Złamana noga – objawy, pierwsza pomoc, rehabilitacja i sposoby leczenia

Przytrzaśnięty, uderzony lub zbity palec dziecka to zawsze duży ból i gwałtowny, rozpaczliwy płacz. Dowiedz się, co zrobić przy stłuczeniu ręki lub nogi.

Dzieci często narażone są na rozmaite urazy, do których może dojść nagle podczas zwykłej zabawy. Sprawdź objawy zbitego palca oraz domowe sposoby na stłuczenia rąk oraz nóg.

Dziecięca ciekawość świata, połączona z nieświadomością wielu zagrożeń oraz nieposkromioną ruchliwością, bardzo często prowadzi do rozmaitych wypadków, które kończą się płaczem i urazami.

Uśmierzenie bólu, zdiagnozowanie rodzaju kontuzji oraz zastosowanie odpowiedniego leczenia to umiejętności, jakie powinien posiadać każdy rodzic oraz osoba opiekująca się dziećmi.

Podpowiemy Ci, jak rozpoznać stłuczenie oraz co zrobić, jeśli dziecko zbije sobie palec u ręki lub nogi.

Zbity palec u ręki lub nogi – jak rozpoznać stłuczenie?

Stłuczenie jest urazem wewnętrznym i polega na uszkodzeniu tkanek miękkich, stawów okołotkankowych i okostnej bez przerywania skóry. Po stłuczeniu uszkodzone są również drobne naczynia krwionośne, czego efektem są siniaki.

Stłuczenie palca wywołuje dotkliwy ból u dziecka, ponieważ kości i stawy u maluchów są bardzo delikatne oraz silnie unerwione. W efekcie każdy, nawet najdrobniejszy uraz powoduje ból oraz krzyk i płacz dziecka. Musisz umieć ocenić, czy to zwykłe stłuczenie, czy może palec jest zwichnięty lub złamany.

Zbity palec objawia się przede wszystkim:

  • obrzękiem,
  • powstaniem siniaka w miejscu stłuczenia,
  • ostrym bólem,
  • nadwrażliwością na dotyk,
  • ograniczeniem ruchu lub całkowitą niemożnością poruszania palcem.

Jeśli więc skóra dłoni bądź nogi nie została uszkodzona, ale ucierpiały głębiej położone tkanki podskórne, a także mięśnie i stawy, oznacza to najczęściej, że palec jest stłuczony.

Powinieneś też wiedzieć, że w przypadku zwichnięcia palca odczuwalny jest silny ból, a dziecko nie może poruszyć palcem. Staw jest też wyraźnie obrzęknięty.

Jeśli po przyłożeniu zimnego okładu dziecko wciąż płacze i skarży się na silny ból, a palec jest spuchnięty, zaczerwieniony i ciepły, a nawet ustawiony w nienaturalny sposób, to mogło dojść do złamania.

Zarówno w przypadku zwichnięcia, jak i złamania konieczna jest pomoc lekarza.

Pierwsza pomoc przy stłuczeniu palca

Nie wiesz, co zrobić w przypadku zbitego palca? Pierwszym działaniem, jakie powinieneś wykonać w przypadku stłuczenia, jest przyłożenie zimnego okładu. Możesz wykonać go z czystej wody lub wody zmieszanej z octem.

Jeśli możesz przyłożyć lód, to zawiń go w czystą tkaninę. Bardzo przydatne są kompresy żelowe, które można przechowywać w lodówce i wygodnie używać w miarę potrzeb, które w przypadku posiadania małych dzieci pojawiają się niestety dość często.

Proces gojenia się zbitego palca trwa zazwyczaj kilka dni, podczas których siniak będzie stopniowo zmieniał swój kolor. Możesz stosować specjalne żele chłodzące, posiadające również działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe. Pomocne mogą okazać się naturalne maści z arniki lub kasztanowca, które zmniejszają obrzęk oraz przyspieszają wchłanianie siniaków.

Domowe sposoby na zbity palec i inne stłuczenia

Oprócz przyłożenia lodu, możesz zastosować także rozmaite domowe sposoby na zbity palec, takie jak:

  • kompres z liści kapusty – oddziel liście i uderzaj w nie tłuczkiem do mięsa, aby puściły sok. Przyłóż je do stłuczonego miejsca, zawiń bandażem i zostaw na całą noc;
  • kompres nasączony roztworem sody – wymieszaj pół szklanki wody z jedną łyżeczką sody oczyszczonej, nasącz gazę i przyłóż do zbitego palca na około 15 minut;
  • kompres z oliwy i czosnku – przeciśnij kilka ząbków czosnku przez praskę, zmieszaj z 2 łyżkami oliwy, nałóż na zbity palec i przykryj gazą.

Jeśli domowe sposoby nie przyniosą poprawy stanu zdrowia Twojego dziecka, koniecznie wybierz się do lekarza. Pamiętaj, że są to tylko porady niepoparte badaniami naukowymi ani zaawansowaną wiedzą medyczną. Nie mogą więc zastąpić usług medycznych.

Możesz ubezpieczyć dziecko na wypadek skręcenia, zwichnięcia, złamania oraz innych wypadków, jakie mogą mu się zdarzyć w domu, szkole oraz na wycieczkach. Sprawdź, jak możemy Cię wesprzeć, jeśli wykupisz nasze ubezpieczenie NNW dla dziecka.

Tagi: #pomoc #rodzicielstwo #zdrowie dzieci

Złamania – przyczyny, rodzaje, objawy, powikłania, pierwsza pomoc

Jakie są najczęstsze przyczyny złamań i dlaczego są one niebezpieczne?

Ryzyko złamania ręki lub nogi pojawia się choćby w mieszkaniu, gdzie pośliznąć się można na mokrej podłodze, „ruchomym” dywanie czy w łazience podczas wychodzenia z wanny. Odrobina nieuwagi albo potknięcie i tracimy równowagę. Właśnie te nieszczęśliwe upadki są najczęstszą przyczyną złamań.

To może się zdarzyć na ulicy, w pracy, podczas jazdy na rowerze, przy wysiadaniu z autobusu. Do złamań dochodzi również podczas uprawiania sportu, szczególnie gdy nie jesteśmy przyzwyczajeni do wysiłku i nie potrafimy wyczuć momentu, kiedy zbyt mocne obciążenie kości może uszkodzić ich strukturę.

Ryzyko złamań znacznie się zwiększa jeśli wykonujemy niebezpieczne prace np. budowlane, podczas których narażeni jesteśmy nie tylko na złamania, ale i zmiażdżenia.

Szczególną grupą ludzi podatnych na złamania są osoby cierpiące na osteoporozę – chorobę kości. Złamania występują też w powiązaniu z guzami kości i szpiku kostnego.

Jak zbudowane są kości kończyn?

Szkielet człowieka składa się ze szkieletu osiowego, położonego wzdłuż osi ciała i szkieletu kończyn. W skład pierwszego wchodzą: czaszka, kręgosłup, żebra i mostek. Drugi tworzą kości kończyn górnych i dolnych oraz kości pasów (obręczy) barkowego i miednicznego.

Kości szkieletu osiowego umożliwiają zachowanie wyprostowanej postawy, podpierają ciało (m.in. kręgosłup) i osłaniają narządy wewnętrzne. Szkielet kończyn umożliwia poruszanie się i wykonywanie rozmaitych innych skomplikowanych czynności.

Ręka człowieka składa się z kości ramiennej, promieniowej i łokciowej, a w dłoni wyróżniamy kości nadgarstka, śródręcza i palców.

Kości nóg natomiast składają się z kości udowej umiejscowionej nad kolanem, kości strzałkowej, piszczelowej i stępu poniżej kolana. Kości stóp to kości śródstopia i palców.

Kość jest silnie unaczynioną tkanką, w skład której wchodzą min. włókna kolagenowe nadające jej elastyczność oraz związki wapnia, które decydują o twardości. Kości kończyn, tzw. kości długie składają się z trzonu i nasady kości oraz powierzchni stawowej.

Okryte są okostną – błoną łącznotkankową (periosteum), która wytwarza i odkłada nowe warstwy kości. Zewnętrzna, twarda warstwa kości to tzw.

istota zbita, pod nią znajduje się istota gąbczasta, zbudowana z cienkich blaszek kostnych, między którymi umiejscowiony jest czerwony szpik kostny.

Kości każdego człowieka posiadają różną długość; w trakcie całego życia kilkakrotnie ulegają przebudowie i przekształceniom. Dzieje się tak na skutek obciążeń mechanicznych i wymagań najpierw rozwijającego się, a następnie starzejącego się organizmu.

Złamanie i jego rodzaje

Definicja złamań określa je jako częściowe lub całkowite przerwanie ciągłości kości (fractura ossis).

Złamania zwłaszcza kości długich są zawsze bardzo niebezpieczne. Można je podzielić na złamania zupełne – jeśli kość została przerwana w całym obwodzie, na złamania częściowe (tzw. złamanie zielonej gałązki) i złamania wieloodłamowe – jeśli nastąpiło przerwanie kości dzielące ją na więcej niż dwa fragmenty.

Inne rodzaje złamań wyróżnia się na podstawie uszkodzenia skóry. Jeśli jej struktura nie została naruszona, mówimy o złamaniu zamkniętym; kiedy złamana kość przerywa skórę – to złamanie jest otwarte. Jeśli fragmenty kości po złamaniu są wgniecione w siebie, mówimy o złamaniu zaklinowanym.

Złamania zmęczeniowe powstaje w wyniku powtarzających się przeciążeń kończyny; złamanie powiązane z chorobą (zapaleniem, nowotworem) określa się jako patologiczne.

Czasem może dojść do tzw. złamania awulsyjnego, kiedy kość nie tylko ulega całkowitemu przerwaniu, ale też następuje oderwanie jej fragmentu. Tego rodzaju złamania spowodowane są uszkodzeniem występów kostnych. Dochodzi do nich, jeśli mięśnie stają się silniejsze i bardziej wytrzymałe niż ich kostne przyczepy. Złamań awulsyjnych doznają głównie sportowcy.

Objawy złamania

Najczęstszym objawem złamania kości ręki czy nogi jest ból i obrzęk w miejscu złamania. Czasami – pocieszamy się – że to tylko stłuczenie lub nadwerężenie, np. w przypadku złamań zamkniętych, spowodowanych intensywnymi ćwiczeniami.

Jeśli jednak nie możemy ruszyć ręką, zauważamy jej sinienie i szybko powstającą opuchliznę – to powinno skłonić do szukania natychmiastowej pomocy lekarza. Jest to niezbędne zwłaszcza w przypadku odczuwania mrowienia i drętwienia w kończynie oraz zaniku tętna poniżej złamania.

Na złamanie wskazywać może też nienaturalny kształt kończyny, również jej długość (skrócenie) lub widoczne wybrzuszenie.

Pierwsza pomoc i leczenie

Jak pomóc osobie, np. ze złamaną nogą? Przede wszystkim trzeba zdjąć pacjentowi obuwie i starać się nie dopuścić do niedokrwienia. Następnie należy unieruchomić złamaną kończynę i nie narażać chorego na poruszanie. Jeśli doszło do złamania np.

kości udowej czy podudzia, właściwe jest unieruchomienie tej części kończyny czymś sztywnym. Podobnie postępujemy w przypadkach złamań ręki, przy czym kość promieniową najlepiej unieruchomić trójkątną chustą.

You might be interested:  Zespół bólowy miednicy mniejszej – przyczyny, objawy, leczenie

Jeśli podczas złamania doszło do krwawienia, trzeba założyć odpowiedni opatrunek uciskowy.

Medyczna pomoc polega na nastawieniu złamanej kości. Lekarz na podstawie zdjęcia rentgenowskiego, umieszcza kończynę w specjalnej szynie lub zakłada opatrunek gipsowy. Bardzo ważne dla szybkiego gojenia się złamania jest prawidłowe nastawienie kości, gdyż umieszczona w gipsie na kilka tygodni, może się źle zrosnąć lub nie zrosnąć wcale.

Poważne i skomplikowane złamania wymagają leczenia operacyjnego i zastosowania specjalnych narzędzi do złożenia złamanej kości, takich jak śruby, gwoździe i płytki. Dodatkowymi środkami wspomagającymi leczenie są antybiotyki i leki przeciwzakrzepowe.

Zrośnięta kończyna po usunięciu gipsu jeszcze nie jest całkowicie wyleczona. Osłabiona, dużo lżejsza niż zdrowa, wymaga rehabilitacji i ćwiczeń. Często zdarza się, że skutki złamania odczuwalne są jeszcze wiele lat po wyleczeniu.

Powikłania i skutki złamań

Niebezpieczeństwo złamań przejawia się w różnego rodzaju powikłaniach. Najczęstszym występującym skutkiem ubocznym jest wstrząs pourazowy, do którego dochodzi w wyniku utraty dużej ilości krwi.

W przypadku złamania kości udowej można jej stracić nawet kilka litrów. Innym następstwem złamania jest uszkodzenie znajdujących się w pobliżu kości naczyń krwionośnych, nerwów, a nawet mięśni. Występują w związku z tym zaburzenia czucia.

Niejednokrotnie w wyniku złamania dochodzi też do zakażeń, szczególnie podczas złamań otwartych, kiedy głęboka rana umożliwia przenikanie w głąb tkanek bakterii z zewnątrz.

Groźnym skutkiem złamania są zatory tłuszczowe, które zaburzają ukrwienie narządów; kuleczki tłuszczu za złamanej kości poprzez krew mogą wędrować do płuc i mózgu, w rezultacie powodując zawał.

Poważnym powikłaniem w trakcie leczenia jest brak zrastania się kończyny, określany jako tzw. staw rzekomy. Po zdjęciu gipsu natomiast najczęściej dochodzi do osłabienia mięśni. Nie należy wtedy forsować ręki, a w przypadku złamań nóg – biegać lub wykonywać podskoków.

Złamania i osteoporoza

Na złamania kończyn – o czym już wspomnieliśmy – szczególnie podatne są osoby cierpiące na osteoporozę. Choroba ta polega na dużej utracie masy kostnej, co powoduje osłabienie kośćca. Jest związana z powstającym z wiekiem deficytem hormonów i dotyczy z reguły osób, które ukończyły pięćdziesiąty rok życia.

Duży ubytek wapnia, decydującego o twardości kości, zwiększa ich łamliwość. W przypadku osób starszych, miewających zawroty głowy i zaburzenia równowagi, praktycznie każdy upadek grozi złamaniem.

Najczęściej występującym jest złamanie nasady kości udowej i kości przedramienia. Bardzo niebezpieczne i trudne do wyleczenia jest złamanie szyjki kości udowej.

W niektórych przypadkach nigdy nie dochodzi do zrośnięcia kości w tym miejscu i jedynym ratunkiem jest zastąpienie głowy i szyjki kości udowej endoprotezą – tzw. protezą połowiczną.

Wydawać się może, że wyleczenie złamanej kończyny ogranicza się do nastawienia i unieruchomienia jej opatrunkiem gipsowym. Jeśli zrośnie się prawidłowo, to dopiero połowa sukcesu…

Nie zapominajmy, że zrośnięta kość kończyny wymaga szczególnych zabiegów, nie wyłączając leczniczego masażu.

Bardziej skomplikowane przypadki złamań są trudne do wyleczenia i czasem pacjent musi żyć kilka lat z umieszczoną przez lekarza w jego nodze skomplikowaną „konstrukcją” scalającą kość.

Starajmy się więc uważać podczas wysiłków fizycznych i bądźmy ostrożni tam gdzie mogą przydarzyć się upadki. A zdarzyć się mogą nawet we własnym mieszkaniu. Pamiętając zaś o gołoledziach, dbajmy o to, by wychodzić z domu w butach jak najmniej podatnych na poślizg.

Katarzyna Kontusz

Skręcenie kostki, kolana, stopy – leczenie, pierwsza pomoc

Skręcenie to schorzenie, które dotyczy stawu. Najczęstszą przyczyną jest zbyt intensywny wysiłek fizyczny. Udzielając pierwszej pomocy należy unieruchomić staw.

Jakie powikłania może nieść za sobą skręcenie stawu? Leczenie zazwyczaj przebiega w warunkach domowych i można je podzielić na: farmakologiczne i naturalne. Należy pamiętać także o właściwej profilaktyce.

Spis treści

Skręcenie jest najczęstszym obrażeniem dotyczącym stawu. Powstaje wtedy, gdy ruch w nim przekracza zakres fizjologiczny. Uszkodzeniu ulega torebka stawowa, więzadła i chrząstka stawowa, a wewnątrz stawu może wynaczynić się krew tworząc krwiak.

Skręceniu sprzyja zwykle zbyt intensywny wysiłek fizyczny, ale może ono także powstać w wyniku noszenia zbyt wysokich obcasów lub źle dopasowanego obuwia. Do skręcenia dochodzi na skutek złego ustawienia stopy względem podłoża, np. podczas biegu, zeskoku, szybkiego chodu.

Najczęściej skręceniom ulegają nadgarstek, kolano i staw skokowy.

  • Czytaj: Skręcenie stawu skokowego

Skręcenie stawu – jak je rozpoznać?

  • Chory będzie skarżył się na ból w okolicy danego stawu, który będzie się nasilał podczas dotyku oraz próby wykonania ruchu w stawie.
  • Staw może stać się siny, co będzie oznaczało wytworzenie się krwiaka i będzie wymagało jego usunięcia.
  • Staw będzie obrzęknięty, ocieplony, będzie posiadał zniekształcone obrysy.
  • Czasem może pojawić się zwiększenie zakresu ruchów w stawie.

Dowiedz się: Skręcenie – pierwsza pomoc

Zobacz wideo: Skręcenie nogi w kostce – co zrobić?

Skręcenie – pierwsza pomoc

Postępowanie z osobą, która doznała skręcenia:

  1. Pierwsza pomoc na miejscu wypadku polega na unieruchomieniu stawu. Musi ono obejmować wszystkie kości tworzące staw, wykonujemy go według tych samych zasad co w złamaniach.
  2. Zawsze musimy pamiętać, aby ocenić stan ogólny poszkodowanego. Sprawdź podstawowe parametry życiowe takie jak:
  • oddychanie,
  • krążenie,
  • stan przytomności.

        Jeśli chory nie oddycha udrożnij drogi oddechowe według schematu opisanego w artykule Resuscytacja krążeniowo – oddechowa.

  1. Dokonaj szybkiej oceny urazowej – sprawdź obecność zranień, otarć naskórka, ran, bolesności w następujących okolicach: głowa, szyja, klatka piersiowa, brzuch.
  2. Oceń czucie obwodowe i ukrwienie kończyny: zapytaj poszkodowanego czy ma zachowane czucie w danej kończynie, sprawdź jej ciepłotę i zabarwienie. Ponadto możesz w miarę możliwości sprawdzić zachowanie ruchów czynnych obwodowej części kończyny, np. poprosić pacjenta aby poruszał palcami.
  3. Lżejsze kontuzje możesz leczyć poprzez: intensywne chłodzenie uszkodzonego stawu okładami z lodu, stosowaniem miejscowo leków przeciwobrzękowych, uniesienie kończyny w celu poprawy ukrwienia oraz 24 godzinny odpoczynek.
  4. Gdy po 24 godzinach ból się nie zmniejsza należy zgłosić poszkodowanego do lekarza ortopedy. Po przewiezieniu do ośrodka specjalistycznego lekarz wykonuje szczegółowe badanie oraz zdjęcie RTG danego stawu. Na podstawie zdjęcia ortopeda unieruchamia staw opaską elastyczną, bądź opatrunkiem gipsowym na okres zwykle 3-6 tygodni.

Czytaj: Co robić gdy skręcisz nogę w kostce

Reklama

Skręcenie – leczenie

  • Czasem zalecane bywa także użycie specjalnych stabilizatorów rehabilitacyjnych lub funkcjonalnych w celu szybszego powrotu funkcji danego stawu.
  • Przy skręceniach stawu skokowego zalecane jest chodzenie przy pomocy kul w celu odciążenia danego stawu.
  • Przy poważniejszych skręceniach lekarze zwykle przepisują także zabiegi fizykoterapeutyczne.
  • Lekarze zalecają także profilaktycznie, noszenie odpowiedniego obuwia z ujęciem stawu skokowego, stosowanie specjalnych stabilizatorów, odpowiednich wkładek.

Skręcenie – powikłania

  • Niektóre skręcenia z uszkodzeniem więzadeł lub oderwaniem się fragmentu kostnego wymagają pierwotnie leczenia operacyjnego. Polega ono na otworzeniu ciągłości więzadeł i przyszyciu ich przyczepów.
  • Najczęstszym powikłaniem są skręcenia nawracające dotyczące zazwyczaj stawu skokowego. Zwykle są rezultatem zaniechania lub nieprawidłowego leczenia po pierwszym urazie (brak lub zbyt krótkie unieruchomienie). Polegają na częstych skręceniach nawet po najbardziej błahych urazach – np. po wchodzeniu na schody czy po nierównym podłożu. Ich rozpoznanie wymaga wykonania badania klinicznego, radiologicznego oraz badania rezonansem magnetycznym. Leczenie skręceń nawracających polega na noszeniu obuwia z twardym zapiętkiem i wysoką cholewką oraz uniesionym zewnętrznym brzegiem podeszwy. Czasem bywa konieczna operacyjna rekonstrukcja struktur stabilizujących staw skokowy.

Skręcenie – domowe sposoby leczenia

Przy niewielkich kontuzjach możemy próbować wyleczyć się sami stosując proste metody. Jednakże zawsze musimy pamiętać o powikłaniach skręcenia i jeżeli objawy nie ustąpią po dwóch, trzech dniach wizyta u lekarza jest niezbędna. Domowe sposoby na skręcenie kostki da się podzielić na farmakologiczne i naturalne.

Leczenie farmakologiczne:

  • tabletki doustne (przeciwbólowe, przeciwobrzękowe, przeciwzapalne),
  • maści i żele stosowane miejscowo,
  • środki służące do przygotowania roztworów przeciwobrzękowych.

Leczenie naturalne:

  • polewanie zimną wodą,
  • okłady z lodu,
  • okłady z liści kapusty,
  • okłady z roztworu wody i octu,
  • okłady z żywokostu lekarskiego,
  • okłady z liści ‘babki’,
  • masaże wirowe i ręczne.

Czytaj także: Bolesne skręcenie kostki

Skręcenie – profilaktyka

Aby uniknąć skręcenia stawu skokowego ważne jest stosowanie odpowiedniej profilaktyki obrażeń występujących w danych dyscyplinach sportowych.

  1. Stosowanie odpowiedniego rodzaju obuwia sportowego.
  2. Używanie stabilizatorów profilaktycznych.
  3. Zakładanie odpowiednich wkładek

chroni przed przeciążeniami zapewniając jednocześnie prawidłową ruchomość w stawie skokowym. Należy:

  • unikać nadmiernie forsownych ćwiczeń,
  • używać właściwych przyrządów sportowych,
  • właściwe przygotowywać się do treningów.

Czytaj również: Mała kostka, duży problem

  • pod redakcją Andrzeja Szczeklika i Piotra Gajewskiego,Choroby wewnętrzne – kompendium,Wydawnictwo Medycyna Praktyczna 2009,
  • prof. dr hab. med. Tadeusz Szymon Gaździk,Ortopedia i traumatologia,Wydawnictwo Lekarskie PZWL 2005,
  • pod redakcją Damiana Kusza,Kompendium ortopedii,Wydawnictwo Lekarskie PZWL 2009,
  • pod red. prof. dr hab. med. Henryka Zwierzchowskiego,Zarys ortopedii, traumatologii i rehabilitacji narządu ruchu,Wydawnictwo Akademia Medyczna Łódź 1995,
  • prof. dr hab. med. Tomasz Żuk, dr hab. med. Artur Dziak, dr med. Andrzej Gusta,Podstawy ortopedii i traumatologii,Wydawnictwo Lekarskie PZWL 2001,
  • wydanie polskie pod redakcją Juliusza Jakubaszki,ABC postępowania w urazach,Wydawnictwo Medyczne Górnicki 2008,
You might be interested:  Hipotonia ortostatyczna – przyczyny, objawy, leczenie

Dziękujemy za przeczytanie naszego artykułu do końca. Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami na temat zdrowia i zdrowego stylu życia, zapraszamy na nasz portal ponownie!

Złamanie otwarte – pierwsza pomoc i leczenie. Rehabilitacja po otwartym złamaniu kości

Otwarte złamanie kości to złamanie, na skutek którego dochodzi do przerwania ciągłości tkanki kostnej z rozerwaniem powłok skórnych nad uszkodzoną kością.

Pierwsza pomoc przy otwartym złamaniu kości polega na zabezpieczeniu rany, najlepiej jałowym opatrunkiem i bandażem oraz na ewentualnym usztywnieniu kończyny w celu ograniczenia ruchomości dwóch sąsiednich stawów.

Przy otwartym złamaniu kości należy niezwłocznie wezwać karetkę pogotowia ratunkowego lub przetransportować chorego do najbliższego szpitala.

Złamanie jest definiowane jako przerwanie ciągłości tkanki kostnej występujące na skutek działania siły mechanicznej lub będące wynikiem toczących się procesów chorobowych osłabiających strukturę kośćca. Tego rodzaju kontuzja stanowi bardzo duży odsetek wszystkich urazów kończyn (wspólnie ze skręceniami i zwichnięciami stawów). 

Podstawowy podział uwzględnia złamanie otwarte i złamanie zamknięte. Każde z nich wymaga odmiennego postępowania i stanowi mniejsze lub większe ryzyko dalszych uszkodzeń w obrębie sąsiednich tkanek i narządów. 

Złamanie otwarte – definicja. Na czym polega złamanie otwarte kości? 

Złamanie otwarte występuje wówczas, gdy poza przerwaniem ciągłości kości doszło także do uszkodzenia powłoki skórnej nad złamaniem. Powoduje to, że kość wystaje na zewnątrz, jest widoczna.

Bardzo często dochodzi również do uszkodzenia okolicznych tkanek, naruszona może zostać struktura mięśni, naczyń krwionośnych oraz nerwów. W ciężkich przypadkach mogą pojawić się liczne odłamy kostne.

Otwarte złamanie ręki, kości udowej, obojczyka, kości piszczelowej jest najczęściej rezultatem wypadków komunikacyjnych, urazów sportowych czy innego rodzaju wypadków, do których może dochodzić podczas pracy.

Złamanie otwarte – pierwsza pomoc

Pierwsza pomoc przy złamaniu otwartym jest bardzo ważna. Często właściwe postępowanie pozwala uniknąć groźnych powikłań i zmniejsza ryzyko dalszych uszkodzeń.

Wstępne zabezpieczenie złamania otwartego dokonywane na miejscu zdarzenia obejmuje czynności prowadzące do zminimalizowania następstw oraz jest pewnego rodzaju przygotowaniem do bezpiecznego transportu do placówki medycznej.

Bardzo istotne jest, aby nie próbować nastawiać złamania otwartego z przemieszczeniem, nie wolno też dotykać rany i prowokować żadnych ruchów uszkodzoną kończyną. 

W przypadku, kiedy występuje krwotok, należy przyłożyć jałowy opatrunek i ściśle obandażować. Kierujemy się wtedy zasadą, aby nadmiernie nie uciskać miejsca złamania, ale jednocześnie użyć takiej kompresji, która zahamuje wypływ krwi.

Zastosowanie jałowej gazy przyczyni się także do stworzenia bariery przed wnikaniem drobnoustrojów oraz częściowo ustabilizuje miejsce urazu. Pierwsza pomoc przy złamaniu otwartym to także konieczność unieruchomienia. W tym celu należy użyć kija lub twardej deski. Zakładamy ją tak, aby ograniczyć ruchomość dwóch sąsiednich stawów.

W ten sposób minimalizujemy ryzyko dalszych uszkodzeń. Następnie pacjenta transportujemy do placówki medycznej lub dzwonimy po pomoc. 

Złamanie otwarte – leczenie

Leczenie złamania otwartego obejmuje diagnostykę z wykorzystaniem zdjęcia RTG. Pozwala to ocenić rozległość uszkodzeń, obecność ewentualnych odłamów kostnych, stopień przemieszczenia.

W sytuacji ciężkich uszkodzeń zagrażających życiu, ryzyku amputacji, konieczności prawidłowego ustawienia kości czy ustabilizowania odłamów, konieczne jest postępowanie operacyjne. Bardzo często wykorzystuje się tutaj instrumentarium, narzędzia w postaci np.

drutów Kirschnera, co pozwala na stabilizację odłamów i zapewnienia właściwego gojenia oraz procesu osteogenezy. Takie procedury są wykorzystywane w przypadku złamania otwartego nogi (złamanie otwarte kolana, kostki), ale również w sytuacji złamań otwartych ręki, palca. 

Po zszyciu rany zakłada się opatrunek unieruchamiający w postaci gipsu lub szyny. Czas jego noszenia oraz to, ile spędzimy w szpitalu jest sprawą bardzo indywidualną. Zależy od rozległości urazu, tempa gojenia i szeregu innych czynników. Szacunkowo okres ten nie jest krótszy niż 4 tygodnie.

Znaczenie ma tutaj także to, w jaki sposób została udzielona pierwsza pomoc przy złamaniu. Ze względu na ryzyko implikacji pod postacią zaburzeń czucia, ukrwienia czy destabilizacji odłamów kostnych bardzo ważna jest systematyczna kontrola w placówkach medycznych. Należy obserwować każde niepokojące objawy po założeniu unieruchomienia, takie jak np.

sinienie, opuchlizna, przymusowe ustawianie palców, gorączka.

Rehabilitacja po otwartym złamaniu kości

Kiedy zacząć rehabilitację po złamaniu? Tak naprawdę można to zrobić jeszcze w opatrunku gipsowym.

Wówczas istnieje możliwość zastosowania zabiegów bez konieczności odsłaniania miejsca urazu, takich, które przenikają w głąb tkanek, pokonując napotykane bariery. Jednym z takich zabiegów fizykoterapeutycznych jest magnetoterapia.

Powoduje ona przyspieszenie procesu osyfikacji, gojenia tkanek, a dodatkowym atutem jest możliwość stosowania nawet w obecności metalu. 

W momencie, kiedy jest to możliwe, rozpoczynamy profilaktykę przeciwobrzękową. Polega to na wykonywaniu ruchów kończyną w dół oraz w górę przez kilka minut. Takie ‘pompowanie’ pozwala pobudzać krążenie i zapobiega zastojom.

Zarówno złamanie otwarte, jak i zamknięte ogranicza naszą zdolność do lokomocji, więc warto wtedy wdrożyć taką praktykę. Utrzymywanie kończyny przez 20 minut dziennie lub nawet częściej powyżej poziomu ciała, również pomoże w walce z obrzękami. Doustne leki przeciwbólowe złagodzą natomiast dolegliwości.

Wszelkie zabiegi typu pinoterapia, poizometryczna relaksacja, automasaż, kinesiotaping są możliwe po usunięciu opatrunku oraz metalowych wystających elementów. Wówczas można samodzielnie w domu po konsultacji ze specjalistą zastosować automasaż w postaci głaskania, rozcierania i oklepywania danej okolicy.

Pobudzać krążenie można także polewając na zmianę ciepłą i zimną wodą przez krótki czas.

Doskonale sprawdzi się masaż z wykorzystaniem różnych faktur typu gąbka, szorstki ręcznik.

Fizjoterapeuta po złamaniach otwartych nogi (kości udowej, kości piszczelowej) będzie pracował nad odbudowaniem wzorca chodu, zmniejszeniem przykurczy, poprawą propriocepcji, czy zniwelowaniem blizny.

Stosowane działania obejmują wówczas szereg zabiegów manualnych. Stosując się do zaleceń możemy liczyć na szybki powrót do sprawności sprzed urazu. Należy jednak pamiętać, że jest to zazwyczaj proces długotrwały.

Złamana noga – na czym polega pierwsza pomoc i rehabilitacja?

Silny ból, nagły obrzęk kolana lub kostki oraz niemożność utrzymania się na nogach po urazie lub upadku to klasyczne objawy złamania. Uraz nogi nie zawsze jest złożony, ale powrót do formy może zająć wiele tygodni, dlatego tak ważne jest, by jak najszybciej opatrzyć złamaną nogę.

Złamana noga – pierwsza pomoc

Gdy doszło do złamania nogi w kolanie, zanim poszkodowany zostanie przebadany, a noga prześwietlona, nie sposób stwierdzić, czy to faktycznie złamanie czy ‘tylko’ poważny uraz. W obu sytuacjach konieczna jest pomoc lekarza, dlatego należy niezwłocznie wezwać pogotowie. Nogę w kolanie należy unieruchomić.

Jeśli doszło do złamania nogi w kostce, a poszkodowany nie jest w stanie ruszyć stopą lub stracił w niej czucie, powinien jak najszybciej znaleźć się pod opieką lekarzy. Kończyna powinna zostać unieruchomiona. W przypadku otwartego złamania, gdy fragment kości przebił się przez skórę, miejsce urazu należy zakryć sterylnym bandażem i cierpliwie czekać na pomoc ratowników.

Ból towarzyszący złamaniu bywa trudny do zniesienia, dlatego warto złagodzić go za pomocą środków przeciwbólowych dostępnych bez recepty.

Badania przy podejrzeniu złamania nogi

Prześwietlenie nogi to podstawowe narzędzie diagnostyczne służące do określenia, czy rzeczywiście doszło do jej złamania.

Lekarz może zlecić również badanie tomografem komputerowym (TK) lub obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI), jeśli bierze pod uwagę konieczność przeprowadzenia zabiegu chirurgicznego. Czasem dokładne zbadanie kolana jest niemożliwe ze względu na silny obrzęk.

Problemem bywa także płyn zbierający się w torebce stawowej, ale ten można odessać za pomocą strzykawki i cienkiej igły wprowadzonej do przestrzeni stawowej. Gdy obrzęk zmniejszy się, zbadanie miejsca urazu będzie prostsze.

Złamanie nogi w kolanie nie jest tak częste, jak mogłoby się wydawać. Znacznie bardziej powszechne są urazy więzadeł lub chrząstki kolana. Dla kontrastu, złamanie nogi w kostce to jeden z najczęściej występujących urazów stawów i kości.

Złamana noga w gipsie

Gips to dobry sposób na unieruchomienie złamanej nogi, ponieważ pozwala na spokojne zrośnięcie się kości bez narażania jej na dalsze urazy.

Oprócz gipsu stosuje się – w zależności od potrzeby i okoliczności – między innymi łubki. Przed założeniem gipsu konieczne bywa nastawienie złamanej kości.

You might be interested:  Chrypka – przyczyny i leczenie chrypki u dorosłych i dzieci

Jeżeli lekarz nie może zrobić tego manualnie, wskazana jest operacja (zabieg jest wskazany także przy złamaniach otwartych kości).

Złamana noga – ile czasu w gipsie?

Czas zrastania się złamanej kości różni się w zależności od rodzaju złamania, wieku poszkodowanego i stanu jego zdrowia, ale statystycznie proces gojenia trwa od 4 do 8 tygodni – i tak długo noga jest w gipsie (jeśli to on został zastosowany do stabilizacji złamania). W tym okresie należy oszczędzać złamaną kończynę i nie wywierać na nią nacisku. Poruszanie się jest wówczas utrudnione, dlatego zaleca się chodzenie o kulach.

Złamana noga – rehabilitacja

Obrzęk, deformacja stawu, zasinienie skóry – każdy, kto widział jak wygląda złamana noga, jest w stanie wyobrazić sobie, że powrót do formy nie nastąpi w ciągu kilku dni.

Osoby, które doświadczyły złamania nogi muszą zmagać się także z dotkliwym bólem i przez przynajmniej kilka tygodni mają trudności z samodzielnym poruszaniem się, co nie pozostaje bez wpływu na ich codzienne życie, obowiązki, pracę itp.

Objawy złamania nogi dają się we znaki przez dłuższy czas, dlatego rehabilitacja to absolutna konieczność.

Niestety, wystarczy kilka tygodni nieużywania danego stawu, by poruszanie nim stało się trudne, a nawet bolesne. Bez odpowiednio dobranych ćwiczeń wykonywanych pod nadzorem wykwalifikowanego i doświadczonego rehabilitanta odzyskanie pełnej sprawności stawu kolanowego lub kostki może okazać się niemożliwe.

Ćwiczenia rehabilitacyjne należy wykonywać dokładnie i bez pośpiechu. Należy pamiętać, że ich celem jest powrót do zdrowia, a nie poprawa kondycji. Na to też przyjdzie czas, ale podczas rehabilitacji kluczowe znaczenie ma bezpieczeństwo.

Złamana noga – odszkodowanie

Wysokość odszkodowania za złamaną nogę zależy od sumy ubezpieczenia i stopnia uszczerbku na zdrowiu, jaki nastąpił wskutek urazu.

Jego procentowa wartość różni się w poszczególnych towarzystwach ubezpieczeniowych, ale w przypadku złamanej nogi w kolanie lub kostce nie należy spodziewać się wysokich kwot, chyba że proces leczenia nie przebiegł prawidłowo i poszkodowany ma na przykład ograniczoną sprawność kończyny i trudności z poruszaniem się o własnych siłach.

Rehabilitacja po złamaniu nogi. Przyczyny i objawy złamania

Złamanie nogi jest często kojarzone z długą i męczącą rekonwalescencją. To prawda, że należy uzbroić się w cierpliwość, powrót do pełnej sprawności może kosztować nas trochę czasu. Co ważne jednak, jeżeli od samego początku wprowadzimy w życie skuteczny zestaw ćwiczeń i rozpoczniemy intensywną rehabilitację, wspomniany proces może przebiec dużo sprawniej!

Przyczyny i objawy złamania

Intensywny trening, aktywność fizyczna, gwałtowny upadek. Wszystko to może doprowadzić do złamania, którym nazywamy przerwanie tkanki kostnej, niekiedy z przemieszczeniem. Przemieszczeniu ulegają odłamki kości, co może rodzić komplikacje.

Czytaj też: Złamanie ręki – jak powinna przebiegać skuteczna rehabilitacja?

Objawy złamania mogą przybierać różną postać, w zależności od miejsca urazu oraz kości, która uległa uszkodzeniu.

Niezależnie od tego, w każdym wypadku mamy do czynienia z silnym bólem, nasilającym się podczas ruchu. Sporadycznie może dojść do utraty czucia w kończynie.

Jeżeli mamy do czynienia ze złamaniem otwartym, które oznacza że doszło do przerwania ciągłości skóry, pojawia się krwawienie oraz obrzęk.

Złamanie nogi to uraz kości, który może pojawić się w wielu różnych miejscach. Do najgroźniejszych przypadków zaliczamy złamanie kości biodrowej oraz złamanie kości udowej.

Jak powinna wyglądać pierwsza pomoc w przypadku złamania kończyny dolnej? Przede wszystkim należy jak najszybciej unieruchomić nogę, ustabilizować ją przy pomocy płaskiego przedmiotu, tj. przyczepić do niej np. nartę lub deskę, a następnie przymocować go za pomocą elastycznej opaski.

Jeżeli doszło do złamania otwartego, ranę należy zabezpieczyć jałowym opatrunkiem. By zmniejszyć obrzęk, warto umieścić kończynę powyżej poziomu serca. Pomocne mogą być tu również okłady z lodu. Kolejnym krokiem będzie wizyta u lekarza ortopedy.

Jak przywrócić sprawność po złamaniu nogi?

Szybka i skuteczna rehabilitacja pomoże w uniknięciu powikłań, takich jak brak zrostu, przykurcz stopy, łydki, czy kolana, a także zmian troficznych na skórze.

Błędnym jest myślenie, że noga po złamaniu powinna pozostawać nieruchoma. Należy wykonywać serię delikatnych ćwiczeń, poruszać kończyną na tyle, na ile możemy.

Właściwe bodźce pomogą przywrócić upragnioną sprawność, a zestaw ćwiczeń dopasowanych przez specjalistę ułatwi powrót do formy.

Pierwszym krokiem będzie ocena stanu zdrowia pacjenta, dzięki temu lekarz będzie w stanie przygotować odpowiedni plan działania.

Do najważniejszych zadań fizjoterapeuty należy także nauczenie pacjenta, jak radzić sobie ze sprzętem medycznym, w przypadku złamania kończyny dolnej będą to kule łokciowe. Następnym etapem jest praca nad mobilnością, przywrócenie właściwego zakresu ruchu.

Szczególnie istotne będą ćwiczenia mięśni i stawów, występujących w okolicy złamania. W przypadku problemów z układem nerwowym, specjalista może zalecić także neuromobilizację.

Rehabilitacja po złamaniu – o czym należy pamiętać?

  • podczas chodzenia o kulach noga nie powinna wisieć w powietrzu;
  • wysokość kul należy dopasować do gabarytów pacjenta;w trakcie siedzenia noga powinna być ułożona tak, jak noga zdrowa – całą stopę postawić należy na podłodze, kolana zgiąć do 90 stopni;
  • kończyna powinna być obciążana stopniowo.

Ulgę w walce z bólem przynieść mogą również zabiegi z zakresu fizykoterapii, tj. laseroterapia, czy krioterapia. We wzmocnieniu mięśni pomóc może natomiast elektrostymulacja.

W Ortopedio.pl dobierzemy właściwy stabilizator jak i wózek inwalidzki. Sprzęt medyczny dostępny na naszej stronie jest najwyższej jakości i posiada bardzo długą gwarancję. Refundacja NFZ.

W asortymencie posiadamy: stabilizator kolana, stabilizator kostki, stabilizator barku, stabilizator nadgarstka, orteza tułowia, ortezy stawu kolanowego, ortezy stopowo-goleniowe, ortezy stawu skokowego, sprzęt do ćwiczeń, łóżka rehabilitacyjne, wózki inwalidzkie, balkoniki i podpórki, sprzęt przeciwodleżynowy i wiele innych.

Rehabilitacja po złamaniu

Jedne z częstszych urazów wśród dzieci to różnego rodzaju złamania kończyn.

Małe dzieci są żywe, biegają, wszędzie ich pełno, ale niestety nie potrafią przewidzieć konsekwencji swoich wybryków, potencjalnego niebezpieczeństwa upadku, a do tego ich układ kostny też nie jest jeszcze w dostatecznym stopniu wysycony wapniem. W takich okolicznościach nietrudno o złamanie. Jak powinno wyglądać leczenie oraz rehabilitacja dzieci po złamaniu?

1. Opieka nad dzieckiem po złamaniu

Według lekarzy, ortopedów i fizjoterapeutów, leczenie złamań u dzieci wymaga gruntownej wiedzy z dziedziny fizjologii wzrostu kości oraz specjalnego postępowania. Potraktowanie małego szkraba jak dorosłego pacjenta niejednokrotnie skutkuje niepowodzeniami terapeutycznymi.

Błędy w czasie procesu leczniczego nie wynikają z braku sprzętu, ale z ignorowania faktu, że kości małych dzieci zrastają się inaczej niż kości osób dorosłych, gdyż podlegają innym procesom fizjologii wzrostu.

Co może prowadzić do niepowodzeń w leczeniu złamań u dzieci? Najczęściej jest to:

  • nieprecyzyjna ocena stanu klinicznego małego pacjenta,
  • nieprawidłowa interpretacja badania radiologicznego,
  • zły wybór między leczeniem operacyjnym a zachowawczym,
  • brak lub niedostateczna obserwacja pacjenta i kontynuacja leczenia.

Szacuje się, że w odniesieniu do leczenia stawu łokciowego u dzieci dochodzi do błędów nawet w 77% przypadków.

W fachowej literaturze podkreśla się, że zabiegi personelu medycznego w przypadku złamań kości długich u dzieci powinny koncentrować się w pierwszej kolejności na uśmierzeniu bólu, potem na ustaleniu przebiegu właściwego leczenia (czy dziecko wymaga hospitalizacji, czy konieczny jest zabieg chirurgiczny itp.).

Leczenie i rehabilitacja powinny zmierzać w kierunku jak najszybszego odzyskania ruchomości uszkodzonej kości i ograniczenia powikłań w postaci zaburzeń wzrostu złamanej kości czy ograniczeń w zakresie ruchu. Powodzenie leczenia i rehabilitacji dziecka zależy w głównej mierze od komunikacji na linii lekarz-rodzice-dziecko.

Wielu rodziców zastanawia się, jak powinna wyglądać rehabilitacja dziecka po złamaniu.

Czy ćwiczyć uszkodzoną kończynę, jeszcze kiedy założony jest gips? Jakie ćwiczenia wykonywać? Jak często? Czy pozwolić dziecku bezpośrednio po zdjęciu gipsu hasać po dworze i ryzykować nadwyrężenie uszkodzonej kości? To tylko niektóre pytania, na które powinni uzyskać odpowiedź rodzice dzieci w czasie rehabilitacji po złamaniu. Rehabilitacja dziecka powinna rozpocząć się już w czasie unieruchomienia złamanej kości – przyspiesza to gojenie się złamania, zmniejsza obrzęk oraz zapobiega powikłaniom. Oczywiście, rehabilitacja powinna przebiegać pod okiem specjalisty, który poinstruuje rodziców szkraba, jak z nim ćwiczyć. Zwykle ćwiczy się obie kończyny – i uszkodzoną, i tę zdrową. W trakcie unieruchomienia złamanej kości można zastosować różnego rodzaju techniki rehabilitacyjne w zależności od miejsca i sposobu złamania. Wśród tych metod rehabilitacji wymienia się między innymi: laseroterapię (użycie laserów medycznych), techniki z użyciem pola magnetycznego, kąpiele i masaże kończyny, elektroterapię (leczenie za pomocą prądów leczniczych), krioterapię (zimnolecznictwo) i fototerapię (leczenie światłem).

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *