Zespół polanda – co to jest, jakie są przyczyny i objawy, jak diagnozować i leczyć?

Znane również jako choroby sieroce (sierota = osoba bez rodziców; rzadkie = nieczęsto spotykane)

Choroba jest klasyfikowana jako rzadka na podstawie częstotliwości jej występowania w danej populacji. W skali światowej stosowane są jednak różne definicje. Zobacz również: Dane światowe

W Europie za rzadkie uznaje się choroby, które występują u mniej niż 5 osób na 10 000.

Zespół Polanda – co to jest, jakie są przyczyny i objawy, jak diagnozować i leczyć?Zespół Polanda – co to jest, jakie są przyczyny i objawy, jak diagnozować i leczyć?

Univ. Prof. Irene Lang, MD

Zespół Polanda – co to jest, jakie są przyczyny i objawy, jak diagnozować i leczyć?

W Europie około 30 milionów ludzi cierpi na jedną  z  6 000 znanych chorób rzadkich. 

80% chorób rzadkich jest uwarunkowanych genetycznie. Pozostałe 20% jest wywołanych przez zakażenia (bakteryjne lub wirusowe), alergie i czynniki środowiskowe.

50% pacjentów z chorobą rzadką stanowią dzieci.

Unia Europejska Poniżej 230 000 pacjentów na rok lub 5 na 10 000 mieszkańcówStany ZjednoczonePoniżej 200 000 pacjentów na rok lub 7,5 na 10 000 mieszkańcówJaponiaPoniżej 50 000 pacjentów na rok lub 4 na 10 000 mieszkańcówaustraliaPoniżej 2 000 pacjentów na rok lub 1 na 10 000 mieszkańcówZespół Polanda – co to jest, jakie są przyczyny i objawy, jak diagnozować i leczyć?

Dr. Rainer Riedl | Chairman of Debra Austria

Niemal wszystkie zaburzenia genetyczne są chorobami rzadkimi, jednak nie wszystkie choroby rzadkie są wywołane czynnikami genetycznymi. Do chorób rzadkich należą między innymi niektóre bardzo rzadkie choroby zakaźne, rzadkie postaci zaburzeń autoimmunologicznych, a nawet rzadkie odmiany raka.

Większość przyczyn chorób rzadkich nie została jeszcze wyjaśniona.

W wielu tego typu schorzeniach pierwsze objawy występują krótko po urodzeniu lub we wczesnym dzieciństwie. W ponad 50% przypadków pierwsze objawy pojawiają się u osób dorosłych.

  • Ponad połowa chorób tego typu występuje u dzieci; niemal wszystkie są wywołane przez czynniki genetyczne
  • Informacje na temat wielu chorób rzadkich są szczątkowe; liczba specjalistów zajmujących się nimi jest bardzo ograniczona
  • Droga do prawidłowego rozpoznania jest trudna i często mijają lata zanim zostanie ono ustalone
  • W przypadku większości chorób rzadkich (ponad 95%) nie dysponujemy obecnie specjalnymi metodami leczenia 

26%Około 26% pacjentów umiera przed osiągnięciem piątego roku życia.37%U około 37% pacjentów przewidywana długość życia jest krótsza, w zależności od stopnia nasilenia choroby.37%W przypadku zaledwie około 37% pacjentów przewidywana jest normalna długość życiaZespół Polanda – co to jest, jakie są przyczyny i objawy, jak diagnozować i leczyć?

Warto wiedzieć: od 2008 roku 28 lutego obchodzony jest jako Dzień Chorób Rzadkich.

Pacjenci mają trudności z zaakceptowaniem swojego cierpienia, uzyskaniem kompetentnej opieki medycznej, a nawet opieki socjalnej. Trudności te są głównie związane z diagnostyką, dostępnością istotnych informacji i poszukiwaniem ekspertów specjalizujących się w danej dziedzinie.

Długotrwały proces diagnostyczny

Ponad 6 000 znanych chorób rzadkich> 6 000Częstotliwość występowania indywidualnych przypadków chorób rzadkich jest stosunkowo niewielka, jednak ich obraz jest bardzo zróżnicowany.

Objawy chorób rzadkich mogą charakteryzować się zdecydowanie różnym stopniem nasilenia, a przebieg choroby może również być odmienny. Co istotne, schorzenia te dotykają kilku narządów równocześnie. Większość chorób rzadkich należy zatem do grupy zaburzeń wielonarządowych.

Wielu chorób rzadkich nie udało się poznać w stopniu umożliwiającym ich jednoznaczne rozpoznanie we wczesnym stadium. Ustalenie wiarygodnej diagnozy w tym przypadku nie trwa tygodnie czy miesiące; w niektórych przypadkach pacjenci muszą na nią czekać kilkanaście lat.

Z powodu nieprawidłowej interpretacji objawów, stosunkowo często sugerowanych jest kolejno kilka błędnych rozpoznań.

Priv.Doz. Dr. Stefan Seidel

‘W przypadku narkolepsji czas od wystąpienia objawów do rozpoznania może wynosić 5 lub nawet 10 lat. Najdłuższy znany mi okres diagnozowania pacjenta z tym schorzeniem wynosił 40 lat.’

Dr. Rainer Riedl Chairman of DEBRA Austria

‘W przypadku mojej córki, która cierpi na pęcherzowe oddzielanie się naskórka, ustalenie rozpoznania klinicznego zajęło kilka lat, a dokładnej diagnozy – 14 lat.’

Wielu członków rodziny, a zwłaszcza znajomych, nie ma wyobrażenia o tym, czym jest choroba rzadka oraz w jaki sposób się rozwija.

Postępowanie z osobą chorą oraz sposób udzielania jej pomocy w życiu codziennym stanowi szczególne wyzwanie.

Bardzo ważnym źródłem wsparcia dla pacjentów są zatem specjaliści, którzy mogą udzielić pacjentom informacji o przebiegu choroby oraz opcjach terapeutycznych.

Los pacjentów często zależy od pomocy niewielkiej liczby specjalistów. W wielu przypadkach dostęp do specjalisty jest utrudniony ze względu na odległość; w innych, pacjent może nie wiedzieć, jaki specjalista lub specjalistyczny ośrodek może udzielić mu pomocy, bądź mieć problem z jego odnalezieniem.

Organizacje pacjentów oraz grupy samopomocy w znaczący sposób ułatwiają wymianę doświadczeń pomiędzy pacjentami. Niektórzy z nich potrzebują intensywnej wymiany doświadczeń z innymi chorymi, podczas gdy niektórym zależy na ściślejszej współpracy z lekarzem. Organizacje te zapewniają wsparcie społeczności pacjentów z chorobami rzadkimi, a jednocześnie szanują prywatność chorych

Zespół Polanda – co to jest, jakie są przyczyny i objawy, jak diagnozować i leczyć?Univ. Prof. Irene Lang, MD

‘Organizacje pacjentów zajmujące się chorobami rzadkimi odgrywają istotną rolę w życiu pacjentów, którzy mogą podzielić się wiedzą oraz informacjami na temat swoich, często wspólnych, celów, lęków i terapii.’

Osoby zmagające się z chorobami rzadkimi często mają do dyspozycji niezadowalające opcje terapeutyczne lub niezatwierdzone metody leczenia.

W wielu przypadkach odpowiednie działania pielęgnacyjne mogą poprawić jakość życia pacjenta oraz wydłużyć przewidywany okres życia. Jednak w leczeniu niektórych chorób dokonano już imponujących postępów.

Dowodzi to zasadności badań naukowych; należy inwestować energię i środki w ukierunkowane badania nad chorobami rzadkimi.

W PRZYPADKU 95% CHORÓB RZADKICH NIE JEST DOSTĘPNA ŻADNA TERAPIA Co ważne, pacjenci cierpiący na choroby rzadkie muszą mieć dostęp do leczenia. Dość często muszą oni radzić sobie ze znacznymi utrudnieniami natury biurokratycznej, takimi jak samodzielne ponoszenie kosztów leczenia, wynikającymi z niejednoznacznego podziału kompetencji i jurysdykcji.

Opracowanie pomysłów i sposobów postępowania dotyczących chorób rzadkich wymaga międzynarodowej współpracy. Jedynie połączenie posiadanej wiedzy umożliwi wyznaczenie zakresu działania i wdrożenie trwałych rozwiązań.

W jaki sposób Unia Europejska radzi sobie z CHOROBAMI RZADKIMI?

Unijne rozporządzenie w sprawie leków stosowanych w terapii chorób rzadkich weszło w życie 22 stycznia 2000 r. Jego celem było wspieranie działań badawczo-rozwojowych oraz rozprowadzanie produktów leczniczych stosowanych w terapii chorób rzadkich. 

Wzrastająca liczba leków sierocych (opracowanych w celu leczenia chorób rzadkich) potwierdza, że firmy takie jak AOP Orphan aktywnie i coraz intensywniej koncentrują się na problematyce chorób rzadkich. Leki sieroce stanowią około 20% produktów leczniczych dopuszczanych rocznie do obrotu w Unii Europejskiej.

Zespół Polanda – co to jest, jakie są przyczyny i objawy, jak diagnozować i leczyć?

Dzielenie się wiedzą na temat charakterystycznego obrazu chorób rzadkich w ramach sieci wyspecjalizowanych ośrodków ma kluczowe znaczenie. Umożliwiłoby to również szybsze i skuteczniejsze działania badawczo-rozwojowe w zakresie opracowywania nowych terapii.

You might be interested:  Plastry nikotynowe na rzucanie palenia – działanie, efekty, cena

Zespół Polanda

Inne wrodzone wady rozwojowe układu mięśniowo-szkieletowego

ICD-10Q79.8 Klatka piersiowa kobiety z zespołem Polanda Mammogram pacjentki z zespołem Polanda wykazujący brak mięśnia piersiowego większego i nieprawidłową architekturę gruczołu piersiowego po lewej stronie w porównaniu z prawidłową prawą stroną[1]

Zespół Polanda (anomalia Polanda, ang. Poland syndrome) – rzadki zespół wad wrodzonych, na który składają się jednostronna hipoplazja lub aplazja mięśni klatki piersiowej i brodawki sutkowej, krótkopalczastość i zrosty palców (syndaktylia) po tej samej stronie.

Objawy i przebieg

Bardzo często jednostronnej hipoplazji klatki piersiowej (która jest objawem wiodącym) towarzyszą:

  • wady przewodu pokarmowego
  • brachydaktylia (krótkie palce)
  • dekstrokardia
  • przepuklina przeponowa
  • wady kości ramiennej
  • wady dróg żółciowych
  • oligodaktylia (brak niektórych palców)
  • wady kości promieniowej
  • mikromelia
  • syndaktylia
  • wady żeber
  • wady kości łokciowej
  • agenezja nerki[2].

Etiologia

Przyczyna zespołu nie jest znana. Wydaje się, że wada ma charakter dysrupcji i polega na zaburzeniu przepływu przez tętnicę podobojczykową około 46. dnia życia płodowego[3].

Historia

Zespół został opisany po raz pierwszy przez chirurga Alfreda Polanda po przeprowadzeniu autopsji zmarłego skazańca, George′a Elta w 1841 roku[4]. Termin „zespół Polanda” został użyty po raz pierwszy ponad sto lat później przez Patricka Wensleya Clarksona.

Przypisy

  1. ↑ Salhab M, Al Sarakbi W, Perry N, Mokbel K. Pneumothorax after a clinical breast fine-needle aspiration of a lump in a patient with Poland's syndrome. „International Seminars in Surgical Oncology”. 2. 14, 2005. DOI: 10.1186/1477-7800-2-14. PMID: 16111483. 

Wiotkość stawów. Jakie są objawy i jak ją leczyć?

Wiotkość stawów jest schorzeniem, które polega na zwiększonym zakresie ruchu w stawach. Zwana jest również hipermobilnością lub zespołem nadmiernej ruchomości stawów czy też elastopatią. Jak się leczy wiotkość stawów i kto najczęściej na nią cierpi?

Wiotkość stawów-kogo najczęściej dotyczy?

Jak wynika ze statystyk, schorzenie to najczęściej dotyka Azjatów i Afrykańczyków. O wiele rzadziej problem dotyczy populacji zachodniej.

Oprócz tego wiotkość stawów zdecydowanie częściej występuje u płci żeńskiej w tym dorosłych kobiet, młodzieży i dzieci.

Ta ostatnia grupa może doświadczać tego typu problemów ze stawami ze względu na niewykształconą w stu procentach tkankę łączną i przez to bardziej elastyczną strukturę całego układu ruchu.

Wiotkość stawów – choroba genetyczna

Nadmierna wiotkość stawów jest dysfunkcją, która ma podłoże genetyczne. Nadmierna wiotkość stawów o podłożu genetycznym nazywana jest zespołem Ehlers-Danlosa. Choroba ta jest grupą zaburzeń w syntezie lub budowie tkanki łącznej i charakteryzuje się hipermobilnością stawów, a także delikatną i hiperelastyczną skórą i tkankami.

Jako przyczyny genetycznej wiotkości stawów wskazuje się mutacje w genach odpowiedzialnych za budowę i produkcję kolagenu. Choroba ta przenoszona jest z rodzica na dziecko. Bardzo rzadko występować może mutacja de novo, która oznacza, że wrodzona wiotkość stawów występuje tylko dziecka, rodzice są zdrowi.

Na zespół Ehlersa-Danlosa choruje 1:2 500 – 1:10 000 osób. 

Aby zdiagnozować wiotkość stawów o podłożu genetycznym, konieczne są badania DNA. Przeprowadzany jest też wywiad rodzinny oraz obserwowane są objawy.

Zespół Ehlersa-Danlosa to choroba nieuleczalna – nie ma możliwości zahamowania wiotkości stawów. Leczenie odbywa się objawowo i ma podwyższyć jakość życia chorego.

W jego trakcie stosuje się leki przeciwzapalne, przeciwbólowe, zabieg ortopedyczne, a niekiedy zabiegi chirurgiczne przeciwdziałające powikłaniom np. pęknięciu ściany jelita. 

Wiotkość stawów: przyczyny

Wrodzona wiotkość stawów nie wynika tylko z genetyki. Jako podłoże tego schorzenia wskazuje się też nieprawidłowości w produkcji kolagenu a dokładnie zbyt mała ilość włókien w jego składzie. Tak zbudowana tkanka jest mniej odporna na rozciąganie i przez to słabsza.

Oprócz różnych przyczyn występowania wiotkości stawów występują także różne rodzaje tego zaburzenia. Wyróżnia się: patologiczną hipermobiloność miejscową pod postacią pierwotną lub wtórną, patologiczną hipermobilność uogólnioną oraz hipermobilność konstytucjonalną.

Wiotkość stawów: objawy

Hipermobilność stawów to schorzenie objawiające się przede wszystkim poprzez narząd ruchu. Charakterystyczne jest wykonywanie ruchów o tak zwanym zwiększonym zakresie ze względu na wiotkość występującą w więzadłach i torebkach stawowych. Jak to dokładnie wygląda?

Jednym z najczęstszych objawów wiotkości stawów są:

  • Wykonywanie skłonu w przód i ułożenie przed sobą całych dłoni na podłodze.
  • Możliwość założenia obydwu dłoni, jedna na drugą na plecach.
  • Przyciągnięcie kciuka dłoni do przedramienia.
  • Przeprost w stawie łokciowym i kolanowym.

Biorąc pod uwagę powyższe objawy, mogłoby się wydawać, że przypadłość ta nie uprzykrza zbytnio życia. Niestety towarzyszą jej również dolegliwości bólowe, zazwyczaj w okolicach stawów, a nawet obrzęki kończyn dolnych.

Uogólniona wiotkość stawów prowadzi także do niewłaściwej postawy ciała, wady stóp i wielu innych nieprawidłowości związanych z narządem ruchu.

Osoby cierpiące na hipermobilność mogą o wiele częściej doświadczać różnego rodzaju kontuzji, chociażby podczas uprawiania sportu. Zdarza się, że mają kłopoty z utrzymaniem jednej pozycji przez dłuższy czas, dlatego nadmiernie się poruszają i wiercą.

Proste czynności takie jak chodzenie czy bieganie również są utrudnione, ze względu na pogorszoną koordynację ruchową.

Jak zdiagnozować uogólnioną wiotkość stawów?

Pierwszym krokiem w diagnozie nadmiernej wiotkości stawów jest przeprowadzenie wywiadu lekarskiego. Kolejny etap to zbadanie wszystkich stawów oraz ocena ruchomości. Lekarz powinien ocenić, czy jest ona fizjologiczna, czy nadmierna.

W czasie badania, testuje się staw łokciowy, śródręczno-paliczkowy kciuka, stawy międzypaliczkowe palców oraz ruchomość kręgosłupa podczas skłonu w przód. Oprócz tego lekarz powinien ocenić siłę mięśni i ich napięcie.

Rekomendowane jest również przeprowadzenie podstawowych badań laboratoryjnych: morfologii krwi, czynnika OB., czynnika reumatoidalnego, immunoglobuliny. Jeśli zachodzi podejrzenie, że choroba może mieć podłoże genetyczne, to zaleca się rozszerzenie diagnostyki o badania DNA.

Przy diagnozowaniu tego schorzenia można zastosować dwie skale: skala Beightona oraz kryteria Sachse’go.

Przy zastosowaniu skali Beightona ocenia się, czy pacjent jest w stanie wykonać:

  • przeprost w stawie łokciowym > 10°,
  • bierne przyciągnięcie kciuka do przedramienia,
  • przeprost w stawach MCP > 90°,
  • przeprost w stawie kolanowym >10°,
  • położenie dłoni płasko na podłodze podczas skłonu w przód przy wyprostowanych kolanach.

Za każdą wykonaną czynność pacjent otrzymuje punkt. Uzyskanie 4. lub więcej punktów na 9 oznacza nadmierną ruchomość stawów.

Wiotkość stawów: leczenie

Hipermobilność ma podłoże genetyczne, dlatego leczenie polega na łagodzeniu objawów, czyli ograniczaniu nadmiernej mobilności tkanek oraz wzmocnieniu ich struktury.

Przypadłość ta wiąże się z nieustanną rehabilitacją, która ma na celu stabilizowanie stawów poprzez wzmacnianie struktur mięśniowych. Wiotkość stawów jest chorobą, z którą chory mierzy się przez całe życie. Obecnie nie istnieje skuteczny lek na nią.

W przypadku wystąpienia dolegliwości bólowych można stosować plastry przeciwbólowe Itami, które złagodzą dyskomfort związany z chorobą.

Oprócz rehabilitacji i ćwiczeń, dzieciom zaleca się stosowanie specjalnych wkładek ortopedycznych do butów, które mają na celu zapobiegać wadom postawy stóp i kolan. Ważna jest także odpowiednia dieta, wspomagająca stawy. Powinna być ona bogata w witaminy D, E i C i zapewniać właściwe nawodnienie. W przypadku osób z nadwagą, dieta powinna się również skupić na zrzuceniu masy ciała. 

You might be interested:  Ankyloza – co to jest, jakie daje objawy i jak leczyć?

Wiotkość stawów a sport – czy aktywność fizyczna jest zalecana?

Zależność na linii wiotkość stawów, a sport jest bardzo duża. Jednym z ważniejszych elementów w leczeniu uogólnionej wiotkości stawów jest odpowiednia fizjoterapia. Jej celem jest przygotowanie układu kostno-mięśniowego do pojawiania się zmian degeneracyjnych.

Wykonywane ćwiczenia powinny być dobrane tak, aby pozwoliły osobie chorej na jak najdłuższe zachowanie sprawności fizycznej. Rekomenduje się, aby chory wykonywał ćwiczenia wzmacniające siłę mięśniową zwłaszcza mięśni i tkanek posturalnych oraz stawów obwodowych. Ćwiczyć należy również równowagę mięśniową oraz stosować tzw.

terapię propriocepcji, czyli czucia głębokiego oraz kontroli ruchów. Rekomendowane sporty dla osób z nadmierną wiotkością mięśni to pływanie oraz jazda na rowerze. Na sali gimnastycznej można wykonywać ćwiczenia z użyciem piłki lekarskiej lub taśm, czyli wszelkiego rodzaju aktywności wzmacniające i koordynacyjne.

Pomocne są także masaże relaksacyjne oraz okłady, które redukują dolegliwości bólowe. Unikać należy natomiast sportów nastawionych na rozciągnie – one pogłębiają wiotkość stawów.  

lek. Michał Dąbrowski

Miesiączki i zespół napięcia przedmiesiączkowego (PMS)

Miesiączki lub menstruacje to regularne krwawienia, których doświadcza kobieta, występujące zazwyczaj raz w miesiącu i trwające 3–7 dni. Zespół napięcia przedmiesiączkowego jest stosowany do opisania objawów, które czasami są irytujące i nieprzyjemne, których kobieta może doświadczyć w dniach prowadzących do jej miesiączki.

Co wiedzieć na temat cyklu miesięcznego

Bolesne miesiączki

Miesiączki mogą czasami być bolesne i większość kobiet w którymś momencie doświadczy „bóli miesiączkowych”. Niektóre kobiety mają bardzo bolesne miesiączki (zwane bólami menstruacyjnymi), które mogą wiązać się z odczuwaniem znacznego dyskomfortu przez kilka dni w każdym cyklu miesięcznym.

Bóle miesiączkowe można leczyć powszechnie dostępnymi lekami przeciwbólowymi, ale w przypadku, gdy są one bardzo bolesne, najlepiej jest skontaktować się ze swoim lekarzem.

Obfite miesiączki

Obfite miesiączki mogą być spowodowane wieloma czynnikami, włącznie z brakiem równowagi hormonalnej, wkładką wewnątrzmaciczną (IUD) lub włókniakami; choć w przypadku wielu kobiet ich przyczyna może być nieznana.

Obfite miesiączki niekoniecznie wiążą się z bolesnymi miesiączkami. Jednakże, jeśli cierpisz z powodu obfitych, bardzo bolesnych miesiączek i powstrzymują Cię one przed wykonywaniem różnych czynności przez kilka dni w miesiącu, warto skontaktować się ze swoim lekarzem, by porozmawiać o sposobach leczenia bólu i obfitego krwawienia.

Zalecamy kontakt z lekarzem w przypadku częstych obfitych miesiączek, po to, by zapewnić, że nie występują u Ciebie problemy z niedokrwistością (niedoborem żelaza, co może sprawić, że będziesz odczuwać zmęczenie i omdlewać).

Jest wiele dostępnych sposobów leczenia w zależności od przyczyny obfitych krwawień. Jeśli są one spowodowane brakiem równowagi hormonalnej, istnieje wiele leków, które mogą być Ci przepisane w celu jej skorygowania. W przypadku innych przyczyn dostępne są również alternatywne sposoby leczenia.

Brakujące miesiączki

Niektóre kobiety odkrywają, że po tym, jak przez kilka lat doświadczają całkowicie regularnych cykli, przez dłuższy czas mogą nie mieć ich w ogóle. Pierwszą rzeczą, jaką należy zrobić w takiej sytuacji, jest wykluczenie ciąży poprzez wykonanie domowego testu ciążowego.

Medycznym terminem określającym brakujące miesiączki przez okres dłuższy niż 6 miesięcy jest „amenorrhoea”.

Jest wiele przyczyn tego, dlaczego Twoje miesiączki mogą nagle zaniknąć, włącznie z bardzo szybkim przyrostem lub utratą masy ciała, nadmiernymi ćwiczeniami i stresem.

Jeśli zauważyłaś u siebie uderzenia gorąca i zmniejszone zainteresowanie seksem, być może masz pierwsze oznaki menopauzy (perimenopauzy).

Bez względu na objawy skontaktuj się z lekarzem, gdy regularność Twoich miesiączek zmieni się lub gdy one zanikną.

Czym jest zespół napięcia przedmiesiączkowego (PMS)?

Czym jest PMS?

Zespół napięcia przedmiesiączkowego (PMS) jest zwany również PMT i jest terminem stosowanym w celu opisania szerokiej gamy objawów, które pojawiają się u wielu kobiet w trakcie drugiej połowy cyklu miesięcznego.

PMS obejmuje cały szereg objawów i szacuje się, że nawet do 75% kobiet doświadcza jednego lub więcej z nich co miesiąc. Mogą one obejmować

  • tkliwość piersi
  • depresję
  • niepokój
  • ból głowy
  • zmęczenie
  • rozdrażnienie i agresję
  • wzdęcia brzucha
  • zachcianki kulinarne

Objawy PMS są najczęściej odczuwane przez kobiety w wieku 20–30 lat, choć wszystkie kobiety, u których występuje miesiączka są podatne na PMS. Dla większości kobiet objawy te powodują jedynie łagodny do umiarkowanego dyskomfort lub trudności, ale w niektórych przypadkach PMS może mieć ciężką postać. Nazywa się to przedmiesiączkowymi zaburzeniami dysforycznymi (PMDD).

Co powoduje PMS?

PMS jest prawdopodobnie odpowiedzią Twojego ciała na zmieniające się poziomy hormonów związane z Twoim cyklem miesięcznym, choć nikt tak naprawdę nie zna jego rzeczywistej przyczyny. Wierzy się również, że zmiany chemiczne w mózgu mogą wiązać się z PMS oraz że dieta może mieć również na niego wpływ (szczególnie słone pożywienie i napoje zawierające kofeinę).

Skąd mam wiedzieć, że mam PMS?

Są różne sposoby diagnozowania PMS, ale nie ma decydującego badania z nim związanego. Istnieją również inne problemy medyczne o podobnych objawach do PMS, więc jeśli jesteś zaniepokojona, powinnaś skontaktować się ze swoim lekarzem.

W celu zapewnienia pomocy w zakresie zdiagnozowania PMS warto jest prowadzić dziennik przez 3 lub 4 miesiące, w którym będziesz zapisywać wszelkie fizyczne i psychiczne objawy PMS, które masz w momencie ich wystąpienia, razem z określeniem dni, w których doszło do krwawienia. Użytecznym jest odnotowanie tego, jak się czujesz każdego dnia. Po 3 lub 4 miesiącach będziesz prawdopodobnie w stanie rozpoznać schemat objawów. Pomimo, że może się on różnić w zależności od cyklu, kobiety z PMS mają tendencję do zauważania, że ich objawy zanikają bardzo szybko w momencie rzeczywistego rozpoczęcia miesiączki. Innym schematem, który może pomóc Twojemu lekarzowi w zdiagnozowaniu PMS jest informacja o tym, czy w trakcie cyklu miesięcznego możesz wyróżnić tydzień, w którym nie są obecne u Ciebie żadne z tych objawów.

Co mogę zrobić, żeby załagodzić te objawy?

Jest wiele opcji umożliwiających złagodzenie twoich objawów PMS, ale znalezienie najlepszej dla siebie metody może wymagać kilku prób i błędów.

You might be interested:  Wulwodynia – przyczyny, objawy, rozpoznanie, leczenie

Niektóre z najprostszych kwestii, co do których wykazano, że są pomocne, to zapewnienie picie dużej ilości wody dużej ilości wody i stosowanie dobrze zbilansowanej diety.

Dobrym pomysłem jest spożywanie dużych ilości świeżych owoców i warzyw oraz zmniejszenie ilości soli, cukru i żywności przetworzonej. Wiele kobiet zauważa, że unikanie kofeiny (obecnej w herbacie, kawie i coli) oraz alkoholu w trakcie PMS może zredukować jego objawy.

Sugeruje się, że zażywanie suplementów witaminy B6 oraz oleju z wiesiołka jest jednym z możliwych sposobów redukowania objawów PMS.

Regularne ćwiczenia mogą również pomóc, głównie dlatego, że redukują stres i napięcie oraz poprawiają nastrój. Jeśli doświadczasz PMS, możesz zauważyć, że spacerowanie, pływanie lub bieganie zmniejsza objawy miesiączki — spróbuj powyższych sposobów przez 30 minut 3 razy w tygodniu.

Jeśli te proste zmiany w stylu życia nie pomagają radzić sobie z PMS, powinnaś skontaktować się ze swoim lekarzem w celu uzyskania dalszej porady.

Niepokój, który nie opuszcza. Jak rozpoznać osobę cierpiącą na zaburzenia lękowe?

Cheryl Chong pracuje jako executive coach. Pomaga m.in. radzić sobie z rozpadem związku. Podczas swojej pracy wielokrotnie zetknęła się z osobami, u których rozpoznała objawy zespołu lęku uogólnionego. Były to tak wysokofunkcjonujące jednostki, że dopiero dłuższa obserwacja pozwoliła jej postawić diagnozę.

  • Oznaki zaburzeń lękowych uogólnionych są trudne do rozpoznania
  • Wysokofunkcjonujące osoby z zespołem lęku uogólnionego potrafią świetnie maskować swoje objawy
  • Często nawet sami chorzy nie zdają sobie sprawy z tego, że odczuwany przez nich ciągły niepokój to oznaka choroby

Lęk jest emocją bardzo potrzebną człowiekowi. Pozwala ostrzec go przed zagrożeniami. Wystrzał adrenaliny, który powoduje, towarzyszące mu objawy, jak szybsze bicie serca czy pocenie się dłoni – to wszystko niegdyś dawało człowiekowi szansę, by w obliczu niebezpieczeństwa, mógł prawidłowo zareagować (np. uciec).

W dzisiejszych czasach człowiek styka się jednak z mniejszą liczbą zagrożeń typu niespodziewane spotkanie z dzikim zwierzęciem. Mimo to wytworzona w procesie ewolucji emocja, która miała nas chronić, nie zniknęła wraz ze zmianą warunków, w jakich żyjemy.

Lęk wciąż nam towarzyszy, jednak zamiast pomagać, często przeszkadza nam w codziennym funkcjonowaniu. Pojawia się, gdy szykujemy się do ważnego wystąpienia w pracy, wybieramy się na pierwszą randkę lub mamy poznać kogoś ważnego. W niewielkich dawkach bywa motywujący.

Jednak w nadmiarze może zatruć nam życie.

Zobacz też: Budzisz się w nocy i nie możesz się ruszyć? Oto przyczyna

Lęk, który nie odpuszcza

– Zaburzenia lękowe to spektrum objawów, które czasem trudno rozpoznać – mówi w rozmowie z amerykańskim BI Cheryl Chong.

W swojej pracy coacha spotkała wiele osób, które zmagały się z lękiem, a po których na pierwszy rzut oka nie było widać, że cokolwiek je gnębi. Nazywa je wysokofunkcjonującymi jednostkami z zaburzeniem lękowym uogólnionym.

– Najdziwniejsze w przypadku takich wysokofunkcjonujących osób jest to, że one bardzo często z własnej woli same doprowadzają do tego, by znaleźć się w sytuacjach, które powodują w nich lęk. Zazwyczaj ludzie z zespołem lęku uogólnionego są paraliżowane przez strach i nie są w stanie nic zrobić. Wysokofunkcjonujący wręcz odwrotnie – opowiada Cheryl Chong.

Objawy zaburzeń lękowych

Zaburzenia lękowe mogą być bardzo niebezpieczne, jeśli nie są leczone. Utrudniają życie, ich fizyczne objawy są bardzo nieprzyjemne, po dłuższym okresie mogą doprowadzić do rozwoju innych chorób, np. depresji.

Problem w tym, że wiele wysokofunkcjonujących osób nie zdaje sobie sprawy z tego, że są chore. Towarzyszy im nieprzyjemne uczucie niepokoju, ale nie diagnozują tego jako zaburzenia, ponieważ to uczucie prowadzi ich do działania, niektórzy nawet twierdzą, że ich motywuje.

Jeszcze trudniej rozpoznać chorego komuś innemu. To dlatego, że osoby wysokofunkcjonujące pozornie wydają się bardzo spokojne, najczęściej nikt nie powiedziałby o nich, że mogą mieć jakikolwiek problem.

– Najczęściej to świetnie ubrane, spokojne i ciche, uśmiechające się osoby. Nikt nie uwierzyłby, gdyby powiedziały o tym, że bez przerwy dręczy je lęk – podkreśla Chong.

Takie osoby mają do perfekcji opanowane metody maskowania swojego lęku. Nieprzypadkowo.

Cheryl Chong zaznacza, że większość takich jednostek to ludzie, którzy nie mogą pozwolić sobie na okazanie swoich emocji.

To często liderzy, prezesowie wielkich firm, właściciele wielkich biznesów i inne postaci piastujące najwyższe stanowiska. Takie, które chcą i muszą być postrzegane jako perfekcyjne.

Oto kilka objawów, po których można rozpoznać wysokofunkcjonującą osobę z zaburzeniami lękowymi:

  • Uczucie ciągłego zaniepokojenia, które próbujemy maskować pozornym spokojem
  • Uparte trwanie przy każdej rzeczy, która powoduje w nas lęk, w tym w toksycznych związkach
  • Dostosowywanie swojego zachowania do tego, czego oczekują od nas inni, chęć bycia lubianym przez wszystkich
  • Prokrastynacja – unikanie rozpoczynania wykonywania zadań z lęku przed porażką
  • Obawianie się wszystkiego, co może się wydarzyć
  • Nadmierne analizowanie wszystkiego

Moment, w którym przestajemy udawać, że się nie boimy

Większość wysokofunkcjonujących osób z zaburzeniami lękowymi doświadcza w pewnym momencie czegoś, co stanowi dla nich traumę. Zdaniem Chong zazwyczaj jest to rozpad związku.

Powoduje on, że nawet największy perfekcjonista zaczyna przyznawać się do swoich problemów oraz szukać pomocy.

Z doświadczenia Chong wynika, że kiedy uda się takiej osobie przyznać przed samą sobą do choroby, często okazuje się, że zerwanie, które tak bardzo ją załamało, wcale nie jest już dla niej tak bolesne.

– Rozstanie było katalizatorem, a tym, z czym tak naprawdę musi sobie poradzić taka osoba, jest ona sama, a nie były partner czy partnerka – twierdzi Chong.

Najważniejsze w leczeniu zaburzeń lękowych jest przyznanie się do tego, że odczuwa się lęk i że to nie jest nic złego.

– Masz lęki, nie jesteś lękiem – często powtarzam to moim klientom. Osoby wysokofunkcjonujące mają tę przewagę, że strach ich nie paraliżuje, nie muszą więc pracować nad tym, by pokonywać go, aby cokolwiek móc zrobić.

Dla nich najistotniejsze jest to, by w ogóle zaakceptowały swój problem. Muszą nauczyć się, że mogą być sobą i jednocześnie dalej rozwijać swoją wspaniałą karierę tak, jak robiły to wcześniej – podkreśla Cheryl Chong.

WARTO WIEDZIEĆ:

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *