Cukrzyca typu 1 – przyczyny, objawy, leczenie

Cukrzyca, według przyjętej definicji to nie jedna, lecz cała grupa chorób metabolicznych, charakteryzujących się hiperglikemią (wzrostem stężenia glukozy we krwi) i wynikających z defektu wydzielania i/lub działania insuliny. Schorzenia te mogą prowadzić do niewydolności, zaburzenia czynności, a w konsekwencji do uszkodzenia różnych narządów, szczególnie nerek, oczu, serca, naczyń krwionośnych i nerwów.

Cukrzyca jest obecnie poważnym problemem epidemiologicznym, ekonomicznym i społecznym na całym świecie. Na schorzenie to, według ostatnich badań Światowej Organizacji Zdrowia (WHO, World Health Organization) choruje już 422 mln ludzi naszego globu.

Narodowy Fundusz Zdrowia i Koalicja-Cukrzyca podaje, że w Polsce żyje około 3,5 miliona chorych na cukrzycę. Z tego 30% – czyli ponad 1 milion, stanowią osoby niezdiagnozowane. Szacunkowo liczba dotkniętych cukrzycą rośnie co roku o 2,5%.

Oznacza to, że w ciągu najbliższych lat na schorzenie to zapadnie jedna na 10 osób.

Amerykańskie Towarzystwo Diabetologiczne (ADA, American Diabetes Association) oraz WHO w 2003 roku dokładnie sklasyfikowały cukrzycę i wyróżniły cztery jej typy: cukrzycę typu 1, cukrzycę typu 2, cukrzycę o nieznanej etiologii oraz cukrzycę ciężarnych.

Cukrzyca typu I

Cukrzyca typu 1 nazywana jest często cukrzycą insulinozależną, ponieważ w wyniku uszkodzenia komórek beta trzustki, które produkują insulinę, spada wydzielanie tego hormonu. Jest to choroba autoimmunologiczna i przewlekła, dotycząca około 10% wszystkich przypadków cukrzycy. W Polsce choruje na nią około 0,3% ludzi.

Początki choroby pojawiają się u osób jeszcze poniżej 30 roku życia. Zaobserwowano dwa szczyty zapadalności na cukrzycę typu 1: pierwszy przypada między 10 a 12 rokiem życia. Drugi – w wieku nastoletnim, między 16 a 19 rokiem.

Występuje jednakże pewna odmiana tej choroby – postać LADA („latent autoimmune diabetes in adults”), która rozwija się całkowicie inaczej: pierwsze jej objawy występują zazwyczaj dopiero w wieku 40-50 lat, a zdarza się, że nawet w siódmej dekadzie życia.

Możliwe jest to na skutek działania mechanizmów obronnych organizmu, a także w wyniku niezwykle powolnego procesu niszczenia komórek trzustkowych. LADA wprawdzie rozwija się znacznie wolniej niż typowa cukrzyca typu 1, ale jej przyczyny i objawy są takie same. Stare określenie cukrzycy typu 1 – „cukrzyca młodzieńcza” jest zatem niewłaściwe.

Cukrzyca typu 1 – przyczyny, objawy, leczenie

Objawy cukrzycy typu 1

Głównym, lecz niezauważalnym objawem każdej formy cukrzycy jest znacznie podwyższony poziom glukozy we krwi i moczu. Wszystkie, możliwe do zaobserwowania objawy choroby są tego skutkiem.

Symptomy cukrzycy typu 1 pojawiają się i rozwijają bardzo szybko – w ciągu kilku dni, maksymalnie 2 tygodni.

Wiele z nich niemal natychmiast przybiera ostrą formę i występuje w tym samym czasie – co ułatwia diagnozę.

Wyróżnia się cztery główne objawy cukrzycy typu 1: częste oddawanie moczu (tzw. poliuria), duże pragnienie, czyli polidypsja, chroniczne zmęczenie oraz nagła utrata wagi.

Nadmiar cukru we krwi wiąże wodę, działając moczopędnie, co z kolei prowadzi do odwodnienia organizmu.

Ciągłe zmęczenie natomiast i utrata wagi pojawiają się, ponieważ w cukrzycy typu 1 brakuje insuliny w organizmie, której niedobór zaburza dostarczanie energii w głąb komórek.

Powyższe cztery objawy to nie jedyne symptomy tej choroby. Poza nimi mogą bowiem wystąpić inne, uciążliwe dolegliwości.

Do najbardziej charakterystycznych należy świąd okolic narządów rodnych – ponieważ wysoki poziom cukru we krwi i moczu sprzyja infekcjom dróg rodnych oraz sprawia, że organizm słabiej walczy z bakteriami i grzybami.

Przy cukrzycy insulinozależnej mogą pojawiać się także problemy z widzeniem, objawiające się zamglonym obrazem. Spowodowane jest to opuchlizną soczewki oka. U wielu osób obserwuje się również powtarzające się infekcje skórne oraz skurcze mięśni.

Przyczyny cukrzycy typu 1

Cukrzyca typu 1 charakteryzuje się całkowitą destrukcją komórek beta wysp trzustkowych (Langerhansa), co zwykle prowadzi do utraty zdolności wydzielania insuliny. Upośledzenie to w większości przypadków wywołane jest procesem immunologicznym. Jednakże, pomimo wieloletnich, licznych badań, dokładne przyczyny autowyniszczania przez organizm komórek wysp trzustkowych są nieznane.

Na wystąpienie cukrzycy typu 1 wpływają czynniki genetyczne i środowiskowe. Uruchamiają one szereg reakcji, podczas których przeciwciała niszczą komórki własne organizmu – komórki beta wysp Langerhansa.

W wyniku takich procesów komórki te ulegają destrukcji i stopniowo tracą zdolność wydzielania insuliny. W końcowym etapie dochodzi do całkowitego niedoboru tego hormonu.

Objawy choroby pojawiają się dopiero wówczas, gdy 80–90% komórek wysp trzustkowych uległo już wyniszczeniu.

Leczenie cukrzycy typu 1

Wszyscy, u których zdiagnozowano cukrzycę typu 1, muszą koniecznie podjąć leczenie insuliną. Obecnie jest to jedyny sposób walki z tą chorobą. Insulina podawana jest w postaci zastrzyków podskórnych kilka razy dziennie lub też w ciągłym wlewie podskórnym z osobistej pompy insulinowej.

W leczeniu cukrzycy niezwykle ważne jest również postępowanie niefarmakologiczne, którego istotnym elementem jest edukacja osoby chorej.

Szkolenia, w których chore dzieci i młodzież powinni bezwzględnie uczestniczyć, obejmują nie tylko istotę samej choroby, ale także zagadnienia dietetyczne.

Osoby, przyjmujące insulinę, powinny zostać przeszkolone w zakresie doboru odpowiednich jej dawek do spożywanych pokarmów. Nie bez znaczenia dla zdrowia jest również wysiłek fizyczny, którego chorzy nie powinni unikać.

You might be interested:  Zespół mallory’ego-weissa – objawy, badania, leczenie, dieta

Cukrzyca typu 1 – przyczyny, objawy, leczenie

Cukrzyca typu 1 jest schorzeniem przewlekłym, które wymaga stałego, codziennego monitorowania poziomu glukozy we krwi. Konieczne jest także przyjmowanie przez chorego insuliny kilka razy dziennie, przed posiłkami.

Celem całego procesu leczenia jest odtwarzanie naturalnego rytmu wydzielania insuliny przez zdrowy organizm. Cukrzyca typu 1 jest obecnie chorobą nieuleczalną, istnieje jednak wiele metod skutecznego jej kontrolowania.

Dzięki temu, cierpiący na to schorzenie mogą prowadzić pełnowartościowe życie.

Bibliografia:

  • GLOBAL REPORT ON DIABETE, World Health Organization, 2016
  • Fabian W, Koziarska-Rościszewska M, Szymczyk I. Cukrzyca. Warszawa: PZWL; 2008
  • Nowakowski A, Epidemiologia cukrzycy. Diabetologia Praktyczna 2002; 3(4): 181-186
  • Korzeniowska K, Jabłecka A, Cukrzyca (Część I). Farmacja Współczesna 2008; 1: 231-235
  • Atkinson M.A, Eisenbarth G.S, Type 1 diabetes: new perspectives on disease pathogenesis and treatment. Lancet 2001; 21;358(9277): 221-229.

Serwis zywieniemazanczenie.pl ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Zamieszczone tu materiały w żadnej mierze nie zastępują profesjonalnej porady medycznej. Przed zastosowaniem się do treści medycznych znajdujących się w serwisie należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.

Przyczyny cukrzycy typu 1

Cukrzyca typu 1 – przyczyny, objawy, leczenie Cukrzyca typu 1 – przyczyny, objawy, leczeniePrzyczyny cukrzycy typu 1 nie są do końca poznane, wśród głównych przyczyn wymienia się infekcje wirusowe.

Cukrzyca typu 1 to rodzaj choroby autoimmunologicznej, co oznacza, że bezpośrednią przyczyną choroby jest błąd w działaniu naszego układu odpornościowego. W jego wyniku organizm dokonuje autoagresji i niszczy własne zdrowe komórki trzustki.

Mimo wielu badań w kierunku zrozumienia mechanizmu rozwoju choroby, przyczyny cukrzycy typu 1 nadal nie są do końca znane. Cukrzycy typu 1 na obecny stan wiedzy nie da się zapobiegać.

  • Przeczytaj co to jest cukrzyca typu 1

Odpowiedź autoimmunologiczna

Jak to się dzieje, że organizm atakuje własne zdrowe komórki? Badacze wyodrębnili pewien rodzaj białych krwinek, zwanych limfocytami T cytotoksycznymi (limfocyty Tc). Te krwinki to przeciwciała, które czasem zostają błędnie zaprogramowane. W rezultacie tego błędu, atakują one zdrowe komórki beta trzustki produkujące insulinę.

Co ciekawe, limfocyty Tc dość często zostają niewłaściwie zaprogramowane, co jest później jednak korygowane. Limfocyty Treg – limfocyty regulatorowe naprawiają limfocyty Tc i większość z nas nie odczuwa żadnych skutków tej pomyłki. Niestety w przypadku cukrzycy typu 1, limfocyty regulatorowe nie działają, i uszkodzone limfocyty Tc mają wolną drogę aby niszczyć komórki beta trzustki.

Mimo, że ten proces jest już dobrze znany naukowcom, to niestety nadal nie wiadomo czemu tak się dzieje.

  • Dowiedz się jakie są objawy cukrzycy typu 1

Geny

Wiadomo, ze predyspozycje genetyczne odgrywają pewną rolę w rozwoju cukrzycy typu 1, nie są one jednak jedynym czynnikiem, odpowiedzialnym za rozwój cukrzycy typu 1.

Oto prawdopodobieństwo wystąpienia cukrzycy typu 1 jeśli cukrzyca typu 1 jest już obecna w rodzinie.

  • Jeśli cukrzyca typu 1 występuje u ojca dziecka, prawdopodobieństwo zachorowania wynosi 10%
  • Jeśli matka cierpi na cukrzycę typu 1, prawdopodobieństwo zachorowania wynosi 4% jeśli dziecko urodzi przed 25 r. ż. i tylko 1%, jeśli dziecko urodzi po 15 r.ż.
  • Jeśli oboje rodziców cierpią na cukrzycę typu 1 – prawdopodobieństwo wynosi 15%
  • Jeśli cukrzycę typu 1 zdiagnozowano u rodziców przed 11 r. ż, to wzrasta również ryzyko zachorowania u potomstwa
  • Jeśli cukrzyca typu 1 występuje u rodzeństwa, prawdopodobieństwo zachorowania u dziecka wynosi 10%
  • Jeśli cukrzyca występuje u bliźniaka jednojajowego – prawdopodobieństwo wynosi 25%-50%

Podsumowując, cukrzyca typu 1 jest tylko w pewnym stopniu determinowana przez geny.

Czynniki środowiskowe

Mimo, że geny odgrywają pewną role w rozwoju cukrzycy typu 1, to sam fakt posiadania takich genów nie wystarczy aby zachorować na cukrzycę typu 1. Naukowcy uważają że, aby choroba się rozwinęła, geny cukrzycy muszą zostać aktywowane przez pewne czynniki środowiskowe.

Według badań, poniższe czynniki środowiskowe odgrywają istotna rolę w aktywowaniu genów cukrzycy typu 1.

Infekcje wirusowe

Według naukowców, głównym podejrzanym są infekcje wirusowe, aczkolwiek ta hipoteza nadal wymaga dalszych badań aby ją ostatecznie potwierdzić.

Jednym z rodzajów wirusów podejrzewanych o wywoływanie cukrzycy typu 1 to enterowirusy. Enterowirusy to grupa około 100 wirusów. Wirusy te powodują rozmaite rodzaje infekcji, od przeziębień po zapalenie mózgowe, choroby skóry czy zapalenia mięśnia sercowego. Niektóre z nich przechodzimy bezobjawowo.

  • Szczyt infekcji przypada na późne lato i jaśnień, a szczyt zachorowań na cukrzycę typu 1 przypada na późną zimę, co również może świadczyć o powiązaniu.
  • W lutym 2014 naukowcy z uniwersytetu Cambridge przedstawili nowe dowody wskazujące na mocne powiązanie między infekcjami górnych dróg oddechowych takich jak grypa czy przeziębienia a rozwojem cukrzycy typu 1.
  • Przeczytaj doniesienia o infekcjach wirusowych i cukrzycy typu 1

Witamina D

Już dawno zauważono że im chłodniejszy klimat, tym większa ilość zachorowań na cukrzycę typu 1 – na przykład ilość zachorowań w Afryce jest nieporównywalnie mniejsza w porównaniu ze Skandynawią.

You might be interested:  Zapalenie powięzi podeszwy – przyczyny objawy, leczenie zapalenia stopy

Jedna z teorii mówi o tym, iż zwiększone ryzyko zachorowania jest powiązane z niedoborem witaminy D. Niedobór witaminy D jest zazwyczaj większy w krajach o chłodniejszym klimacie, dłuższej zimnie i krótszym lecie.

W rezultacie mieszkańcy Norwegii czy Kanady mają 300 większe szanse zachorowania niż mieszkańcy Stanów Zjednoczonych.

Teoria ta została potwierdzona w wielu badaniach – deficyt witaminy D przyczynia się do większej zachorowalności na cukrzycę typu 1.

Dieta

Naukowcy również podejrzewają że pewne produkty i pokarmy mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia cukrzycy typu 1:

  • Krótki okres karmienia piersią
  • Wczesne włączenie krowiego mleka do diety
  • Wczesne włączenie glutenu do diety
  • Wczesne włączenie owoców, w tym owoców jagodowych oraz warzywach korzeniowych do diety

Obecnie toczy się 10 letni program badawczy (TRIGR), który obserwuje dzieci z podwyższonym ryzykiem zachorowania i wpływ diety na wystąpienie cukrzycy typu 1 w czasie dorastania. Badanie zakończy się w 2017, w badaniu tym uczestniczą również polskie dzieci.

Typ 1 a inne typy cukrzycy

W sytuacji, kiedy układ odpornościowy zaatakuje własne komórki trzustki, we krwi jest obecny specyficzny rodzaj przeciwciał.

Jeśli więc lekarz chce potwierdzić diagnozę cukrzycy jako cukrzycy typu 1, może zlecić badanie na obecność przeciwciał anty-GAD we krwi.

Obecność tych przeciwciał pozwala potwierdzić prawidłową diagnozę i eliminuje pomyłkę z innym rodzajem cukrzycy, np. cukrzycą typu MODY.

Cukrzyca typu 1 – charakterystyka, przyczyny, objawy, leczenie

Cukrzyca typu 1 nazywana jest także cukrzycą młodzieńczą, ponieważ jej pierwsze objawy pojawiają się zazwyczaj w młodym wieku. Nazywa się ją też insulinozależną. Dorośli raczej chorują na typ drugi cukrzycy. To złośliwa choroba, która upośledza prawidłowe funkcjonowanie. Na szczęście rozwój cukrzycy można kontrolować, a odpowiednie leczenie pozwala na normalne życie.

1. Zachorowalność na cukrzycę typu 1

Zarówno w Polsce, jak i w innych krajach, zapadalność na ten typ cukrzycy stale wzrasta. Występują jednak różnice zachorowalności na cukrzycę typu 1:

  • etniczne (mniejsza zapadalność u przedstawicieli rasy czarnej niż białej),
  • geograficzne (większa zapadalność na Północy niż na Południu, np. wskaźnik zapadalności we Włoszech 6,5, a w Finlandii 42,9),
  • sezonowe (większa zapadalność w zimie, prawdopodobnie wskutek częstszych infekcji wirusowych).

Na cukrzycę typu 1 zapadają głównie osoby poniżej 30 roku życia. W zależności od wieku zachorowania wyróżnia się dwa szczyty zapadalności:

  • 10 -12 rok życia (występujący znacznie częściej),
  • 16 -19 rok życia (pojawiający się rzadziej).

2. Przyczyny cukrzycy typu 1

Przyczyny rozwoju cukrzycy insulinozależnej nie są do końca poznane. Najwięcej mówi się o uwarunkowaniach genetycznych, a także uszkodzeniu trzustki.

W cukrzycy typu 1 dochodzi do niszczenia komórek beta trzustki (komórki te są odpowiedzialne za produkcję insuliny). Proces ten przebiega stopniowo i w początkowej fazie choroby jest bezobjawowy. Objawy cukrzycy pojawiają się nagle, gdy zniszczeniu ulegnie około 90% komórek beta. W wyniku zniszczenia komórek beta zostaje zahamowana produkcja insuliny.

2.1. Jak i dlaczego dochodzi do zniszczenia komórek beta

Do niszczenia komórek beta dochodzi u osób predysponowanych genetycznie (bardziej podatnych). Zaznacza się duży wpływ czynników środowiskowych, do których zalicza się:

Czynnikiem inicjującym może być właśnie czynnik środowiskowy, który doprowadza do rozwoju odpowiedzi obronnej organizmu. U osób predysponowanych reakcja obronna (przeciw np. infekcji wirusowej) przybiera bardziej rozległą formę – wytwarzane są przeciwciała, które niszczą komórki własne organizmu (tutaj komórki beta trzustki).

3. Cukrzyca typu 1 a uwarunkowania genetyczne

Występowanie cukrzycy w rodzinie częściej obserwuje się postaci typu 2 (> 25%) niż w cukrzycy typu 1.

Fakt, że cukrzyca typu 1 powstaje u 36% par bliźniaków jednojajowych, a także częściej występuje w niektórych rodzinach, dowodzi, że z jednej strony do powstania choroby niezbędne jest podłoże genetyczne, z drugiej zaś – same czynniki genetyczne nie są przyczyną choroby. A zatem zapewne dziedziczy się predyspozycje do rozwoju cukrzycy, ale nie dziedziczy się samej choroby.

4. Cukrzyca typu 1 a przedwczesna menopauza

Cukrzyca typu 1 (insulinozależna) u kobiet często wiąże się z licznymi, dobrze znanymi dolegliwościami i komplikacjami. Na przykład może opóźnić pojawienie się pierwszej menstruacji, zwiększyć problem nieregularności okresu i ryzyko osteoporozy. Według najnowszych badań do tej listy należałoby dodać jeszcze jedną pozycję – przedwczesna menopauza.

Badanie zostało przeprowadzone przez amerykańskich naukowców na 143 kobietach dotkniętych cukrzycą typu 1, 186 zdrowych siostrach diabetyczek oraz 160 kobietach z nimi niespokrewnionych.

Wyniki badań potwierdzają opóźnienie pojawienia się pierwszej menstruacji u diabetyczek (średnio o rok: 13,5 zamiast 12,5 lat) oraz nieregularności cyklu przed 30.

rokiem życia (u 46% diabetyczek i 33% kobiet zdrowych).

Naukowcy stwierdzili również, że u kobiet chorych na cukrzycę menopauza pojawia się średnio w wieku 41,6 lat, natomiast u ich sióstr w wieku 49,9 lat, a u reszty kobiet – 48 lat. Tym samym cukrzyca skraca okres płodności aż o 6 lat i trwa on 30, zamiast 36 lat. Z tego wynika, że u kobiet chorujących na cukrzycę okres płodności jest krótszy o 17% niż u reszty.

Powyższe badania opisują poważne powikłanie po cukrzycy. Zrozumienie mechanizmu przedwczesnej menopauzy u kobiet chorujących na cukrzycę pozwoli być może w przyszłości przeciwdziałać temu zjawisku.

You might be interested:  Gruczolak jelita grubego – przyczyny, rodzaje, objawy, badania, leczenie, dieta, rokowanie

5. Leczenie cukrzycy typu 1

Pełny rozwój cukrzycy typu 1 zależy od tempa niszczenia komórek beta. U dzieci i młodzieży, gdy rezerwa wydzielania insuliny zostanie w pewnym momencie wyczerpana, dochodzi do gwałtownego początku choroby, którego pierwszymi objawami są zazwyczaj kwasica ketonowa (patrz wyżej) i śpiączka.

Cukrzyca typu 2 – przyczyny, objawy i leczenie. Co może jeść osoba chora na cukrzycę? | Poradnik NN.pl

Cukrzyca typu 2 to poważny problem zdrowotny na całym świecie. Warto wiedzieć, jakie są przyczyny i objawy tej choroby.

Cukrzyca typu 2 występuje częściej od cukrzycy typu 1. Szacuje się, że osoby, które na nią chorują, stanowią aż 90% wszystkich diabetyków. Do wystąpienia choroby przyczyniają się czynniki genetyczne oraz styl życia. Światowa Organizacja Zdrowia uznała cukrzycę typu 2 za epidemię XXI wieku (choć nie jest ona zakaźna).

Cukrzyca typu 2 bywa też nazywana cukrzycą insulinoniezależną. Jest to choroba metaboliczna, w której występuje podwyższony poziom glukozy we krwi i oporność tkanek na insulinę. Schorzenie ma charakter postępujący i wymaga odpowiedniego leczenia. Powikłania cukrzycy typu 2 mogą dotyczyć wszystkich narządów w organizmie – zwłaszcza serca, nerek, wzroku i układu nerwowego.

Przyczyny cukrzycy typu 2

Przyczyny cukrzycy typu 2 związane są z czynnikami genetycznymi i stylem życia.

Bardzo dużą rolę w rozwoju choroby przypisuje się otyłości (wskaźnik masy ciała BMI powyżej 30 lub wysoki współczynnik WHR).

Jest to spowodowane tym, że komórki osób otyłych są szczególnie oporne na działanie insuliny, czego efektem jest względny niedobór tego hormonu i podwyższony poziom glukozy we krwi.

Za czynniki ryzyka cukrzycy typu 2 uznaje się:

  • otyłość lub nadwagę,
  • nieprawidłową dietę,
  • wysoki poziom trójglicerydów we krwi,
  • siedzący tryb życia i brak aktywności fizycznej,
  • wiek powyżej 45 lat,
  • występowanie cukrzycy w rodzinie,
  • przebytą cukrzycę ciążową,
  • nadciśnienie tętnicze,
  • choroby trzustki.

Niektórych czynników ryzyka cukrzycy typu 2 można uniknąć lub można je zmienić, zwłaszcza jeśli chodzi o otyłość i brak aktywności fizycznej. Redukcja masy ciała i wprowadzenie ruchu na co dzień w znacznym stopniu zmniejsza ryzyko zachorowania.

Objawy cukrzycy typu 2

Objawy cukrzycy typu 2 zwykle nie są obecne w początkowym stadium choroby, a nieprawidłowości można wykryć wyłącznie w badaniach laboratoryjnych krwi. Z czasem pojawiają się:

  • wzmożone pragnienie,
  • częste oddawanie moczu,
  • nadmierna senność,
  • brak energii i przewlekłe zmęczenie,
  • spadek masy ciała,
  • nawracające infekcje układu moczowo-płciowego.

Zdarza się, że objawy cukrzycy typu 2 nie występują nawet przez kilka lat. Mimo to podwyższone stężenie glukozy we krwi prowadzi do uszkodzenia tkanek i narządów wewnętrznych. Stąd w chwili postawienia diagnozy u pacjenta często stwierdza się uszkodzenie wzroku, polineuropatię lub inne powikłania.

Jak leczyć cukrzycę typu 2?

Leczenie cukrzycy typu 2 ma na celu utrzymanie prawidłowego stężenia glukozy we krwi oraz zapobieganie powikłaniom choroby. W początkowym stadium pacjent nie musi przyjmować leków. Konieczna jest natomiast zmiana diety oraz regularna aktywność fizyczna. Takie postępowanie wymaga odpowiedniej edukacji i pełnego zaangażowania pacjenta, aby przyniosło oczekiwane efekty.

Niekiedy konieczna jest farmakoterapia. Leki na cukrzycę typu 2 to przede wszystkim preparaty zawierające metforminę.

Gdy terapia okazuje się nieskuteczna, włącza się inne środki doustne, a czasem konieczne są również iniekcje z insuliny (wstrzykiwanie insuliny).

Wymagane jest także odpowiednie leczenie ewentualnych powikłań – w zależności od ich rodzaju i stopnia zaawansowania.

Leczenie cukrzycy typu 2 może wiązać się z pobytem w szpitalu lub wysokimi kosztami. Warto, abyś zabezpieczył się przed nimi w odpowiedni sposób, np. poprzez pierwsze w Polsce ubezpieczenie cukrzycowe. Gwarantuje ono wsparcie finansowe w profilaktyce i terapii (w tym wypłatę dodatkowego świadczenia) oraz dostęp do specjalistycznych konsultacji.

Co jeść przy cukrzycy typu 2?

Dieta przy cukrzycy typu 2 odgrywa znaczącą rolę. Jej głównym celem jest zmniejszenie masy ciała, ale także zapobieganie nagłemu wzrostowi stężenia glukozy we krwi. Podstawowe zasady zdrowej diety w cukrzycy to:

  • dopasowanie liczby kalorii do potrzeb organizmu,
  • unikanie spożywania produktów bogatych w węglowodany,
  • unikanie produktów przetworzonych, tłustych i słodkich,
  • spożywanie niewielkich posiłków w regularnych odstępach czasu,
  • częste spożywanie świeżych warzyw,

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *