Zwężenie przełyku – przyczyny, objawy i leczenie stenozy przełyku

Ból pleców między łopatkami może być bardzo uciążliwy i niepokojący. Ból między łopatkami może mieć wiele przyczyn, ale jedynie niektóre z nich są groźne. W tym artykule opisuję co oznacza ból między łopatkami, najczęstsze przyczyny i charakterystyczne objawy.

Zwężenie przełyku – przyczyny, objawy i leczenie stenozy przełyku

Ból pleców między łopatkami przyczyny

Między łopatkami znajduje się wiele struktur, które mogą powodować ból. Ponadto pewne choroby narządów wewnętrznych, na przykład zawał mogą powodować ból pleców na wysokości łopatek. Taki  ból nazywamy bólem rzutowanym lub udzielonym.

Ból mięśniowo powięziowy

Dolegliwości mięśniowo powięzione najczęściej objawiają się bólem między łopatką, a kręgosłupem po lewej lub prawej stronie. Są również częstą przyczyną bólu pod łopatką. Może mu też towarzyszyć ból górnej części pleców.

Dolegliwości często trwają latami i są bardzo dokuczliwe. Pacjenci mogą odczuwać mrowienie pleców w okolicy łopatki albo palenie lub swędzenie w tej okolicy. Ból mięśni między łopatkami nasila się przy długim staniu lub siedzeniu bez oparcia pleców.

Alkohol lub ciepła kąpiel na pewien czas uśmierza ból. Nie należy się leczyć alkoholem, gdyż po jego odstawieniu dolegliwości wracają ze wzmożoną siłą. W spiętych mięśniach można wyczuć bardzo bolesne przy ucisku grudki, guzki lub pasma.

Są to punkty spustowe, czyli skupienia mięśni znajdujące się w ciągłym skurczu, a przez to w niedokrwieniu, kwasicy i bólu.

Zwężenie przełyku – przyczyny, objawy i leczenie stenozy przełyku

Punkty spustowe powstają poprzez nadmierne i długotrwałe obciążenie mięśni. Częste są u osób ze skrzywieniem kręgosłupa lub pracujących z pochyloną głową.

Leczenie bólu mięśniowo powięziowego opiera się na zastrzykach do punktów spustowych. Poprzez specjalną technikę igła zostaje wprowadzona do punktów spustowych napiętych mięśni.

Wstrzyknięty płyn neutralizuje kwasicę oraz wypłukuje substancje zapalne, a igła neutralizuje punkt spustowy. W niektórych przypadkach takie zastrzyki wykonuje się pod kontrolą USG.

Drugim etapem są specjalne ćwiczenia na kręgosłup i mięśnie, które mają na celu poprawę postawy oraz przywrócenie równowagi mięśniowej. W lżejszych przypadkach wystarcza terapia mięśniowo powięziowa.

Po konsultacji u specjalisty punkty mięśniowo powięziowe między łopatkami możemy leczyć w domu za pomocą specjalnych przyrządów. Dużą skuteczność mają nowoczesne masażery ręczne oraz wibrujące piłki do masażu.

Ucisk nerwu (nerwoból)

Niektóre nerwy mogą zostać uciśnięte powodując piekący ból między łopatkami oraz skurcz mięśni. Mrowienie pleców na wysokości łopatek po lewej lub prawej stronie jest często wynikiem uszkodzenia nerwu i ma charakter neuropatyczny.

Czasem zostają porażone pewne mięśnie, przez co łopatka może odstawać. Najczęściej objawy o typie nerwobólu powstają w wyniku neuropatii nerwu grzbietowego łopatki (ang. dorsal scapular nerve) lub neuralgii międzyżebrowej.

Uciskowi na nerw często towarzyszą punkty spustowe i ból mięśni pleców między łopatkami.

Leczenie polega na stosowaniu specjalnych blokad lub zabiegów odnerwiania. Pomocne są zastrzyki do punktów spustowych oraz odpowiednio dobrane ćwiczenia przywracające prawidłową postawę.

Naciągnięcie mięśni

Naciągnięcie mięśni polega na nadmiernym ich rozciągnięciu co może prowadzić do ich naderwania lub podrażnienia ich przyczepów. Zdarza się ono przy wykonywaniu energicznych ruchów angażujących mięśnie łopatki bez odpowiedniej rozgrzewki.

Leczenie polega na odpoczynku. W ostrej fazie można zastosować lód oraz leki przeciwbólowe. Aby szybciej wrócić do formy warto skorzystać z pomocy dobrego fizjoterapeuty.

Entezopatia wyrostków kolczystych

Ból kręgosłupa między łopatkami może być wywołany przez zwyrodnienia przyczepiających się do niego mięśni i więzadeł. Takie schorzenie nazywamy entezopatią i najczęściej dotyczy wyrostków kolczystych kręgosłupa piersiowego.

Są to szpiczaste wypustki kostne na środku pleców, które można wyczuć palcem. Ból pojawia się przy przyjęciu określonej pozycji, która niestety często jest podstawową pozycją, w jakiej pacjent pracuje.

Entezopatia dotyczy często fryzjerów lub ludzi pracujących w pochyleniu z rotacją tułowia.

Podstawą leczenia jest poprawa ergonomii pracy oraz postawy ciała. Stosuje się też zastrzyki przeciwzapalne lub z zastrzyki z osocza bogatopłytkowego, które wygaszają zapalenie i pomagają w regeneracji przyczepu.

Przepuklina kręgosłupa

Dyskopatia zarówno pod postacią wypukliny oraz przepukliny kręgosłupa piersiowego lub szyjnego może powodować ból między łopatkami i karku.

Bólowi pleców często towarzyszy wzmożone napięcie mięśni oraz ból, który w przypadku przepukliny szyjnej promieniuje do ręki dając objawy rwy barkowej.

Przepuklina kręgosłupa piersiowego może powodować opasujący ból promieniujący do klatki piersiowej i górnej części brzucha. Ból jest lewo lub prawostronny, ale czasem może obejmować obie strony.

Zwężenie przełyku – przyczyny, objawy i leczenie stenozy przełyku

Bezoperacyjne leczenie przepukliny kręgosłupa opiera się o nowoczesne blokady kręgosłupa oraz ćwiczenia na kręgosłup. W ciężkich wypadkach wykonuje się operację kręgosłupa.

Zwyrodnienie kręgosłupa

Za ból kręgosłupa między łopatkami i karku może być odpowiedzialne zwyrodnienie kręgosłupa. Najczęściej dotyczy to stawów międzywyrostkowych i powoduje ból kręgosłupa, który promieniuje na boki i powoduje spięcie mięśni.

Czasem ból powodują zwyrodnienia połączeń żeber z kręgosłupem, czyli stawów żebrowo poprzecznych oraz żebrowo kręgowych. Powoduje to ból pleców między łopatkami przy oddychaniu.

Najczęściej skuteczne leczenie stanowią zastrzyki przeciwzapalne do stawów kręgosłupa wykonywane pod kontrolą RTG lu USG.

Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa

Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (ZZSK) to choroba z autoagresji atakujące przede wszystkim stawy krzyżowo biodrowe oraz stawy kręgosłupa. Powoduje to sztywność oraz ból pleców, również pomiędzy łopatkami.

Zawał serca

Zawał serca zwykle powoduje uciskający ból klatki piersiowej z przodu. Czasem jednak, a szczególnie u kobiet, może powodować ból w plecach na wysokości łopatek. Może mu towarzyszyć zimny pot, duszność lub zasłabnięcie.

Pęcherzyk żółciowy

Atak kamicy pęcherzyka żółciowego, potocznie nazywanego woreczkiem żółciowym może powodować ból między łopatkami, zwłaszcza w okolicy prawej łopatki. Towarzyszy mu ból nadbrzusza po prawej stronie, nudności i wymioty. Napady bólu pęcherzyka żółciowego często zdarzają się po tłustym posiłku.

Kompresyjne złamanie kręgosłupa

Kompresyjne złamanie kręgu piersiowego powoduje bardzo silny, nagły ból kręgosłupa między łopatkami, który może promieniować na boki i nieco w dół. Zazwyczaj zdarza się u osób z osteoporozą. Może też do niego dochodzić u osób zdrowych przy wypadkach komunikacyjnych albo upadku z wysokości.

Choroba Scheuermanna

Młodzieńcza osteochondroza kręgosłupa, czyli choroba Scheuermanna dotyka nastolatków. Objawia się bólem pleców, również między łopatkami oraz pogłębioną kifozą piersiową, czyli nadmiernym wygięcięm pleców do tyłu, co przypomina garb. Zdjęcie RTG oprócz zwiększonej kifozy może wykazać tak zwane guzki Schmorla.

Znieczulenie nadoponowe w trakcie porodu

Część kobiet znieczulanych do porodu nadoponowo odczuwa silny ból w plecach między łopatkami. Na szczęście można go uśmierzyć poprzez zmniejszenie prędkości podawania leku. Ponadto ból dość szybko przechodzi po porodzie.

Półpasiec

Półpasiec może pojawić się w prawie każdym miejscu, również pomiędzy łopatkami. Jest on prawie zawsze jednostronny. Silnemu bólowi towarzyszą pęcherzyki wypełnione wodnistą substancją przypominające wykwity ospy wietrznej. Półpaśca nie należy bagatelizować, gdyż czasem ból może się utrwalić na długie lata. Można temu zapobiegać stosując odpowiednie leki podczas trwania choroby.

Nowotwory

Piekący ból pleców na wysokości łopatek może być objawem nowotworu. Najczęściej jest to rak płuca, który może uszkadzać nerwy. Inne nowotwory mogące powodować ból między łopatkami to rak przełyku, rak wątroby, chłoniaki i międzybłoniak opłucnej. Czasami przerzuty raka piersi do kości mogą powodować tego rodzaju ból jako pierwszy objaw.

Choroba refluksowa przełyku

Choroba refluksowa przełyku, czyli refluks jest wynikiem zarzucania kwaśnej zawartości żołądka do przełyku. Może on powodować rzutowany ból między łopatkami. Inne objawy refluksu to trudności w połykaniu, zgaga i bóle w klatce piersiowej.

Tętniak rozwarstwiający aorty

Tętniak rozwarstwiający aorty powoduje nagły, ostry i bardzo silny ból, który może być odczuwany w górnym i środkowym grzbiecie. Jest to stan zagrażający życiu, który wymaga hospitalizacji.

Skolioza

Skolioza, czyli skrzywienie kręgosłupa sprzyja tworzeniu się zmian zwyrodnieniowych, punktów spustowych i dyskopatii. Wszystkie te zmiany mogą powodować ból.

Zator płucny

Zator płucny polega na zatkaniu naczyń płucnych przez zakrzep, który najczęściej powstaje w wyniku zakrzepicy żył głębokich kończyn dolnych. Zator  może powodować ból pleców między łopatkami i klatki piersiowej oraz duszność. Często jest poprzedzony obrzękiem łydki.

Kiedy ból kręgosłupa między łopatkami jest groźny

Jest wiele przyczyn bólu między łopatkami. Jeśli go odczuwasz, należy skontaktować się z lekarzem, aby uzyskać właściwą diagnozę i uśmierzenie bólu.

Są sytuacje, w których nagły ból między łopatkami jest objawem zagrażającej życiu i zdrowiu choroby.

You might be interested:  Problemy z krążeniem – jakie są objawy i przyczyny słabego krążenia?

Jeżeli oprócz bólu pleców dodatkowo pojawią się u Ciebie następujące objawy zadzwoń na numer alarmowy, lub zgłoś się do oddziału ratunkowego:

  • duszność
  • ból w klatce piersiowej
  • zawroty głowy
  • zasłabnięcie
  • obfity, zimny pot
  • zbladnięcie twarzy i zasinienie ust
  • silne przeczucie, że coś niepokojącego dzieje się z Twoim organizmem

Najgroźniejsze schorzenia mogące powodować ból między łopatkami w plecach to zawał serca, zator płucny oraz rozwarstwiający tętniak aorty.

Ból kręgosłupa między łopatkami – leczenie

Leczenie bólu pleców między łopatkami jest zależne od jego przyczyny. W przypadku bólów mięśniowo powięziowych stosuje się zastrzyki do punktów spustowych oraz ćwiczenia na kręgosłup. Jeżeli przyczyną jest jedna z zagrażających życiu chorób, leczy się ją w odpowiedni sposób w szpitalu.

Ból między łopatkami – ćwiczenia

Istnieje wiele ćwiczeń na ból między łopatkami w plecach. Zależą one od przyczyny dolegliwości. Przy złamaniu kompresyjnym stosuje się ćwiczenie wyprostne oraz specjalny gorset.

W bólach mięśniowo powięziowych ważne jest rozciąganie mięśni piersiowych mniejszych i większych oraz wzmacnianie głębokich mięśni szyi.

Należy wzmacniać osłabione mięśnie oraz rozciągać przykurcze mięśniowe, aby przywrócić prawidłową postawę ciała.

  1. Sultan HE, El-Tantawi GA. Role of dorsal scapular nerve entrapment in unilateral interscapular pain. Arch Phys Med Rehab. 2013;94(6):1118–1125. [PubMed]
  2. Briggs AM, Smith AJ, Straker LM, Bragge P. Thoracic spine pain in the general population: prevalence, incidence and associated factors in children, adolescents and adults. A systematic review. BMC Musculoskel Dis. 2009;10(1):77. [PMC free article] [PubMed]
  3. Engel G, Gatterman M. Cervicogenic Dorsalgia. In: Gatterman M, editor. Foundations of Chiropractic: Subluxation. Elsevier Heatlh Sciences; 2005. pp. 448–456.
  4. Adam Bochenek, Michał Reicher: Anatomia człowieka. Wyd. XIII. T. V. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2016, s. 42. ISBN 978-83-200-4733-2.
  5. Franciszek Kokot, Choroby Wewnętrzne, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1991, s. 346-347, ISBN 83-200-1551-0.

Zwężenie przełyku – przyczyny, objawy i leczenie

Zwężenie przełyku – przyczyny, objawy i leczenie stenozy przełyku

Fot: Vertigo3d / gettyimages.com

Zwężenie przełyku to schorzenie, którego podłożem jest najczęściej refluks żołądkowo-przełykowy. Choroba prowadzi do zaburzeń odżywiania i uporczywych dolegliwości. Leczenie farmakologiczne i endoskopowe nie zawsze przynosi rezultat ze względu na nasilanie się zmian w czasie.

Zwężenie przełyku jest przyczyną dysfagii (zaburzeń połykania) oraz uporczywych, napadowych bólów w klatce piersiowej. Zalegający pokarm może powodować nawracające wymioty. Jeśli próby rozszerzania przełyku nie przynoszą efektu, niezbędne bywa operacyjne leczenie rekonstrukcyjne.

Przyczyny zwężenia przełyku

Zwężenie przełyku jest chorobą, która pojawia się najczęściej jako skutek zmian zwłóknieniowych prowadzących do ściągania tkanek i zmniejszenia użytecznego przekroju tego rurowatego narządu.

Zmiany rzadko obejmują całą jego długość. Częściej tworzą pierścień, który utrudnia przechodzenie do żołądka pokarmów stałych, a w późniejszych fazach choroby – nawet papkowatych i płynnych.

Zmiany powodujące zwężenia przełyku można podzielić na złośliwe i łagodne. Pierwszą grupę stanowią nowotwory wywodzące się z przełyku albo pochodzące z innych narządów klatki piersiowej.

Zwężenie jest wówczas spowodowane przez ucisk z zewnątrz lub przez rozrastający się, naciekający ścianę przełyku guz.

Zmiany te to zwykle nowotwory pierwotne krtani lub płuca, przerzuty z innych narządów albo zajęte przez proces złośliwy węzły chłonne.

Najczęstsze łagodne przyczyny zwężenia przełyku to:

  • zwłóknienie spowodowane cofaniem się treści żołądkowej do dolnej części przełyku ­, czyli tzw. refluksem żołądkowo-przełykowym,
  • stany zapalne przełyku lub śródpiersia tylnego,
  • oparzenia chemiczne lub termiczne połkniętą, toksyczną treścią,
  • zmiany po operacji lub po radioterapii,
  • urazy przełyku (szczególnie przy ranach kłutych),
  • samookaleczenia (np. tzw. „połyki” u więźniów),
  • tzw. achalazja przełyku – zespół niedorozwoju splotów nerwowych okolicy zwieracza dolnego przełyku powodujący jego kurczowe zaciskanie.

Chorzy narażeni przez długi czas na obecność zalegającej w przełyku drażniącej treści albo pochodzącego z refluksu, silnie kwaśnego w odczynie soku żołądkowego częściej zapadają na nowotwory złośliwe przełyku.

Zwężenie przełyku u niemowląt jest zwykle związane z zaburzeniami rozwojowymi, które pojawiają się w trakcie życia płodowego. Występowanie tej wady łączy się często z obecnością innych nieprawidłowości anatomicznych. Zakres zwężenia, jego skutki i sposób leczenia są określane w takich przypadkach indywidualnie na podstawie szczegółowej kompleksowej diagnostyki.

Objawy zwężenia przełyku

Zwężenie przełyku rozpoczyna się zwykle niespecyficznymi, miernymi oznakami niestrawności, zgagi i odbijaniem.

W miarę rozwoju choroby pojawiają się problemy z przełykaniem oraz bóle w klatce piersiowej przy połknięciu większego kęsa pokarmu stałego.

Chory je zwykle bardzo powoli, dokładnie przeżuwając, gdyż chroni go to przed nasileniem dolegliwości. W trakcie jedzenia często pije, by zmiękczyć pokarmy stałe.

Kiedy choroba postępuje, a zmiany są coraz większe, odcinek przełyku powyżej zwężenia zaczyna się rozszerzać – wskutek rozciągania przez zalegającą, nieprzechodzącą dalej treść.

Pojawiają się napadowe bóle w klatce piersiowej (mogące symulować chorobę serca albo nerwobóle międzyżebrowe), intensywne odbijanie, czasem cofanie się pokarmu do gardła albo nawet wymioty niedawno spożytą, nadtrawioną treścią. Chory ze zwężeniem przełyku ma problemy z przełykaniem pokarmów papkowatych, rozdrobnionych, a niekiedy także płynów.

Zaburzenie pasażu do żołądka i jelit jest przyczyną postępującego niedożywienia i pojawienia się objawów niedoborów różnych mikroelementów i witamin.

  • Zobacz film i dowiedz się jak zbudowany jest układ pokarmowy:
  • Zwężenie przełyku – leczenie
  • Leczenie zwężenia przełyku zależne jest od stopnia zaawansowania zmian anatomicznych w obrębie tego narządu oraz stanu klinicznego chorego. Informacje na ten temat uzyskuje się dzięki wywiadowi oraz wykonanym badaniom takim jak:
  • radiologiczna ocena anatomii, perystaltyki i pasażu pokarmu przez przełyk przy użyciu substancji kontrastowych (np. papki barytowej),
  • esofagoskopia – endoskopowe badanie pozwalające ocenić stan i ruchomość ścian przełyku oraz pobrać wycinki,
  • badania cytologiczne lub histologiczne pobranych wycinków (w celu wykluczenia zmiany złośliwej).

W niektórych przypadkach zwężenia przełyku wystarcza leczenie farmakologiczne, którego głównym celem jest zmniejszenie napięcia dolnego wpustu przełyku i mięśniówki żołądka, co ogranicza refluks i ułatwia przemieszczanie się pokarmu do dalszych części przewodu pokarmowego.

Jeśli jednak zwężenie ma charakter utrwalony, wynika ze zmiany anatomicznej, a nie skurczu mięśni, niezbędne bywa rozszerzenie przełyku. Zabieg ten wykonuje się endoskopowo – przy pomocy specjalnych cewników. Mogą one być wyposażone np. w balonik, którego chwilowe napompowanie wywołuje rozpieranie i rozciągnięcie ściany przełyku.

Procedura ta nie zawsze przynosi poprawę, a uzyskany efekt nie jest stały – zwykle powtarza się ją w pewnych odstępach czasu.

Jeśli próby rozszerzania zwężonego przełyku nie przynoszą rezultatu, niezbędny może okazać się większy zabieg operacyjny.

Polega on na nacięciu zwieracza, plastyce zwężonego odcinka, a w krańcowych, rzadkich przypadkach – wykonaniu protezy przełyku z fragmentu jelita chorego.

Rozległe zabiegi operacyjne mogą zmuszać do czasowego korzystania z gastrostomii (przezskórnie założonego do żołądka drenu), by zapewnić choremu możliwość prawidłowego odżywiania.

Leczenie zwężenia przełyku jest procesem długotrwałym i nie zawsze przynoszącym znaczącą poprawę samopoczucia chorego. Zwykle udaje się jednak skutecznie spowolnić przebieg choroby i zapobiec powikłaniom.


Czy artykuł okazał się pomocny?

Stenoza kanału kręgowego Rzeszów – FizjoMat – Gabinet Rehabilitacji i Osteopatii

Stenoza kanału kręgowego to nic innego, jak ciasnota kanału kręgowego. Zwężenie pojawia się, gdy uciskany jest rdzeń kręgowy w odcinku szyjnym kręgosłupa lub korzenie nerwowe w lędźwiowej części kręgosłupa.

Stenoza jest wynikiem procesu degeneracji stawów kręgosłupa i dotyka głównie osób po 50-60. roku życia.

W diagnozie zwyrodnień kręgosłupa pomocne będzie badanie RTG lub dokładniejsza diagnostyka obrazowa: tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny.

Objawy

Objawy stenozy kanału kręgowego rozwijają się powoli, nie charakteryzują się ciągłym bólem, ból może pojawić się i sam ustąpić, ulgę przynosi odpoczynek w pozycji leżącej lub siedzącej lub przy zgięciu do przodu.

Objawy stenozy nasilają się jednak przy niektórych czynnościach, w zależności od tego w którym odcinku występuje ciasnota. Zwężenie w odcinku lędźwiowym kręgosłupa występuje najczęściej i charakteryzuje się:

  • bólem w okolicy pośladka, który może promieniować do uda, podudzia, a nawet stopy,
  • osłabieniem i drętwieniem nóg,
  • bólem występującym po zgięciu ciała do przodu (np. przy podparciu na stole czy krześle),
  • bólem podczas chodzenia, jazdy na rowerze,
  • rwą kulszową.

Stenoza w odcinku szyjnym kręgosłupa, do której często dochodzi przy gwałtownym odgięciu głowy do tyłu i szybkim zgięciu jej do przodu, wiąże się z bardzo nieprzyjemnymi objawami, w tym między innymi:

  • bólami i zawrotami głowy,
  • bólem okolicy karku i szyi,
  • bólem pleców,
  • rwą barkową,
  • niedowładem kończyny górnej. 
You might be interested:  Pryszcze na brodzie – przyczyny występowania i leczenie

Przyczyny

Przy ciasnocie w odcinku piersiowym kręgosłupa ból odczuwalny jest głównie w okolicy żeber.

Zwężenie kanału kręgowego może być wrodzone lub nabyte. Wrodzona stenoza kanału kręgowego nie musi objawiać się już od urodzenia.

W większości przypadków ta nieprawidłowość nasila się w ciągu życia, a dolegliwości związane z zespołem cieśni kręgosłupa mogą pojawiać się dopiero po ukończeniu 30. roku życia.

Jednak znacznie częściej przyczyną stenozy kanału kręgowego są zmiany chorobowe, np. zwyrodnienie kręgosłupa powiązane z chorobą zwyrodnieniową stawów czy choroby nowotworowe w obszarze kości kręgosłupa i w tkance rdzenia kręgowego.

Przyczyną stenozy mogą być również urazy kręgosłupa, dyskopatia, przerosty więzadeł kręgosłupa. Stenoza kanału kręgowego może wystąpić także jako powikłanie po zabiegach operacyjnych w obrębie kręgosłupa.

Leczenie

W leczeniu stenozy kanału kręgowego wykorzystywane jest zarówno leczenie zachowawcze, jak i operacyjne.

W postępowaniu zachowawczym stosuje się leki przeciwbólowe, w większości niesteroidowe leki przeciwzapalne, zalecana jest także fizjoterapia, zabiegi fizykoterapeutyczne.

We wczesnym stadium stenozy kanału kręgowego terapia taka zazwyczaj przynosi zadowalające efekty.

Leczenie chirurgiczne ma na celu odciążenie i zmniejszenie ucisku na rdzeń kręgowy.

Swissmed Centrum Zdrowia

Gastroenterologia zajmuje się diagnostyką i leczeniem schorzeń przewodu pokarmowego:

  1. przełyku:
    • dysfagii czyli zaburzeń połykania
    • choroby refluksowej, przełyku Barretta
    • eozynofilowego zapalenia przełyku
    • grzybiczego zapalenia przełyku
    • zapaleń wirusowych i bakteryjnych przełyku
    • żylaków przełyku
    • nowotwory przełyku
  2. żołądka i dwunastnicy :
    • zapalenia; nadżerki, owrzodzenia
    • nowotwory
  3. jelita cienkiego:
    • choroba trzewna czyli celiakia
    • choroby zapalne
  4. jelita grubego:
  5. choroby wątroby i trzustki
  6. zaburzenia czynnościowe oraz psychosomatyczne przewodu pokarmowego – zaparcia, biegunki, zespół jelita drażliwego
  7. leczenie otyłości

– badania diagnostyczne, umożliwiające ocenę przewodu pokarmowego oraz pobranie materiału do badania histopatologicznego lub wykonanie zabiegu – usunięcia polipa, zmiany podśluzówkowej, wczesnego raka, zamknięcia malformacji naczyniowej, opanowania krwawienia, zamknięcia żylaków przełyku. Rodzaje badań endoskopowych:

  1. anoskopia – ocena kanału odbytu
  2. rektoskopia – ocena odbytnicy i kanału odbytu
  3. sigmoidoskopia – ocena esicy, odbytnicy i kanału odbytu
  4. kolonoskopia – ocena całego jelita grubego bardzo często połączona z oceną końcowego odcinka jelita cienkiego
  5. gastroduodenoskopia/gastroskopia – ocena przełyku, żołądka i dwunastnicy

Zabiegi endoskopowe możliwe do wykonania ambulatoryjnego:

  1. pobranie materiału biopsyjnego
  2. usuwanie polipów nie większych niż 10 mm
  3. skleroterapia żylaków odbytu
  4. zakładanie podwiązek Barrona na żylaki odbytu

Zabiegi endoskopowe wykonywane w warunkach szpitalnych:

  1. usuwanie polipów powyżej 10 mm
  2. usuwanie płaskich zmian śluzówkowych (polipy płaskie) oraz wczesnych raków i zmian podśluzówkowych za pomocą mukozektomii, dyssekcji podśluzówkowej oraz zabiegów hybrydowych
  3. zakładanie oraz usuwanie balonu żołądkowego
  4. opaskowanie żylaków przełyku, skleroterapia żylaków przełyku
  5. wytwarzanie przetoki odżywczej – PEG

Badania gastroskopowe odbywają się w ramach kontraktu z Narodowym Funduszem Zdrowia (refundowane) oraz prywatnie z możliwością przeprowadzenia badania w pełnym znieczuleniu.

Wskazania do wykonania gastroskopii są dosyć szerokie. Badanie powinniśmy przeprowadzić u wszystkich osób po 45 roku życia mających dolegliwości brzuszne oraz u młodszych chorych, u których chcemy zweryfikować rozpoznanie.

Niezależnie od wieku pacjenta badanie powinniśmy wykonać, gdy występują objawy alarmowe, sugerujące rozwój poważnego schorzenia, w tym choroby nowotworowej:

  1. utrata masy ciała
  2. zaburzenia połykania
  3. gorączka
  4. niedokrwistość
  5. fusowate lub krwiste wymioty

Gastroskopię diagnostyczną wykonujemy najczęściej z następujących wskazań:

  1. występowanie dyspepsji/bólów brzucha, wzdęcia, zgagi, odbijania
  2. podejrzenia choroby wrzodowej żołądka lub dwunastnicy
  3. występowanie dysfagii – trudności w połykaniu
  4. podejrzenie lub obecność krwawienia z przewodu pokarmowego
  5. podejrzenie uszkodzeń polekowych górnego odcinka przewodu pokarmowego
  6. badanie przesiewowe lub kontrolne u osób ze zwiększonym ryzykiem rozwoju nowotworu
  7. u osób:
    • z długoletnią chorobą refluksową,
    • przełykiem Barreta,
    • z niedokrwistością złośliwą w przebiegu zanikowego zapalenia błony śluzowej żołądka
    • po przebytej resekcji żołądka

Jak wygląda badanie gastroskopowe i jak należy się do niego przygotować?

  • Osoba poddawana badaniu musi być na czczo i nie może przyjmować leków przed badaniem, szczególnie, gdy planujemy pobranie wycinków – istnieje ryzyko krwawienia.
  • Samo badanie może być wykonane w warunkach ambulatoryjnych w znieczuleniu ogólnym, prowadzonym przez anestezjologa na bloku operacyjnym.
  • W naszej placówce pacjent ma prawo wyboru, co do formy prowadzenia badania, ale zawsze odbywa się to po konsultacji z gastroenterologiem.
  • Podczas badania wprowadza się gastroskop przez jamę ustną do przełyku, żołądka i dwunastnicy.

Ze względu na fakt, że jest to badanie inwazyjne, wymagane jest uzyskanie pisemnej zgody.

Powikłania są bardzo rzadkie i najczęściej mają charakter kardiologiczny.

Wśród czynników ryzyka należy wymienić:

  • zaawansowany wiek
  • niewydolność serca
  • stenozę aortalną
  • ciężką chorobę płuc
  • skłonność do krwawień
  • niedokrwistość
  • zabieg ze wskazań nagłych

Podczas badania możemy pobrać wycinki do badania histopatologicznego lub wykonać zabieg, np. mukozektomii czy polipektomii w przypadku obecności polipów.

Możliwości terapeutyczne z roku na rok się poszerzają i obecnie jesteśmy już w stanie usuwać guzy podśluzówkowe, bez konieczności wykonywania rozległego zabiegu operacyjnego.

W naszej placówce pacjent ma prawo wyboru, co do formy prowadzenia badania, ale zawsze odbywa się ono po konsultacji z gastroenterologiem.

Wskazania diagnostyczne:

  • zaparcia
  • bóle brzucha
  • występowanie krwi w kale
  • podejrzenie raka jelita grubego
  • niedokrwistość z niedoboru żelaza o niejasnej etiologii
  • podejrzenie wrzodziejącego zapalenia jelit lub choroby Leśniewskiego-Crohna
  • badania przesiewowe w kierunku polipów i wczesnego raka
  • biegunka o niejasnej przyczynie
  • szczeliny odbytu – możliwe jest wykonanie sigmoidoskopii lub rektoskopii.

Wskazania terapeutyczne:

  • usuwanie polipów
  • hamowanie krwawień z malformacji naczyniowych
  • usuwanie owrzodzeń i guzów
  • poszerzanie zwężeń
  • usuwanie ciał obcych

Badanie profilaktyczne w kierunku wykrywania raka jelita grubego powinno być wykonane począwszy od 50 roku życia i powtarzane co 10 lat.

Jakie objawy powinny skłaniać do wykonania kolonoskopii?

  • krew w stolcu lub krew utajona w kale
  • utrata masy
  • brak apetytu bez uchwytnej przyczyny
  • uporczywe parcie na stolec lub bezwiedne oddawanie stolca
  • bóle brzucha
  • zaparcia
  • przewlekła biegunka
  • zmiany wyglądu stolca –„stolce ołówkowate”

Jak wygląda badanie kolonoskopowe?

Podstawowe znaczenie ma właściwe przygotowanie jelita. Pacjent w momencie rejestracji otrzymuje pisemną instrukcję przygotowania się do zabiegu.

  1. Preparaty, których pacjenci używają do oczyszczenia jelita to: Fortrans (stosowany częściej), CitraFleet (nie zalecany u osób z niewydolnością nerek), Moviprep lub Eziclen.
  2. Pacjent przystępuje do badania na czczo, wg poniższych wskazówek (“Przygotowanie do badania”).
  3. W przypadku, gdy badanie wykonujemy w znieczuleniu ogólnym pacjenci przyjmowani są do szpitala na kilkugodzinny pobyt.

Wówczas nad pacjentem podczas badania czuwa zespół anestezjologiczny. Po badaniu pacjent otrzymuje opis oraz wypis z zaleceniami co do dalszej diagnostyki i leczenia.

W warunkach ambulatoryjnych badanie wykonywane jest bez leków podawanych dożylnie lub na prośbę pacjenta z podaniem leków zmniejszających odczuwanie bólu. Po badaniu pacjent otrzymuje opis oraz wypis z zaleceniami co do dalszej diagnostyki i leczenia.

Ze względu na inwazyjność badania, pacjent powinien podpisać formularz świadomej zgody na badanie. Trzeba też pamiętać o odstawieniu tydzień wcześniej leków zmniejszających krzepliwość krwi i ewentualnym zastąpieniu ich heparyną drobnocząsteczkową.

Powikłania po kolonoskopii są bardzo rzadkie – więcej ich powstaje po zabiegach leczniczych, takich jak polipektomia. Krwawienia stanowią 0,2 %, a perforacje jelita – 0,1 % wszystkich kolonoskopii.

Przygotowanie do badania środkiem CitraFleet 

Jeden dzień przed badaniem

Ostatni posiłek

– lekkie śniadanie (bułka, herbata) do godziny 8:00Potem można pić tylko płyny (herbata, woda niegazowana, napoje izotoniczne)

Godzina 23:00 – Przygotowanie pierwszej dawki leku:

Krok 1 – Wsypać zawartość jednej saszetki do filiżanki zimnej wody (ok. 150  ml).Krok 2 – Mieszać przez 2-3 minuty (konieczne  dla uzyskania  jednolitego roztworu leku). Jeżeli zawartość rozgrzeje się podczas mieszania, należy odczekać do momentu ochłodzenia przed wypiciem całego roztworu. Niezwłocznie wypić przygotowaną zawiesinę.Krok 3 – Następnie przygotować i wypić 2 litry płynów (woda niegazowana, herbata, napoje izotoniczne). UWAGA, po przyjęciu leku należy odczekać  30 minut i rozpocząć picie płynów.Po wypiciu pierwszej dawki leku nie wolno już nic jeść.

W dniu badania

W dniu badania należy pozostać na czczo (nie jeść żadnych pokarmów!). Należy pić klarowne płyny zgodne z instrukcją. Godzina 7:00 – 8:00 – Przygotowanie drugiej dawki leku Im krótszy czas od zakończenia przygotowania do badania tym lepszy efekt.

Kroki 1-3 należy powtórzyć dokładnie jak przy dawce pierwszej.Uwaga, jeżeli kolonoskopia będzie wykonywana w znieczuleniu, na 4 godziny przed badaniem należy przestać spożywać jakiekolwiek płyny.

Normalną reakcją w czasie przygotowywania się do kolonoskopii są wypróżnienia (biegunka), pod koniec samą treścią płynną (wodą).

You might be interested:  Alergia krzyżowa – jakie są objawy i jaki sposób leczenia alergii krzyżowej

  • W dniu poprzedzającym badanie przygotować 2 litry preparatu rozpuszczając każdą z 2 torebek w 1 litrze niegazowanej wody. Około godziny 18 wypić 2 litry przygotowanego roztworu w tempie około 1 szklanka co 15-20 minut.
  • W dniu badania – rano przygotować kolejne 2 litry preparatu wg powyższych wskazań. Roztwór wypić w tempie około 1 szklanka co 15-20 minut, tak aby ostatnią szklankę wypić na 3-4 godziny przed badaniem.
  • Około 5 dni przed planowanym badaniem zalecana jest dieta półpłynna i napoje niegazowane; należy unikać warzyw, owoców, pestek, ciemnego pieczywa, napojów niegazowanych
  • W dniu poprzedzającym badanie do godziny 15 dieta płynna, po godzinie 15 można pić wodę, herbatę (bez kawy!). Przygotować 4 litry preparatu rozpuszczając każdą z 4 saszetek w 1 litrze wody. Przygotowany roztwór wypić w tempie około 1 szklanki co 15-20 minut
  • W dniu badania nie wypijać już leku. Należy pozostać bez jedzenie i bez picia na 5 godzin przed badaniem.

Leczenie otyłości

Otyłość jest to nagromadzenie w organizmie tkanki tłuszczowej, które przekracza jego fizjologiczne potrzeby. Towarzyszy jej nadwaga, czyli masa ciała powyżej masy optymalnej. Najgroźniejsza jest otyłość brzuszna, czyli nagromadzenie tkanki tłuszczowej w okolicach powłok brzusznych.

Najczęstsze przyczyny to:

  • nieodpowiednia dieta, przekraczająca zapotrzebowanie kaloryczne organizmu
  • niewystarczająca ilość ruchu, siedzący tryb życia
  • niektóre choroby oraz podłoże genetyczne.

Otyłość znacznie zwiększa ryzyko zachorowania na choroby układu krążenia, cukrzycę typu 2, niektóre nowotwory i choroby układu oddechowego.

W naszym szpitalu stosujemy metodę leczenia otyłości z użyciem balonu żołądkowego Orbera System firmy Allergan.

Na czym polega leczenie otyłości za pomocą wprowadzenia balonu żołądkowego?

W pierwszym kroku należy umówić się na konsultację do gastroenterologa, dr Andrzeja Drążka, który po wstępnym wywiadzie medycznym, zleci niezbędne badania. Balon z płynem o objętości ok. 750 ml umieszczany jest w żołądku pacjenta przez lekarza gastroenterologa.

Poczucie ciągłego głodu bywa zniesione, ponieważ balon napina ściany żołądka, co powoduje wysłanie sygnału do mózgu hamującego uczucie głodu. Pacjent przestaje myśleć o jedzeniu, przyjmuje o wiele rzadziej posiłki o mniejszej objętości. Balon Orbera jest wprowadzany do żołądka na 6 miesięcy, po czym należy umówić się do lekarza na usunięcie balonu.

Usługa Cena
Gastroskopia w znieczuleniu ogólnym (wraz z testem na helicobacter pylori) bez kosztu badań histopatologicznychod 655,00 zł
Endoskopowe usunięcie balonu żołądkowegood 1600,00 zł
Gastroskopia + kolonoskopia w znieczuleniu ogólnym (wraz z testem na helicobacter pylori) bez kosztu badań histopatologicznychod 1150,00 zł
Kolonoskopia w znieczuleniu ogólnym (bez kosztu badania histopatologicznego)od 770,00 zł
Leczenie otyłości balonem żołądkowymod 8500,00 zł
Polipektomia w znieczuleniu ogólnym (bez kosztu badania histopatologicznego)od 6500,00 zł
Opaskowanie żylaków przełykuod 4000,00 zł
Zabieg endoskopowej mukozektomii i dyssekcji podśluzówkowejod 6500,00 zł
lek. med. Andrzej Skibiński – konsultacja180,00 zł
lek. med. Andrzej Drążek – konsultacja180,00 zł
dr n. med. Grażyna Rompa – konsultacja180,00 zł
Gastroskopiaod 250,00 zł
Sigmoidoskopiaod 200,00 zł

Przerostowe zwężenie odźwiernika

Przerostowe zwężenie odźwiernika, czyli pylorostenoza, to choroba dotykająca przede wszystkim noworodków. Objawy pylorostenozy zaczynają dość szybko narastać u początkowo zdrowego malucha.

Coraz gwałtowniejsze wymioty i pogarszający się stan ogólny dziecka często wywołują przerażenie u zaskoczonych rodziców. Na szczęście przerostowe zwężenie odźwiernika jest całkowicie wyleczalne.

W większości przypadków konieczna jest operacja, dzięki której objawy szybko ustępują.

Co to jest odźwiernik?

Odźwiernik to końcowy odcinek żołądka. Ma kształt oliwki i twardą konsystencję. Żołądek można porównać do zbiornika na pokarm, w którym odbywa się wstępne trawienie.

Jego kształt i położenie zmieniają się w zależności od stopnia wypełnienia i pozycji ciała. Od góry łączy się z przełykiem za pomocą wpustu nieco po lewej stronie od linii środkowej ciała. Odźwiernik natomiast łączy się z dwunastnicą.

Podczas leżenia na plecach znajduje się przeważnie pod prawym łukiem żebrowym.

Odźwiernik składa się z włókien mięśni gładkich. Warstwa wewnętrzna układa się podłużnie, a zewnętrzna okrężnie. Odźwiernik pełni bardzo ważną funkcję.

Po przedostaniu się jedzenia do żołądka jego mięśnie kurczą się, uniemożliwiając przechodzenie pokarmu do dalszych odcinków przewodu pokarmowego. Wówczas pod wpływem kurczenia się mięśniówki żołądka pożywienie miesza się, rozdrabnia i trawi.

Gdy wstępny proces trawienia zostanie zakończony, odźwiernik otwiera się. Wówczas żołądek opróżnia się, a przez otwarte światło odźwiernika jedzenie trafia do dwunastnicy.

Na czym polega przerostowe zwężenie odźwiernika?

Pylorostenoza to choroba przebiegająca ze zwężeniem światła odźwiernika. Przyczyną zwężenia odźwiernika jest przerost mięśni gładkich jego ściany. Postępujące przerastanie mięśniówki powoduje zwężenie światła odźwiernika.

Potęguje to zapalenie i obrzęk błony śluzowej. W miarę zmniejszania się kanału odźwiernika u dziecka nasilają się objawy wynikające z utrudnionego przemieszczania się pokarmu z żołądka do dwunastnicy. Niestety, nie wiadomo, co powoduje przerost mięśni odźwiernika.

Przyczyna choroby ciągle pozostaje zagadką.

Objawy przerostowego zwężenia odźwiernika

Pierwsze dolegliwości związane z przerostowym zwężeniem odźwiernika pojawiają się u noworodków zwykle pomiędzy drugim a czwartym tygodniem życia. Bardzo rzadko zdarza się, aby objawy występowały u młodszych lub starszych dzieci. Jednak jest to możliwe i nie należy wykluczać takiej ewentualności nawet u czteromiesięcznych niemowląt.

Najczęściej choroba rozpoczyna się u dotychczas zdrowego dwutygodniowego noworodka. Najpierw pojawia się ulewanie po posiłkach. W miarę zwężania się światła odźwiernika dolegliwości się nasilają. Ulewania stają cię coraz częstsze.

Zazwyczaj występują kilkanaście minut po jedzeniu. Po kilku dniach przeradzają się w bardzo nasilone, chlustające treścią pokarmową wymioty. W wymiotach nie stwierdza się obecności żółci. W 5% przypadków obecna jest krew świeża lub w postaci tzw.

fusów od kawy (pod wpływem kwasu żołądkowego krew hemolizuje i staje się czarna).

Bardzo charakterystyczny dla przerostowego zwężenia odźwiernika jest dobry apetyt noworodka. Głodny maluch wykazuje dużą chęć do jedzenia pomimo wymiotów. Niestety, wymioty są przyczyną coraz większego odwodnienia dziecka.

Objawia się to między innymi wydalaniem kału w postaci niewielkich, zbitych, ciemnobrązowych grudek. Z czasem stolce są coraz rzadsze i pojawiają się zaparcia. Nasilającemu się odwodnieniu towarzyszy zmniejszanie ilości oddawanego moczu oraz utrata masy ciała.

Niedożywienie i wymioty przyczyniają się również do powstania zaburzeń elektrolitowych. Noworodek cierpi z powodu niedoboru chloru i potasu, a pH jego krwi jest za wysokie (zasadowica hipochloremiczna i hipokaliemiczna).

Powoduje to znaczne pogorszenie stanu dziecka, drgawki, utratę świadomości i zaburzenia oddychania.

Kto choruje na przerostowe zwężenie odźwiernika?

Przerostowe zwężenie odźwiernika dotyka 2-3 na 1000 noworodków. Chorują przeważnie chłopcy. Pylorostenoza występuje czterokrotnie częściej u płci męskiej.

Zwężenie odźwiernika pojawia się najczęściej u dzieci z pierwszej ciąży.

Co ciekawe, na chorobę cztery razy częściej zapadają noworodki, których matki przebyły zwężenie odźwiernika, niż dzieci mężczyzn, którzy byli leczeni z powodu pylorostenozy w dzieciństwie.

Przerostowe zwężenie odźwiernika to choroba na tle genetycznym. Potwierdza to fakt jej występowania u bliźniąt jednojajowych (o tym samym kodzie genetycznym). W 2/3 przypadków obecności choroby u jednego bliźniaka drugi rozwija identyczne objawy w podobnym, a nawet tym samym czasie.

Diagnostyka przerostowego zwężenia odźwiernika

Przy obecności charakterystycznych objawów rozpoznanie zwykle nie nastręcza większych trudności. Podczas badania przeważnie można wyczuć zgrubienie w kształcie oliwki pod prawym łukiem żebrowym.

Każdemu dziecku z podejrzeniem przerostowego zwężenia odźwiernika wykonuje się USG brzucha, które najczęściej potwierdza obecność pylorostenozy.

Dopiero jeżeli wynik USG nie jest pewny, robi się badanie radiologiczne.

Leczenie przerostowego zwężenia odźwiernika

Leczeniem z wyboru w większości przypadków przerostowego zwężenia odźwiernika jest operacja. To bardzo dobra, skuteczna metoda, dzięki której objawy szybko ustępują. Jednak zanim wkroczy chirurg, należy przede wszystkim ustabilizować stan noworodka. Trzeba go najpierw nawodnić i wyrównać zaburzenia elektrolitowe.

Operacja (pyloromiotomia) polega na nacięciu przerośniętej warstwy okrężnej i podłużnej mięśni gładkich odźwiernika. Nie narusza się natomiast błony śluzowej, znajdującej się pod mięśniami. Dzięki temu światło odźwiernika powraca do odpowiedniej wielkości.

Już w kilka godzin po zabiegu noworodkowi można dawać do picia roztwór glukozy, który zapewnia mu energię i nawodnienie. Po kilku dniach dziecko wraca do domu właściwie bez żadnych dolegliwości. Niekiedy przerostowe zwężenie odźwiernika można próbować leczyć zachowawczo. Dotyczy to tylko lekkich przypadków.

Terapia jest jednak uciążliwa i wiąże się z ryzykiem powikłań, często zagrażających życiu.

Lekarz Kalina Wysocka-Dubielecka

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *