Arytmia nadkomorowa – przyczyny, objawy, leczenie

Arytmia nadkomorowa to nie jedno, a wiele zaburzeń rytmu serca. Część z nich może być groźna i wymaga podjęcia natychmiastowego leczenia, inne z kolei nie wpływają negatywnie na stan zdrowia i pojawiają się w wielu sytuacjach życia codziennego. Warto dowiedzieć się, które grupy zaburzeń rytmu klasyfikuje się w tej grupie, jakie są ich objawy i metody leczenia.

Spis treści

Arytmie nadkomorowe to szerokie pojęcie, które opisuje zarówno stany przyspieszenia pracy serca, jak i jego spowolnienia.

Niektóre spośród tych dolegliwości są zupełnie bezobjawowe i nie wymagają interwencji lekarskiej, jednak część z tych zaburzeń może być groźna dla życia, dlatego w przypadku takich objawów jak: kołatanie serca, zasłabnięcie, omdlenie, które wskazywać mogą na arytmię, konieczny jest kontakt z lekarzem.

Część arytmii nadkomorowych można przerwać doraźnie lekami lub kardiowersją elektryczną, jednak nawet w takim wypadku konieczna jest dalsza diagnostyka i długotrwałe leczenie pod opieką specjalisty kardiologa.

Układ bodźcoprzewodzący

Serce składa się z dwóch przedsionków i dwóch komór, których odpowiednio zsynchronizowana praca zapewnia maksymalnie efektywny przepływ krwi.

Układ bodźcoprzewodzący to skomplikowana struktura wbudowana w mięsień sercowy, wytwarza ona impulsy i je przewodzi zapewniając odpowiednie działanie serca.

To on jest odpowiedzialny za tak zwany automatyzm, który polega na autonomicznym pobudzaniu się tego narządu do pracy.

Aktywność układu bodźcoprzewodzącego podlega nadzorowi układu nerwowego oraz wpływom biochemicznym: stężeniom jonów, hormonów (np. adrenaliny, tyroksyny), czy temperatury.

Powstawanie i rozprzestrzenianie się impulsu w sercu. Po wytworzeniu w węźle zatokowym bodziec biegnie przez przedsionki, pobudzając je do skurczu. Dalej jest on przewodzony przez węzeł przedsionkowo-komorowy, pęczek Hisa i jego odnogi oraz włókna Purkinjego do komór, które po jego dotarciu również zostają aktywowane.

Właściwe działanie układu bodźcoprzewodzącego zapewnia odpowiednią pracę serca, zarówno pod względem częstości – np. przyspieszenie akcji w czasie wysiłku, jak i właściwe rozprzestrzenianie się bodźców. Zaburzenia wytwarzania impulsów i ich przewodzenia może być przyczyną różnych chorób.

Czym jest arytmia nadkomorowa i jakie są jej rodzaje?

O arytmii nadkomorowej mówimy, kiedy wspomniane impulsy są nieprawidłowo przewodzone lub dochodzi do niewłaściwej aktywacji elektrycznej powyżej pęczka Hisa. Dotyczyć więc ona może węzła zatokowego, przedsionków i węzła przedsionkowo-komorowego. Najczęściej spotkane arytmie nadkomorowe to:

  • dodatkowe pobudzenia nadkomorowe
  • częstoskurcz nawrotny w węźle przedsionkowo-komorowym (AVNRT)
  • zespoły preekscytacji
  • częstoskurcz przedsionkowy
  • tachyarytmie zatokowe
  • migotanie przedsionków
  • trzepotanie przedsionków

Częstoskurcz nadkomorowy

Częstoskurcz nadkomorowy to każdy rytm serca powyżej 90 uderzeń na minutę, który powstaje w obrębie układu bodźcoprzewodzącego powyżej pęczka Hisa lub w jego obrębie. Należą więc do niego:

  • częstoskurcz nawrotny w węźle przedsionkowo-komorowym
  • częstoskurcz nawrotny przedsionkowo-komorowy
  • częstoskurcz przedsionkowy

Dwa pierwsze wynikają z obecności tak zwanej drogi dodatkowej, która niewłaściwie przewodzi bodźce z przedsionków do komór – nie dochodzi do opóźnienia przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym.

Ma to dwa podstawowe skutki: z jednej strony komory kurczą się zbyt wcześnie, gdy nie są jeszcze całkowicie wypełnione.

Co więcej komory mogą one wstecznie (przez drogę dodatkową) spowodować ponowną aktywację przedsionków, cykl się zamyka i dochodzi do ciągłego wzajemnego pobudzania się jam serca i rozwoju tachyarytmii. Częstoskurcz przedsionkowy jest konsekwencją zbyt szybkiej aktywacji elektrycznej przedsionków.

Tachyarytmie zatokowe

Z reguły są one najmniej groźną grupą arytmii nadkomorowych.

Ich istotą jest przyspieszenie wysyłania impulsów przez węzeł zatokowy, co powoduje również przyspieszenie pracy serca powyżej 90 uderzeń na minutę. Zjawisko to ma miejsce np.

w wysiłku fizycznym, ale także podczas gorączki, stresu emocjonalnego, może także wynikać z przyjmowanych leków, czy innych chorób, np. nadczynności tarczycy.

Dodatkowe pobudzenia nadkomorowe

Niekiedy zdarza się, że impuls pobudzający mięsień sercowy powstaje w tkance przedsionka, zamiast w węźle zatokowym.

Powoduje to aktywację przedsionków, ich skurcz i po przewiedzeniu do komór, one również zostają pobudzone do pracy.

Dodatkowe pobudzenia nadkomorowe najczęściej są bezobjawowe, mogą występować u osób zdrowych, a także nasilać się po spożyciu alkoholu, kawy, w przypadku zaburzeń elektrolitowych, czy chorób serca.

Migotanie przedsionków

Migotanie przedsionków to zdecydowanie najczęstsza arytmia, polega ona na bardzo szybkiej aktywności elektrycznej przedsionków, która uniemożliwia ich rozkurcz i skurcz.

Skutkiem tego przedsionki serca w praktyce w ogóle nie pracują, co negatywnie wpływa na efektywność całego serca zmniejszając objętość krwi wyrzucanej przez komory.

Dodatkowo w przebiegu migotania przedsionków dochodzi do niemiarowej pracy komór. Przyczyn migotania przedsionków jest wiele, między innymi:

ale także przyczyny pozasercowe:

  • choroby płuc
  • niewydolność nerek
  • cukrzyca
  • leki
  • nadczynność tarczycy

Trzepotanie przedsionków

Jest to arytmia podobna do migotania przedsionków, w tym wypadku również dochodzi do ich niewłaściwej aktywacji elektrycznej. Skurcz jest efektywny, ale praca serce nie jest optymalna, ponieważ przedsionki kurczą się znacznie szybciej niż komory.

Arytmie nadkomorowe: objawy

Pomimo tak dużej różnorodności przyczyn i schorzeń wiele objawów jest wspólna, należą do nich:

  • kołatania serca
  • uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej
  • duszność
  • zmęczenie, nietolerancja wysiłku fizycznego
  • omdlenia i zasłabnięcie

Nasilenie objawów zależy od przyczyny wywołującej zaburzenie rytmu, ogólnego stanu zdrowia, częstotliwości rytmu komór, czasu trwania arytmii i występowania chorób serca.

Na przykład u osób starszych, bardziej schorowanych, wystąpienie migotania przedsionków może powodować silną duszność i ból w klatce piersiowej, podczas gdy młode, zdrowe osoby mogą tej arytmii w ogóle nie odczuwać.

Warto pamiętać, że w wielu przypadkach arytmie nadkomorowe są zupełnie bezobjawowe.

Arytmie nadkomorowe: badania pomocnicze

Diagnostyka arytmii nadkomorowych opiera się na podobnych badaniach niezależnie od występującego zaburzenia rytmu.

Do podstawowych narzędzi diagnostycznych należy EKG, a także 24-godzinne monitorowanie EKG metodą Holtera stosowane, gdy nie udaje się uzyskać zapisu arytmii podczas standardowo wykonywanego EKG.

Badanie to polega na ciągłym zapisie aktywności elektrycznej serca, która jest następnie analizowane jest przez lekarza.

W ocenie takiego zapisu szczególnie istotne jest uwzględnienie momentów wystąpienia arytmii i skorelowania ich z objawami odczuwanymi przez pacjenta.

Kolejnymi badaniami są: elektrokardiograficzna próba wysiłkowa, jeśli arytmia pojawia się w wysiłku, a także w celu rozpoznania choroby niedokrwiennej serca. Badaniem inwazyjnym pozwalającym postawić pewne rozpoznanie w przypadkach wątpliwych jest badanie elektrofizjologiczne, niekiedy pozwala ono wywołać arytmię, określić jej charakter a w razie potrzeby przeprowadzić ablację.

Mniej typowymi badaniami wykonywanymi w przypadku arytmii nadkomorowych są: echokardiografia, badania laboratoryjne czy koronarografia. Wykonywane są one nie w celu stwierdzenia arytmii, ale aby zdiagnozować ich przyczynę i odpowiednio ją leczyć.

Arytmie nadkomorowe: leczenie

O ile diagnostyka jest podoba w większości arytmii nadkomorowych, o tyle leczenie jest bardziej specyficzne.

Przede wszystkim należy zdiagnozować i podjąć terapię, jeśli występuje jakiekolwiek znane schorzenie wywołujące arytmię: odpowiednie leczenie farmakologiczne chorób tarczycy, wszczepianie stentów w chorobie niedokrwiennej serca, czy leczenie zastawek jeśli arytmia jest spowodowana ich wadą.

Postępowanie w arytmiach nadkomorowych zależy od stanu pacjenta. Jeśli arytmia nadkomorowa jest przyczyną silnych dolegliwości bólowych, duszności, czy silnego spadku ciśnienia tętniczego konieczne jest natychmiastowe działanie.

W przypadku migotania przedsionków podaje się odpowiednie leki, a jeśli nie są one skuteczne – wykonuje się kardiowersję elektryczną.

Częstoskurcze nawrotne przerwać można wykonując zabiegi takie jak: prowokowanie wymiotów, zanurzenie twarzy w zimnej wodzie, czy nadmuchiwanie strzykawki, jeśli to nie jest skuteczne stosuje się metody farmakologiczne i kardiowersję.

Inne arytmie nadkomorowe z reguły nie mają tak nagłego przebiegu i nie wymagają podjęcia natychmiastowej terapii.

Sposoby leczenia arytmii nadkomorowych można podzielić na kilka rodzajów:

należy do nich kilka grup leków, np. propafenon, amiodaron, czy stosowane np. w nadciśnieniu tętniczym beta-blokery

Kardiowersja – zabieg przeprowadzany w krótkim znieczuleniu ogólnym, podczas którego prąd przepływa przez serce umiarawiając jego pracę elektryczną.

  • Zabiegi elektrofizjologii

Ablacja – zabieg inwazyjny polegający na zniszczeniu miejsc odpowiedzialnych za powstanie arytmii w sercu.

Bradyarytmie

Opisane wcześniej arytmie nadkomorowe należą do tak zwanych tachyarytmii, czyli charakteryzują się przyspieszeniem pracy serca. Odmienną grupą są bradyarytmie, one z kolei polegają na zbyt wolnej pracy serca, poniżej 60 uderzeń na minutę.

Do ich przyczyn należą między innymi:

  • choroby tarczycy
  • zaburzenia elektrolitowe
  • choroby neurologiczne
  • stosowane leki

a wśród schorzeń kardiologicznych są to:

  • choroba niedokrwienna serca
  • zapalenie mięśnia sercowego
  • wrodzone wady serca
  • bloki przedsionkowo-komorowe
  • tak zwany zespół chorej zatoki, czyli schorzenie węzła zatokowego
  • Dolegliwości, które najczęściej występują u osób z bradykardią to zawroty głowy, zasłabnięcia, rzadziej łatwa męczliwość, omdlenia, zdarza się także, że jest ona zupełnie bezobjawowa.
  • Diagnostyka bradykardii i bradyarytmii opiera się na podobnych badaniach jak w przypadku tachyarytmii: EKG, monitorowanie EKG metodą Holtera, rejestratory zdarzeń, znacznie rzadziej wykonuje się w takich przypadkach badanie elektrofizjologiczne.
  • Farmakologiczne leczenie bradykardii i pauz nie jest możliwe, przede wszystkim konieczne jest wykluczenie odwracalnych przyczyn – zaburzeń elektrolitowych, chorób tarczycy, czy wpływu stosowanych leków, jeśli pomimo to bradykardia utrzymuje się i powoduje wystąpienie dolegliwości, konieczne jest wszczepienie stymulatora serca.

Arytmia nadkomorowa – przyczyny, objawy, leczenie Absolwent Wydziału Lekarskiego na Uniwersytecie Medycznym im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu. Ukończył studia z wynikiem ponad dobrym. Aktualnie jest lekarzem w trakcie specjalizacji z kardiologii oraz student studiów doktoranckich. Interesuje się szczególnie kardiologią inwazyjną oraz urządzeniami wszczepialnymi (stymulatorami).

Czym są arytmia komorowa i nadkomorowa? – objawy i leczenie – Kredos Sklep Medyczny

Arytmia komorowa spośród wszystkich zaburzeń pracy serca występuje najczęściej . Powstaje ona na skutek pobudzenia, wywołanego przez mięsień komory serca. Pochodzenie tego typu zaburzenia może być różne. Ocena źródła jest kluczowa dla podjęcia odpowiedniego leczenia.

You might be interested:  Przebarwienia na paznokciach – jakie są przyczyny przebarwień paznokci?

Jest to zaburzenie rytmu serca, które, jak sama nazwa wskazuje, pochodzi z komór odpowiadających za dostarczanie krwi do krążenia. Wyróżnić możemy kilka postaci arytmii komorowej, mogą być to m.in.

mniej groźne pobudzenia przedwczesne, ale też bardzo niebezpieczne dla zdrowia człowieka częstoskurcze. 

Przyczyny arytmii komorowej

Istnieje wiele czynników, które wywołują lub nasilają arytmię komorową. Różnią się miejscem pochodzenia, a więc źródłem, wśród których jest serce oraz obszary znajdujące się poza tym organem. Jeżeli chodzi o czynniki sercowe, to należy wspomnieć m.in.

o zespole Brugadów, chorobie wieńcowej, szczególnie tej, która pojawia się po zawale serca, a także wypadaniu płatka zastawki mitralnej. Przyczyny arytmii komorowej zlokalizowane są też poza sercem. Może ona wystąpić na skutek m.in.

zaburzeń metabolicznych, hormonalnych i elektrolitowych, chorób występujących w obrębie układu nerwowego, zapalenia wielomięśniowego oraz amyloidozy i sarkoidozy.

Nie bez znaczenia jest też tryb życia. Ryzyko wystąpienia arytmii komorowej jest większe w przypadku osób, które stosują używki. Niebezpieczne mogą okazać się alkohol i tytoń. Problem nasila się w momencie częstego picia kawy czy też stosowania niektórych leków. 

Objawy arytmii komorowej

Arytmia komorowa objawiać się może w różny sposób, co w znaczącym stopniu zależy od jej rodzaju. Obserwując swój organizm, można jednak podejrzewać, że serce nie pracuje prawidłowo, co wymaga konsultacji lekarza.

Jeżeli arytmia komorowa ma łagodną postać i przebieg, to objawy mogą być nieodczuwalne przez chorego aż tak bardzo. Zaobserwować można w takich przypadkach krótkie epizody nierównego rytmu serca.

Zdarza się, że arytmii towarzyszy dyskomfort w klatce piersiowej, co też jest niekiedy związane z występującym jednocześnie niepokojem. Zdarza się jednak, że zaburzenia są zdecydowanie bardziej złożone i tym samym objawy arytmii komorowej będą mocniejsze i bardziej odczuwalne. Wtedy dochodzi m.in.

do migotania komór, a także częstoskurczu komorowego. Pacjent może zaobserwować u siebie duszności, które bardzo utrudniają funkcjonowanie. W skrajnych przypadkach dochodzi nawet do nagłego zatrzymania krążenia. 

Arytmia nadkomorowa – przyczyny, objawy, leczenie

Jak leczyć arytmię komorową?

Zanim lekarz wybierze odpowiednią metodę leczenia, konieczne jest potwierdzenie występowania arytmii komorowej. Do jej rozpoznania, a także zróżnicowania arytmii wykorzystuje się spoczynkowe EKG. Przy okresowej arytmii wykonuje się badanie Holtera. Przydatny jest też monitoring pracy serca przez pewien czas, np. przez 2-3 doby.

Do ustalenia miejsca ogniska arytmii komorowej stosuje się inwazyjne badanie elektrofizjologiczne. W leczeniu skuteczność wykazują leki antyarytmiczne, a także implantacja kardiowertera-defibrylatora czy też przezskórna ablacja prądem o wysokiej częstotliwości.

Metoda leczenia zawsze jest dopasowywana do rodzaju arytmii, z którą zmaga się pacjent. 

Arytmia nadkomorowa

Wśród rodzajów arytmii komorowej możemy wyróżnić trzepotanie i migotanie przedsionków. Rozpoznać ją możemy np. po omdleniach i dusznościach. Arytmia nadkomorowa obejmuje wiele zaburzeń rytmu serca.

Mówimy o niej, jeżeli impulsy elektryczne nie są przewodzone prawidłowo. Ponadto dotyczy to też sytuacji, kiedy dochodzi do niewłaściwej aktywacji elektrycznej w obszarze powyżej pęczka Hisa, a więc w węzłach przedsionkowo-komorowych czy też węźle zatokowym.

Arytmia nadkomorowa – przyczyny

Przyczyny arytmii nadkomorowej są związane zarówno z przebytymi chorobami, jak też uwarunkowaniami genetycznymi, a więc cechami wrodzonymi. Arytmia nadkomorowa może pojawić się na skutek wrodzonej lub nabytej wady serca, a także w wyniku zabiegu kardiochirurgicznego.

Wywołują ją zespół preekscytacji, zespół tachykardia-bradykardia i choroby niedokrwienne serca. Narażone są na nią osoby, zmagające się z nadciśnieniem tętniczym i kardiomiopatią.

Ryzyko wystąpienia arytmii nadkomorowej jest większe u chorych na zapalenie mięśnia sercowego oraz choroby, które zajmują tkankę mięśnia sercowego. 

Objawy arytmii nadkomorowej

Pomimo, że przyczyny, jak też forma leczenia są ściśle związane z rodzajem arytmii nadkomorowej, to istnieje kilka typowych objawów, które pomagają w rozpoznaniu tej dysfunkcji.

Niepokój powinno wywołać kołatanie serca, szczególnie jeżeli towarzyszy mu zmęczenie, a także duszności.

Wśród objawów arytmii nadkomorowej są także uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej, zawroty głowy i omdlenia. 

Metody leczenia arytmii nadkomorowej

Aby możliwe było rozpoznanie arytmii komorowej, lekarz powinien przeprowadzić szczegółowy wywiad z uwzględnieniem zarówno chorób serca pacjenta, jak też wszystkich innych, w tym chorób ogólnych związanych z metabolizmem i obszarem reumatoidalnym. Wykonuje się EKG, morfologię i badanie Holtera. Leczenie odbywa się zazwyczaj przy zastosowaniu środków farmakologicznych, chociaż w przypadku braku skuteczności wprowadzana jest ablacja. Możliwe jest też stosowanie tych dwóch metod jednocześnie. 

Arytmia komorowa i nadkomorowa serca leczone są przy pomocy beta-blokerów oraz antagonistów wapnia. Możliwe jest też wykonanie ablacji czy też przeprowadzenia zabiegów zastawek serca. 

Arytmia serca – przyczyny, objawy, leczenie

O arytmii mówimy wówczas, gdy nasze serce bije zbyt wolno, zbyt szybko lub nieregularnie. U zdrowego człowieka częstość akcji serca wynosi 60-80 uderzeń na minutę, a praca mięśnia sercowego jest rytmiczna i nieprzerwana.

Za taki stan rzeczy odpowiada węzeł zatokowy. Wytwarza on impulsy elektryczne, które sprawiają, że nasze serce pracuje.

Zdarza się jednak, że z jakiegoś powodu impulsy elektryczne nie są wytwarzane przez węzeł zatokowy – wychodzą one wówczas z przedsionków lub z komór serca. 

W przypadku wartości pulsu poniżej 60 mówimy o bradykardii, a powyżej 100 o tachykardii.

Należy jednak zaznaczyć, że u sportowców wolny puls jest zjawiskiem naturalnym i nie powinien budzić obaw. Bradykardia przebiega bezobjawowo, dlatego zazwyczaj się jej nie leczy.

Zdarza się jednak, że dolegliwość ta na tyle utrudnia funkcjonowanie, że u pacjentów stosuje się wszczepienie rozrusznika serca.    

Zaburzenia rytmu serca dzielą się na dwie podstawowe grupy: zaburzenia nadkomorowe i zaburzenia komorowe. 

Do zaburzeń nadkomorowych zaliczamy:

  • trzepotanie przedsionków,
  • migotanie przedsionków,
  • częstoskurcze przedsionkowe, węzłowe, przedsionkowo-komorowe,
  • dodatkowe pobudzenia nadkomorowe.

Tego typu arytmie, jeśli występują u osób bez dodatkowych chorób serca, zazwyczaj nie są groźne dla życia. Należy jednak pamiętać, że choć migotanie lub trzepotanie przedsionków nie jest bezpośrednim zagrożeniem życia, może wywołać negatywne skutki w przyszłości, np. w postaci zatorów czy niewydolności krążenia. 

Z kolei do arytmii komorowych zalicza się m.in.

  • pojedyncze pobudzenia komorowe,
  • częstoskurcze komorowe,
  • migotanie komór.

Utrwalone arytmie komorowe są bezpośrednim zagrożeniem życia. Wywołują zaburzenia hemodynamiczne i wymagają natychmiastowej pomocy lekarskiej. Częstoskurcze komorowe oraz migotanie komór są niezwykle niebezpieczne.

Arytmia serca – objawy

Zdarza się, że arytmia przebiega bezobjawowo, a zdiagnozowanie problemu następuje przypadkiem, np. podczas osłuchu stetoskopem w trakcie rutynowej wizyty u lekarza rodzinnego. Należy pamiętać, że im poważniejsze zaburzenie pracy mięśnia sercowego, tym większe prawdopodobieństwo, że chory będzie odczuwał dyskomfort. 

W przebiegu arytmii mogą pojawić się następujące objawy:

  • uczucie, że serce bije zbyt wolno lub zbyt szybko,
  • duszność, trudności z oddychaniem, uczucie dławienia,
  • bóle wieńcowe,
  • zasłabnięcia,
  • utrata przytomności,
  • zawroty głowy,
  • lęk, niepokój,
  • zaburzenia pamięci.

Arytmia nadkomorowa – przyczyny, objawy, leczenie

Arytmia serca – przyczyny

Niejednokrotnie ciężko jest ustalić przyczynę arytmii. Jej objawy często występują w przebiegu następujących chorób:

  • niewydolności serca,
  • choroby niedokrwiennej serca,
  • cukrzycy,
  • zaburzeń pracy tarczycy,
  • zapalenia mięśnia sercowego,
  • zespołu WPW,
  • nadciśnienia,
  • zakażeń wirusowych, bakteryjnych i grzybiczych.

Arytmia nie zawsze jest spowodowana chorobą. Istnieje wiele czynników środowiskowych, które mogą przyczynić się do jej rozwinięcia. Należą do nich:

  • przewlekły stres,
  • palenie papierosów,
  • nadużywanie alkoholu,
  • nadmiar kofeiny,
  • hipokaliemia, hipomagnezemia,
  • stosowanie niektórych leków.

Diagnostyka i leczenie arytmii serca

Zdiagnozowanie arytmii jest trudne, ponieważ podczas wizyty u lekarza chory może nie odczuwać objawów zaburzeń rytmu pracy serca, które lekarz mógłby wychwycić.

Nierównomierną pracę serca najłatwiej rozpoznać podczas badania EKG. Jeśli arytmia występuje okresowo, lekarz może zalecić badanie EKG metodą Holtera. Dzięki temu praca serca pacjenta jest monitorowana nawet przez kilka dni.

Innymi metodami, które pozwalają na wykrycie tej dolegliwości, są:

  • badanie poziomu elektrolitów,
  • prześwietlenie klatki piersiowej, które pozwala na ocenę stanu serca i płuc,
  • próba wysiłkowa. 

Po diagnozie i ocenie stopnia arytmii lekarz wprowadza leczenie. 

Przeczytaj więcej o badaniu EKG:Jak się przygotować do EKG?

Najskuteczniejszą metodą stosowaną w leczeniu arytmii jest ablacja. Jest to mało inwazyjny zabieg, podczas którego przez żyłę lub tętnicę udową wprowadza się elektrody połączone z komputerem stale monitorującym przewodzenie w sercu.

Pozwala to na odnalezienie miejsca odpowiadającego za wystąpienie zaburzeń. Dzięki wykorzystaniu prądu zmiennego o częstotliwości radiowej punkt ten jest nagrzewany do temperatury około 55°C, co powoduje jego zniszczenie. Serce traci w tym miejscu zdolność do przewodzenia.

Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym, a pacjent cały czas jest przytomny. Wizyta w szpitalu trwa 2-3 dni. Zabieg ablacji jest skuteczny w około 80% przypadków.

Zdarza się, że arytmia po kilku latach powraca, ale zabieg można wykonać ponownie, co zazwyczaj eliminuje chorobę na stałe. Aktualnie jest to metoda leczenia z wyboru.

Najgroźniejsze postaci arytmii wymagają zastosowania kardiowertera lub defibrylatora (albo nawet wszczepienia takiego urządzenia na stałe). Metody te są stosowane w przypadkach bezpośredniego zagrożenia życia i mają za zadanie przywrócić prawidłową pracę serca. 

Czytaj również:Jak używać defibrylatora AED?Pierwsza pomoc w nagłym zatrzymaniu krążenia

W przebiegu arytmii stosuje się również leczenie farmakologiczne. Najczęściej zaleca się stosowanie preparatów z grupy beta-blokerów, glikozydów nasercowych czy antagonistów wapnia. Farmakologia jest skuteczna jedynie w około 40% przypadków.

Więcej o beta-kblokerach:Beta-blokery – właściwości i zastosowanie

You might be interested:  Uczulenie Jaki Lekarz?

Arytmia jest poważnym zaburzeniem, które może zagrażać życiu. Zdarza się, że przebiega bezobjawowo. Współczesne metody leczenia w wielu przypadkach pozwalają na skuteczne pokonanie tej dolegliwości.

Odpowiedzi na pytania naszych czytelników

Arytmia serca – objawy. Arytmia komorowa i nadkomorowa

Arytmia (zaburzenia rytmu serca) rozpoznawana są wówczas, gdy częstość i/lub miarowość skurczów i rozkurczów mięśnia sercowego jest zakłócona.

Najczęstszym rodzajem arytmii jest tachykardia (częstoskurcz), która może mieć swoją przyczynę w komorach serca (arytmia komorowa) lub w przedsionkach (arytmia nadkomorowa).

Jakie są objawy arytmii? Na czym polega zabieg ablacji?

Arytmia nie jest jedną jednostką chorobową. Termin ten oznacza zaburzenie cykliczności pracy serca, które może się przejawiać tym, że uderza ono zbyt szybko, zbyt wolno lub nieregularnie. Innymi słowy, zaburzona może być częstość rytmu lub jego miarowość (regularność).

Nieprawidłowy rytm pracy serca może być objawem chorób układu krążenia (choroby niedokrwiennej serca, choroby zastawek serca, nadciśnienie tętniczego), jak też efektem zaburzeń np. hormonalnych lub elektrolitowych.

Dlatego podstawową kwestią dla pacjenta jest poznanie przyczyn zaburzeń rytmu serca, a jeśli ich charakter wymaga leczenia, wdrożenie odpowiedniej terapii.

Jak powstaje arytmia?

Aby zrozumieć mechanizm powstawania arytmii, należy przypomnieć sobie podstawowe informacje na temat budowy i funkcji, jaką w organizmie pełni serce.

Organ ten składa się z dwóch przedsionków i dwóch komór, które kurczą się i rozkurczają w ściśle określonym rytmie.

Dzięki tym ruchom krew jest nieustannie pompowana do każdej komórki organizmu, dostarczając jej substancji odżywczych i tlenu.

Serce to rodzaj pompy, która wprawia w ruch krew, a ta systemem naczyń krwionośnych dociera do komórek całego ciała i je odżywia.

Co jednak sprawia, że skurcze i rozkurcze serca są tak miarowe? Serce wyposażone jest w naturalny „rozrusznik”, czyli węzeł zatokowy znajdujący się w prawym przedsionku. To za jego sprawą serce „bije” nawet wówczas, gdy jest wyjęte z klatki piersiowej. Węzeł zatokowy wytwarza impulsy elektryczne, które wprawiają w ruch cały mięsień.

Praca serca to szereg skomplikowanych procesów bioelektrycznych, które zachodzą w każdej jednej jego komórce. Zaburzenia rytmu serca pojawiają się wówczas, gdy na jakimś etapie tego skomplikowanego procesu dochodzi do nieprawidłowości. Zawieść może źródło impulsów, czyli węzeł zatokowy, ale problemy mogą też pojawić się na etapie przewodzenia impulsów.

I w jednym, i w drugim przypadku dojdzie do arytmii.

Istnieje wiele rodzajów arytmii (ze względu na sposób jej powstawania), ale też wiele jej podziałów w medycynie, w zależności od przyjętych kryteriów klasyfikacji. Do najczęstszych postaci zaburzeń rytmu serca zalicza się:

  • tachykardię zatokową,
  • bradykardię,
  • migotanie przedsionków,
  • migotanie komór,
  • dodatkowe skurcze nadkomorowe i komorowe,
  • częstoskurcze: nadkomorowy i komorowy.
  • Każde z tych zaburzeń to tak naprawdę odrębny stan lub jednostka chorobowa – ma różne przyczyny, rokowania, a także wymaga innego leczenia.
  • Objawy arytmii
  • Do najbardziej typowych objawów arytmii zalicza się:
  • kołatanie serca, czyli przyspieszone lub nieregularne jego bicie
  • tachykardię
  • bradykardię
  • mocne bicie serca
  • uczucie przeskoków w klatce piersiowej
  • duszności
  • ból w klatce piersiowej
  • uczucie gorąca
  • osłabienie
  • omdlenia

Arytmia komorowa

Arytmia komorowa to jedno z najpowszechniejszych zaburzeń rytmu serca. W klasyfikacji komorowych zaburzeń rytmu serca wyróżnia się m.in. częstoskurcze komorowe, trzepotanie i migotanie komór oraz przyspieszony rytm komorowy. Im pacjent jest starszy, a serce bardziej uszkodzone, tym częściej one występują.

Arytmia komorowa powstaje z pobudzeń generowanych przez mięsień komory serca. By podjąć właściwe leczenie, należy określić pochodzenie komorowych zaburzeń rytmu serca.

Arytmia komorowa – czynniki sercowe

Czynniki wywołujące lub nasilające arytmię komorową możemy podzielić na pochodzenia sercowego lub pozasercowego. Występowaniu tego rodzaju arytmii szczególnie sprzyjają czynniki sercowe, takie jak:

  • choroba wieńcowa (głównie przebyty zawał serca),
  • kardiomiopatia,
  • wrodzony zespół long QT,
  • zespół Brugadów,
  • wypadanie płatka zastawki mitralnej.

Arytmia komorowa – czynniki pozasercowe

Do czynników pozasercowych zaliczamy schorzenia, takie jak np.:

  • zapalenie wielomięśniowe,
  • sarkoidoza,
  • amyloidoza,
  • choroby układu nerwowego,
  • zaburzenia hormonalne,
  • zaburzenia metaboliczne,
  • zaburzenia elektrolitowe.

Ponadto wpływ mają na to stosowane leki lub używki (kawa, palenie tytoniu, alkohol).

Jakie objawy daje arytmia komorowa?

Objawy arytmii komorowej zależą od jej rodzaju. W przypadku łagodnych postaci pacjenci mogą nie odczuwać arytmii albo krótkie epizody nierównego rytmu serca.

Uczuciu kołatania serca może towarzyszyć dyskomfort w klatce piersiowej i niepokój.

W przypadku złożonych zaburzeń (częstoskurcze komorowe, trzepotanie komór, migotanie komór) występuje duszność, utrata przytomności i nagłe zatrzymanie krążenia.

Arytmia komorowa – jakie badania wykonać?

Aby prawidłowo rozpoznać komorowe zaburzenia rytmu serca i dokładnie zróżnicować rodzaj arytmii komorowej, trzeba wykonać spoczynkowe EKG. Jeśli arytmia występuje okresowo, należy wykonać badanie Holtera (24-godzinna rejestracja EKG).

Można również dłużej monitorować pracę serca, np. przez trzy doby lub nawet przez około 2−3 tygodnie. W tym ostatnim przypadku potrzebny jest tzw.

Event-Holter, który pacjent nosi i uruchamia rejestrator tylko, gdy pojawiają się symptomy, takie jak:

  • kołatanie serca,
  • pogorszenie samopoczucia,
  • zawroty głowy.

Inwazyjne badanie elektrofizjologiczne wykonuje się w przypadku ustalenia miejsca ogniska arytmii komorowej i podjęcia ewentualnej próby zniszczenia ogniska arytmogennego.

W leczeniu arytmii komorowej mają zastosowanie:

  • leki antyarytmiczne,
  • przezskórna ablacja prądem o wysokiej częstotliwości,
  • implantacja kardiowertera-defibrylatora.

Lekarz decyduje, jakie leczenie podjąć, gdy ustali, na który rodzaj arytmii komorowej cierpi pacjent.

Arytmia nadkomorowa

Migotanie przedsionków oraz trzepotanie przedsionków to jeden z rodzajów arytmii nadkomorowej. Najczęstszymi objawami są m.in. kołatanie serca, duszność, a nawet omdlenia.

Najlepsze efekty daje łączenie leczenia farmakologicznego z zabiegami diagnostycznymi.

Przyczyną zaburzeń nadkomorowych rytmu serca są impulsy elektryczne wywodzące się z ogniska zlokalizowanego w przedsionkach, węźle zatokowym lub przedsionkowo-komorowym, nazywamy zaburzeniami nadkomorowymi.

Arytmia nadkomorowa − rodzaje

Do nadkomorowych zaburzeń rytmu serca zaliczamy:

  • dodatkowe pojedyncze pobudzenia,
  • częstoskurcz nadkomorowy,
  • zespoły preekscytacji,
  • częstoskurcz przedsionkowy,
  • migotanie przedsionków,
  • trzepotanie przedsionków,
  • tachyarytmie zatokowe.

Arytmia nadkomorowa −  objawy

Każda wymieniona powyżej arytmia ma inną przyczynę oraz objawy. Każdą z nich leczy się w inny sposób. Przede wszystkim należy ustalić, które choroby wywołują arytmię nadkomorową, jakie objawy jej towarzyszą, jakie jest rokowanie pacjenta oraz jak go leczyć.

Objawy, które są typowe dla nadkomorowych zaburzeń rytmu serca, to przede wszystkim:

  • kołatanie serca,
  • zmęczenie,
  • duszność,
  • zasłabnięcia i omdlenia,
  • zawroty głowy,
  • uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej.

Często nie ma objawów w przypadku dodatkowych pobudzeń nadkomorowych.

Leczenie arytmii nadkomorowej

Przede wszystkim ważny jest szczegółowy wywiad nie tylko w kierunku chorób serca, ale także chorób ogólnych, reumatologicznych, metabolicznych i endokrynologicznych. Zazwyczaj zaczyna się od badań nieinwazyjnych, takich jak: morfologia, EKG, ECHO serca oraz badanie Holtera.

Jeżeli jest to konieczne, przeprowadza się badania inwazyjne i skomplikowane, np. badanie elektrofizjologiczne. Nadkomorowe zaburzenia rytmu serca leczy się zazwyczaj farmakologicznie. Gdy nie przynosi ono efektu, można wprowadzić, np. ablację.

Te dwie metody leczenia mogą się skutecznie uzupełniać.

Zaburzenia rytmu serca (arytmia) – przyczyny, objawy i leczenie

Praca tego układu, mimo że jest w pewnym sensie autonomiczna, czyli niezależna, podlega dość ścisłemu nadzorowi układu nerwowego oraz wpływom biochemicznym (jest m.in. zależna od stężenia jonów wapnia, potasu, a w mniejszym stopniu sodu we krwi) i hormonalnym (np. adrenaliny i tyroksyny), temperatury, ciśnienia śródnaczyniowego itd.

W prawidłowych warunkach serca powinno kurczyć się rytmicznie od chwili podjęcia pracy na etapie płodowym do czasu zakończenia życia, czyli biologicznej śmierci organizmu.

Fizjologicznie (czyli w warunkach normalnego funkcjonowania zdrowego organizmu), częstość akcji serca jest zmienna i zależy od wieku, tzn.

jest bardzo szybka w wieku płodowym, szybka w wieku niemowlęcym, natomiast wolniejsza w wieku dziecięcym i z 68–74 uderzeniami na minutę w warunkach spoczynkowych dorosłego człowieka. Czynność całego organizmu reguluje kora mózgowa, zatem serca również pod nią podlega.

Dla wzmocnienia serca i układu krążenia, warto zastosować suplementację witamin z grupy K. Te mikroelementy biorą udział w procesie uszczelniania naczyń krwionośnych oraz zmniejszają ryzyko powstawania zwapnień w układzie sercowo-naczyniowym. Wypróbuj suplement diety Witamina K2 MK-7 i zadbaj o zdrowie już dziś.

Zaburzenia rytmu serca pojawiają się, gdy zakłócona zostanie prawidłowa praca serca. Wówczas może pojawić się przyspieszenie akcji serca (tachykardia) lub zwolnienie (bradykardia), bądź zaburzenia rytmiczności (arytmia). Polecamy zaopatrzyć się w Ciśnieniomierz Tma-Alpha Touch, który posiada funkcję wykrywania arytmii serca.

U niektórych osób można zaobserwować wyraźną zmianę częstości akcji serca pod wpływem silnych bodźców stresowych, takich jak lęk, radość, itp.

Najdokładniejszą i najbardziej miarodajną metodą badania arytmii jest badanie elektrokardiograficzne, polegające na zapisaniu czynności bioelektrycznej serca na papierze, czyli stworzenie elektrokardiogramu za pomocą elektrokardiografu. Badanie EGK wraz z opisem, kupisz na Medonet Market.

Zaburzenia rytmu pracy serca (arytmia) pojawiają się na skutek zaburzeń rytmiczności lub częstotliwości tworzenia bodźców w węźle zatokowym lub też z zaburzeń ich przewodzenia w tzw. układzie przewodzącym. Wyróżnia się dwa rodzaje układów przewodzących (bloków) w zależności od lokalizacji w przewodzie utrudnień przewodzenia bodźca.

Zaburzenia rytmu pracy serca mogą również pojawiać się z powodu nadmiernej pobudliwości mięśnia sercowego, jego nadmiernego reagowania na bodźce i wytwarzania skurczów dodatkowych z tzw. pozazatokowych ośrodków bodźcotwórczych. Wówczas pojawia się również zmiana częstości bądź nieregularności pracy serca.

You might be interested:  Grzybica – objawy i leczenie – jakie są rodzaje grzybicy?

Obawiasz się o funkcjonowanie swojego serca? Skorzystaj z pakietu badań krwi kontrolujących pracę serca i funkcjonowanie układu sercowo-naczyniowego. Badania wykonasz w ponad 500 placówkach na terenie całego kraju.

  • Zaburzenia rytmu serca polegają na:
  • • przyspieszeniu lub zwolnieniu normalnego, tzn. zatokowego, rytmu serca przy zachowaniu regularności pobudzeń,
  • • wystąpieniu skurczów dodatkowych, wynikających z różnych ognisk bodźcotwórczych,
  • • nie pojawianiu się oczekiwanych skurczów serca,
  • • bezładnym tworzeniu się komorowych skurczów serca z powodu nieregularnego, chaotycznego przewodzenia pobudzeń z przedsionków do węzła przedsionkowo-komorowego i następnie do komór.

W profilaktyce chorób serca, należy wykonywać regularne badania kontrolne. Na Medonet Market kupisz pakiet badań laboratoryjnych, dedykowanych kobietom i mężczyznom w każdym wieku.

Podstawowe postacie zaburzeń rytmu serca

  1. Biorąc pod uwagę ogólną charakterystykę zaburzeń rytmu serca, wyróżniono poniżej najważniejsze i najczęściej występujące.

  2. a) tachykardia zatokowa,
  3. b) bradykardia,
  4. c) dodatkowe skurcze komorowe i nadkomorowe,
  5. d) migotanie przedsionków (najgroźniejsza forma zaburzeń prowadząca do zatrzymania krążenia i zgonu, bez odpowiednio wczesnej defibrylacji),

e) częstoskurcz nadkomorowy i komorowy (migotanie komór, migotanie przedsionków).

Zaburzenia rytmu serca mogą dawać różne objawy, a czasem mogą przebiegać zupełnie bezobjawowo. Symptomy mają różny charakter w zależności od rodzaju zaburzenia, jednak najczęściej odczuwane jest kołatanie serca (uczucie szybkiego, nierównego bicia serca). Ciśnieniomierz naramienny Start by iHealth umożliwia wykrycie arytmii serca podczas wykonywania badania.

Czasami pacjenci odczuwają uczucie szarpnięcia w okolicy serca, nagłą potrzebę kaszlu i dławienie. Uczucie to trwa tylko chwilę i samoistnie ustępuje, chociaż u niektórych osób nawraca.

Pojawia się również zwolnione i mocne bicie serca oraz tzw. skurcze dodatkowe.

W trakcie dodatkowych skurczy chory ma wrażenie “przeskakiwania” w klatce piersiowej, a nawet zatrzymywania się na sekundę pracy serca.

Dla pacjenta skurcze stanowią dodatkowy dyskomfort. Skurcze, które pojawiają się bardzo często nazywane są częstoskurczem (poważny rodzaj zaburzeń). Chory na skutek częstoskurczu odczuwa dodatkowe dolegliwości w postaci zawrotów głowy, uczucia dławienia, zasłabnięcia (bardzo szybka lub bardzo wolno arytmia) i często utraty przytomności.

Pozostałe objawy występujące w arytmii serca to:

  1. duszności,

  2. bóle w klatce piersiowej,

  3. osłabienie.

Symptomy chorobowe mogą również zależeć od lokalizacji ogniska dodatkowo wytwarzanych bodźców elektrycznych oraz współistniejących chorób. Częstoskurcz nasila ból wieńcowy u osób z miażdżycą tętnic wieńcowych oraz nasila objawy niewydolności serca.

Odczuwasz powyższe objawy lub obserwujesz je u swoich bliskich? Jak najszybciej powinieneś skonsultować się z lekarzem. Możesz to zrobić szybko, bezpiecznie i bez wychodzenia z domu w serwisie haloDoctor.pl. Skorzystaj z telekonsultacji online u kardiologa i poznaj przyczynę swoich problemów już dziś.

Częstoskurcz diagnozujemy wtedy, gdy częstość rytmu zatokowego i utrzymuje się pomiędzy 100 a 220 skurczów na minutę.Taki stan może wynikać ze stresu, podniecenia psychicznego, obciążenia organizmu – a tym samym i układu krążenia – fizycznym wysiłkiem, wzmożonego napięcia nerwowego układu współczulnego.

Przyspieszenie tzw. zatokowe spowodowane stresem lub nadmierną pobudliwością nerwową zanika po usunięciu przyczyny stresującej lub po zażyciu preparatów ogólnie uspokajających. Nie ma konieczności interwencji lekarskiej, zwłaszcza w trybie pilnym. Zawsze jednak potrzebna jest ocena lekarska i ewentualne wdrożenie leczenie przyczynowego.

Rzadkoskurcz jest to sytuacja, w której częstość rytmu zatokowego jest mniejsza niż 60 skurczów serca na minutę. Występuje on w czasie snu oraz w stanach wzmożonego napięcia nerwów błędnych, czyli nerwowego układu współczulnego.

W stanach chorobowych natomiast, zwłaszcza u osób starszych, u których oprócz zwolnienia rytmu pracy serca występuje uczucie ogólnego osłabienia, ziewanie, senność, a zwłaszcza skłonność do omdleń, konieczna jest pilna pomoc lekarska, a niekiedy nawet wszczepienie sztucznego rozrusznika.

Najczęściej występująca postacią zaburzeń rytmu serca jest tzw. niemiarowość oddechowa. Charakteryzuje się ona stopniowym przyspieszaniem rytmu zatokowego pracy serca jednocześnie z dokonywanym wdechem oraz powolnym jego zwalnianiem w czasie wydechu.

Jest to właściwie jedyny typ arytmii fizjologicznej pojawiającej się u dzieci i młodzieży, która może niekiedy występować również u osób dorosłych. Na niemiarowość oddechową narażone są osoby z zaburzeniami układu autonomicznego.

Niemiarowość oddechowa nie wymaga leczenia.

Osobom ze wzmożoną pobudliwością można podać środki uspokajające.

Osoby, u których pojawiają się zaburzenia rytmu serca w postaci tzw. skurczów dodatkowych lub tzw.

niemiarowości kompletnej podczas trzepotania i migotania przedsionków, mogą odczuwać pewnego rodzaju niepokój w okolicy serca lub tzw. kołatanie serca.

Czasami, najczęściej podczas występowania skurczów dodatkowych, chorzy mają uczucie jakby „wywracania”, „koziołkowania” lub „zamierania” serca.

Różne rodzaje zaburzeń rytmu serca wymagają rozmaitego rodzaju leczenia. Odpowiednia terapia może zostać włączona jedynie przez lekarza.

Jeśli zaburzeniom pracy serca (szczególnie tym nagłym) towarzyszy:

  1. gwałtowne pogorszenie samopoczucia, połączone z ogólnym osłabieniem,
  2. nawrotowe skłonności do omdlewania,
  3. uczucie jakby ucisku za mostkiem promieniującego ku górze,
  4. nudności,
  5. szum w głowie,
  6. mroczki przed oczami,
  7. słabo wyczuwalne tętno itp.,

to stan taki jest wskazaniem do pilnego wezwania lekarza miejscowego lub pogotowia ratunkowego.

  • Do czasu przybycia lekarza należy:
  • • ułożyć pacjenta w pozycji leżącej, zbliżonej do poziomej;
  • • sprawdzić oddech i tętno pacjenta, w razie konieczności rozpocząć RKO do czasu przyjazdu pogotowia ratunkowego.

Pewne typy zmian rytmu pracy serca, jak wyraźne zwolnienie jej częstości lub skurcze dodatkowe, którym towarzyszą nudności (a nawet wymioty), mogą wystąpić podczas leczenia niewydolności krążenia lub zaburzeń rytmu pracy serca lekami z grupy glikozydów naparstnicy – w takiej sytuacji należy skontaktować się z lekarzem, który zalecił dane leczenie. Opisana sytuacja może być bowiem wynikiem nietolerancji tego typu lekarstw przez organizm, lub też skutkiem nadmiernego nasycenia nimi.

Przyjmowanie przez długi okres czasu preparatów odwadniających, oprócz korzystnej i oczekiwanej zwiększonej utraty wody (np.

leczenie niewydolności krążenia z obrzękami), może jednocześnie powodować mniej korzystną dla organizmu utratę potasu, którego zmniejszone stężenie w surowicy krwi sprzyja występowaniu bądź opornemu utrzymywaniu się zaburzeń rytmu serca.

Stąd pewien wniosek: nie należy samowolnie zaprzestawać zażywania leków, zwłaszcza zawierających potas (zalecanych zazwyczaj przez lekarza razem z lekami odwadniającymi).

Medonetmarket – tu znajdziesz badania i zabiegi

W rozpoznaniu zaburzeń rytmu serca należy przede wszystkim dokładnie osłuchać pacjenta i zbadać jego tętno. Następnie wykonuje się badanie EKG lub 24-godzinne EKG, jeśli skurcze nie pojawiają się zbyt często.

U pacjentów ze zdiagnozowaną arytmią należy w każdym przypadku znaleźć jej przyczynę. W tym celu należy wielokrotnie powtarzać badanie EKG. Badanie EKG spoczynkowego wraz z opisem, kupisz na Medonet Market.

  1. Jak odczytywać badanie EKG?

Pozostałe badania/działania wykonywane w diagnostyce to:

  1. test wysiłkowy i koronografia – dwa badania wykorzystywane przy podejrzeniu choroby niedokrwiennej serca;

  2. badanie poziomu elektrolitów – zalecane jest szczególnie u osób, które stosują preparaty moczopędne; należy zwrócić szczególną uwagę na stężenie potasu, ponieważ jego zachwianie prowadzi do groźnych zaburzeń;

  3. badanie moczu i kreatyniny w surowicy – pomaga ustalić bezpieczną dawkę preparatów;

  4. kontrola parametrów krzepnięcia krwi.

  5. badanie RTG klatki piersiowej oraz ECHO serca – to badania wykonywane, aby ocenić stan serca oraz płuc;

  6. EKG metodą Holtera – służy do uchwycenia krótkotrwałych i szybko ustępujących zaburzeń rytmu serca.

Badanie EKG z metodą Holtera, które monitoruje pracę serca przez całą dobę, oferuje centrum medyczne Polmed.

Leczenie zaburzeń rytmu serca zależą od rodzaju arytmii, jej nasilenia oraz występujących objawów. Zadaniem lekarza jest określenie, czy zaburzenia mają charakter łagodny czy złośliwy.

Najlepsze efekty leczenia występują, gdy przyczyna arytmii daje się usunąć, np. zabiegowe leczenie zastawek, zaburzenia hormonalne.

Leczenie to nie tylko przyjmowanie środków farmakologicznych i zabiegi operacyjne.

Ważna jest zmiana stylu życia. Pacjenci powinni zadbać o swoją dietę i utrzymywać wagę ciała na stałym poziomie. Niekorzystnie wpływa palenie tytoniu! Dlatego warto natychmiast rzucić palenie (odnosi się to również do członków rodziny). Ponadto duże znaczenie ma leczenie współistniejących dolegliwości, np.:

  1. nadciśnienie tętnicze,

  2. cukrzyca,

  3. podwyższony cholesterol.

Jeśli chcesz monitorować ciśnienie, warto zaopatrzyć się w odpowiedni ciśnieniomierz. Dobrym wyborem będzie ciśnieniomierz z automatycznym pomiarem Nissei Comfort, który posiada funkcję zapamiętywana do 60 ostatnich wyników 2 użytkowników.

Lekami najczęściej wdrażanymi w zaburzeniach rytmu serca są:

  1. glikozydy,

  2. amiodaron (może powodować skutki uboczne),

  3. beta-blokery (szczególnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub nadciśnieniem tętniczym),

  4. propafenon – u pewnej grupy chorych z migotaniem przedsionków,

  5. antagoniści wapnia (mniej skuteczne, wywołuje niewiele działań niepożądanych).

Leczenie zabiegowe polega na:

  1. operacji zastawki serca,

  2. wszczepieniu rozrusznika serca,

  3. ablacji RF,

  4. leczeniu zabiegowym choroby niedokrwiennej serca,

  5. kardiowersji elektrycznej,

  6. wszczepieniu kardiowertera-defibrylatora.

Aby przeciwdziałać chorobom serca, do codziennej diety warto włączyć odpowiednią suplementację. Wypróbuj suplement diety marki Solgar, bogaty w kwasy EPA i DHA, które wspomagają pracę układu sercowo-naczyniowego.

Treści z serwisu medonet.pl mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny.

Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.

Potrzebujesz konsultacji lekarskiej lub e-recepty? Wejdź na halodoctor.pl, gdzie uzyskasz pomoc online – szybko, bezpiecznie i bez wychodzenia z domu.

Źródła

  • Domowy Poradnik Medyczny, PZWL

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *