Lamblioza – przyczyny, objawy, badania, leczenie zakażenia lambliami

Lamblioza to pasożytnicza choroba, która przenosi się ze skażoną wodą, żywnością i poprzez kontakt z odchodami zarażonych ludzi i zwierząt. Jest to jedna z najczęstszych chorób pasożytniczych, jakie dotykają człowieka.

Mimo że lamblioza występuje na całym świecie, to w krajach o słabych warunkach sanitarno–higienicznych zachorowań jest więcej. Dowiedz się więcej o metodach zapobiegania, objawach, leczeniu i powikłaniach lambliozy. Lamblioza wywoływana jest przez pierwotniaki z gatunku Giardia intestinalis (nazywane też Giardia lamblia).

Lamblioza – przyczyny, objawy, badania, leczenie zakażenia lambliami

Lamblioza jak można się zarazić?

Lamblioza (inaczej giardioza) jest chorobą przenoszoną drogą pokarmową. Do zarażenia dochodzi poprzez picie skażonej wody oraz zjedzenie pokarmów, na których znajdują się cysty pierwotniaka Giardia lamblia.

Możliwe jest także przeniesienie choroby z osoby na osobę.

Gdy już dojdzie do zarażenia, pierwotniak ten umieszcza się w przewodzie pokarmowym oraz w przewodach trzustkowych i drogach żółciowych, gdzie zaczyna się rozmnażać.

Czynnikami ryzyka, czyli czynnikami sprzyjającymi zarażeniu, są:

  • nieprzestrzeganie zasad sanitarno–higienicznych (niemycie rąk, warzyw i owoców),
  • picie wody o niepewnym lub nieznanym pochodzeniu,
  • przebywanie w dużych skupiskach ludzi,
  • nielegalne wylewanie ludzkich ekskrementów na tereny uprawne.

W Polsce, co roku raportowanych jest ponad 2000 przypadków lambliozy. Choroba dotyka dorosłych i dzieci bez względu na płeć. Dane epidemiologiczne wskazują jednak, że na zarażenie najbardziej narażone są dzieci w wieku 2–5 lat.

Szacuje się, że nawet 60 proc. dzieci w wieku przedszkolno – szkolnym zostaje zarażonych. 

Zachorowanie na lambliozę nie daje trwałej odporności, a zatem ponowne zachorowania w przyszłości są możliwe. 

Objawy lambliozy

U większości osób dorosłych i dzieci zarażonych Giardią zachorowanie nie daje żadnych objawów. W około 10% przypadków lamblioza przybiera ostrą postać objawową.

Typowymi dla niej dolegliwościami są:

  • biegunka o ostrym, nagłym początku,
  • bóle brzucha występujące bezpośrednio po posiłku,
  • skurcze brzucha i/lub wzdęcia,
  • tłuszczowe stolce,
  • brak apetytu, złe samopoczucie,
  • chudnięcie,
  • nudności, wymioty i/lub zgaga,
  • zażółcenie powłok skórnych i twardówek,
  • objawy oddechowe podobne do astmy (czasami),
  • gorączka (pojawia się rzadko),
  • bardzo rzadko występuje wysypka, pokrzywka, afty, reaktywne zapalenie stawów.

Objawy u osób ze zdrowym układem odpornościowym utrzymują się od 1 do 3 tygodni, czasem dłużej

Podjęcie leczenia między innymi skraca czas, przez jaki dolegliwości występują. Najczęściej u osób z upośledzonym układem odpornościowym możliwe jest przejście ostrego zarażenia w stan przewlekły.

Zdarzają się też zachorowania przewlekłe po uprzednim zarażeniu bezobjawowym. Symptomy w tym przypadku są następujące:

  • luźne stolce,
  • spadek masy ciała o 10–20 proc.,
  • złe wchłanianie, awitaminoza, niedobory składników mineralnych,
  • złe samopoczucie,
  • osłabienie,
  • skurcze brzucha,
  • wzdęcia.

Leczenie w tej grupie zwykle jest dłuższe niż u osób pierwotnie zdrowych.

Przyczyny lambliozy

Lamblioza jest chorobą, którą wywołuje pierwotniak z grupy wiciowców o nazwie Giardia intestinalis, który ma zdolność do poruszania się za pomocą wici.

Okres wylęgania, czyli czas od zarażenia do wystąpienia pierwszych objawów, wynosi najczęściej 7 – 14 dni.

Lamblioza – przyczyny, objawy, badania, leczenie zakażenia lambliami

Pierwotniak ten wydalany jest wraz z kałem, a poza organizmem może przetrwać wiele tygodni, a nawet miesięcy. Zaraz po tym jak Giardia dostanie się do przewodu pokarmowego dochodzi do uwolnienia trofozoitów (wegetatywna postać Giardii), które przyczepiają się ssawkami do nabłonka przewodu pokarmowego.

Z kolei cysty otorbiają się, czyli wytwarzają ochronną osłonkę, która chroni ją przed niekorzystnymi warunkami zewnętrznymi. Najczęściej trofozoity bytują w jelicie czczym i dwunastnicy. Można je czasem także spotkać na całej długości jelit, w przewodach trzustkowych, wyrostku robaczkowym i woreczku żółciowym. Cysty z kolei przechodzą w dalsze części jelita cienkiego i do jelita grubego.

Rozpoznanie lambliozy

Chcąc rozpoznać lambliozę mamy do dyspozycji kilka różnych możliwości. Podstawowym badaniem w diagnostyce lambliozy jest parazytologiczne badanie kału, w którym poszukuje się cyst Giardia lamblia. Ponieważ cysty są wydalane cyklicznie badanie kału należy powtórzyć.

Również przydatnym badaniem jest test, mający na celu wykrycie produkowanego przez trofozoity antygenu Giardii w kale. Lekarz może również zalecić wykonanie badania krwi z rozmazem. Podejrzewając zarażenie będzie on szczególnie spoglądał na eozynofile (rodzaj białych krwinek – leukocytów). W przypadku zachorowania na giardiozę ich ilość może się wahać od 4 do 8 proc.

Lamblioza – przyczyny, objawy, badania, leczenie zakażenia lambliami

Ostatnią metodą jest pobranie treści z dwunastnicy i przebadanie jej na obecność żywych pierwotniaków. Podczas stawiania diagnozy należy wziąć pod uwagę zachorowanie na kryptosporoidozę, która objawia się w podobny do giardiozy sposób.

O ścieżce diagnostycznej każdorazowo decyduje lekarz, który na podstawie wywiadu medycznego oraz badania pacjenta podejmuje decyzję o konieczności zlecenia i wykonania badań diagnostycznych.

Leczenie lambliozy

Lambliozę można leczyć zachowawczo, podając płyny i dbając o uzupełnienie elektrolitów.

W postaciach przewlekłych, o ostrym przebiegu, zachodzi konieczność wdrożenia leczenia antybiotykami. Najczęściej wybieranymi lekami są tinidazol w jednorazowej dawce, metronidazol przyjmowany przez 5 dni czy trzydniowa kuracja nitazoksanidem.

Inne stosowane leki to furazolidon, albendazol, chirakryna i paromomycyna. Znane są doniesienia jakoby Giardia nabywała odporności na leki stosowane w chorobach powodowanych przez pierwotniaki.

U chorych, którzy nie reagują na monoterapię (stosowanie jednego antybiotyku) z powodzeniem można włączyć leczenie skojarzone (do terapii włącza się kilka leków jednocześnie).

Leczeniem należy objąć nie tylko chorych, ale także i nosicieli, czyli osoby, u których choroba ma bezobjawowy przebieg, a w ich kale wykryto obecność cyst. Konieczne jest również przebadanie członków rodziny chorego i jeśli są zarażeni ich również należy poddać terapii.

Rokowania i powikłania przy lambliozie

Rokowania w lambliozie są bardzo dobre. Mimo że giardioza nie wydaje się szczególnie poważną chorobą, znane są przypadki, gdzie w następstwie zarażenie dochodzi do powikłań.

Zaliczymy do nich:

  • zespół jelita drażliwego,
  • niedobór cynku i/lub żelaza,
  • u 5 proc. pacjentów pojawi się zespół przewlekłego zmęczenia,
  • znaczna utrata wagi,
  • odwodnienie, niedożywienie,
  • złe wchłanianie laktozy, tłuszczy i witamin B12, A, D, E, K,
  • upośledzenie wytwarzania przeciwciał,
  • reaktywne zapalenie stawów,
  • choroba Whipple’a, czyli choroba bakteryjna jelita cienkiego.

Zapobieganie lambliozie

Zarażeniom lambliozą nie możemy zapobiegać. Jedyne co powinniśmy robić to przestrzegać podstawowych zasad sanitarno–higienicznych. Między innymi będą to: mycie rąk, owoców i warzyw, które zamierzasz zjeść w postaci surowej, czy picie wody z kontrolowanych źródeł.

Zalecane postępowanie:

  • Gdy zauważysz u siebie lub swojego dziecka niepokojące objawy, mogące świadczyć o rozwoju lambliozy lub jesteś już w trakcie leczenia, ale nie widzisz poprawy, udaj się do lekarza.
  • Unikaj spożywania nie umytych warzyw i owoców.
  • Myj często ręce przed jedzeniem i po skorzystaniu z toalety.
  • Od najmłodszych lat wpajaj swoim dzieciom podstawowe zasady higieniczne.
  • Nie pożyczaj rzeczy osobistych np. ręczników.
  • Jeśli wybierasz się na kamping myj twarz i zęby oraz pij wyłącznie wodę butelkowaną.
  • Jeśli podróżujesz do krajów, gdzie warunki sanitarno–higieniczne są nienajlepsze, spożywaj tylko wodę butelkowaną, unikaj picia wody kranowej i bezpośrednio ze źródełek napotykanych po drodze, zęby i twarz myj wodą butelkowaną.
  • Podczas podróży nie poleca się jedzenia niegotowanych potraw od ulicznych sprzedawców i picia napojów z lodem.
  • Pływając w basenach, rzekach, strumieniach czy jeziorach staraj się nie połykać wody.
  • Jeśli masz małe dziecko lub pracujesz jako opiekunka w żłobku/przedszkolu/domu dziecka, dbaj o higienę rąk przed i po zmianie pieluch, kąpaniu czy opróżnianiu i myciu nocnika.
  • Przed wykonaniem badań w kierunku lambliozy trzeba odstawić stosowane środki przeczyszczające, lewatywy i leki przeciwbakteryjne, gdyż może to spowodować, że wynik badania będzie zafałszowany. 
  • Chociaż ryzyko przeniesienia zarażenia ze zwierzęcia na człowieka jest małe, należy również dokładnie myć ręce po sprzątaniu odchodów swojego psa, kota i innych zwierząt, jakie posiadasz. 
  • Używanie prezerwatyw podczas seksu analnego pomaga zmniejszyć ryzyko przeniesienia zarażenia z jednej osoby na drugą.

Źródła:

  1. J. Popielska, M. Marczyńska, „Najczęstsze zarażenia pasożytnicze w Polsce”, Medycyna po Dyplomie – Pediatria. https://podyplomie.pl/pediatria/12173,najczestsze-zarazenia-pasozytnicze-w-polsce
  2. S. Kalyoussef, D. Goldman, „Lamblioza i kryptosporoidoza” oraz komentarz do artykułu autorstwa prof. Barbary Kamińskiej – Medycyna po Dyplomie.  https://podyplomie.pl/publish/system/articles/pdfarticles/000/012/271/original/64-67.pdf?1473162650
  3. E. Duszczyk, „Giardioza (lamblioza)”, Medycyna Praktyczna – Pediatria. https://pediatria.mp.pl/choroby/chorobyzakazne/74653,giardioza-lamblioza
  4. E. Kuchar, „Zarażenia lamblią – objawy i powikłania”, Medycyna Praktyczna – Pediatria https://pediatria.mp.pl/lista/77251,zarazenia-lamblia-objawy-i-powiklania
  5. A. Delgado, „Giardiasis”, Healthline. http://www.healthline.com/health/giardiasis#overview1

Dowiedz się więcej

Lamblioza, jako wazny parazytologiczny problem wieku dzieciecego

http://agris.fao.org/agris-search/search.do?recordID=US201302122273

Wpływ terapii anty parazytologicznej na stan immunologiczny pacjentów z pokrzywką i trądzikiem różowatym we współistnieniu z lambliozą

https://search.proquest.com/openview/566f9b433a7709dd485636090d599e7b/1?pq-origsite=gscholar&cbl=2046136

https://search.proquest.com/openview/566f9b433a7709dd485636090d599e7b/1?pq-origsite=gscholar&cbl=2046136

http://www.phie.pl/pdf/phe-2006/phe-2006-2-092.pdf

Załóż konto aby odkryć pełnię możliwości portalu!

Lamblioza (łac. Lambliasis, Giardiasis)

Lamblioza – przyczyny, objawy, badania, leczenie zakażenia lambliami Lamblioza – przyczyny, objawy, badania, leczenie zakażenia lambliami Lamblioza  (Lambliasis, Giardiasis) Synonimy  Powrót  Opis 

Lamblioza jest chorobą jelita cienkiego powodowaną przez pasożyt z grupy wiciowców o nazwie Lamblia intestinalis (Giardia lamblia). Najczęściej chorują dzieci, ale zakażenie może wystąpić w każdym wieku.

Powrót  Objawy  Objawy choroby są niecharakterystyczne. Dość częste są bóle kolkowe w prawym podżebrzu, którym mogą towarzyszyć stany podgorączkowe. Czasami występują poposiłkowe bóle w górnej części brzucha lub biegunka, zmiany na skórze o typie „pokrzywki”, chudnięcie. U większości chorych zakażenie przebiega jednak bezobjawowo.

Kontaktu z lekarzem wymaga:

  • Występowanie wymienionych powyżej objawów
  • Brak poprawy po leczeniu lub nowe objawy, które wystąpiły w trakcie leczenia
  • Szybkiego kontaktu z lekarzem wymaga:

  • Nasilona biegunka
  • Żółtaczka
  • Powrót  Przyczyny 

    Postacie przetrwalnikowe pasożyta, tak zwane cysty, są wydalane z kałem. Do zakażenia dochodzi drogą pokarmową przez połknięcie cyst, przenoszonych przez brudne ręce, zanieczyszczony pokarm lub wodę.

    You might be interested:  Wrzody dwunastnicy – objawy i leczenie wrzodów na dwunastnicy

    Połknięte pasożyty namnażają się i zagnieżdżają się w komórkach błony śluzowej jelita cienkiego. Zakażenie prowadzi do stanu zapalnego i zmian wstecznych (zaniku) nabłonka, czego wynikiem są zaburzenia wchłaniania i biegunka.

    Niekiedy pasożyty przechodzą do dróg żółciowych i mogą spowodować żółtaczkę oraz powiększenie wątroby.

    Powrót  Zapobieganie 

  • Przestrzeganie zasad higieny osobistej
  • Staranne mycie warzyw i owoców
  • Picie wody tylko ze znanych i zbadanych źródeł
  • Powrót  Przebieg 

    Choroba najczęściej przebiega bezobjawowo. Jeśli występują dolegliwości, to zwykle mają przewlekły, łagodny i nawracający charakter. Pierwsze zakażenie częściej wywołuje objawy niż następne inwazje. Prawidłowe leczenie prowadzi do ustąpienia dolegliwości w ciągu kilku dni.

    Powrót  Powikłania 

    Zapalenie dróg żółciowych i żółtaczka.

    Powrót  Badania 

    Podstawowe znaczenie ma badanie kału na obecność pasożytów. Oprócz zwykłego mikroskopu, coraz częściej używa się do tego testów enzymatycznych, co przyspiesza ustalenie rozpoznania. Niekiedy bada się również treść dwunastniczą pobraną przez zgłębnik żołądkowy.

    Powrót  Cel leczenia 

    Celem leczenia jest eliminacja pasożytów z organizmu.

    Powrót  Leczenie  Zalecenia ogólne Leczenie prowadzi się w domu. Z uwagi na skąpoobjawowy przebieg choroby, członków rodziny chorego traktuje się jak zakażonych – oni również powinni poddać się leczeniu przeciwpasożytniczemu. U osób z przewlekłymi dolegliwościami ze strony przewodu pokarmowego lekarz może zalecić leczenie lambliozy nawet wtedy, gdy badanie kału nie potwierdziło zakażenia. Dieta nie ma znaczenia w leczeniu tej choroby. Nie ma ograniczeń odnośnie aktywności fizycznej.

    Leczenie farmakologiczne

    Najczęściej stosowane w tej chorobie leki przeciwpasożytnicze – tynidazol, metronidazol lub atebryna – odznaczają się wysoką skutecznością. W zależności od rodzaju preparatu, leczenie trwa od jednego do trzech dni. Osoby przyjmujące leki nie mogą pić alkoholu. Powrót  Leczenie operacyjne  Powrót  Podpis 

    Opracowaładr n. med. Edyta Zagórowicz

    Powrót  Zobacz także  Powrót 

    Nota prawna

    Prezentowane strony mają charakter edukacyjny. Ogólne informacje na temat chorób i zasad postępowania w żadnym stopniu nie zastępują fachowej porady lekarskiej.

    Pomimo rygorystycznego przestrzegania ogólnie przyjętych zasad tworzenia serwisów medycznych ustalonych przez Health on the Net Foundation i weryfikacji prezentowanych treści przez uznane Autorytety medyczne, twórcy serwisu nie biorą żadnej odpowiedzialności, ani pośredniej ani bezpośredniej, za sposób wykorzystania i interpretowania informacji zawartych w serwisie.

    Ostatnia aktualizacja: 10 lutego 2013 roku

    Wszelkie prawa zastrzeżone © emedica.pl 2001-2013

    Stosujemy się do standardu HONcode dla wiarygodnej informacji zdrowotnej –sprawdź tutaj.

    Lamblia to niebezpieczny dla zdrowia pasożyt wywołujący lambliozę (giardioza) – objawy, przyczyny, diagnostyka i leczenie

    Lamblioza – przyczyny, objawy, badania, leczenie zakażenia lambliami Lamblia to pasożyt wywołujący lambliozę. 123rf

    Lamblia to powszechnie występujący pasożytniczy pierwotniak. Żyje w jelitach lub drogach żółciowych człowieka, a także w wymienionych narządach u zwierząt domowych. Wywołuje chorobę o nazwie lamblioza (giardioza), powodującą dość zróżnicowane objawy. Cysty lamblii jelitowych mogą przetrwać nawet w niekorzystnych warunkach środowiskowych. Jeśli zostaną wykryte u jednego domownika, cała reszta osób mieszkających pod tym samym dachem powinna poddać się badaniom i leczeniu przeciwpasożytniczemu.

    Lamblia to niewielki pierwotniak z grupy wiciowców, który określany jest wieloma różnymi, niekoniecznie prawidłowymi nazwami. Najpopularniejsza, a zarazem właściwa jest nazwa łacińska, czyli Giardia lamblia.

    Po polsku nazywa się go ogoniastkiem jelitowym, giardią jelitową, bądź wielkouśćcem jelitowym. Pierwotniak ten wiedzie pasożytniczy tryb życia, wywołując u swoich nosicieli chorobę nazywaną lambliozą lub giardiozą.

    Giardia lamblia to jeden z pasożytów odpowiadających za najliczniejsze zakażenia nie tylko u ludzi, ale także zwierząt domowych – psów oraz kotów.

    Lamblia jest bardzo małym organizmem, gdyż osiąga od 9 do 12 mikrometrów długości. Ma podwójne organella, ułożone symetrycznie wzdłuż osi jej ciała – dwa jądra komórkowe i dwa komplety wici.

    Co nietypowe, nie zawiera mitochondriów, czyli organelli odpowiedzialnych za wytwarzanie energii niezbędnej do poruszania i funkcji życiowych. Dlatego lamblia jest bardzo dobrze przystosowana do pasożytowania na kosmkach jelitowych, skąd czerpie potrzebną energię.

    Posiada specjalny dysk czepny z przyssawką, którą przyczepia się ściśle do maleńkich komórek nabłonkowych jelita lub pęcherzyka żółciowego.

    Polecamy przeczytać poradnik: Choroby od kota

    Cykl życiowy lamblii

    Lamblie mają dość prymitywny i schematyczny cykl życiowy. W ich rozwoju wyróżnia się formę trofozoid, cyst, oraz czynne pasożyty. Do zakażenia dochodzi drogą pokarmową po dostaniu się do układu trawiennego żywiciela, cyst. W dwunastnicy z cyst uwalniane są trofozoidy, które wędrują do jelita cienkiego, gdzie przyczepiają się do jego ścian za pomocą specjalnego aparatu.

    Tam rozwijają się właściwe formy lamblii, które kolonizują (czyli zasiedlają) jelito czcze, drogi żółciowe, a nawet pęcherzyk żółciowy. Mnożą się poprzez podział podłużny w bardzo szybkim tempie i częściowo przeobrażają w postać cysty, niezwykle odporne na niekorzystne warunki środowiskowe, a następnie wydalane z kałem.

    W ten sposób może dojść do zarażenia kolejnych nosicieli lamblią.

    Przy jednym wypróżnieniu wydalone zostaje nawet do 500 milionów cyst. W wilgotnym kale przetrwają nawet przez 3 tygodnie, natomiast w zbiorniku wodnym do kilku miesięcy.

    Giardia lamblia kolonizuje jelita, a także drogi żółciowe. To jeden z pasożytów, którymi ludzie, psy i koty mogą zarażać się wzajemnie.

    Prosty cykl życiowy, intensywne procesy rozmnażania i doskonałe przystosowanie do pasożytniczego trybu życia sprawiają, że lamblie pojawiają się u około 10 proc. ludzi dorosłych w Polsce.

    Natomiast lamblie u dzieci są jeszcze częstsze, bowiem dotyczą nawet 25 procent najmłodszych. Warto więc być wyczulonym na objawy zakażenia pasożytem (lambliozy) i w razie potrzeby szybko udać się do lekarza.

    Zatrucia pokarmowe – 10 produktów najczęściej powodujących i…

    Lamblia to pierwotniak występujący w kale w postaci odpornych cyst. Zakażenie nim wywołuje chorobę nazywaną lambliozą lub giardiozą, która należy do grupy chorób brudnych rąk.

    Można się nią zarazić pijąc wodę, lub spożywając żywność zanieczyszczoną ludzkim, psim lub kocim kałem, a także dotykając ust dłońmi, które wcześniej miały styczność z zainfekowanymi odchodami (np. podczas sprzątania odchodów po swoim pupilu).

    Do połknięcia cyst dochodzi głównie przez niedostatki higieny osobistej i niekorzystanie z mydła.

    To powód, dlaczego o wiele częściej na lambliozę chorują dzieci. Najmłodsi spędzają czas na świeżym powietrzu, bawiąc się w piaskownicy, grzebiąc w ziemi w poszukiwaniu ciekawych obiektów, a w trakcie zabawy nie raz sięgają rączkami w okolice buzi i ust.

    Ryzyko wzrasta, jeśli maluszek po zakończonej zabawie nie umyje dłoni przed spożyciem posiłku. Lambliami można zarazić się także od zwierząt domowych, które są nosicielami cyst. W tym przypadku to także najmłodsi znajdują się w grupie ryzyka.

    Co istotne, zwierzęta mogą zwrotnie zarazić się, zjadając lub liżąc ludzki kał.

    Fundamentem profilaktyki lambliozy jest dbanie o wzmożoną higienę osobistą, mycie warzyw i owoców przed ich spożyciem, dokładne mycie rąk przed posiłkami i po powrocie do domu, a także regularne odrobaczanie zwierząt domowych.

    Sprawdź, czy znasz: Najczęstsze ludzkie pasożyty

    Lamblia powoduje groźną chorobę pasożytniczą, jaką jest lamblioza (giardioza).

    Nasilenie i postać objawów są różne, w zależności od ilości pasożytów kolonizujących układ pokarmowy i kondycji układu odpornościowego pacjenta. W około 10 proc.

    przypadków zakażenie lambliami przebiega bezobjawowo. Jeśli pojawiają się symptomy, przyjmują przeważnie postać zaburzeń żołądkowo-jelitowych. Najczęściej są to:

    • napadowe, uogólnione bóle brzucha (trudno zlokalizować źródło),
    • nudności,
    • ból w okolicy pęcherzyka żółciowego,
    • biegunki występujące naprzemiennie z zaparciami,
    • zaburzenia trawienia,
    • obfite stolce o bardzo nieprzyjemnym zapachu.

    Przy długotrwałym zakażeniu, lamblie u dzieci mogą spowodować zaburzenia rozwoju fizycznego.

    U pacjentów ze wszystkich grup wiekowych pojawiają się niekiedy takie symptomy jak wychudzenie (spowodowane częstymi biegunkami), niedokrwistość z niedoboru żelaza (wywołana zaburzeniami wchłaniania tego składnika w jelicie), a także krótkotrwałe napady gorączki z jednoczesnym obniżeniem ciśnienia tętniczego krwi.

    Lamblie jelitowe mogą też przyczyniać się do problemów skórnych, na pierwszy rzut oka trudnych do powiązania z pasożytami: uporczywy trądzik, wysypka alergiczna na całym ciele. Nie są one jednak częstym objawem zakażenia. Oznaki zakażenia lamblią niestety nie należą do specyficznych, dlatego niejednokrotnie diagnoza bywa utrudniona.

    You might be interested:  Chlamydia pneumoniae – objawy, leczenie, wyniki badania

    Domowe sposoby na złagodzenie bólu żołądka! [9 PORAD]

    Lamblia to jeden z pasożytów, które rozpoznaje się na podstawie badania kału ogólnego i na pasożyty oraz badań krwi. Lamblie w kale mają przeważnie postać cyst – rzadko stwierdza się obecność żywych pasożytów lub form pośrednich. Trofozoidy można zidentyfikować w treści pobranej z dwunastnicy lub dróg żółciowych za pomocą zgłębnika.

    Przy podejrzeniu lambliozy najczęściej wykonuje się badanie kału. Co ważne, jednorazowy ujemny wynik nie wyklucza obecności pasożyta w organizmie.

    Testy należy powtórzyć w odstępach 2-3 dni, a nawet kilkukrotnie, ponieważ cysty wydalane są cyklicznie, a nie za każdym razem podczas wypróżnienia. Badania kału należy wykonać nie tylko u osoby z prawdopodobnie chorej na giardiozę, ale także u domowników.

    Cena badania wykonanego prywatnie mieści się w szerokim przedziale 30-90 złotych, w zależności od miasta.

    Nieco dokładniejszym badaniem jest test na obecność lamblii, do którego materiałem biologicznym jest krew. Pasożyty same w sobie nie znajdują się w krwi człowieka, ale w wyniku zarażenia, w organizmie zostaje uruchomiona produkcja specyficznych przeciwciał klas IgG oraz IgM.

    Test na lamblie z krwi można zamówić przez internet, a następnie samodzielnie wykonać w domu pobrając próbkę krwi z palca, używając w tym celu specjalnego zestawu do pobrań. Pobrany materiał biologiczny należy jak najszybciej odesłać do laboratorium.

    Najwłaściwsze jest wykonanie testu rano, a następnie wysłanie listu priorytetem tego samego dnia (wcześniej warto dowiedzieć się o godzinie wysyłki listów danego dnia). Badanie daje dużą pewność w kwestii zakażenia lambliami.

    Lamblia jest trudnym do eliminacji z organizmu pasożytem. Leczenie lambliozy powinno być dobrane indywidualnie, w zależności od stanu zdrowia, wieku i potrzeb konkretnego pacjenta.

    Giardiozę leczy się przy pomocy doustnych preparatów przeciwpasożytniczych, które mogą powodować następujące skutki uboczne: biegunka, zawroty głowy, osłabienie i reakcje skórne.

    Dlatego należy bezwzględnie przestrzegać dawkowania preparatu rozpisanego przez lekarza, szczególnie gdy lamblia jelitowa zdiagnozowana została u dziecka.

    Warto pamiętać o szybkim rozprzestrzenianiu się lamblii oraz jej niebywałej odporności na warunki środowiskowe. Domownicy mogą zarażać siebie wzajemnie – nawet po przyjęciu dawki leków można ponownie zarazić się cystami, które z łatwością bytują w kale lub wodzie.

    Należy sprawdzać, czy leczenie okazało się skuteczne, ponawiając badania diagnostyczne po zakończeniu kuracji. Jeśli istnieje taka potrzeba, cała rodzina powinna przyjmować leki przeciwpasożytnicze.

    W okresie leczenia konieczna jest wzmożona dbałość o higienę osobistą, szczególnie mycie rąk po skorzystaniu z toalety i przed jedzeniem.

    Pasożyty w Twoim mózgu

    Lamblia – objawy, drogi zakażenia, leczenie, profilaktyka

    Lamblioza – przyczyny, objawy, badania, leczenie zakażenia lambliamifot. Adobe Stock

    Spis treści: 

      Lamblia to pasożyt wywołujący lambliozę, inaczej giardiozę. To choroba, która pojawia się u osób w każdym wieku. Nie ma jednak wątpliwości, że najczęściej (w 25%-50% przypadków) dotyka dzieci. Pasożyt może ulokować się w różnych częściach naszego organizmu. Najczęściej wybiera jednak takie miejsca, jak: 

    • w drogach żółciowych,
    • w dwunastnicy,
    • w pęcherzyku żółciowym,
    • w kosmkach jelitowych.

    Lamblie – objawy

    Lamblioza jest niezwykle trudna do zdiagnozowania. Początkowo może przebiegać bezobjawowo. Szacuje się, że jakiekolwiek dolegliwości towarzyszące chorobie dotyczą zaledwie 10% pacjentów. Są one jednak tak mało charakterystyczne, że niewielu chorych jest w stanie na ich podstawie podejrzewać, że w ich organizmie zagościł pasożyt.

    Lamblia daje następujące objawy: 

    • biegunka, 
    • uczucie zmęczenia i senność, 
    • ból brzucha, najczęściej po prawej stronie,
    • bardzo nieprzyjemnie pachnące stolce, 
    • wzdęcia,
    • nagły spadek wagi (od 10% do 20% masy ciała),
    • brak apetytu,
    • niedorozwój fizyczny, 
    • zaparcia,
    • niedobór żelaza,
    • nudności.  

    Dużo rzadziej występuje gorączka, swędząca wysypka, trądzik oraz podwyższone ciśnienie tętnicze. U dzieci zarażonych lamblią (zwłaszcza u tych, które do tej pory niezbyt chętnie sięgały po słodycze) pojawić się może apetyt na czekoladę i inne łakocie. 

    Lamblia – drogi zarażenia

    Lamblia należy do pasożytów z rodziny wiciowców. Ma 4 pary wici, dzięki którym ma możliwość bardzo szybkiego poruszania się. Występuje u niej również przyssawka, która powoduje dobrą przyczepność do błony śluzowej przewodu pokarmowego.

    Pasożyt bardzo szybko się rozmnaża i co najważniejsze, ma dużą żywotność – zwłaszcza w wodzie, a to właśnie tam najczęściej dochodzi do zarażenia. W jeziorze o temperaturze 18 stopni Celsjusza lamblia jest w stanie przetrwać nawet 3 miesiące.

    Chorobę przede wszystkim przenoszą zwierzęta, głównie bobry i muchy. Dzięki tym drugim pasożyt znaleźć się może nie tylko w akwenach, ale także i w piaskownicach, parkach czy na owocach i warzywach. Do zarażenia lamblią dochodzi drogą pokarmową. Najczęściej poprzez: 

    • Kąpiel w zakażonym jeziorze lub rzece, podczas której dojdzie do wypicia wody.
    • Zjedzenie niemytych owoców lub warzyw. 
    • Przeniesienie lamblii na brudnych rękach do ust.
    • Korzystanie z publicznych toalet i niezachowywanie odpowiedniej higieny.

    Lamblia – leczenie

    Lambliozę diagnozuje się na podstawie badania kału. Aby wynik badania był jak najbardziej miarodajny należy zbierać próbki kału nawet przez 10 dni. Zdarza się, że konieczne jest również przeprowadzenie dodatkowych badań serologicznych.

    Leczenie lamblii odbywa się za pomocą leków przeciwpasożytniczych. Najczęściej są to: albendazol, metronidazol i tinidazol. U dzieci zwykle podaje się furazolidon. 

    Leczenie lamblii nie należy do najprostszych, ponieważ pasożyt jest mało wrażliwy na leki. W przypadku chorego dziecka niezwykle prawdopodobne jest to, że zarażeni lamblią będą również jego rodzice. Wówczas należy pamiętać, że ewentualne leczenie powinno obejmować całą rodzinę

    Nie należy bagatelizować choroby, ponieważ jej skutki mogą być bardzo poważne, zwłaszcza u dzieci. Nieleczona lamblia doprowadzić może do znacznego odwodnienia i wyczerpania organizmu, związanego z dużą utratą masy ciała.

    Lamblia – profilaktyka

    Aby uniknąć lamblii przede wszystkim należy zachować podstawy higieny osobistej. Konieczne jest częste mycie rąk mydłem lub płynem antybakteryjnym, zwłaszcza po wizycie w publicznej toalecie czy po kontakcie ze zwierzęciem.

    Dotyczy to zarówno dorosłych, jak i dzieci. Dużą rolę w kształtowaniu dobrych nawyków u dzieci odgrywają rodzice. To właśnie ich zadaniem jest zadbanie o to, aby maluchy nie wkładały rączek do buzi czy dokładnie myły je przed jedzeniem.

     

    Dodatkowo w przypadku lamblii przede wszystkim należy unikać spożywania wody z podejrzanych i niezdatnych do picia źródeł.

    Podczas kąpieli w jeziorze lub rzece warto zwrócić szczególną uwagę na to, aby woda nie dostała się do przewodu pokarmowego. Z kolei po kąpieli należy dokładnie umyć ciało mydłem.

    Zabrania się również spożywania niemytych owoców i warzyw, ponieważ na nich znajdować mogą się pasożyty. 

    • Więcej na temat pasożytów: Bąblowica – przyczyny, rodzaje, objawy, leczenie Włosogłówka – objawy, zakażenie, leczenie, profilaktyka
    • Pasożyty – objawy, jak dochodzi do zakażenia, leczenie, zapobieganie

    Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!

    Objawy lamblie – rodzaj, jak dochodzi do zakażenia, leczenie

    Lamblioza zdarza się bardzo często u dzieci, a objawy lambliozy mogą być długo niezauważalne.

    Niestety lamblioza jest też trudna do diagnozy, ponieważ badania krwi czy badania moczu najczęściej niczego negatywnego nie wykazują.

    W tym przypadku należy bardzo uważnie obserwować dziecko, a zwłaszcza, jeśli jest to przedszkolak, a więc ma styczność z różnymi drobnoustrojami, grzybami czy bakteriami. Zatem czym jest lamblioza i jakie dają objawy lamblie?

    1. Objawy lamblie – rodzaj

    Objawy lamblie są charakterystyczne, ale bardzo często przypisywane są innej jednostce chorobowej czy innym czynnikom. Lamblioza tylko w niewielkim odsetku zakażeń przebiega z objawami, dlatego diagnostyka jest tak trudna.

    Trudność w rozpoznaniu powodują też same objawy lamblie, ponieważ nie pojawiają się cyklicznie, bywa tak, że są dni, w których nie dzieje się nic, co mogłoby zaniepokoić rodziców.

    Jakie są dokładnie powodują objawy lamblie? Przede wszystkim pojawiają się bóle brzucha, ale dziecko nie potrafi dokładnie określić, w którym miejscu ból się umiejscowił.

    Lamblie objawy powinny być potwierdzone dokładnymi badaniami kału

    Jednak najczęściej ból pojawia się w prawym podżebrzu i w większości przypadków po bardziej obfitym posiłku.

    Inne objawy lamblie to ciągłe uczucie zmęczenia, senność, częste bóle głowy, dodatkowo pojawiają się stolce z niestrawionymi resztkami pokarmu.

    You might be interested:  Opryszczka na ustach (wargowa) – przyczyny, objawy, leczenie, domowe sposoby na pozbycie się

    Objawy lambliozy to też biegunki, stale utrzymujący się stan podgorączkowy, a także wysypka. Charakterystycznym objawem lambliozy jest także ogromna ochota na słodkie produkty.

    2. Objawy lamblie – jak dochodzi do zakażenia

    Objawy lamblie już zostały opisane, a jak dochodzi do zakażenia pasożytem? Przede wszystkim główną drogą zakażenia jest droga pokarmowa, czyli dziecko może się zarazić zjadając pokarm zanieczyszczony lamblią.

    Jak wygląda lamblia? Ma gruszkowaty kształt i należy do grupy wiciowców, charakteryzuje się wiciami, które ułatwiają poruszanie. Lamblia posiada też przyssawkę przy pomocy, której przysysa się do przewodu pokarmowego. Jest to pasożyt, który rozmnaża się przez podział, dlatego populacja rośnie w bardzo szybkim tempie.

    Jeśli u jednej osoby pojawią się objawy lambliozy jest pewne, że u innych członków rodziny takie objawy w niedługim czasie również wystąpią.

    3. Objawy lamblie – leczenie

    Objawy lamblie leczone są miejscowo i objawowo. Tak jak w przypadku wszystkich zakażeń pasożytami tak i w przypadku lamblii bardzo ważne jest zachowanie odpowiedniej higieny u dziecka i innych osób zakażonych. Przy podejrzeniu lambliozy, kiedy objawy wskazują na obecność pasożyta wykonywane jest specjalistyczne badanie kału na obecność cyst pasożytów.

    Dlaczego nie zawsze badania wykazują obecność lamblii? Ponieważ wszystko zależy od etapu ich rozwoju nie na każdym jest możliwe ich zobaczenie nawet pod mikroskopem. Po uzyskaniu wyników badań lekarz decyduje o dobraniu środków farmakologicznych.

    Jeśli pojawią się objawy lamblie nie wolno leczyć dziecka na własną rękę, ponieważ często cysty pasożyta są lekoodporne i można jedynie obciążyć lekami wątrobę.

    Jeżeli objawy lamblie ustąpią trzeba powtórzyć badanie kału, aby mieć pewność, że kuracja była skuteczna.

    Badanie na lamblie z krwi cena – 4Active

    Diagnostyka chorób pasożytniczych opiera się na dwóch rodzajach badań: z kału i krwi. Lamblioza dotyka głównie dzieci, jednak zakażenia pasożytami są równie częste u dorosłych. Skąd się biorą, jakie mogą nieść powikłania i w jaki sposób je zbadać? O tym informujemy w niniejszym artykule.

    Lamblioza – czym jest i jakie są pierwsze symptomy?

    Choroba zwana również giardiozą to schorzenie, za które odpowiedzialny jest pasożyt Lamblia intestinalis. U dzieci objawy są dość trudne do zauważenia i nie zawsze potrafimy połączyć je z obecnością pasożytów.

    Dziecko potrafi z wesołego malca stać się marudne, nie chce zjadać normalnego posiłku, jednak na słodycze ma zawsze ochotę, Może skarżyć się na kłucie w brzuchu, jednak nie potrafi wskazać, gdzie konkretnie występuje dolegliwość. To pierwsze objawy, które powinny zastanowić rodzica, czy nie nadszedł czas na to, aby wykonać odpowiednie badanie.

    Objawy mogą co prawda ustąpić na 2-3 dni, jednak potem daje się zauważyć u dziecka wyostrzenie rysów, sińce pod oczami, bladość cery. To główny problem przy postawieniu diagnozy – dolegliwości pojawiają się nieregularnie i nie są charakterystyczne.

    Tymczasem stanowią one sygnał, że w jelicie cienkim, dwunastnicy, pęcherzyku żółciowym lub drogach żółciowych zagnieździły się pasożyty. Objawy choroby Istnieje kilka symptomów, które powinny wzmocnić nasza czujność i świadczą o tym, że powinniśmy wykonać badanie na lamblie. Należą do nich:

    • biegunki,
    • stan podgorączkowy,
    • bóle głowy,
    • wysypki,
    • rozlane bóle brzucha, często występujące po jedzeniu,
    • bezsenność,
    • uczucie zmęczenia,
    • cuchnące stolce z niestrawionymi resztkami pokarmu,
    • brak apetytu i jednoczesna chęć spożywania słodyczy,
    • zaparcia,
    • gazy,
    • wzdęcia,
    • anemia,
    • senność,
    • skurcze żołądka,
    • nerwowość,
    • podwójne widzenie,
    • świąd w okolicach odbytu.

    Trzeba podkreślić, że bardzo często zakażenie przebiega w sposób bezobjawowy, a odczuwalne i zauważalne symptomy pojawiają się po 1-3 tygodniach. Ich intensywność jest jednak sprawą bardzo indywidualną i jest uzależniona m.in. od wieku oraz stanu wydolności układu odpornościowego.

    U dzieci wśród najczęstszych objawów wyróżnić można: okresowe i częste, wodniste biegunki (zwłaszcza po jedzeniu), ogólne zmęczenie, podżółtaczkowe zabarwienie oczu. U dorosłych niepokój powinny wzbudzić: kurczowe bóle brzucha, wzdęcia, nudności, brak apetytu, sfermentowane stolce.

    Kał nie wykazuje obecności krwi ani ropy. Rozległe zakażenie powoduje ostrą i gwałtowną biegunkę, prowadzi do pogorszenia wchłaniania cennych składników z przewodu pokarmowego, a w dalszej kolejności do niedożywienia, spadku masy ciała i zapalenia pęcherzyka żółciowego.

    Aby zapobiec tym przykrym konsekwencjom, warto wykonać badanie na lamblie z krwi.

    Jak dochodzi do zakażenia?

    Zarazić się pasożytami jest naprawdę łatwo, stąd bardzo często nie omija to dzieci. Giardia lamblia to wiciowiec kolonizujący drogi żółciowe, dwunastnicę oraz jelito cienkie.

    Zarażenie następuje głównie w wyniku spożycia wody, rzadziej pokarmu, które są skażone kałem zawierającym cysty pasożyta.

    Cysty te są okresowo wydalane z kałem, ale są także odporne na warunki środowiska zewnętrznego – w rzece mogą przetrwać nawet przez trzy miesiące, w wilgotnym kale przez okres trzech tygodni. Do zakażenia dochodzi zatem głównie drogą pokarmową, kiedy zjemy np.

    zanieczyszczone labliami produkty (za roznoszenie zarazków odpowiedzialne są z kolei muchy), czy wypijemy skażoną wodę. Pasożyt może być też przeniesiony do układu pokarmowego przez brak odpowiedniej higieny, np. przy niemyciu rąk po wyjściu z toalety, czy po głaskaniu zarażonego zwierzęcia.

    Jak przebiega choroba?

    Lamblia jest pierwotniakiem z grupy wiciowców o gruszkowatym kształcie i czterech parach wici, które umożliwiają mu szybkie poruszanie się. Ma także przyssawkę, dzięki której przyczepia się do błony przewodu pokarmowego żywiciela. Może to być człowiek lub zwierzę.

    Następnie właśnie tam się żywi i rozmnaża, przez co zmniejsza powierzchnię chłonną jelita i  powoduje upośledzenie wchłaniania składników odżywczych. Co pewien czas jeden z pasożytów przeistacza się w owalne cysty, które są wydalane razem z kałem. Stąd popularne jest też badanie, gdzie stolec stanowi próbkę do analizy.

    Trzeba zwrócić uwagę na to, że pasożyty rozmnażają się przez podział, a więc dzieje się to bardzo szybko i w takim samym tempie dochodzi do rozwoju zakażenia, które może występować u kilku członków rodziny jednocześnie. Nierzadko pasożyty są odporne nawet na działanie środków farmakologicznych i charakteryzują się dużą żywotnością.

    Ich odporność jest jeszcze większa, jeśli np. u dziecka zakażenie wystąpiło już kilka razy w krótkich odstępach czasu.

    Badanie na lamblie z krwi

    Jest to druga metoda pozwalająca określić stężenie przeciwciał IgG i IgM przeciwko pierwotniakowi Giardia Lamblia. Badanie wykonywane jest w laboratorium analityczno-bakteriologicznym na podstawie przesłanej przez pacjenta próbki.

    Zamawiający otrzymuje specjalny zestaw pobraniowy, w skład którego wchodzi: probówka do pobrania krwi (wyłącznie jednorazowego użycia), gazik dezynfekcyjny, zabezpieczony lancet do przekłucia palca oraz drugi w razie potrzeby pobrania krwi z innego palca, plastikowy pojemnik ochronny na probówkę, woreczek plastikowy na zużyte materiały, formularz zlecenia i instrukcję obsługi.

    Pacjent może samodzielnie pobrać niewielką ilość krwi do badań lub w przypadku problemu z wykonaniem tego, udać się do specjalistycznego punktu, w którym zrobi to pielęgniarka. Pobrany materiał należy następnie przesłać w ciągu 24 godzin do laboratorium za pomocą opłaconej już odpowiedniej przesyłki kurierskiej.

    Następnie pacjent otrzymuje wynik do 10 dni od otrzymania próbki przez laboratorium drogą mailową lub listownie. Badanie na lamblie z krwi jest wygodne, proste, a jego cena nie obciąża zbytnio domowego budżetu i jest dość przystępna.

    Zobacz jak wygodnie zamówić wysyłkowe badanie laboratoryjne pasożytów.

    Leczenie i profilaktyka

    Podstawą leczenia jest odpowiednia kuracja farmakologiczna. O niej jednak powinien zadecydować lekarz. Nie należy podawać żadnych środków dziecku na własną rękę. Dawka musi być ściśle ustalona przez specjalistę i dopasowania do indywidualnego przypadku, podobnie, jeśli chodzi o leczenie innych członków rodziny.

    By uniknąć nawracania zakażenia, trzeba pamiętać o profilaktyce, którą stanowią podstawowe zasady higieny.

    Nie należy pić wody z nieznanego źródła, często i dokładnie myć ręce (zwłaszcza przed jedzeniem, po wyjściu z toalety, czy zabawie ze zwierzątkiem, po wyjściu z placu zabaw), myć warzywa i owoce – nawet, jeśli będą potem obierane, często zmieniać ręczniki i pościel, dbać o dezynfekcję toalety. Pomoże to uchronić się przed przykrymi i uciążliwymi dolegliwościami.

    2018-06-20 16:16:00

    Leave a Comment

    Your email address will not be published. Required fields are marked *