Zespół Aspergera u dzieci

  • Siedmiolatek na pytanie „czym się interesuje”, odpowiada: „sprzętem AGD i wyposażeniem kuchni z lat 70-tych”.
  • Kilkuletni chłopiec o sobie: „nie mam kolegów w klasie. Jeśli już to przyjaźnię się z dorosłymi, uwielbiam na przykład rozmawiać z paniami sprzątającymi w szkole”.
  • Inny, używający wyszukanego jak na 8 latka języka: „klocki Lego są znacznie fajniejsze niż próby interakcji z młodzieżą podwórkową”.
  • Kolejny kilkulatek wygłasza opinię: „a ja tam lubię fast foody bo mają takie środki konserwujące i chemiczne, których próżno szukać w zdrowej żywności”.
  • Dzieci w klasie pierwszej miały za zadanie namalować dalmatyńczyka. Jakież było zdziwienie nauczycielki kiedy jeden z chłopców zamiast kropek narysował na szablonie psa swastyki. Okazało się, że nie miał na celu obrazić czy sprowokować kogokolwiek. Na pytanie „dlaczego swastyki”, poważnie odpowiedział, że „nie chciał rysować jak wszyscy dalmatyńczyka, chciał stworzyć owczarka niemieckiego”.

Zespół Aspergera u dzieci

#StopTrenowaniu – przeczytaj książkę, która wprowadzi i rozwinie Twoje świadome rodzicielstwo. Rodzicielstwo bez „instrukcji obsługi” i szkodliwych rad.

Zespół Aspergera jest jednym z całościowych zaburzeń rozwoju, które obserwuje się u dzieci od wczesnego dzieciństwa. Innym, lepiej znanym zaburzeniem należącym do tego kręgu, jest autyzm dziecięcy. Zespół Aspergera określa się potocznie jako lekką odmianę autyzmu dziecięcego.

Osoby ze spektrum autyzmu łączy ten sam rodzaj trudności w zakresie:

  • relacji z innymi ludźmi,
  • komunikacji,
  • wyobraźni wpływającej na sztywność myślenia i zachowania.

Tym co różni te dwa zaburzenia jest przede wszystkim charakterystyczny dla wieku rozwój mowy, większe zainteresowanie światem zewnętrznym oraz prawidłowy rozwój poznawczy (u dzieci z zespołem Aspergera). W przeciwieństwie do autyzmu dziecięcego, zespół Aspergera jest nadal słabo wykrywalny.

Dzieje się tak dlatego, że małe dzieci z zespołem Aspergera nie różnią się zbytnio od swoich rówieśników. A jeśli już się różnią to często dorośli postrzegają zjawisko w kategorii większych zdolności czy możliwości umysłowych.

Dzieci z zespołem Aspergera bardzo często uczą się szybko mówić i używają pięknego, wysublimowanego języka do komunikowania swoich potrzeb i zainteresowań.

Od wczesnego wieku mają niesamowite pasje, które zgłębiają bez reszty, stając się specjalistami w danej dziedzinie już w wieku przedszkolnym. Pasje te bardzo często związane są z elektroniką, techniką, biologią, geografią, matematyką, a także innymi dziedzinami nauki.

Dzieci z zespołem Aspergera nie przepadają za bajkami, o wiele częściej wolą studiować encyklopedię czy oglądać programy popularnonaukowe. Zainteresowane bardziej literami i cyframi niż kontaktami z innymi dziećmi, szybciej od rówieśników uczą się czytać i liczyć.

Te umiejętności sprawiają, że rodzice nie mają podstaw do zmartwień i nie szukają pomocy, wręcz przeciwnie, często są dumni, że mają tak zdolne dziecko.

Dziecko z zespołem Aspergera a rówieśnicy

Zazwyczaj problemy zaczynają pojawiać się gdy dziecko znajdzie się wśród rówieśników.

Już od najmłodszych lat można zauważyć, że dzieci z ZA mają słabsze umiejętności interpersonalne, wykazują trudności w zabawie z innymi dziećmi, często objawia się również tendencja do narzucania innym swojej woli.

Bywa, że z tego powodu od małego są odrzucane i nierozumiane przez rówieśników.

Rodzice zauważają również trudności z dostosowaniem się do zasad i nieumiejetność w dopasowaniu zachowania do sytuacji społecznej, skarżą się na trudność w wytłumaczeniu dziecku, że nie można komentować wyglądu innych osób, zwłaszcza na głos i to w komunikacji miejskiej lub nie należy dopowiadać swoich uwag w czasie mszy w kościele, czy też wchodzić na ołtarz, aby księdzu odprawiającemu mszę pokazywać wypadniętego mleczaka.

Zespół Aspergera a emocje, uczucia i… niespodzianki

Rodzice zwracają też uwagę na intensywność uczuć przeżywanych przez dziecko z ZA.

Zwykle jest tak, że dzieci te mają trudności z regulowaniem emocji, w związku z tym zawieruszony na chwilę klocek, czy też konieczność odwołania imprezy urodzinowej z powodu choroby może powodować podobną złość i rozżalenie.

Problemem mogą być również nieoczekiwane zmiany planów, niespodzianki czy też nowe sytuacje. Dzieci z zespołem Aspergera znacznie lepiej poruszają się w znanych i powtarzalnych rutynach. Lubią wiedzieć co je czeka i być na to przygotowane.

Warto jeszcze przeczytać:

Zespół Aspergera u dzieci

W wieku przedszkolnym zaobserwować można trudności w rozwoju ruchowym: problemy z jazdą na rowerze, niezgrabność przy zabawie piłką, bieganie na sztywnych nogach, czy też odmienne odczuwanie bodźców płynących z zewnątrz, np.

nadwrażliwość na dźwięki czy zapachy, wybiórczość jedzenia. Średni wiek diagnozowania dzieci z zespołem Aspergera to 7-8 lat.

Nadal dosyć rzadko diagnozowane są dzieci w wieku przedszkolnym, a im wcześniej postawiona diagnoza i rozpoczęta odpowiednio interwencja, tym mniejsze problemy w przyszłości.

Zespół Aspergera – na co zwrócić uwagę i gdzie szukać pomocy?

W zakresie interakcji społecznych zespół Aspergera może objawiać się poprzez:

  • dziecko ma trudności ze wspólną zabawą z rówieśnikami;
  • ma trudności z dostosowaniem się do zasad społecznych w przedszkolu, szkole, w miejscach publicznych;
  • brak mu zdolności do empatii, zachowuje się tak, jakby nie był zainteresowany perspektywą drugiej osoby;
  • reaguje silnymi emocjami nawet na mało istotne zdarzenia.

Potencjalne objawy zespołu Aspergera – w zakresie komunikacji:

  • używa wyszukanego, pedantycznego słownictwa;
  • ma trudności z rozumieniem żartów i przenośni (typu „mieć złote serce”);
  • ma kłopoty z nawiązywaniem kontaktu wzrokowego;
  • jego mimika, gestykulacja czy ekspresja ciała różnią się od ekspresji innych dzieci.

ZA – w zakresie zachowań:

  • ma trudności z zabawą „na niby”, woli bawić się realnymi przedmiotami;
  • ma wąskie, nietypowe zainteresowania, np. wspomniany sprzęt AGD, rośliny egzotyczne, rozkłady jazdy pociągów;
  • źle reaguje na nowe sytuacje, wpada w złość kiedy codzienne czynności nie odbywają się zgodnie ze schematem;
  • reaguje nadwrażliwością lub słabo reaguje na bodźce słuchowe, węchowe, czuciowe itp.;
  • ma problemy z koordynacją ruchową.

Diagnoza zespołu Aspergera

Obecnie diagnozę zespołu Aspergera stawia zespół specjalistów, przede wszystkim psychiatra i psycholog. Oni też określają konieczność przeprowadzenia dodatkowych badań neurologicznych, logopedycznych czy diagnozy procesów integracji sensorycznej. Diagnozę prowadzą najczęściej ośrodki terapeutyczne zajmujące się terapia dzieci ze spektrum autyzmu.

Zespół Aspergera, Autyzm dziecięcy – gdzie złosić się o pomoc?

Fundacja SYNAPSIS prowadzi bezpłatne poradnictwo dla rodziców poszukujących kontaktu do diagnozy najbliżej swojego miejsca zamieszkania. Kontakt do Ośrodka Informacyjno-Prawnego Fundacji SYNAPSIS: [email protected]

Zespół Aspergera u dzieci – objawy, diagnoza i leczenie

Zespół Aspergera wykrywa się średnio u 20-25 dzieci na 10 tysięcy. Im wcześniejsza diagnostyka, tym większa szansa na skuteczność terapii, dlatego też zespół Aspergera u dzieci nie może być ignorowany.

Istotne jest również to, by opiekunowie posiadali praktyczne narzędzia, które pomogą dziecku z tym zaburzeniem w radzeniu sobie z codziennością oraz przygotują je na trudy dorosłości.

Czym jest w istocie zespół Aspergera, jak się go diagnozuje oraz jak przebiega terapia?

11 września 2020

Zespół Aspergera u dzieci

Co to jest zespół Aspergera?

Zespół Aspergera to zaburzenie rozwojowe ze spektrum autyzmu. Nie jest on jednak chorobą, a jedynie syndromem, który cechuje się m.in.

problemami w nawiązywaniu kontaktów społecznych oraz trudnościami z komunikacją pozawerbalną.

Najczęściej rozpoznaje się go u dzieci w wieku około 7 lat, które uczęszczają już do szkoły, co pozwala na dostrzeżenie problemów z funkcjonowaniem wśród rówieśników.

Zaburzenie to zostało odkryte w 1. poł. XX wieku przez lekarza Hansa Aspergera, który sam miał wykazywać niektóre objawy tego zespołu.

Objawy zespołu Aspergera u dzieci

Zgodnie z kryteriami diagnostycznymi zaproponowanymi przez szwedzkiego badacza Christophera Gillberga, wśród najczęstszych objawów zespołu Aspergera u dzieci wyróżnia się:

  • brak umiejętności oraz brak chęci do nawiązywania kontaktów z rówieśnikami,
  • praktykowanie rutynowych i wyuczonych zachowań,
  • upośledzenie rozumienia, w tym nieprawidłową interpretację znaczeń płynących z komunikacji werbalnej i niewerbalnej,
  • niezdarność ruchów oraz języka ciała,
  • brak empatii.

Charakterystycznym objawem zespołu Aspergera jest też niemalże obsesyjne zainteresowanie jakąś dziedziną życia, które to zainteresowanie zazwyczaj ujawnia się wraz z wejściem w wiek szkolny.

Poza tym specjaliści wskazują, że nie ma jednego wzorca zachowań przy tym zaburzeniu i zawsze niezbędna jest pogłębiona diagnostyka.

You might be interested:  Infekcje dróg moczowych na urlopie – jak pozbyć się i zapobiegać zakażeniu?

Objawy zespołu Aspergera u małych dzieci

Choć zaburzenie to najczęściej rozpoznawane jest u dzieci w wieku szkolnym, to objawy mogą być widoczne jeszcze przed ukończeniem 3. roku życia. Wśród najczęstszych symptomów wskazuje się na:

  • niereagowanie na własne imię,
  • ograniczoną gestykulację,
  • niezdarność ruchową,
  • obojętność lub wręcz nadwrażliwość na bodźce,
  • silną niechęć w stosunku do zmian,
  • sztywność zachowania.

Jak więc widać rozpoznanie jest już możliwe u naprawdę małych dzieci, przy czym w takiej sytuacji niezbędna jest szczególnie uważna obserwacja ze strony opiekunów, aby potrafili oni wcześnie wychwycić niepokojące symptomy.

Przyczyny zespołu Aspergera

Według Hansa Aspergera zaburzenie to może mieć podłoże genetyczne i takie wnioski zostały wysnute na podstawie obserwacji rodzin dzieci z zespołem Aspergera. Jeśli bowiem rodzice wykazują pewne symptomy, wówczas u potomków rośnie ryzyko pojawienia się tego zaburzenia.

Wśród innych przyczyn podejrzewa się również wpływ chorób przebytych w życiu płodowym, w tym m.in. toksoplazmozy czy nawet ospy wietrznej. Inne czynniki to intoksykacja metalami ciężkimi, infekcje oraz niska waga urodzeniowa dziecka.

Diagnostyka zespołu Aspergera

Nie ma jednolitego obrazu zespołu Aspergera, dlatego tak istotne znaczenie ma uważne obserwowanie jakichkolwiek niepokojących objawów. Sama diagnostyka także jest wieloetapowym procesem, w którym udział biorą różni specjaliści.

Pierwszym krokiem jest wywiad diagnostyczny u psychologa, który ma miejsce bez udziału dziecka. Co ważne, opiekunowie mający utrudniony dostęp do specjalistycznej opieki lekarskiej konsultacje z psychologiem mogą zaplanować również online poprzez platformę haloDoctor.pl.

Jest to bardzo wygodny sposób, dzięki któremu rodzice mogą również omówić inne niepokojące dolegliwości natury psychologicznej. Podczas takiej e-Konsultacji z psychologiem online, specjaliście warto przesłać również filmik z obserwacji dziecka, który pozwoli na dogłębniejszą ocenę zachowania.

Kolejny etap to obserwacja dziecka pod kątem zespołu Aspergera lub innego zaburzenia ze spektrum.

W tym przypadku niezbędne jest osobiste spotkanie, by psycholog mógł uważnie przyjrzeć się zachowaniu malucha, czy to podczas zabawy, czy zwykłej rozmowy.

Jeśli dziecko jest starsze, przy kolejnej wizycie wykorzystuje się już bardziej ustandaryzowane metody diagnostyczne według ściśle określonego klucza, a także pogłębioną rozmowę.

Kolejne spotkanie podczas którego zostaje przekazana diagnoza, także może odbyć się online. Jeśli zostanie stwierdzony zespół Aspergera, wówczas jest to również okazja dla rodziców do zadawania pytań dotyczących tego zaburzenia oraz jego terapii.

Terapia dzieci z zespołem Aspergera

Zdiagnozowanie zespołu Aspergera u dziecka to dopiero pierwszy krok, niezbędna jest bowiem odpowiednia terapia. Wybór metod zawsze uzależniony jest od konkretnego przypadku oraz wieku pacjenta zwłaszcza, gdy jest on małoletni.

Ważnym etapem terapii w zdecydowanej większości przypadków jest trening komunikacji, by wspomóc interakcje społeczne. Podczas takich ćwiczeń dzieci uczą się m.in. tego, jak odbierać gesty i przekazywać je w adekwatny do sytuacji sposób, jak modulować ton głosu oraz jak używać humoru w komunikacji z innymi osobami.

Kolejny krok to terapia poznawczo-behawioralna. Pozwala ona przekazać dziecku narzędzia, dzięki którym efektywniej będzie radziło sobie z zachowaniem własnym, a także z postępowaniem w stresujących sytuacjach. Dodatkowo metody wdrażane w tym przypadku umożliwiają lepiej rozpoznawać uczucia i tym samym reagować adekwatniej do sytuacji.

Sama terapia dziecka z zespołem Aspergera nie jest jednak wystarczająca, bowiem ważne jest, aby osoby z jego najbliższego otoczenia również rozumiały, na czym dokładnie opiera się to zaburzenie i jak wówczas postępować.

Najlepiej w tym przypadku sprawdzą się konsultacje psychologiczne online, np. poprzez platformę haloDoctor.

pl, które opiekunowie mogą realizować w maksymalnie wygodny dla siebie sposób, z zacisza własnego domu lub mieszkania i o odpowiedniej dla siebie porze.

Farmakoterapia przy zespole Aspergera

Podobnie jak w przypadku innych zaburzeń psychicznych, w leczeniu zespołu Aspergera zastosowanie mogą mieć różnego rodzaju leki.

Ich wdrożenie musi być jednak naprawdę uzasadnione, gdyż powodują one szereg skutków ubocznych, które mogą być dla dzieci szczególnie uciążliwe.

Przykładem są preparaty na zaburzenia lękowe oraz nadpobudliwość, które w wielu przypadkach korelują m.in. ze wzrostem masy ciała.

Inną grupą są antysympatykotoniki oddziałujące na współczulny układ nerwowy. Mogą one przyczyniać się m.in. do nadmiernej senności oraz moczenia nocnego, dlatego też specjaliści zawsze muszą rozważyć, czy ich wdrożenie do terapii w dłuższym okresie czasu będzie pomocne.

Zespół Aspergera ma duży wpływ na życie dziecka, a potem dorosłego człowieka. Właśnie dlatego tak ważna jest pogłębiona diagnostyka oraz wdrożenie odpowiedniej terapii, dzięki której małoletni posiądzie cenne umiejętności, które pomogą mu w radzeniu sobie z symptomami.

Zespół Aspergera – jakie są przyczyny objawy i terapia?

Zespół Aspergera u dzieci

O zespole Aspergera słyszy się ostatnio coraz częściej. Wraz ze wzrostem świadomości społeczeństwa schorzenie to nie jest już traktowane tak krytycznie, jak jeszcze kilkanaście lat temu. Czym jest zespół Aspergera? Jakie są czynniki oraz przyczyny zaburzenia? Czym się objawia i jaką w wypadku tego schorzenia stosować terapię?

Co to jest zespół Aspergera?

Zespół Aspergera, nazywany też syndromem aspergera (AS) to całościowe zaburzenie rozwoju układu nerwowego, potocznie zwany również delikatniejszą formą dziecięcego autyzmu.

Po raz pierwszy w historii medycyny, w 1944 roku syndrom opisał pochodzący z Austrii psychiatra i pediatra – Hans Asperger. Objawy, typowe dla choroby, obserwował przez całą swoją medyczną karierę. To właśnie jego nazwisku zaburzenie zawdzięczają swą współczesną nazwę.

Co ciekawe, sam Hans Asperger wykazywał objawy, nad którymi prowadził badania – mógł pochwalić się wybitną pamięcią, prowadził samotniczy tryb życia, niezwykle szybko uczył się nowych języków.

Zespół Aspergera (w przeciwieństwie do autyzmu) dziecięcego nie wywołuje zaburzeń w umysłowym rozwoju jednostki, a więc pozwala pacjentowi na samodzielne funkcjonowanie w codziennym życiu.

Z drugiej strony, osoby dorosłe z aspergerem często są postrzegane jako ekstremalnie introwertyczne, dziwaczne czy wręcz ekscentryczne. Nierzadko poświęcają większość swojej uwagi jednej, ulubionej czynności. Choroba aspergera objawia się często poprzez tzw. zespół sawanta.

Cechuje się tym, iż pacjent, pomimo niskiego poziomu IQ, posiada genialne zdolności w wąskiej dziedzinie. Przykładowo, potrafi narysować raz widzianą panoramę miasta z fotorealistyczną wręcz dbałością o szczegóły, (pomimo tego że nigdy nie brał lekcji rysunku) lub bardzo szybko obliczać w głowie skomplikowane zagadnienia matematyczne.

Najczęściej, zespół aspergera diagnozuję się pomiędzy trzecim a ósmym rokiem życia pacjenta. Dużo później, niż autyzm dziecięcy (do trzeciego roku życia) a to w głównej mierze ze względu na stosunkowo słabsze niż w przypadku autyzm dziecięcego objawy.

Często zdarza się że początkowe objawy są bagatelizowane przez otoczenie – tłumaczone trudnym charakterem dziecka lub jego niedojrzałością. W wielu przypadkach, dopiero po dłuższym czasie niepokojącego zachowania i nasilenia objawów, rodzice zaczynają szukać pomocy u specjalistów – psychologa lub neurologa.

Statystyki dowodzą, że asperger jest statystycznie znacznie częściej diagnozowany niż podobny do niego pod względem objawów autyzm dziecięcy.

Jakie są objawy zespołu Aspergera?

Przyczyny choroby dotychczas nie zostały jednoznacznie wskazane przez współczesną naukę, istnieje jednak kilka hipotez co do jej źródła. Większość z nich wskazuje na przebyte infekcje mózgu, mutacje genetyczne chromosomów, toksoplazmozę czy urazy okołoporodowe

Zaburzenia, związane z aspergerem objawiają się między innymi bardzo silnym zainteresowaniem jedną, wąską konkretną dziedziną życia.

Najczęściej dostrzegalną cechą jest ogólne wycofanie w środowisku społecznym jednostki – trudność lub awersja do współpracy w zespole, trudność z zawieraniem więzi międzyludzkich, problemy z porozumiewaniem się, ekspresją emocji czy okazywaniem empatii. Ogólną interakcję społeczną utrudnia również skąpa komunikacja niewerbalna.

Zazwyczaj pacjent z zespołem aspergera nie utrzymuje kontaktu wzrokowego z rozmówcą, zachowuje fizyczny dystans, ma ograniczoną mimikę oraz rzadko używa gestów. Komunikację w niektórych przypadkach zakłócają również zaburzenia mowy.

Z kolei język, którym posługuje się chory na aspergera, częstokroć jest bardzo dokładny, pedantyczny mimo iż jednostka nie rozumie funkcji figur literackich, takich jak: metafora, symbol, przenośnia. Fizycznie, zespół aspergera niejednokrotnie objawia się niezbornością oraz niezdarnością ruchową. Innym, charakterystycznym objawem choroby są tzw.

You might be interested:  Wypieki na twarzy – co jest przyczyną wypieków na policzkach?

zaburzenia integracji sensorycznych. Chory źle reaguje na określone dźwięki, światło, struktury przedmiotów, których dotyka lub temperaturę. Kolejny objaw, wiąże się z potrzebą obsesyjnej rytualizacji codziennych zachowań, wykonywanych według ściśle określonego porządku. Zburzenie tego porządku wywołuje u pacjenta poczucie naruszenia poczucia bezpieczeństwa.

Zazwyczaj, proces diagnostyczny cierpiącego na Zespół Aspergera, w pierwszej kolejności polega na zgłoszeniu się z dzieckiem do lekarza pierwszego kontaktu. Po dokonanym wywiadzie, lekarz kieruje pacjenta do specjalisty – neurologa oraz psychiatry lub psychologa. Ci, po wykonaniu odpowiednich badań i fachowej obserwacji zachowania dziecka, mogą wystawić pozytywną diagnozę.

Istnieje kilka metod leczenia Zespołu Aspergera. Są to m.in. zajęcia z integracji sensorycznej (IS), trening umiejętności społecznych (TUS), terapia metodą kognitywną, terapia behawioralna czy psychoterapia metodą behawioralno-poznawczą.

Wybór jednej lub kilka metod leczenia zależny jest od indywidualnych cech i objawów pacjenta i zawsze musi być konsultowany z uprawnionym do tego, odpowiednim specjalistą.

Choroba Aspergera to zaburzenie neurologiczne, z którym trzeba się pogodzić, starając się jednocześnie jak najlepiej je zrozumieć.

W znacznej mierze o stanie chorego oraz jakości jego funkcjonowania wśród innych ludzi, decydować będzie zachowanie, wiedza i empatia środowiska pacjenta.

Warto jednak pamiętać, że w miarę dojrzewania i wzbogacania osobowości jednostki, część z objawów choroby może słabnąć, a w niektórych przypadkach całkowicie zniknąć.

Moje dziecko ma Zespół Aspergera – Czytelnia apteki Cefarm24

Najogólniej rzecz ujmując, ZA jest to zestaw zaburzeń rozwojowych o podłożu neurologicznym mieszczących się w zakresie autyzmu. Często jest określany także łagodnym stadium zaawansowania autyzmu. Linia graniczna między jednym a drugim jest niejednokrotnie bardzo cienka i wymaga precyzyjnej diagnozy. Najczęściej przyjmuje się, że wśród objawów autyzmu, które nie występują w ZA są:

  • – opóźnienia w rozwoju motorycznym i intelektualnym,
  • – istotne zaburzenia mowy,
  • – deficyt funkcji poznawczych,
  • – braki w możliwości samodzielnego funkcjonowania.

Popularny Aspi jest stosunkowo młodą jednostką chorobową. Pierwszego opisu jej objawów w 1944 r. dokonał austriacki psychiatra Hans Asperger. Obserwacje wiedeńczyka nie wzbudzały w środowisku większego zainteresowania aż do pierwszej połowy lat 80-tych.

Wtedy to brytyjska lekarka Lora Wing, zainspirowana chorobą własnej córki, wróciła do prac Austriaka tworząc termin Zespołu Aspergera, a kolejnych latach mocno przysłużyła się jego popularyzacji.

Opisywany zespół zaburzeń do klasyfikacji chorób ICD-10 trafił dopiero w I połowie lat 90-tych.

Przyczyny Zespołu Aspergera

  1. Zestaw czynników odpowiedzialnych za powstanie ZA do dziś nie jest jednoznacznie zdefiniowany. Współcześnie zakłada się, że ZA mogą powodować:
  2. – czynniki genetyczne, metaboliczne, receptorowe,
  3. – infekcje zakaźne (np.

    zakażenie paciorkowcami),

  4. – urazy okołoporodowe,
  5. – wiek rodziców w momencie urodzenia dziecka,
  6. – dziecięce porażenie mózgowe, powikłania po szczepieniach, zatrucie metalami ciężkimi, wrażliwość na środki chemiczne, ulepszacze żywności.

  7. Niektórzy specjaliści twierdzą również, że zaburzenia mogą pojawić się w wyniku okoliczności społecznych (wychowania w rodzinie dysfunkcyjnej) na pierwszych etapach rozwoju dziecka.

Zespół Aspergera w liczbach

Przyjmuje się, że obecnie z zaburzeniem boryka się ok. 1% społeczeństwa, choć niektóre prognozy szacują, że najbliższe dekady przyniosą duży wzrost tego wskaźnika.

ZA cztery razy częściej dotyka chłopców niż dziewczynki. O zaburzeniu najczęściej mówi się w kontekście dorastania dzieci. Z tej perspektywy także jest napisany ten artykuł.

Warto jednak zdawać sobie sprawę, że z ZA mogą również zmagać się osoby dorosłe.

Co może wskazywać na Zespół Aspergera?

Lista zachowań, które mogą opisywać ZA jest całkiem obszerna.

Warto jednak pamiętać, że postawienie diagnozy należy pozostawić specjalistom i starać się unikać pochopnego ferowania wyroków jedynie na podstawie kilku przeczytanych artykułów.

Równoczesne wystąpienie kilku z niżej podanych czynników powinno wzbudzić Twoją czujność i przekonać do rozmowy z wychowawcą lub pedagogiem szkolnym. Oto kluczowe zachowania (deficyty) dziecka, które mogą zwiastować ZA:

  • niezdolność do zrozumienia interakcji społecznych;
  • niedostosowanie się do norm społecznych;
  • trudność w komunikacji, szczególnie niewerbalnej, tak wychodzącej, jak i przychodzącej (interpretacja gestów, emocji, mimiki);
  • monotonny, nienaturalny ton głosu;
  • koncentrowanie się na nieistotnych sprawach;
  • dosłowność – niezrozumienie ironii, metafor;
  • naiwność;
  • egocentryzm, brak empatii;
  • opór przed inicjowaniem i podtrzymywaniem konwersacji;
  • niechęć do zmian, słabsze zdolności przystosowawcze;
  • problemy w adekwatnym rozumieniu poleceń i komunikatów werbalnych;
  • zachowania obsesyjno-kompulsywne – strach przed utratą samokontroli (stres, opór, agresja, izolacja);
  • odrzucenie przez rówieśników;
  • spektakularna hiperwentylacja;
  • zainteresowania techniczne, mechaniczne, naukowe (np. dinozaury, gry komputerowe);
  • uzdolnienie w jednej dziedzinie (najczęściej w naukach ścisłych);
  • niska samoocena, wysokie wymagania;
  • chęć współzawodnictwa;
  • nadwrażliwość na bodźce: strach przed dźwiękami (silnik, odkurzacz, wiertarka), zapachami i lęk przed dotykiem;
  • słaba koordynacja ruchowa, niechęć do zajęć manualnych i sportowych;
  • encyklopedyczne, patetyczne słownictwo;
  • brak umiejętności samoorganizacji czasu;
  • zaburzenia związane ze schematem własnego ciała. Utrudniają one orientacje w przestrzeni i sprawne poruszanie się (w tym pisanie, rysowanie, ćwiczenia praktyczne);
  • trudności w wypowiadaniu się;
  • trudności w nawiązaniu kontaktu wzrokowego;
  • reagowanie selektywne (np. analizowanie tylko części polecenia);
  • niezrozumienie niepisanych zasad, zachowania nietaktowne, wtrącanie się w rozmowę;
  • średni lub wyższy poziom inteligencji – dzieci z ZA łatwo przywołują fakty, ale także łatwo się denerwują;
  • niskie poczucie własnej godności, skłonności depresyjne;
  • trudności w utrzymaniu w zasięgu uwagi równocześnie więcej niż z jednego sygnału.

Jak pomóc dziecku z ZA?

Dysponując odpowiednią diagnozą w postaci zaświadczenia lekarskiego, należy przede wszystkim szukać pomocy w placówce oświatowej, w której uczy się dziecko. Ta powinna stworzyć odpowiednie warunki do edukacji dziecka i przedstawić procedury uzyskiwania orzeczeń o potrzebie kształcenia indywidualnego lub specjalnego.

O podanie pomocnej dłoni należy także prosić poradnię psychologiczno-pedagogiczną, która opiekuje się szkołą dziecka. Poza systemem oświaty użyteczne będą również organizacje pozarządowe zajmujące się tematami autyzmu i ZA, np.: Fundacja Synapsis, Stowarzyszenie Pomocy Dzieciom z Ukrytymi Niepełnosprawnościami im. H.

Aspergera „NIE-GRZECZNE DZIECI”, Fundacja „Rozwiązać Autyzm”, Stowarzyszenie Pomocy Osobom Autystycznym „Dalej Razem”, Fundacja Pomocy Osobom z Zaburzeniami ze Spektrum Autyzmu oraz Ich Rodzinom „SILENTIO” i Polskie Towarzystwo Zespołu Aspergera.

Tam z pewnością rodzicie dzieci z Aspergerem będą mogli uzyskać pomoc merytoryczną i rekomendacje co do terapii i edukacji ich pociechy.

Zespół Aspergera u dzieci i dorosłych – przyczyny objawy, leczenie

Zespół Aspergera to zaburzenie rozwoju, które można postrzegać jako odmienny wzorzec budowania relacji z otoczeniem. Zespół Aspergera dotyczy nie tylko dzieci i młodzieży – również bywa rozpoznawany u dorosłych.

 
Zespół Aspergera (ZA, syndrom Aspergera, ang. Asperger syndrome, AS) często nazywany jest niepoprawnie chorobą Aspergera.

 Tak naprawdę jest to łagodne zaburzenie ze spektrum autyzmu, którego podstawowym objawem są trudności w nawiązywaniu i podtrzymywaniu relacji międzyludzkich.

Zespół Aspergera jest stosunkowo nową jednostką diagnostyczną, której kryteria diagnozy opracowano w 1992 roku (wtedy też wprowadzono ją do Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób ICD-10). Jednak przypadki tego łagodnego zaburzenia opisywano już kilkadziesiąt lat wcześniej.

Zespół Aspergera to nie choroba! “Choroba Aspergera” jest wyrażeniem niepoprawnym – terapeuci apelują, aby nie traktować zespołu Aspergera w ten sposób.

Taki stereotyp umacnia przekonanie, że osoby z syndromem są inne, gorsze albo wprost przeciwnie – są wyjątkowe i wymagają specjalnego traktowania.

Oba podejścia są błędne i nie pomagają w zrozumieniu osób dotkniętych tym zaburzeniem.

W nowoczesnych publikacjach na temat zespołu Aspergera sugeruje się, by syndrom ten traktować jako odmienny wzorzec budowania relacji z otoczeniem. Odmienny nie znaczy gorszy albo lepszy – po prostu inny, jednak nadal mieszczący się w granicach norm.

Jakie są przyczyny zespołu Aspergera u dzieci i dorosłych?

Do tej pory nie wiadomo, co leży u podstaw rozwoju syndromu Aspergera. Przyjmuje się, że za zaburzenia ze spektrum autyzmu odpowiadają nieprawidłowości neurologiczne i zaburzenia w rozwoju płodowym.
Wśród potencjalnych przyczyn zespołu Aspergera wymienia się:

  • czynniki genetyczne – uwarunkowane genami znajdującymi się na chromosomach 3, 4, 11 i genem EN2 na chromosomie 7,
  • wiek ojca powyżej 40. roku życia,
  • urazy okołoporodowe,
  • toksoplazmozę,
  • uszkodzenia OUN (ośrodkowego układu nerwowego),
  • dziecięce porażenie mózgowe,
  • poważne infekcje.

Warto pamiętać, że w odniesieniu do czynników genetycznych nie dziedziczy się samej choroby, co raczej podatność na rozwój zespołu Aspergera i innych zaburzeń ze spektrum autyzmu.

Jakie są objawy zespołu Aspergera u dzieci i dorosłych?

Objawy zespołu Aspergera u dzieci

Objawy zespołu Aspergera można zaobserwować na każdym etapie życia dziecka, ale najczęściej ujawniają się w momencie kiedy zaczyna ono uczęszczać do przedszkola, bądź szkoły.

Intelektualnie może rozwijać się prawidłowo, a nawet robić większe postępy w nauce niż jego rówieśnicy, a symptomy mogą być widoczne bardziej w obszarze zachowania w kontaktach społecznych. Dziecko może słabo integrować się z grupą, wykazywać niechęć do kontaktów z rówieśnikami, izolować się od innych, bawić się w pojedynkę.

Może lepiej funkcjonować w środowisku dorosłych, niż rówieśników.
Dziecko z zespołem Aspergera może mieć również trudności z zachowaniem adekwatnym do sytuacji, np. przeszkadzać na lekcjach, odpowiadać pytaniem na pytanie, krzykiem na prośbę o spokój etc.

Można również zaobserwować powtarzalność i rutynę zachowań, obsesyjne skupianie się na jednej czynności, czy obszarze zainteresowań, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne (przykładowo układanie zabawek w jednym rzędzie), a niekiedy niezdarność ruchową.

Objawy zespołu Aspergera u nastolatków

Większość objawów zespołu Aspergera utrzymuje się w okresie dorastania. Mimo iż nastolatki dotknięte zespołem Aspergera mogą zacząć naukę brakujących im umiejętności społecznych, komunikacja może nadal stanowić problem.

Wielu nastolatków z zespołem Aspergera z trudem odczytuje zachowania innych osób. Dorastające dzieci z zespołem Aspergera chcą zwykle nawiązywać przyjaźnie, ale mogą czuć nieśmiałość i brak pewności siebie w kontaktach z rówieśnikami.

Niekiedy czują się inne niż wszyscy, a dopasowanie się do kolegów jest dla nich frustrujące i męczące. Nie przejawiają oznak buntu, ponieważ lepiej żyje im się w świecie, w którym panują jasno określone zasady. Nie lubią ich łamać, nie sprawia im też przyjemności wychodzenie poza schemat.

Między nastolatkiem z zespołem Aspergera a jego rówieśnikami powstaje duża przepaść.
Nastolatki z zespołem Aspergera mogą być mało dojrzałe, jak na swój wiek, naiwne i zbyt ufne, co może spotkać się z nieprzychylnymi komentarzami rówieśników, a nawet ze znęcaniem się. W rezultacie nastolatki z zespołem Aspergera mogą wycofywać się i izolować.

Niekiedy doświadczają depresji i zaburzeń lękowych. Należy jednak pamiętać, że niektóre nastolatki z zespołem Aspergera są w stanie nawiązać przyjaźnie i podtrzymywać je przez okres nauki szkolnej.
Młodzież nastoletnia z zespołem Aspergera częściej nawiązują relacje za pośrednictwem internetu i mediów społecznościowych.

To tam znajdują osoby, które mają podobne pasje i zainteresowania. Komunikowanie się za pośrednictwem internetu jest też łatwiejsze bo opiera się na prostym przekazie słownym. W ten sposób nastolatek z zespołem Aspergera unika niejasnych dla niego dwuznaczności i nadinterpretacji.

Część wyżej wymienionych cech, na przykład niekonwencjonalne myślenie, kreatywność i umiejętność zgłębiania oryginalnych zainteresowań, chęć postępowania według zasad oraz szczerość, mogą przydać się nie tylko w szkole, ale i w późniejszym życiu.

Objawy zespołu Aspergera u dorosłych

Objawy zespołu Aspergera u dorosłych są bardzo podobne do tych występujących u dzieci, tylko bardziej „przystosowane” do środowiska świata dorosłych. Dorośli z syndromem Aspergera mogą mieć:

  • trudności w kontaktach interpersonalnych, nawiązywaniem rozmowy i znajomości;
  • swoiste pasje pochłaniające większość czasu;
  • rytualne, schematyczne, powtarzające się zachowania;
  • zachowania obsesyjno-kompulsywne;
  • zaburzenia percepcji zmysłowej.

Jak przebiega diagnostyka zespołu Aspergera?

Zespół Aspergera diagnozuje się na podstawie objawów klinicznych. Kiedy rodzice zaczynają czuć się zaniepokojeni zachowaniem swojego dziecka, zgłaszają się z nim do swojego lekarza podstawowej opieki zdrowotnej.

Lekarz wtedy, po rozmowie z rodzicami, kieruje malucha na konsultacje do psychiatry i neurologa, ewentualnie także do psychologa.

Specjaliści, na podstawie zebranego od rodziców wywiadu, obserwacji dziecka, jak i specjalnych kryteriów diagnostycznych, mogą postawić rozpoznanie zespołu Aspergera.

Jak przebiega leczenie zespołu Aspergera?

W leczeniu zespołu Aspergera wykorzystuje się wiele metod leczenia, których wybór uzależniony jest od cech pacjenta. Dobór odpowiedniej formy terapii powinien być zawsze konsultowany ze specjalistą.

Metody leczenia

Psychoterapia metodą behawioralno-poznawczą
Psychoterapia metodą behawioralno-poznawczą – mówi o tym, że to jak zachowuje się człowiek, zależy od tego jaki rodzaj emocji odczuwa i co myśli.

Metoda ta ma na celu zmianę myślenia pacjenta, zarówno na temat własnej osoby jak i innych ludzi i świata. Specjaliści pomagają pozbyć się utartych schematów myślowych i uczą takich, które zmieniają spojrzenie na otaczający świat.

Zajęcia z integracji sensorycznej (IS)
Zajęcia z integracji sensorycznej (IS) – dedykowane są dzieciom, którym pomaga się przeciwdziałać nieprawidłowościom sensorycznym oraz poprawnie analizować docierające bodźce.

W tym celu wykorzystuje się różnego rodzaju przedmioty, w postaci: huśtawek, hamaków, trampolin, piłek, podwieszanych platform oraz materiałów w różnych kolorach i fakturach – mają one pobudzać zmysły. Ta metoda leczenia ma na celu poprawę koordynacji ruchowej dziecka.

Trening umiejętności społecznych (TUS)
Trening umiejętności społecznych (TUS) – przeznaczony jest dla dzieci i młodzieży. W trakcie takich zajęciach uczą się oni określonych zachowań w pewnych sytuacjach, np.

dyskutowanie, nawiązywanie nowych znajomości czy wyrażanie krytyki.
Terapia metodą kognitywną
Terapia metodą kognitywną – polega na tezie, że człowiek rozwija się według pewnych i powtarzalnych okresów, a rozwój u osób z Aspergerem łączy się z dysharmonią.

Terapia ma na celu wspieranie osoby z zespołem Aspergera, pomoc w odbudowie jej podstawowych funkcji, by mogła się ona dalej prawidłowo rozwijać. Duży nacisk kładziony jest na rolę terapeuty-przewodnika, którego zadaniem jest akceptowanie, a nie zmuszanie do pewnych zachowań wymaganych przez społeczeństwo, które rzadko uwzględniają potrzeby danej osoby.

Terapia behawioralna
Terapia behawioralna – polega na zmianie obecnych zachowań na takie, które są pożądane w społeczeństwie. Nauka takich zachowań odbywa się na zasadzie nagród i kar (częściej nagród – większa motywacja).

Terapia polega na stosowaniu technik behawioralnych mających pomóc osobie z zespołem Aspergera poprawnie funkcjonować wśród ludzi, i wykonywać codzienne czynności. Terapia behawioralna uczy jedynie mechanicznych zachowań, nie uczy zrozumienia potrzeb i intencji drugiego człowieka. Wadą tej metody jest schematyzm, ponieważ nie wszystkie wzorce zachowań będą miały zastosowanie we wszystkich sytuacjach.

Leczenie lekami

Nie opracowano leków dedykowanych temu konkretnemu zaburzeniu. W leczeniu oprócz wyżej wskazanych metod podaje się neuroleptyki, których zadaniem jest łagodzenie objawów i poprawa komfortu życia.

Gdzie pójść na konsultację do lekarza neurologa?

Onkolmed Lecznica Onkologiczna to przychodnia prywatna, gdzie można przyjść na konsultację do lekarza neurologa.

Działa w niej Poradnia Neurologiczna, w której przyjmowani są dorośli i Poradnia Neurologii Dziecięcej gdzie leczone są dzieci.

Pracują w niej bardzo dobrzy neurolodzy z wieloletnim doświadczeniem w leczeniu chorób centralnego układu nerwowego i nerwów obwodowych u dorosłych i dzieci.

W celu umówienia się na konsultacjęneurologa, skontaktuj się z placówką Onkolmed Lecznica Onkologiczna pod numerem telefonu: +48222902337

Źródła:
poradnikzdrowie.pl/zdrowie/psychiatria/zespol-aspergera-przyczyny-objawy-terapia-aa-1mx7-kSbN-aYhf.html
portal.abczdrowie.pl/zespol-aspergera
medme.pl/artykuly/czym-jest-zespol-aspergera,64957.

html
doz.pl/czytelnia/a12931-Zespol_Aspergera__objawy_diagnoza_i_leczenie
medonet.pl/choroby-od-a-do-z/choroby-wieku-rozwojowego,zespol-aspergera-u-dzieci–syndrom–choroba—-objawy–leczenie,artykul,1721418.

html

Szanowni Pacjenci,

Przed zapisem do onkologa bardzo prosimy o dokładne zapoznanie się z zakresem działalności danego lekarza (każdy lekarz onkolog leczy inną część ciała).

W przypadku problemu z wyborem właściwego specjalisty onkologa, prosimy o kontakt z Recepcją Onkolmed. Chętnie służymy pomocą. W celu prawidłowego zapisu do specjalisty, przeprowadzamy wywiad z Pacjentem.

Mając tę wiedzę łatwiej jest nam zaoferować konkretną pomoc i wybór odpowiedniego lekarza.

Ze względu na długą listę oczekujących w przypadku rezygnacji z wizyty prosimy o wcześniejsze jej odwołanie. 

Szanujmy się wzajemnie.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *