych zmian do swojego życia. Są jednak pewne ograniczenia oraz obowiązki, które trzeba wypełniać do końca życia.

Na czym polega usunięcie tarczycy?

Operacja usunięcia tarczycy może dotyczyć całego gruczołu, jednego z płatów (tarczyca posiada dwa płaty: lewy i prawy), jednego płata z cieśnią (to fragment tkanki gruczołowej) lub innej części tarczycy. 

Jeszcze przed wycięciem gruczołu należy unormować stężenia hormonów tarczycowych i wykonać wszystkie niezbędne badania, wymagane przez medyka. Bezpośrednio przed zabiegiem należy pozostać przynajmniej osiem godzin na czczo oraz minimum 4 godziny przed operacją nie należy przyjmować żadnych płynów. 

Zabieg wycięcia gruczołu jest wykonywany w całkowitym znieczuleniu. Ile trwa operacja tarczycy? Zwykle około 2 godzin. 

Usunięcie tarczycy przebiega w ten sposób, że chirurg nacina dolną część szyi (nacięcie ma długość kilku centymetrów), dzięki czemu może wyciąć odpowiedni fragment lub całość gruczołu.

Po tej czynności następuje zszycie rany z pozostawieniem miejsca na dren, przez który przepływają płyny zbierające się tam po wyjęciu tarczycy. Rurka jest usuwana następnego dnia, o ile nie dzieje się nic niepokojącego.

 Po operacji tarczycy pacjent, jeśli jego stan zdrowia na to pozwala, z reguły opuszcza szpital po 2 dobach od zabiegu, najdalej – po tygodniu. 

Powikłania po operacji tarczycy

Dobrze zdawać sobie sprawę, z czym wiąże się usunięcie tarczycy. Skutki uboczne, jakie może przynieść operacja, zazwyczaj nie są poważne, mogą natomiast utrudniać zwyczajne funkcjonowanie. Tyreoidektomia (wycięcie tarczycy) może wywołać krwawienie, jednak najczęściej nie jest ono duże i trudne do zatamowania. 

Niekiedy jednak zabieg usunięcia tarczycy może spowodować poważne konsekwencje zdrowotne, takie jak podrażnienie lub uszkodzenie (czasami nieodwracalne) nerwów mieszczących się w obszarze gardła oraz takich, które uruchamiają struny głosowe. Może się zatem zdarzyć, że pacjent po operacji nie będzie mógł mówić, albo będzie mówił ochrypłym głosem (taka sytuacja powinna minąć po około 6-12 miesiącach). By do tego nie dopuścić, stosuje się odpowiednie techniki operacyjne. 

Chrypka stanowi bardzo częste następstwo operacji, jednak w większości przypadków przechodzi z czasem, niekiedy nawet po kilku dniach. Operacja wycięcia tarczycy wiąże się też z uczuciem bolesności odczuwanej w okolicy blizny.

Zaniepokoić mogą takie objawy, jak utrzymująca się gorączka na poziomie 38 stopni i wyższa, zaczerwienienie i wyciek z blizny oraz pogłębiająca się i nie ustępująca chrypka. Wówczas należy skontaktować się z lekarzem.

Co po operacji tarczycy?

Jak wygląda życie po całkowitym usunięciu tarczycy lub po częściowej operacji tego gruczołu? Chory jest zmuszony do końca życia przyjmować leki zastępujące hormony tarczycowe, których wycięty gruczoł już nie może produkować. Zabieg usunięcia tarczycy jest równoznaczny z niedoczynnością tarczycy, zatem z takim pacjentem postępuje się podobnie jak z chorym leczącym się na niedoczynność tarczycy. 

Dodatkowo po operacji wycięcia gruczołu trzeba regularnie poddawać się badaniom kontrolnym, określającym poziom hormonów zastępczych oraz stan zdrowia pacjenta głównie pod względem endokrynologicznym.

Jeśli usuwanie tarczycy nastąpiło z powodu występowania nowotworu złośliwego, należy systematycznie sprawdzać parametry zdrowia chorego, które decydują o powodzeniu lub braku efektu takiego leczenia.

You might be interested:  Krwawienie z przewodu pokarmowego – co to znaczy, jakie są przyczyny?

Rekonwalescencja po usunięciu tarczycy

Po zabiegu, jakim jest usunięcie tarczycy, rekonwalescencja to częsty temat poruszany przed operacją przez pacjentów. 

Rekomenduje się by chory zaraz po operacji powstrzymywał się od wysiłku fizycznego, czy choćby nadmiernego ruchu, ponieważ może to doprowadzić do rozejścia się blizny i krwawienia. W celu przyspieszenia powrotu do zdrowia zaleca się aby po zabiegu masować sobie kark lub poprosić o to inną osobę. 

Zazwyczaj już po kilku, najdalej kilkunastu tygodniach od wycięcia tarczycy, pacjent może wrócić do aktywności podejmowanej przed operacją. Nie ma szczególnych przeciwwskazań co do ilości i rodzaju ruchu, który zostanie wybrany przez chorego. To samo dotyczy diety. 

Blizna pooperacyjna jest mało widoczna, ponieważ szwy bądź klamerki zastosowane do zaszycia cięcia są zdejmowane szybko, na ogół już w drugiej dobie od zabiegu. Jest to dobra wiadomość, przede wszystkim dla osób dbających o estetyczny wygląd. 

Rekonwalescencja po usunięciu tarczycy obejmuje także konieczność wykonywania, wspomnianych wcześniej, badań kontrolnych i onkologicznych (jeśli zachodzi taka potrzeba). 

Czytaj też:

Strumektomia tarczycy – wskazania, powikłania, kontrole po operacji

Strumektomia tarczycy jest najczęściej wykonywanym zabiegiem ze wszystkich operacji o wskazaniu endokrynologicznym.

I mimo że hormony produkowane przez tarczycę są konieczne do życia, to wszelkie zmiany guzowate, często połączone z nadczynnością tego gruczołu, oraz ryzyko pojawienia się guza nowotworowego sprawiają, że zabieg taki wykonuje się stosunkowo często, jednak wymaga to od pacjenta przyjmowania suplementacji farmakologicznej, często do końca życia.

Najczęściej spotykanym objawem chorób tarczycy jest pojawienie się wola, czyli, inaczej ujmując, powiększeniem się objętości tarczycy. W przeważającej większości zmiany takie mają charakter guzowaty. W tarczycy powstają, pojedynczo lub mnogo, guzki wypełnione płynem.

Wszelkie podejrzenia powstania takich zmian są wskazaniem do przeprowadzenia badań tarczycy.

Wole guzkowe może uciskać drogi oddechowe chorego, a wskazania do chirurgicznej ingerencji na tarczycę dzieli się na pilne (ucisk na tchawicę, zespół żyły głównej górnej oraz problemy z połykaniem) i planowe (wole odszczepione, wole śródpiersiowe, zezłośliwienie zmian oraz wysoki poziom kalcytoniny w surowicy). Wskazaniem może być również estetyka czy brak możliwości leczenia chorób tarczycy tyroksyną. Strumektomię wykonuje się również w przypadku powikłanej nadczynności tarczycy oraz przy braku zadowalających skutków leczenia farmakologicznego.

Musisz poddać się strumektomii? Przed zabiegiem konieczna będzie konsultacja chirurgiczna. Zapisz się na nią już teraz.

Aby przeprowadzić zabieg strumektomii tarczycy, niezbędna jest perfekcyjna znajomość budowy narządów w obrębie szyi. Operacja taka wymaga od lekarza dużo skupienia, precyzyjności i dokładności. Powikłania po strumektomii mogą być typowe i podobne wszystkim innym operacjom chirurgicznym.

Są to zazwyczaj infekcje, krwotoki oraz pooperacyjne krwiaki.

Aby zminimalizować ryzyko pojawienia się tych powikłań, po zabiegu strumektomii rutynowo wykonuje się drenaż ssący Redona, co pozwala na odessanie nagromadzających się płynów oraz kontrolowanie podwiązanych w trakcie operacji naczyń.

Specyficznym powikłaniem po zabiegu strumektomii jest intensywne krwawienie śródoperacyjne. Dzieje się tak dlatego, że przepływ krwi przez tarczycę jest bardzo szybki, a duży wol nadczynny może kilkukrotnie go zwiększyć.

Innym powikłaniem może być uszkodzenie lub całkowite przecięcie nerwu krtaniowego wstecznego, co może spowodować porażenie stałe lub czasowe fałdu głosowego, w wyniku czego zmniejszone zostaje jego napięcie i ruchomość (objawia się to silną chrypką lub nawracającym kaszlem). Na szczęście komplikacja taka występuje bardzo rzadko.

Jeśli w trakcie zabiegu zostaną uszkodzone oba nerwy, to po wyciągnięciu rurki dotchawicznej może zablokować się przepływ powietrza przez krtań. W takim przypadku może być wymagana tracheostomia. Wyjątkowo niebezpieczną komplikacją, choć, na szczęście, rzadko występującą, jest niezamierzone usunięcie przytarczyc.

Są to małe gruczoły i odpowiadają one za wydzielanie związków utrzymujących odpowiedni poziom wapnia w organizmie. Ich zidentyfikowanie może być niemożliwe w przypadku rozrostu nowotworowego lub przy dużym wolu.

Po wycięciu przytarczyc może pojawić się tężyczka (skurcze mięśni, skurcze oskrzeli, bóle wieńcowe, niedokrwienie kończyn, zaburzenia krążenia mózgowego, zaburzenia czucia). Leczenie takiego powikłania opiera się na podawaniu pacjentowi wapnia, a jego poziom stabilizuje się po kilkunastu miesiącach.

Jeśli powodem całkowitego usunięcia narządu tarczycy były choroby inne niż te o podłożu nowotworowym, pacjent powinien zgłaszać się na kontrolę do endokrynologa co pół roku i zgłaszać się na zalecane przez lekarza badania.

Usunięcie tarczycy w każdym przypadku skutkuje jej niedoczynnością, dlatego konieczne jest przyjmowanie hormonów tarczycy pod postacią tabletek do końca życia.

Aby ocenić stan zdrowia pacjenta, potrzebne jest wykonywanie analizy stężenia hormonów we krwi, jednak w przypadku, kiedy wycięta została tylko część tarczycy, może się okazać, że poziom hormonów jest prawidłowy, a dodatkowe ich przyjmowanie okaże się wtedy zbędne.

Drugim wykonywanym badaniem po operacji strumektomii tarczycy jest kontrola poziomu kalcytoniny. Jest to hormon tarczycowy odpowiedzialny za regulację gospodarki wapniowo-fosforanowej i wpływa on na metabolizm kości.

Przytarczyce, niewielkie gruczoły umiejscowione w okolicy tarczycy, mogą zostać uszkodzone w trakcie operacji strumektomii, a ich funkcjonowanie może zostać przejściowo zaburzone. Przy ich trwałym uszkodzeniu wymagana jest terapia chroniąca przed osteoporozą i trwa ona przez całe życie.

Treści z serwisu medonet.pl mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny.

Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie. Potrzebujesz konsultacji lekarskiej lub e-recepty? Wejdź na halodoctor.

pl, gdzie uzyskasz pomoc online – szybko, bezpiecznie i bez wychodzenia z domu. Teraz z e-konsultacji możesz skorzystać także bezpłatnie w ramach NFZ.

Kiedy należy usunąć tarczycę? Jakie są ku temu wskazania i jakie konsekwencje?

Usunięcie tarczycy, częściowe lub całkowite, to zabieg poważny i zwykle ostateczny. Tarczycę usuwa się wtedy, gdy są ku temu poważne wskazania, takie jak rozwijający się rak tarczycy, duże wole uciskające drogi oddechowe. Choć tarczyca jest narządem potrzebnym, to jej usunięcie wcale nie znaczy, że życie człowieka zmieni się diametralnie. Sprawdź, na czym polega usunięcie tarczycy.

Usunięcie tarczycy (tyroidektomia) to zwykle ostateczność. Tarczyca to bardzo ważny narząd w ciele człowieka, ponieważ odpowiada za produkcję hormonów, które regulują metabolizm całego organizmu. 

Wskazania do usunięcia tarczycy

Tarczycy nie usuwa się z byle powodu, jest to narząd potrzebny, dlatego wskazania do operacji muszą być poważne. Tarczycę usuwa się w całości lub jedynie w pewnej części, gdy stwierdza się obecność dużego wola uciskającego drogi oddechowe lub powodującego niekorzystny efekt kosmetyczny. 

Wskazaniem do wycięcia tarczycy jest także złośliwy nowotwór oraz obecność podejrzanych guzków tarczycy, oraz powiększanie się wola mimo stosowania odpowiednich leków. 

ZOBACZ: Rak tarczycy: wszystko, co musisz o nim wiedzieć 

Przebieg operacji usunięcia tarczycy

Tarczycę usuwa się operacyjnie w znieczuleniu ogólnym, czyli pod narkozą. Chirurg dokonuje nacięcia o długości kilku centymetrów w poprzek szyi, w jej dolnej części i przez nie usuwa część lub całą tarczycę.

Następnie zszywa skórę, pozostawiając niewielką rurkę (dren), za pomocą której odpływają płyny gromadzące się w miejscu po usuniętej tarczycy. Rurkę usuwa się zwykle już następnego dnia, a pacjent może wyjść do domu po dwóch dobach od zabiegu.

Cały zabieg trwa ok. 1,5 – 2 godzin.

  • Tyreoidektomia częściowa: usunięcie fragmentu tarczycy, pozostawia się co najmniej połowę objętości miąższu gruczołu tarczowego
  • Tyreoidektomia subtotalna: usunieęcie 50-90 proc. miąższu gruczołu tarczycy, w tym płaty z łączącą je węziną
  • Hemityroidektomia: całkowite usunięcie płata gruczołu tarczowego, włącznie z węziną
  • Prawie całkowita tyreoidektomia: usuwa się ok. 90 proc. miąższu tarczycy, co oznacza całościowe usunięcie jednego płata gruczołu tarczowego wraz z węziną i sporą częścią drugiego płata
  • Całkowita tyreoidektomia: usunięcie węziny z obydwoma płatami gruczołu tarczowego (zabieg typowy przy nowotworach złośliwych tarczycy)
You might be interested:  Korzyści z rzucenia palenia

Życie po usunięciu tarczycy

Wycięcie tarczycy niesie za sobą ryzyko powikłań.

 Specyficznym powikłaniem usunięcia tarczyc jest podrażnienie lub uszkodzenie nerwów przebiegających w okolicy gardła i odpowiedzialnych za unerwienie strun głosowych, co może być przyczyną chrypki tuż po zabiegu.

Chrypka mija zwykle w ciągu kilku dni, ale zdarza się, że nerwy ulegają trwałemu uszkodzeniu i wtedy pojawiają się problemy z mówieniem. Jest to jednak rzadkie powikłanie.

Jakie funkcje pełni tarczyca?

Tarczyca odpowiada za produkcję hormonów, które regulują czynności metaboliczne całego organizmu. Są niezbędne do prawidłowego rozwoju ośrodkowego układu nerwowego w życiu płodowym i we wczesnych latach rozwojowych, są również potrzebne do prawidłowego wzrostu kości.

Oprócz chrypki, która jest częstym następstwem operacji, po zabiegu pacjenci mogą czuć ból w okolicy blizny.

Trwałym następstwem usunięcia części lub całości tarczycy jest jej niedoczynność, ponieważ brak tarczycy łączy się również z brakiem hormonów tarczycy. Z tego powodu, by organizm mógł prawidłowo funkcjonować, do końca życia trzeba przyjmować hormony tarczycy w postaci tabletek i regularnie monitorować ich poziom w organizmie.

Jeśli tarczyca została usunięta z powodu raka, to zaleca się również kontrole onkologiczne. 

ZOBACZ: Dieta po usunięciu tarczycy. Sprawdź, co jeść po usunięciu tarczycy (tyroidektomia) 

Powyższa porada nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku jakichkolwiek problemów ze zdrowiem należy skonsultować się z lekarzem.

Operacja tarczycy – tarczyca, wskazania, przebieg i koszt, powikłania

W przypadku poważnych schorzeń tarczycy może zaistnieć konieczność chirurgicznego usunięcia gruczołu, tzw. tyreoidektomia. Zazwyczaj decyzja o usunięciu tarczycy zapada gdy zawodzą inne metody leczenia. Operacja tarczycy jest jednak często jedyną szansą na zwalczenie chorób tego gruczołu i przywrócenie organizmu do prawidłowego funkcjonowania.

1. Operacja tarczycy

Tarczyca to gruczoł, który jest jednym z największych gruczołów dokrewnych w organizmie ludzkim. Jego masa wynosi od 20-60 gram. Gruczoł położony jest poniżej krtan w części przedniej szyi.

 Rolą tarczycy jest wydzielanie hormonów tarczycowych (trójjodotyronina oraz tyroksyna) – hormony te zwiększają przemianę materii, dodatkowo tarczyca  produkuje kalcytoninę, która reguluje ilość jonów wapnia znajdujących się we krwi.

W przypadku zakłócenia prawidłowego działania gruczołu często jedyną szansą skutecznego leczenia jest operacja tarczycy.

2. Wskazania do operacji tarczycy

Istnieje długa lista wskazań do leczenia chirurgicznego chorób tarczycy. Jednak każdy przypadek należy rozpatrywać indywidualnie. Częstym wskazaniem do wykonania operacji tarczycy – tyreoidektomii jest obecność wola guzkowatego, które uciska drogi oddechowe. Wole zamostkowe zawsze jest wskazaniem do leczenia chirurgicznego.

W przypadku wola guzkowego wskazania do operacji tarczycydzieli się na pilne: ucisk tchawicy, symptomy zespołu żyły głównej górnej oraz dysfagia, czyli zaburzenia w połykaniu oraz planowe: wole śródpiersiowe, wole odszczepione, czynniki ryzyka zezłośliwienia zmiany w wolu guzkowym, a także wysokie stężenie kalcytoniny w surowicy.

Wyróżnia się także wskazania względne do operacji tarczycy, które obejmują względy estetyczne, czy przeciwskazania do leczenia tyroksyną.

Ponadto wskazaniami do wykonania operacji tarczycy jest powikłana nadczynność tarczycy oraz powiększenie wola mimo stosowania farmakoterapii.

Podczas tyreoidektomii wycięciem może zostać objęty jeden płat, płat z cieśniną lub cała tarczyca.

Operacja tarczycy jest często jedyną możliwością leczenia chorób tego gruczołu

3. Ile kosztuje operacja tarczycy?

Zabieg operacji tarczycy przeprowadzany jest na oddziałach chirurgicznych. Operacje tarczycy wykonuje się zarówno w państwowych placówkach jak i w prywatnych klinikach specjalistycznych. Koszt wykonania zabiegu wynosi około 3500 – 6000 zł. Operację tarczycy można przeprowadzić w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia, jednak czas oczekiwania jest dosyć długi.

Tyreoidektomia, czyli operacja tarczycy, przeprowadzana jest w pełnym znieczuleniu.

 Pacjenta kładzie się na plecach, następnie lekarz odchyla głowę chorego, by jak najbardziej uwidocznić wole zamostkowe.

Do odsłonięcia gruczołu tarczowego potrzebne jest przecięcie skóry z przodu szyi nad górnym brzegiem mostka. Lekarz wykonuje cięcie skóry, następnie dochodzi do wypreparowania mięśni krótkich szyi.

Następnie, w trakcie operacji tarczycy, chirurg odsłania nerwy krtaniowe wsteczne oraz przytarczyc. Etap ten ma na celu zminimalizowanie ryzyka wystąpienia powikłań pooperacyjnych.

Momentem centralnym operacji tarczycy jest usunięcie planowanego fragmenty gruczołu.

Operację tarczycy kończy zamknięcie rany z użyciem czynnego ssania Redona (poprzez dren, wydzielina wydostaje się poza ranę, co zapobiega tworzeniu się krwiaków i stanów zapalnych w obrębie szyi). Cały zabieg trwa około dwóch godzin.

Jeśli nie wystąpią dodatkowe komplikacje osoba opuszcza szpital po około siedmiu dniach od operacji tarczycy.

4. Powikłania operacji tarczycy

Osobom po operacji tarczycy zaleca się masaże karku. Po tyreoidektomii należy pozostać pod kontrolą endokrynologa. Niestety, po operacji tarczycy może dojść do powikłań np.

niedoczynności przytarczyc, chrypki, uszkodzenia nerwu krtaniowego wstecznego, uszkodzenia nerwu krtaniowego górnego, krwawienia pooperacyjnego, reakcje alergiczne po podaniu leków, powikłania zapalne, zator powietrzny lub uszkodzenie sąsiednich narządów.

Centrum Leczenia Tarczycy

Choroby tarczycy stanowią jeden z najczęstszych problemów zdrowotno-społecznych w ostatnich latach na całym świecie. Zaburzenia czynności tarczycy dotyczą ponad 20 % naszego społeczeństwa i dotyczą w szczególności kobiet, które chorują 9 razy częściej niż mężczyźni.

U około 3-7% populacji stwierdza się w badaniu fizykalnym guz tarczycy, podczas gdy w badaniu ultrasonograficznym częstość rozpoznawanych zmian ogniskowych sięga do 50% wśród populacji dorosłych.

Spośród tych zmian, 5% to zmiany nowotworowe złośliwe wymagające pilnej interwencji chirurgicznej.

Zgłoś się Na diagnostykę schorzeń tarczycy jeżeli:

  • –     wyczuwasz guz w obrębie szyi
  • –     masz chrypkę i utrzymuje się ona mimo leczenia schorzeń dróg oddechowych
  • –     zaburzenia czynności tarczycy  lub rak tarczycy wystąpiły w Twojej rodzinie
  • –     jesteś w ciąży
  • –     chorujesz na inne schorzenia autoimmunologiczne
  • –     występują objawy nadmiaru lub niedoboru hormonów tarczycy (patrz nadczynność i niedoczynność tarczycy)
  • NIEDOCZYNNOŚĆ TARCZYCY

Jest najczęstszą postacią zaburzeń czynności tarczycy, dotyczy około 10 % społeczeństwa. Jej główną przyczyną jest obecność procesu autoimmunologicznego (przeciwciał anty TPO i anty TG), które stopniowo niszczą komórki tarczycy powodując spadek hormonów tarczycy i kliniczne objawy niedoczynności (choroba Hashimoto). Proces ten może toczyć się w organizmie przez wiele lat przebiegając bezobjawowo lub skąpoobjawowo (subkliniczna postać choroby), aż do pełnoobjawowej niedoczynności, manifestującej się następującymi objawami:

  1. –  przewlekłe zmęczenie, brak koncentracji, nadmierna senność
  2. –   zabużenia nastroju, objawy depresyjne
  3. –   kruche paznokcie, wypadanie włosów
  4. –   sucha skóra
  5. –  wzrost masy ciała                                                                                                                                                      
  6. – choroba Hashimoto jest chorobą przewlekła i wymaga stałej substytucji hormonów tarczycy.  
  7. NADCZYNNOŚĆ TARCZYCY       

Nadczynność tarczycy polega na nadmiernym wydzielaniu hormonów tarczycy, a jej przyczyna może być różnorodna.

W większości przypadków jest spowodowana procesem autoimmunologicznym (choroba Graves-Basedowa), ale też nadmiar hormonów może być produkowany przez pojedynczy guz autonomiczny lub wole wieloguzkowe.

Podstawą leczenia jest rozróżnienie etiologii nadczynności tarczycy. W przypadku nadmiaru hormonów tarczycy w organizmie pacjent odczuwa:

  • –     nadmierny niepokój i rozdrażnienie
  • –     drżenie rąk   
  • –     chudnięcie
  • –     znaczne osłabienie siły mięśniowej
  • –     kołatanie serca
  • –     wytrzeszcz gałek ocznych w przypadku choroby Graves-Basedowa.                             
  • Leczenie nadczynności tarczycy polega na stosowaniu leków tyreostatycznych (zmniejszających poziom hormonów w organizmie) lub podaniu radiojodu; niekiedy konieczne jest leczenie operacyjne.                                                                                      
  • WOLE GUZKOWE                                                                                                                    

U około 3-7% populacji stwierdza się w badaniu fizykalnym guz tarczycy, podczas gdy w badaniu ultrasonograficznym częstość rozpoznawanych zmian ogniskowych sięga do 50% wśród populacji dorosłych.

Spośród tych zmian, 5% to zmiany nowotworowe złośliwe, a około 10% to zmiany niejednoznaczne, podejrzane o występowanie zmian nowotworowych złośliwych.

Każdy guz tarczycy powyżej 1 cm jest wskazaniem do wykonania biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej w celu zróżnicowania zmian łagodnych w tarczycy od zmian nienowotworowych. Od charakteru zmian, czyli od wyniku biopsji zależy dalsze postępowanie w wolu guzkowym.

Większość guzków w tarczycy może być przez lata obserwowana, pod warunkiem stałej kontroli ultrasonograficznej i okresowo wykonywanej biopsji tarczycy.                                                                                                                     

RAK TARCZYCY                                                                                                               

Rak tarczycy jest najczęstszym nowotworem złośliwym wśród schorzeń endokrynnych.

You might be interested:  Rotawirus u dorosłych – jak leczyć zakażenie?

Łatwy dostęp do diagnostyki chorób tarczycy (powszechna dostępność do badania ultrasonograficznego), a także wzrost rozpoznawalności raka tarczycy w biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej, sprawiły, że liczba operacji tarczycy trzykrotnie wzrosła w ostatnich trzech dekadach również z powodu raka tarczycy. Najczęściej występuje rak brodawkowaty tarczycy, który wcześnie zdiagnozowany i odpowiednio leczony odznacza się bardzo dobrym rokowaniem. Inne postacie raka tarczycy to: rak pęcherzykowy, rak rdzeniasty i najrzadziej występujący rak anaplastyczny. Podstawą leczenia raka tarczycy jest leczenie chirurgiczne: całkowite wycięcie tarczycy z tkanką chłonną okołotchawiczą; niekiedy konieczne jest również usunięcie węzłów bocznych szyi.

rak tarczycy lub podejrzenie nowotworu złośliwego
szybko rosnący, nieprzesuwalny względem tkanek guz z towarzyszącą chrypką
zmiana ogniskowa powyżej 4 cm                                                                                                  
choroba tarczycy, powodująca objawy uciskowe: przemieszczenie i przewężenie tchawicy, ucisk żył szyjnych, zaburzenia połykania.
wole zamostkowe i śródpiersiowe. choroba Gravesa-Basedowa w przypadku nieskuteczności leczenia zachowawczego, przeciwwskazań do stosowania leków tyreostatycznych lub leczenia jodem promieniotwórczym, choroba przebiegająca z wytrzeszczem złośliwym (orbitopatią).

Podstawowym kryterium kwalifikującym pacjentów do leczenia operacyjnego schorzeń tarczycy jest prawidłowy stan hormonalny (eutyreoza). Usunięcie gruczołu tarczowego w nadczynności zagraża wystąpieniem przełomu tyreotoksycznego, który jest stanem zagrożenia życia.

Natomiast ciężka niedoczynność tarczycy zmniejsza bezpieczeństwo podczas znieczulenia ogólnego, jak i naraża pacjenta na wystąpienie istotnych powikłań sercowo-naczyniowych w okresie pooperycyjnym.

Oznacza to, że przed leczeniem operacyjnym należy podjąć właściwe leczenie farmakologiczne w celu uzyskania prawidłowego poziomu hormonów tarczycy.

  1. Zaleca się przed leczeniem operacyjnym:
  2. –   zaszczepić się przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B lub oznaczyć miano przeciwciał przeciwko wzw B
  3. –   odstawić leki przeciwzakrzepowe pod kontrolą lekarza rodzinnego
  4. –   dokonać aktualnych konsultacji lekarskich w przypadku przewlekłego leczenia lub obecności chorób współistniejących.
  5. Zakres zabiegu operacyjnego na gruczole tarczowym zależy od rodzaju schorzenia; generalnie obowiązuje zasada wzrostu rozległości leczenia operacyjnego wraz ze wzrostem ryzyka zmian nowotworowych złośliwych.
  6. CAŁKOWITE WYCIĘCIE TARCZYCY (TYROIDEKTOMIA) jest postępowaniem z wyboru w przypadku:

– raka tarczycy. Operacja całkowitego usunięcia tarczycy z powodu raka powinna obejmować również usunięcie centralnych węzłów chłonnych szyi.    

– choroby Gravesa-Basedowa. Pozostawienie nawet małej ilości tkanki tarczycowej podczas pierwotnej interwencji chirurgicznej grozi nawrotowi nadczynności tarczycy oraz szkodliwemu działaniu przeciwciał przeciwtarczycowych na tkanki oczodołu. 

  • – wolu wieloguzkowym obustronnym                                                                                
  • WYCIĘCIE JEDNEGO PŁATA TARCZYCY Z CIEŚNIĄ  (LOBEKTOMIA) jest zalecana w przypadku: 
  • –  wola guzkowego ograniczonego do jednego płata tarczycy
  • – przedoperacyjnie rozpoznanego jednoogniskowego raka tarczycy do 10 mm bez zajęcia węzłów chłonnych.       

Całkowite pierwotne usunięcie tarczycy jest operacją bezpieczną pod warunkiem, że zabieg ten wykonywany jest w ośrodku specjalistycznym przez chirurga z dużym doświadczeniem w chirurgii tarczycy (minimum 100 operacji tarczycy/rok), a w zabiegach o podwyższonym ryzyku operacyjnym (wole nawrotowe, rak tarczycy, choroba Graves-Basedowa) powinien byś stosowany neuromonitoring w celu zminimalizowania ryzyka uszkodzenia nerwu krtaniowego wstecznego. Operacje niecałkowitego wycięcia tarczycy (subtotalne resekcje tarczycy) nie powinny być wykonywane, bowiem skutkują ryzykiem konieczności powtórnej operacji w przypadku pooperacyjnie rozpoznanego raka tarczycy lub nawrotem wola po kilku latach od pierwotnej operacji.

Na czym polega operacja tarczycyRutynowo stosuje się klasyczną technikę usunięcia gruczołu tarczowego w znieczuleniu ogólnym. Pacjent leży na plecach z lekko odgiętą głową do tyłu.

Długość linia cięcia (około 6-8 cm) powinna być dostosowana do wielkości wola; prowadzi się ją około 2 centymetrów nad wcięciem mostka. Po przecięciu skóry, tkanki podskórnej i mięśnia szerokiego szyi należy wypreparować gruczoł tarczowy.

Podstawą bezpiecznego usunięcia gruczołu tarczowego jest identyfikacja nerwu krtaniowego wstecznego oraz próba odnalezienia i zachowania przytarczyc podczas operacji tarczycy. Po podwiązaniu tętnic tarczowych górnych i naczyń bocznych tarczycy następuje całkowite wycięcie gruczołu tarczowego.

Szczególną uwagę podczas operacji należy zwrócić na staranną hemostazę; tarczyca jest bardzo mocno unaczynionym gruczołem. W większości ośrodków po tyreoidektomii stosuje się drenaż ssący sposobem Redona. Ostatni etap zabiegu to zeszycie mięśni i skóry.

  1. Powszechną akceptację w ostatnich latach zyskuje zastosowanie neuromonitoringu nerwów krtaniowych podczas operacji tarczycy w celu minimalizacji ryzyka uszkodzenia nerwów krtaniowych wstecznych ( zakładka neuromonitoring)
  2. Chirurgiczne leczenie schorzeń tarczycy związane jest z możliwością wystąpienia groźnych powikłań w istotny sposób wpływających na jakość życia.                                                                                     
  3. Krwawienie pooperacyjne

Powikłanie bezpośrednio zagrażające życiu, obserwowane zwłaszcza we wczesnym okresie pooperacyjnym; dotyczy mniej niż 1 % operacji tarczycy.

Wynika z niewystarczającej hemostazy podczas operacji lub jest efektem wzrostu ciśnienia żylnego podczas rozintubowania pacjenta.

Krwawienie po operacji tarczycy wymaga pilnej interwencji, polegającej na zabezpieczeniu drożności dróg oddechowych (intubacja) i ponownej eksploracji szyi i ewakuacji krwiaka najlepiej w warunkach bloku operacyjnego.

Niedowład lub porażenie strun głosowych

Jest następstwem uszkodzenia nerwu krtaniowego wstecznego podczas operacji tarczycy w różnym mechanizmie (przecięcie, elektrokoagulacja, trakcja, zmiażdżenie).

Uszkodzenie nerwu może być przejściowe, ustępując do 6 miesięcy od operacji, wynikające najczęściej z trakcji nerwu krtaniowego wstecznego oraz pooperacyjnego obrzęku otaczających tkanek oraz trwałe, gdy objawy utrzymują się dłużej niż 6 mc od operacji pomimo leczenia; dotyczy zazwyczaj przypadków przecięcia nerwu i jego trwałego uszkodzenia struktury anatomicznej.

Objawy wynikające z uszkodzenia NKW są bardzo zróżnicowane: od małych do średnich zmian w barwie głosu i chrypki przy jednostronnym uszkodzeniu (0-6%), do stridoru, duszności i całkowitego bezgłosu przy obustronnym uszkodzeniu NKW (0-1%), które często wymaga założenia tracheostomii.

Uszkodzenie gałęzi zewnętrznej nerwu krtaniowego górnego

Uszkodzenie gałęzi zewnętrznej NKG powoduje zwiotczenie fałdu głosowego, co przejawia się zmianą barwy głosu, osłabienbiem jego siły (brak możliwości wydobywania wysokich tonów). Przy obustronnym uszkodzeniu głos staje się  zachrypnięty, monotonny, ulegający osłabieniu w miarę wokalizacji.

Zachowanie funkcji tego nerwu ma kluczowe znaczenie dla pacjentów pracujących zawodowo głosem. Efekty jego uszkodzenia są trudne do zdiagnozowania podczas rutynowego badania laryngoskopowego, stąd też trudno oszacować częstość tych uszkodzeń (0-58%).

Uszkodzenie gałęzi wewnętrznej NKG powoduje zaburzenia czucia w górnej połowie krtani, przejawiające się zaburzeniem połykania z krztuszeniem się.

Niedoczynność przytarczyc

Jest najczęstszym powikłaniem po operacji tarczycy, wynikającym z usunięcia bądź dewaskularyzacji przytarczyc i manifestuje się hipokalcemią i hiperfosfatemią, wynikającą z niedoboru parathormonu (PTH). Niedoczynność przytarczyc może być przemijająca, gdy objawy utrzymują się do 6 miesięcy od operacji tarczycy oraz trwała, gdy objawy obecne są po 6 miesiącach od operacji.

Przejściowa hipokalcemia w pierwszych 24 godzinach po operacji tarczycy jest bardzo częsta, a jej mechanizm nie jest do końca poznany, ale zazwyczaj samoistnie szybko ustępuje. Krytyczny moment po operacji tarczycy występuje zazwyczaj pomiędzy 24-72 godziną.

Diagnostyka polega na pooperacyjnym monitorowaniu poziomu Ca, fosforu oraz PTH.

Odsetek powikłań po operacji tarczycy zawsze zależy od zakresu resekcji, rodzaju patologii, a przede wszystkim od doświadczenia chirurga.

Większość z nich można uniknąć stosując staranną technikę operacyjną, polegającą na identyfikacji nerwu krtaniowego wstecznego i przytarczyc podczas każdej operacji tarczycy oraz stosując staranną hemostazę w polu operacyjnym.

Zastosowanie śródoperacyjnego neuromonitoringu nerwów krtaniowych wyeliminował ryzyko obustronnego uszkodzenia nerwów krtaniowych, skutkujące koniecznością wykonania tracheostomii, a także zminimalizowało ryzyko uszkodzenia jednostronnego uszkodzenia strun głosowych.

W bezpośrednim okresie pooperacyjnym (24 godziny) należy monitorować pacjenta na sali intensywnego dozoru pooperacyjnego; a następnie obserwacja powinna być prowadzona pod nadzorem doświadczonego zespołu pielęgniarsko-lekarskiego przez kolejne 24 godziny.   

W drugiej dobie pooperacyjnej usuwa się zazwyczaj dren, a w czwartej szew śródskórny. Pacjent najczęściej opuszcza szpital w drugiej dobie pooperacyjnej. Okres rekonwalescencji wynosi średnio 2 tygodnie; po tym czasie pacjent może bezpiecznie powrócić do pracy.

Usunięcie gruczołu tarczowego skutkuje koniecznością  dożywotniej suplementacji preparatów lewotyroksyny w celu prewencji pooperacyjnej niedoczynności tarczycy, która jest naturalną konsekwencją zabiegu operacyjnego. Przez całe życie pacjent okresowo (co 6-12 mc) powinien monitorować funkcję hormonalną tarczycy, oznaczając poziom TSH i w zależności od niego powinna być dobrana odpowiednia substytucja hormonalna.

Operacje tarczycy możesz wykonać w Szpitalu EuroMediCare prywatnie oraz w ramach Pakietu Onkologicznego

Informacje na temat Centrum Leczenia Tarczycy znajdziesz również TUTAJ

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *