Grzybica strzygąca – przyczyny, objawy, leczenie

Grzybica u kota jest wywoływana najczęściej przez grzyby z rodzaju Microsporum lub Trichophyton. Do zarażenia dochodzi przez bezpośredni kontakt z chorym kotem lub nosicielem. Istnieje też możliwość przeniesienia chorobotwórczych zarodników ze środowiska, np. przez kontakt z legowiskiem, na którym wcześniej spał chory mruczek.

Na szczęście sam kontakt z czynnikami chorobotwórczymi to za mało. Zakaźne zarodniki muszą jeszcze pokonać mechanizmy obronne mruczka, czyli:

  • komórki wrodzonej odporności, które chronią organizm kota przed rozwinięciem się infekcji – rozpoznają drobnoustroje i kierują przeciwko nim odpowiedź immunologiczną;
  • fizjologiczną mikroflorę skóry, czyli wszystkie drobnoustroje, które żerują na jej powierzchni, ale nie wywołują żadnych chorób i nie stanowią dla organizmu zagrożenia, ale dla zarodników stanowią konkurencję;
  • warstwę łoju, która izoluje powierzchniową warstwę skóry od środowiska, chroniąc ją przed czynnikami zewnętrznymi.

Dodatkowo, koty podczas wylizywania sierści usuwają zanieczyszczenia nagromadzone na jej powierzchni, w tym także zakaźne zarodniki i inne chorobotwórcze drobnoustroje.

Grzybica kota – które mruczki chorują najczęściej?

Grzybica strzygąca – przyczyny, objawy, leczenie Koty perskie to jedna z ras szczególnie narażonych na grzybicę ©Shutterstock

Na grzybicze zakażenie skóry bardziej narażone są koty, które żyją w dużej populacji lub mają częsty kontakt z obcymi mruczkami. Są to przeważnie zwierzęta w schroniskach dla bezdomnych zwierząt czy hotelach lub koty, które biorą udział w wystawach.

Częściej chorują starsze koty, których osłabiona odporność wynika z naturalnych procesów starzenia się organizmu lub kocięta, które jeszcze tej odporności do końca nie wykształciły. Na zakażenie narażone są także mruczki, które cierpią na choroby upośledzające ich układ immunologiczny (np. białaczkę kotów) lub przyjmują leki, które osłabiają ich odporność (np. glikokortykosterydy).

Wśród ras kotów, które są predysponowane do zachorowania należy wyróżnić wszystkie koty ras długowłosych, a szczególnie koty himalajskie i persy. 

Zakażeniu sprzyja stres związany np. z remontem mieszkania lub przeprowadzką, inwazja ektopasożytów, które żerują na skórze lub w jej powierzchniowych warstwach oraz uraz, w wyniku którego doszło do przerwania ciągłości skóry.

Grzybica u kota – objawy

Grzybica strzygąca – przyczyny, objawy, leczenie ©Shutterstock

Grzybicze zakażenie skóry u kota obejmuje zrogowaciałe części włosów, pazury i rzadko powierzchowną warstwę skóry. Objawy nie zawsze są charakterystyczne. Klasyczna zmiana ma postać pierścieniowatego wyłysienia z łuszczeniem, które powoli się poszerza. Może temu towarzyszyć także łojotok, ale nie musi. Zmiany mogą być odgraniczone z obszarami odbarwienia lub przebarwienia, na skórze może pojawić się rumień czy zaskórniki z miejscowym łuszczeniem.

Zmiany najczęściej lokalizują się w okolicy głowy (grzybica uszu u kota), na kończynach, na brzuchu, na bokach ciała, ogonie i grzbiecie. Choroba postępuje, dlatego obszar, na którym obserwuje się objawy może się stale powiększać. 

Grzybicze zakażenie skóry nie powoduje świądu, dlatego koty nie powinny się drapać. Musisz jednak wiedzieć, że choroba często przebiega równolegle np. z infekcją bakteryjną lub inwazją pasożytniczą, które mogą dawać inne objawy, w tym mogą powodować świąd. Kot wówczas intensywniej się drapie, wylizuje lub gryzie swędzące miejsce.

Warto także zaznaczyć, że u niektórych kotów objawy nigdy nie wystąpią. Mówi się wówczas o tzw. bezobjawowych nosicielach.

Grzybica u kota – leczenie

Grzybica strzygąca – przyczyny, objawy, leczenie ©Shutterstock

Leczenie grzybicy u kota należy rozpocząć od ostrzyżenia kota na krótko. Pomoże to w ograniczeniu rozprzestrzeniania się grzybów do środowiska i zwiększy skuteczność preparatów stosowanych miejscowo. Lekarz weterynarii zaproponuje najlepsze leczenie, biorąc pod uwagę wszystkie wyniki badań, jak i ogólny stan mruczka.

Mogą to być płukanki z rozcieńczonej cieczy kalifornijskiej, mikonazolu z chlorheksydyną lub enilkonazolu. Zaleca się je stosować zazwyczaj raz lub dwa razy w tygodniu, chyba że lekarz weterynarii zalecił inaczej. Alternatywą są szampony zawierające ketokonazol lub klimbazol w odpowiednim stężeniu. 

Leczenie miejscowe grzybicy u kota może być wspomagane lekami, które należy podawać kotu wraz karmą. Dobre wyniki otrzymuje się np. po stosowaniu itrakonazolu. 

Musisz wiedzieć, że leczenie grzybicy u kota trwa od kilku tygodni do kilku miesięcy. Wpływa na nie tylko rodzaj grzybów, ale też odporność mruczka.

Gdy jego układ immunologiczny jest osłabiony i nie pracuje wydajnie, tym trudniej będzie mu pokonać chorobę. Dlatego objawy mogą się utrzymywać przez wiele tygodni mimo leczenia. 

Grzybica najczęściej ma przewlekły charakter u kotów, które mają długą sierść lub żyją w dużej populacji, w której kontrola zdrowia czworonogów jest utrudniona.

Grzybica u kota – rokowanie

Rokowanie na ogół jest dobre, choć opiekun musi być świadomy, że leczenie wymaga kompleksowego działania. Ważne jest, by pozbyć się zarodników raz na dobre, ale o dziwo nie to jest najważniejsze. 

Należy wykonać dodatkowe badania, by dowiedzieć się, dlaczego kot zachorował – być może jego odporność jest osłabiona i należy ją wspomóc.

Sprawny układ immunologiczny o wiele szybciej sobie poradzi z dermatofitami, dlatego jest to bardzo istotne.

Obserwuje się większą zachorowalność na dermatofitozę u osobników, którzy są zakażeni wirusem FIV lub FeLV, dlatego trzeba to czym prędzej wykluczyć.

Jeśli masz w domu więcej zwierząt, warto omówić z lekarzem weterynarii kwestię profilaktyki zdrowotnej, która w tym przypadku polega na zastosowaniu leków (zazwyczaj w mniejszych dawkach) u pupili, które mieszkają razem z chorym kotem, ale jeszcze nie wystąpiły u nich objawy grzybicy.

You might be interested:  Wirusowe zapalenie wątroby typu e (wzw e) – przyczyny, objawy, leczenie

Grzybica strzygąca – przyczyny, objawy, leczenie ©Shutterstock

Bardzo ważnym elementem zapobiegającym remisji i zakażeniu innych zwierząt jest dekontaminacja środowiska, w którym żyje chory kot. Należy dokładnie odkurzyć wszystkie zakamarki, wyprać pościel, legowisko, dywany i tapicerkę mebli. Takie zabiegi mają na celu ograniczenie ilości zarodników w otoczeniu.

U niektórych kotów może dojść do spontanicznej remisji choroby w ciągu 3 miesięcy.

Grzybica od kota u ludzi – czy człowiek może się zarazić?

Grzybica skóry u kota to bardziej złożony problem, który może stanowić zagrożenie dla wszystkich domowników – nie tylko tych, którzy chodzą na czterech łapach. 

Dermatofitoza to zoonoza, czyli choroba, która może się przenosić z kota na człowieka i inne zwierzęta lub odwrotnie – człowiek też może zarażać zwierzęta, w tym koty. Więcej o chorobach przenoszonych przez koty przeczytasz tutaj.

Ryzyko zarażenia się człowieka od kota jest niewielkie. Dermatofity musiałyby pokonać barierę ochronną skóry, którą stanowią drobnoustroje, które fizjologicznie bytują na jej powierzchni i wrodzoną odporność, a to wbrew pozorom nie jest takie łatwe u zdrowej osoby. 

Na zachorowanie bardziej narażone są dzieci, które nie mają jeszcze do końca wykształconej odporności i osoby starsze. W trosce o zdrowie swoje i najbliższych, warto się skonsultować w tej sprawie z lekarzem rodzinnym, jeśli u twojego pupila stwierdzono powierzchniową grzybicę skóry.  

Grzybica rąk, stóp, paznokci i włosów – przyczyny, objawy, leczenie

Grzybica strzygąca – przyczyny, objawy, leczenie

Grzybica to nie tylko problem dermatologiczny, ale również wyzwanie epidemiologiczne i społeczne. Migracja ludności, zmiany klimatu, rozwój przemysłu oraz zintensyfikowana urbanizacja wpływają na rozwój flory grzybiczej odpowiadającej za wywołanie schorzeń skóry i jej przydatków.

Dermatolodzy podają, że zakażenia grzybicze są w większości egzogenne – ich źródła należy szukać w środowisku zewnętrznym, zaś chorzy nabywają je drogą pokarmową, oddechową lub przez uszkodzoną skórę.

Dzięki prowadzonym badaniom, udało się wyróżnić czynniki, które predysponują do rozwoju kandydoz:

  • długotrwałe leczenie sterydami i/lub antybiotykami,
  • kaniulację naczyń,
  • zabiegi medyczne,
  • uszkodzenie skóry w wyniku urazów, oparzeń,
  • zaburzenia układu pokarmowego,
  • problemy z układem odpornościowym,
  • cukrzycę,
  • zakażenie HIV.

Grzybicę dzielimy na powierzchowną (włosy, paznokcie, skóra, błony śluzowe) oraz układową (tzw. grzybica narządowa). W zależności od rodzaju grzybicy oraz stopnia jej nasilenia do leczenia wykorzystuje się leczenie miejscowe oraz ogólne. Decyzje o wyborze metody leczenia podejmuje lekarz dermatolog po ocenie stanu skóry pacjenta.

Grzybica rąk, stóp oraz paznokci Grzybica strzygąca – przyczyny, objawy, leczenie

Grzybice rąk, stóp i paznokci są najczęściej spotykanymi rodzajami grzybicy. Dotyczą osób w każdym wieku, choć większa liczba zachorowań przypada wśród dorosłych. Wpływ na ich rozwój mają nie tylko czynniki etiologiczne – głównie dermatofity, ale także czynniki predysponujące – niedobory immunologiczne czy choroby endokrynne.

Grzybica rąk charakteryzuje się suchymi, złuszczającymi się zmianami, które niekiedy mają odczyn zapalny z pęcherzykami. Bywa mylona z łuszczycą oraz wypryskiem, dlatego przed podjęciem leczenia, należy dokładnie dokładnie ją zdiagnozować.

Grzybica stóp jest najpopularniejszym zakażeniem grzybiczym skóry. Szacuje się, że co trzecia osoba z rozpoznaniem grzybicy ma grzybicę sóp. Jest to druga, względem częstości występowania, infekcja grzybicza. Objawia się zmianami na powierzchni skóry, palców i fałdów międzypalcowych.

Wyróżnia się cztery odmiany grzybicy stóp:

  • grzybica międzypalcowa (dotyczy ok.45% chorych z łuszczycą stóp) – zmiany zlokalizowane w przestrzeniach międzypalcowych przybierają postać złuszczającego oraz pękającego naskórka;
  • grzybica złuszczająca (ok.28%) – sucha, zrogowaciała skóra o drobnopłatowej powierzchni;
  • grzybica potnicowa (ok. 8%) – na skórze pojawiają się pęcherzyki z treścią surowiczą, które zlokalizowane są zwykle na podeszwach stóp;
  • grzybica wrzodziejąca (ok.1,5-3,5%) – rzadko spotykana odmiana grzybicy, dla której typowe są zmiany nadżerkowo-wrzodziejące powstające jako powikłanie po zakażeniu bakteryjnym.

Grzybica płytki paznokciowej w postaci przewlekłej występuje głównie na stopach, choć w wyniku przeniesienia z pierwotnego miejsca zakażenia, może pojawić się również na dłoniach.

Dermatolodzy podkreślają, że standardową metodą leczenia grzybicy rąk, stóp oraz paznokci jest leczenie zewnętrzne. Wykorzystywane są do niej preparaty przeciwgrzybicze (np. polieny, azole czy morfoliny), które dobierane są indywidualnie w zależności od nasilenia stanu zapalnego oraz rodzaju zmiany.

W niektórych przypadkach leczenia grzybicy, zwłaszcza tej charakteryzującej się dużym zrogowaceniem, specjaliści wprowadzają leczenie ogólne, które trwa od 2 do 6 tygodni w zależności od podanego leku.

Podstawą leczenia grzybicy rąk, stóp oraz paznokci jest systematyczne stosowanie przepisanych preparatów oraz przestrzeganie zaleceń terapeutycznych np. zachowanie odpowiedniej higieny czy regularna dezynfekcja obuwia, rękawiczek oraz narzędzi używanych do pielęgnacji paznokci.

Grzybica skóry głowy Grzybica strzygąca – przyczyny, objawy, leczenie

W ostatnich latach dermatolodzy odnotowują wzrost liczby zachorowań na grzybicę skóry głowy oraz brody. Grzybica owłosionej skóry głowy dotyczy również dzieci, zwłaszcza młodzieży w wieku przedpokwitowania, zaś brody – osób dorosłych. Głównymi czynnikami predysponującymi do niej jest nadmierna potliwość, urazy oraz suchość skóry.

Grzybicę skóry głowy dzielimy w zależności od umiejscowienia:

Wywołana przez dermatofity antropofilne. Zaliczamy do niej grzybice powierzchniowo strzygącą, drobnozarodnikową oraz woszczynową.

Grzybica strzygąca charakteryzuje się występowaniem licznych, drobnych ognisk złuszczających w obrębie których pojawiają się ułamane włoski. Nazwa zaczerpnięta jest z podglądu włosa, w którym widoczne są tkwiące w skórze pieńki włosów, które sprawiają wrażenie przystrzyżonych.

You might be interested:  Choroby płuc – rodzaje, objawy, diagnoza, leczenie

Grzybica powierzchowna drobnozarodnikowa objawia się pojawieniem na skórze ognisk złuszczających – mniej licznych niż przy grzybicy strzygącej – oraz równo-ułamanych włosach. Ogniska złamanych włosów są pojedyncze i zlokalizowane w obrębie skroni i potylicy. Skóra pacjenta pokryta jest łuskami, które pacjenci nazywają “silnym łupieżem”.

Grzybica woszczynowa występuje bardzo rzadko. Cechują ją tarczki, które powstają wokół mieszków włosowych. Przypominają one żółte stropy, które po usunięciu (np. zdrapaniu) pozostawiają blizny, a nawet prowadzą do wyłysienia.

Wywołana przez dermatofity zoofilne. Wyróżniamy grzybice z odczynem zapalnym: strzygącą oraz drobnozarodnikową.

Grzybica skóry głowy oraz brody przybiera często postać zapalną – na skórze pojawiają się podchodzące ropą nacieki guzowate zlokalizowane w ujściach mieszków włosowych. Wydobywa się z nich treść ropna, która zasycha w strupy.

Grzybica skóry głowy jest chorobą uleczalną. Dzięki odpowiedniej pielęgnacji skóry głowy oraz wdrożeniu zaleconego przez dermatologa leczenia, pacjent może cieszyć się czystą, zdrową i wolną od zmian skórą.

Leczenie grzybicy skóry głowy wynosi średnio 6-8 tygodni, choć w zaawansowanej postaci może zostać wydłużone do 12. Podstawą jest stosowane leczenie ogólne, a także zachowanie szczególnej higieny – mycie szczotek do włosów, pościeli oraz czapek.

Uspokajamy również tych, którzy martwią się o stan włosów – włosy całkowicie odrastają, a chory nie jest skazany na trwałe wyłysienie. Zmiany ustępują bez pozostawienia żadnych blizn.

Zalecenia dla pacjenta przed konsultacją medyczną

Dermatolodzy zalecają, aby przed konsultacją w zakresie leczenia:

  • grzybicy paznokci: nie obcinać paznokci, nie stosować lakierów do paznokci oraz zmywaczy do paznokci z acetonem,
  • grzybic skóry: niewskazane jest używanie kremów i maści odkażających,
  • grzybicy włosów: nie powinno się obcinać i farbować włosów oraz korzystać z szamponów ze środkami odkażającymi.

 

Cennik konsultacji 

    KONSULTACJECENA    
    Konsultacja dermatologiczna 180 zł    

Zadzwoń pod numer telefonu 22 841 01 12, sprawdź wolne terminy konsultacji w Centrum Dermatologicznym FebuMed (Warszawa).

Aktualności

Grzybica strzygąca – przyczyny, objawy, leczenie

Grzybica skóry gładkiej (Tinea cutis glabrae) jest jedną z najczęściej spotykanych dermatomikoz. Badania kliniczne i mikologiczne powinny być podstawą jej rozpoznania. Leczona jest specjalistyczną farmakoterapią, wspomaganą przez domowe rozwiązania.

Grzybica skóry gładkiej to powierzchowne zakażenie grzybicze, które pomimo ciągłego postępu w rozpoznawaniu i leczeniu stanowi nadal poważny problem terapeutyczny i diagnostyczny. Dla osób z obniżoną odpornością organizmu może stanowić czynnik sprawczy dla grzybic układowych.

Czym jest grzybica skóry gładkiej i co ją wywołuje?

Najczęstszą lokalizacją zakażeń wywołanych przez chorobotwórcze grzyby jest skóra. Grzybica skóry gładkiej jest wywołana w większości przypadków przez dermatofity, które wykazują zdolność do zajmowania i trawienia keratyny. Atakują one zrogowaciałe struktury naskórka, włosów i paznokci. Infekcje dermatofitowe skóry gładkiej określa się terminem Tinea cutis glabrae.

Odpowiadać mogą za nią wszystkie dermatofity, zarówno zoofilne (zakażenia u zwierząt przekazywane na ludzi), antropofilne (zakażenia przekazywane z człowieka na człowieka) i geofilne (występują w glebie i powodują zakażenia u ludzi). Najczęściej za grzybicę skóry gładkiej odpowiadają rodzaje Trichophyton, Microsporum, Epidermophyton.

Jest to schorzenie, które dotyczy w dużym stopniu dzieci i osób w podeszłym wieku.

  • Czynniki predysponujące do rozwoju grzybicy skóry gładkiej
  • •    czynniki wrodzone – atopia, predyspozycje genetyczne, endokrynopatie, zaburzenia rogowacenia, zaburzenia mechanizmów odporności immunologicznej; •    czynniki nabyte – kolagenozy, stosowanie leków immunosupresyjnych, antybiotyków (szczególnie tych o szerokim zakresie działania) i kortykosteroidów, choroby naczyń obwodowych, nowotwory, sarkoidoza, udary mózgu, zakażenia wirusem HIV, maceracja, okres noworodkowy, ciąża, podeszły wiek, zabiegi transplantologii, drobne urazy, przerwanie ciągłości tkanek lub ich podrażnienie, suchość skóry, nadmierna potliwość;
  • •    inne czynniki – wilgotność i wysoka temperatura powietrza, nieprzestrzeganie zasad higieny, zły stan sanitarno-higieniczny otoczenia, nawyki żywieniowe, przebywanie w dużych aglomeracjach, zanieczyszczenie środowiska środkami grzybobójczymi, które zwiększają oporność grzybów. 
  1. Rodzaje grzybicy skóry gładkiej
  2. Można wymienić następujące kliniczne postacie grzybicy skóry gładkiej:

–    grzybica strzygąca skóry gładkiej (Tinea trichophytica cutis glabrae) – wywołana najczęściej przez T. violaceum, T. tonsurans, T. megninii, T. verrocosum, T.

mentagrophytes; –    grzybica drobnozarodnikowa skóry gładkiej (Microsporasis cutis glabrae) – wywołana zwłaszcza przez Microsporum canis, Microsporum audouinii, Microsporum gypseum; jest zakażeniem nieowłosionej skóry twarzy, tułowia i kończyn; –    przewlekła grzybica skóry gładkiej (Tinea chronica cutis glabrae) – wywołana głównie przez Trichophyton rubrum; charakteryzuje się rozległymi sino-czerwonymi ogniskami chorobowymi, które zlokalizowane są zwłaszcza na skórze kończyn dolnych i pośladków. Objawy grzybicy skóry gładkiej Grzybica skóry gładkiej może dawać takie objawy, jak: –    nieco wyniosłe, okrągłe, rumieniowo-złuszczające zmiany wyraźnie odgraniczone od otoczenia, o układzie koncentrycznym, z tzw. aktywnym brzegiem z krostkami, pęcherzykami i grudkami na obrzeżu zmiany; –    charakterystyczne rogowacenie mieszkowe w obrębie zmian; –    zlewanie się zmian, które tworzy wielokoliste, policykliczne wzory; –    dyskomfort wynikający z nieestetycznego wyglądu; –    ból w okolicach miejsc zmienionych chorobowo; –    odczyn zapalny, świąd;

–    ogniska rumieniowe rozrastające się odśrodkowo, z wygasaniem w centrum.

Grzybica skóry gładkiej – leczenie

Leczenie grzybicy skóry gładkiej opiera się zwłaszcza na farmakoterapii. Jego skuteczność zależy od właściwego doboru odpowiednich preparatów przeciwgrzybiczych.

You might be interested:  Nadmierne pocenie się dłoni

Do lecznictwa wprowadzono kilkadziesiąt produktów, lecz w większości przypadków wystarczające jest miejscowe stosowanie preparatów przeciwgrzybiczych, które mają zazwyczaj postać kremów, żeli lub płynów.

Wśród najczęściej stosowanych środków wymienia się: klotrimazol, ekonazol, ketokonazol, mikonazol, flutrimazol, izokonazol, cyklopiroks, terbinafinę i naftifinę. Leczenie ogólne podejmowane jest w przypadku nieuzyskania zadowalających efektów terapii miejscowej. Stosuje się wtedy m.in. terbinafinę, flukonazol, itrakonazol i ketokonazol.

Działanie wspomagające terapię specjalistyczną w grzybicy skóry gładkiej ma leczenie domowe. Źródłem wielu cennych substancji o działaniu przeciwgrzybiczym są rośliny lecznicze. Doskonale sprawdzają się ziołowe płukanki, do których wykorzystuje się najczęściej m.in.

: koszyczki rumianku, kwiat nagietka, liście podbiału, korę dębu, liście szałwii, ziele tymianku, alantoinę, koci pazur, rozmaryn, czarci pazur, olejek rumiankowy, olejek oregano i olejek miętowy. Ponadto podobne działanie wykazują czosnek, aloes, olejek z drzewa herbacianego i ocet jabłkowy.

Nie bez znaczenia jest sposób odżywiania. Osoby zmagające się z grzybicą skóry powinny wprowadzić tzw. candida dietę. Jest to dieta przeciwgrzybicza, która obejmuje zalecenia dietetyczne uwzględniające głównie eliminację cukrów prostych, drożdży i antygenów grzybów.

Należy pamiętać także o odpowiednim nawodnieniu organizmu. Zaleca się, aby dobowe spożycie płynów wynosiło około 2 l.

Grzybica skóry głowy – przyczyny, objawy, leczenie

Grzybica głównie kojarzona jest ze stopami lub paznokciami. Nic bardziej mylnego, ponieważ grzybica występuje również na skórze głowy. Wywołana jest przez grzyby, można się nią zarazić od zwierzaków lub od drugiego człowieka. Jak wygląda grzybica skóry głowy? Jak ją leczyć ? Kto może na nią zachorować ?

Grzybica skóry głowy – Skąd się bierze ?

Zarażenie skóry głowy grzybicą nie jest trudne, wystarczy kontakt z osobą lub zwierzęciem u której ten problem występuje. Grzyby, które towarzyszą chorobie, bardzo lubią osiadać na przedmiotach codziennego użytku takich jak:

  • Szczotki
  • Grzebienie
  • Ręczniki
  • Poduszki
  • Spinki oraz gumki
  • Maszynka do obcinania

Jeżeli chodzi o zarażenie poprzez kontakt ze zwierzętami, wystarczy głaskanie, przytulanie bezdomnego psa lub kota. Zarażenie nie występuje u każdego, kto miał kontakt z grzybicą. Wszystko jest uzależnione od naszego organizmu, i od tego jak poradzi sobie nasz mechanizm obronny. Zdecydowanie bardziej narażone są osoby u których organizm jest osłabiony lub:

  • Przechodzi infekcje wirusowe
  • Przechodzi infekcje bakteryjne
  • Stosuje nieodpowiednią dietę
  • Są w trakcie antybiotykoterapii
  • Chorują np. na nowotwór

Niewskazane jest również zbyt częste mycie włosów, ponieważ podczas tej czynności zmywamy warstwę ochronną. Obecna warta potu i łoju w pewien sposób zabezpiecza naszą skórę przed zarażeniem.

Rodzaje grzybicy i ich charakterystyka

Większość chorób które występują na skórze głowy powodują podrażnienie skóry, swędzenie lub uczucie dyskomfortu. W przypadku grzybicy, wyróżniamy kilka jej rodzai:

  • Strzygąca
  • Drobnozarodnikowa
  • Woszczynowa
  • Odzwierzęca

Grzybica strzygąca wywołana jest grzybem Trichophyton endothrix. W tej odmianie grzybicy, powstaje mały stan zapalny, na głowie widoczne są liczne, ale bardzo malutkie ogniska, które charakteryzują się szarawymi ułamanymi włosami. Dodatkowo na głowie występują specyficzne czarne „kropeczki”. Ten rodzaj grzyba występuje najczęściej u dzieci.

Grzybica drobnozarodnikowa wywołana jest przez grzyba pochodzenia ludzkiego Microsporum audoudinni. Białe plamki widoczne gołym okiem występują na głowie, ale również na włosach. Grzybica drobnozarodnikowa jest najczęściej występującym rodzajem grzybicy skóry głowy. Jej zakaźność jest bardzo wysoka. Nieleczona ustępuje samoistnie, natomiast bez pomocy specjalisty może trwać bardzo długo.

Grzybica woszczynowa pojawia się w wieku dziecięcym. Cechuje się wystąpieniem charakterystycznych żółtych, mocno osadzonych w skórze głowy strupków. Niestety w tym przypadku, pozostają szpecące blizny, a miejsca w których powstały strupki zazwyczaj pozostają łyse.

Grzybica odzwierzęca wywołana jest przez grzyby zoofilie. Grzybica tego typu objawia się pojawieniem dużych zmian ropnych wokół mieszków włosowych. Zakażenie przebiega w ostrym stanie zapalnym, dotyczy głowy, a u mężczyzn również brody. Grzybica ustępuje podczas utraty „chorego” włosa.

Więcej informacji: https://piotrturkowski.pl/grzybica-skory-glowy-przyczyny-objawy-leczenie/

Diagnostyka i leczenie

Grzybicę skóry głowy należy leczyć, nie tylko z powodów zdrowotnych, ale również z uwagi na osoby które nas otaczają na co dzień. Pojawiające się pierwsze charakterystyczne objawy, powinni skłonić nas do wizyty u dermatologa.

Im szybciej zostanie zdiagnozowany problem, i wdrożone leczenie, tym większa szansa na brak powikłań takich jak blizny czy utrata włosów. Sama diagnostyka jest szybka, polega na dokładnej ocenie stanu pacjenta oraz ocenie zmian skórnych na głowie. Podczas wizyty, może również zostać pobrany włos do badania.

Podczas takiego badania, hoduje się grzyba, aby rozpoznać jego charakter. Aby postawić trafną diagnozę lekarz musi wykluczyć choroby o podobnych objawach. Do takich chorób zaliczamy:

  • Łupież pstry
  • Łupież zwykły
  • Łuszczycę
  • Wypryski łojotokowe
  • Trądzik
  • Łysienie

Leczenie grzybicy niestety trwa długo, i zaczyna się od starannej dezynfekcji w domu.

Zazwyczaj leczenie trwa od 6-8 tygodni, ponieważ w tym czasie zainfekowana keratyna, musi całkowicie się zregenerować. Wdrożone zostaną specjalne szampony grzybobójcze lub środki doustne.

Pamiętaj, aby uniknąć zarażenia domowników, po każdym myciu ręcznik wrzuć do pralki, a szczotki czy grzebienie zdezynfekuj.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *