Neuropatia obwodowa – uszkodzenie nerwów obwodowych

Jakie są przyczyny neuropatii obwodowej i jak rozpoznać to schorzenie? W jaki sposób pobudzić nerwy do regeneracji? Zapraszamy do krótkiego przeglądu metod rehabilitacyjnych, które warto stosować u pacjentów dotkniętych neuropatią obwodową. 

Neuropatia obwodowa – przyczyny i rozpoznanie

Neuropatia obwodowa to innymi słowy uszkodzenie nerwów obwodowych, czyli tych, które znajdują się poza centralnym układem nerwowym.

Uszkodzenie to może być wynikiem chorób układu nerwowego lub chorób układowych (np. cukrzycy), a także powikłaniem po zatruciu (np.

po leczeniu przeciwnowotworowym dość często występuje neuropatia obwodowa) lub infekcji.

Przyczyną neuropatii mogą też być bodźce mechaniczne, ponieważ niejednokrotnie jest ona wywołana uciskiem lub urazem.

Dlaczego neuropatia jest dla nas groźna? Ponieważ w sytuacji, gdy pozbawiamy nasze mięśnie impulsów nerwowych, zaczynają one powoli zanikać. Z tego też powodu ważne jest, żeby odpowiednio wcześnie wykryć wystąpienie neuropatii.

Neuropatia obwodowa – uszkodzenie nerwów obwodowych

Jak ją rozpoznać? Do najbardziej charakterystycznych objawów neuropatii obwodowej zaliczamy zaburzenie w czuciu, przejawiające się albo całkowitym jego zanikiem, albo różnym stopniem osłabienia odbierania wszelkich bodźców, w tym również temperatury. Często występuje również intensywny, przeszywający ból.

Rehabilitacja, czyli jak pobudzić nerwy do regeneracji?

Najpopularniejszym sposobem leczenia neuropatii obwodowej jest rehabilitacja, masaże, leczenie farmakologiczne oraz w ostateczności zabiegi chirurgiczne. Skupimy się na pierwszej metodzie, jako na najmniej inwazyjnej dla naszego organizmu.

Na wstępie warto zaznaczyć, że rehabilitacja – w przypadku uszkodzonych w jakikolwiek sposób nerwów obwodowych – jest wprost niezbędna i charakter urazu nie gra tutaj większej roli.

Wykonywane przez pacjenta ćwiczenia mają na celu przyspieszenie procesu regeneracji nerwów.

Dodatkowo wpływają one pozytywnie na zanik obrzęku, który jest wywołany zaburzonym krążeniem organizmu.

Oczywiście każdy przypadek jest nieco inny i plan rehabilitacji należy dobierać indywidualnie, uwzględniając wszelkie dolegliwości pacjenta. Zwykle jednak sugeruje się stosowanie wyżej wspomnianych masaży, aplikacji limfatycznych, jak również drenażu i stosowanie ciepła.

Fizjoterapeuci często sugerują również stosowanie ćwiczeń biernych, obejmujących cały zakres ruchu pacjenta.

Należy również pamiętać, że komórki, które zostały dotknięte neuropatią, mają zaburzoną równowagę bioelektryczną. Warto to uwzględnić w planowaniu rehabilitacji i zastosować elektroterapię bądź biostymulację laserową czy dowolną inną terapię, która pozwoli przywrócić równowagę bioelektryczną w owych komórkach.

Jak pobudzić nerwy do regeneracji? Rehabilitacja w przypadku neuropatii obwodowej

            Neuropatia obwodowa to pojęcie, które obejmuje uszkodzenie nerwów obwodowych o różnym podłożu. Przyczyny uszkodzenia dolnego neuronu ruchowego to urazy lub choroby przebiegające z zajęciem struktur nerwowych. Neuron ruchowy obejmuje rogi przednie rdzenia kręgowego, korzenie nerwowe oraz nerwy obwodowe. Na każdym z poziomów może dojść do zaburzeń.

Do najczęstszych przyczyn urazowych i mechanicznych należą: złamania kości z przemieszczeniem w kierunku przebiegu nerwu, ucisk o charakterze przejściowym (unieruchomienie w opatrunku gipsowym, opaska uciskowa, rozległy krwiak, długotrwała pozycja lub sen w nieodpowiedniej pozycji) oraz zatrzymanie dopływu krwi skutkujące ostrym niedokrwieniem.

Dysfunkcja neuronów ruchowych w przebiegu choroby dotyczy najczęściej chorób nowotworowych oraz polineuropatii obwodowych.

Wyróżnia się kilka rodzajów polineuropatii obwodowych w oparciu o ich etiologię: polineuopatie zakaźne, polineuropatie autoimmunologiczne, polineuropatie cukrzycowe, polineuropatie alkoholowe oraz polineuropatie związane z niedoborem witamin z grupy B.

Obrazy kliniczny neuropatii obwodowej – objawy uszkodzenia dolnego neuronu ruchowego

Zakres objawów uwarunkowany jest rozległością uszkodzenia neuronów oraz miejscem dysfunkcji.

Do typowych objawów należą: zaniki mięśniowe, zaburzenia czucia, bóle kończyn, parestezje, niedowłady lub porażenia wiotkie oraz osłabienie lub zniesienie fizjologicznych odruchów.

Wyróżnia się trzy stopnie uszkodzenia nerwów obwodowych w zależności od rozległości i manifestowanych objawów.

 Pierwszym stopniem jest neuropraxia, która obejmuje czasową utratę funkcji nerwu, bez trwałych zmian strukturalnych. Neuropraxia powstaje w wyniku czasowego ucisku na nerw.

Axonotmesis to drugi stopień uszkodzenia, w którym dochodzi do silnego i długotrwałego ucisku na nerw, w wyniku czego dochodzi do przerwania wypustek osiowych bez naruszenia ich osłonek.

Brak uszkodzenia osłonek stwarza dobre warunki do regeneracji nerwu.

Ostatnim, trzecim, stopniem uszkodzenia jest neurotmesis. Dochodzi wówczas do całkowitego przerwania ciągłości włókien nerwowych i ich osłonek. Nie ma więc warunków do samodzielnej regeneracji nerwu, konieczne jest szycie.

Każdy stopień uszkodzenia może być częściowy lub całkowity co warunkuje objawy oraz możliwości leczenia. W przypadku zajęcia wszystkich włókien nerwowych zaopatrujących dany mięsień mówimy o całkowitym odnerwieniu.

Uszkodzenie tylko części włókien definiowane jest jako odnerwienie częściowe.

Metody diagnostyczne w uszkodzeniach nerwów obwodowych

W celu dokładnego zdiagnozowania i zlokalizowania uszkodzenia nerwu obwodowego zaleca się wykonanie testów funkcjonalnych dla danego nerwu oraz uzupełnianie badania przedmiotowego o EMG oraz USG nerwu.

Należy także wykonać badanie fizykalne mające na celu ocenę siły mięśniowej. Korzystając z urządzeń do fizykoterapii można także ocenić pobudliwość elektryczną mięśni wykorzystując chronaksymetrię i wyznaczając krzywą I/t.

Rehabilitacja w przebiegu uszkodzeń nerwów obwodowych

            Celem rehabilitacji tego rodzaju uszkodzeń jest przyspieszenie regeneracji nerwu oraz zapobieganie skutkom i powikłaniom uszkodzenia.

Odpowiednio prowadzona rehabilitacja umożliwia: spowolnienie zaniku narządów czuciowych, zmniejszenie degeneracji włókien mięśniowych, utrzymanie zakresu ruchu w kończynie porażonej i zapobieganie przykurczom, a także ograniczenie wytwarzania niewłaściwych wzorców ruchowych.

Przebieg profesjonalnej rehabilitacji oparty jest na przywróceniu równowagi bioelektrycznej komórek nerwowych dzięki wykorzystaniu zabiegów fizykoterapeutycznych takich jak: elektroterapia, terapia energotonowa, magnetostymulacja, laserowa biostymulacja, diatermia krótkofalowa.

Jednym z najczęściej wykorzystywanych zabiegów jest elektrostymulacja mięśni odnerwionych w celu ich pobudzenia co opóźnia atrofię mięśnia i stymuluje jego metabolizm. Zaleca się także wprowadzenie neuromobilizacji nerwów.

Elementem uzupełniającym terapię jest suplementacja witaminy C.

Neuropatia obwodowa – uszkodzenie nerwów obwodowych Autor: dr Katarzyna Kubasiak

Fizjoterapeutka, absolwentka Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie. Fizjoterapeutka z 7-letnim stażem w pracy z pacjentami ortopedycznymi oraz sportowcami. Adiunkt w Zakładzie Anatomii Człowieka AWF w Krakowie. Ukończyła liczne kursy z zakresu anatomii palpacyjnej, terapii manualnej oraz terapii tkanek miękkich, a także specjalistycznych technik diagnostycznych i terapeutycznych.

Zobacz artykuły tego autora

Neuropatia nerwów obwodowych – jak ją leczyć?

Neuropatia obwodowa – uszkodzenie nerwów obwodowych

Co to jest neuropatia obwodowa?

Neuropatia obwodowa to termin, który oznaczauszkodzenie nerwów obwodowych, a więc tych poza centralnym układem nerwowym, czyli mózgiem i rdzeniem kręgowym.

Nerwy obwodowe mogą zostać uszkodzone w przebiegu pierwotnych chorób układu nerwowego, przykładowo pod postaciąporażenia Bella(nerwu twarzowego) lub wtórnie w przebiegu zatruć, infekcji lub chorób układowych takich jak cukrzyca. Często są powikłaniem leczenia przeciwnowotworowego. Mogą dotyczyć jednego nerwu (mononeuropatia) lub wielu nerwów (polineuropatia). Triada głównych przyczyn mononeuropatii to: ucisk, uraz, niedokrwienie.

Neuropatia obwodowa – jakie są przyczyny neuropatii obwodowej?

Do zapalenia nerwów dochodzi wskutek:

  • urazu (postrzału, złamania kości w bliskim sąsiedztwie nerwu czy komplikacji po operacjach chirurgicznych)
  • ucisku (spowodowanego zbyt ciasnym opatrunkiem gipsowym lub niekorzystnymi warunkami anatomicznymi, na przykład w zespole cieśni nadgarstka czy w przypadku guza uciskającego na pobliski nerw)
  • zakażenia bakteriami
  • zakażenia wirusami
  • niektórych schorzeń (na przykład boreliozy czy powikłań po cukrzycy i mocznicy)
  • przyjmowania pewnych leków
  • nadużywania alkoholu
  • zatrucia chemicznego (na przykład talem).

Neuropatia obwodowa – jakie są objawy neuropatii obwodowej?

Neuropatia objawy ma zróżnicowane: od bólu przez drętwienie, mrowienie, palenie kończyn po wrażenie ich osłabienia. Neuropatia częściej spotykana jest w starszym wieku, ponieważ wtedy dochodzi do coraz częstszych powikłań zdrowotnych i ujawnień wielu nowych chorób.
Objawy neuropatii to:

  • piekący, przeszywający ból
  • zaburzenia czucia: nasilone lub osłabione odbieranie bodźców
  • brak czucia temperatury, położenia, dotyku
  • osłabienie siły i napięcia mięśniowego aż do zaniku mięśni
  • osłabienie lub brak odruchów ścięgnistych
  • rzadziej zaburzenia czynności serca, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, zaparcia), zaburzenia potencji.

Neuropatia obwodowa – jak przebiega leczenie neuropatii obwodowej?

Skuteczne leczenie neuropatii obwodowej najczęściej obejmuje:

  • fizjoterapię – różne ćwiczenia zalecane przez fizjoterapeutę pomagają w znacznym stopniu walczyć z objawami uszkodzenia nerwów
  • masaże – pomagają w znacznym stopniu zmniejszyć dolegliwości związane z przykurczami i nadmiernym napięciem mięśni
  • leki, na przykład antybiotyki podawane przy boreliozie
  • metody chirurgiczne.

Objawy neuropatii obwodowej, które wynikają z uszkodzenia nerwów obwodowych podczas zabiegu chirurgicznego zazwyczaj znikają same podczas gojenia się. Bóle wywołane przez uszkodzenia nerwów substancjami toksycznymi i infekcjami również znikają samoistnie zaraz po zaprzestaniu działania danego czynnika, na początku procesu zdrowienia.

W neuropatii cukrzycowej objawy ustępują po przywróceniu prawidłowego stężenia glukozy we krwi.

Natomiast, jeśli choroba nerwów wynika z nieprawidłowego ukrwienia kończyn dolnych, to zanik objawów następuje po przywróceniu poprawnego krążenia krwi w tych kończynach.

W neuropatii cukrzycowej ważnym elementem terapii jest odpowiednie dbanie o kończyny oraz zapobieganie uszkodzeniom naskórka.

Gdy przyczyną neuropatii są schorzenia takie jak toczeń, twardzina czy też reumatoidalne zapalenie stawów poprawę stanu zdrowia przynieść może stosowanie środków przeciwzapalnych i immunosupresyjnych, to znaczy takich, które obniżają odporność.

Borelioza jest zazwyczaj leczona przez podawanie dużych dawek antybiotyków i mimo, że najczęściej dochodzi do zmniejszenia intensywności odczuwanych dolegliwości, to jednak nie zawsze leki te prowadzą do całkowitego wyleczenia. Natomiast bóle kończyn pojawiające się przy tej chorobie zazwyczaj ustępują samoistnie.

Duże znaczenie terapeutyczne ma przerwanie podawania znacznych dawek witaminy B6, co w znacznym stopniu pomaga zahamować narastanie objawów uszkodzenia nerwów. Niestety nie powoduje to wyleczenia powstałych już zmian.

Duże znaczenie w postępowaniu leczniczym ma również medycyna niekonwencjonalna, która pomaga w łagodzeniu niektórych przykrych dolegliwości związanych z neuropatią. Najczęściej stosuje się:

  • akupunkturę – metoda daje pozytywne wyniki przy bólach kończyn, jest szczególnie skuteczna w przypadku neuropatii po przebytym półpaścu
  • ziołolecznictwo – w łagodzeniu dolegliwości bólowych pomocne mogą być zioła, wyciągi oraz olejki przyrządzane z roślin leczniczych; wykorzystywane są głównie preparaty z owoców pieprzowca, okłady z nasion gorczycy oraz olejki eteryczne; pomocne mogą być także okłady ze świeżego chrzanu, które rozgrzewają bolące miejsca przynosząc jednocześnie dużą ulgę;
  • technikę Alexandra – pomaga w korygowaniu postawy, ponieważ gdy jest ona niewłaściwa może przyczyniać się do ucisków i uszkodzeń nerwów.

W celu leczenia neuropatii obwodowej warto zapisać się na wizytę w Poradni Neurologicznej w Onkolmed Lecznica Onkologiczna. Przyjmuje tam doświadczony neurologProf. dr hab. n. med. Rafał Rola.

W celu umówienia się na konsultację u neurologa skontaktuj się z placówką Onkolmed Lecznica Onkologiczna pod numerem telefonu: +48222902337

You might be interested:  Krwawienie z odstawienia i jego brak – co to znaczy?

Szanowni Pacjenci,

Przed zapisem do onkologa bardzo prosimy o dokładne zapoznanie się z zakresem działalności danego lekarza (każdy lekarz onkolog leczy inną część ciała).

W przypadku problemu z wyborem właściwego specjalisty onkologa, prosimy o kontakt z Recepcją Onkolmed. Chętnie służymy pomocą. W celu prawidłowego zapisu do specjalisty, przeprowadzamy wywiad z Pacjentem.

Mając tę wiedzę łatwiej jest nam zaoferować konkretną pomoc i wybór odpowiedniego lekarza.

Ze względu na długą listę oczekujących w przypadku rezygnacji z wizyty prosimy o wcześniejsze jej odwołanie. 

Szanujmy się wzajemnie.

Neuropatia – Wikipedia, wolna encyklopedia

Neuropatia

Neuropathia

Obraz mikroskopowy neuropatii spowodowanej układowym zapaleniem naczyń

ICD-10

G56Mononeuropatie kończyny górnej

ICD-10

G57Mononeuropatie kończyny dolnej

ICD-10

G58Inne mononeuropatie

ICD-10

G59Mononeuropatia w przebiegu chorób sklasyfikowanych gdzie indziej

ICD-10

G60Dziedziczna i idiopatyczna neuropatia

ICD-10

G61Polineuropatia zapalna

ICD-10

G62Inne polineuropatie

ICD-10

G63Polineuropatia w przebiegu chorób sklasyfikowanych gdzie indziej

ICD-10

G90.0Samoistna obwodowa neuropatia wegetatywna

ICD-10

G99.0Neuropatia wegetatywna w przebiegu chorób układu wewnątrzwydzielniczego i metabolicznych

Neuropatia (choroba nerwów obwodowych, zapalenie nerwów obwodowych) – stan chorobowy dotyczący nerwów – struktur przekazujących impulsy do różnych części organizmu poza mózgiem i rdzeniem kręgowym – określany bywa mianem neuropatii obwodowej lub zapalenia nerwów obwodowych. Uszkodzenie lub stan zapalny zaburza przewodzenie informacji ruchowych i czuciowych wzdłuż włókien nerwowych i oprócz bólu wywołuje takie objawy, jak drętwienie, mrowienie, palenie kończyn, wrażenie osłabienia kończyn.

Niezbyt nasilone objawy uszkodzenia nerwów obwodowych mogą wystąpić u osób pracujących zbyt długo w tej samej pozycji, np. w kucki lub na kolanach w czasie robót ogrodniczych.

Natomiast uraz nerwu w czasie wypadku, uszkodzenie podczas zabiegu chirurgicznego, choroby zakaźne, alkoholizm, zatrucie ołowiem lub innymi substancjami toksycznymi mogą prowadzić do ciężkiej, trudnej do leczenia neuropatii.

Częstą przyczyną prowadzącą do rozwinięcia się neuropatii w obrębie dłoni i stóp bywa cukrzyca.

Objawy zajęcia nerwów obwodowych występują w miażdżycy tętnic, AIDS, szpiczaku mnogim, błonicy, nowotworach, reumatoidalnym zapaleniu stawów, twardzinie, boreliozie, toczniu. Półpasiec prowadzi do neuropatii trwającej nawet do 2 lat i utrzymującej się długo po ustąpieniu zmian skórnych.

Neuropatia może występować w przebiegu terapii niektórymi lekami, np.

izoniazydem stosowanym w leczeniu gruźlicy, fenytoiną, będącą lekiem przeciwpadaczkowym, a często też przy leczeniu niektórymi preparatami przeciwnowotworowymi.

Do innych przyczyn neuropatii należą niedobory żywieniowe, np. u alkoholików, oraz nadmierne stosowanie niektórych środków i leków, np. witamin z grupy B, najczęściej B6.

Ból neuropatyczny

 Osobny artykuł: Neuralgia.

Ból neuropatyczny jest zapoczątkowany lub spowodowany przez pierwotne zmiany lub zaburzenia w układzie nerwowym[1]. Dotyka 3% ludności[2].

Ból neuropatyczny może wynikać z zaburzeń obwodowego układu nerwowego lub ośrodkowego układu nerwowego (mózgu i rdzenia kręgowego). Dlatego też, ból neuropatyczny można podzielić na obwodowy ból neuropatyczny, ośrodkowy ból neuropatyczny lub mieszany (obwodowy i ośrodkowy) ból neuropatyczny.

Ośrodkowy ból neuropatyczny występuje w urazach rdzenia kręgowego, stwardnieniu rozsianym i niektórych udarach. Fibromialgia będąca zaburzeniem z chronicznym bólem uogólnionym, może być bólem pochodzenia ośrodkowego i odpowiada na leczenie skuteczne w bólu neuropatycznym[3].

Poza cukrzycą (neuropatia cukrzycowa) i innymi stanami przebiegającymi z zaburzeniami metabolicznymi, częstą przyczyną bolesnych obwodowych neuropatii są: półpasiec, neuropatie związane z zakażeniem HIV, niedobory żywieniowe, toksyny, odległe manifestacje nowotworów złośliwych, chorób genetycznych i immunologicznych[4][5].

Ból neuropatyczny często występuje przy nowotworach złośliwych jako bezpośredni skutek działania nowotworu na nerwy obwodowe (np. ucisk przez guz), jako efekt uboczny działania niektórych chemioterapeutyków, a także w wyniku uszkodzeń spowodowanych przez promieniowanie.

Badania diagnostyczne

Najistotniejszą sprawą jest wykrycie czynnika prowadzącego do wystąpienia objawów neuropatii.

Po bardzo dokładnym zbadaniu pacjenta zleca się wykonanie podstawowych badań biochemicznych krwi i moczu oraz badania radiologicznego części kostnych, które niekiedy wykazuje zmiany kostne powodując ucisk na nerw.

Badanie neurologiczne uwzględnia ocenę odruchów, siły mięśni i ich ewentualnego zaniku, a także ocenę czucia. Do badań dodatkowych mających na celu ocenę funkcji nerwów zalicza się elektromiografię i badanie przewodzenia w nerwach obwodowych, co pozwala ustalić, które nerwy zostały uszkodzone.

Leczenie

Objawy uszkodzenia nerwów obwodowych, które pojawiły się po zabiegu chirurgicznym, ustępują zazwyczaj w trakcie gojenia. Także bóle wywołane uszkodzeniem nerwów przez czynniki toksyczne lub infekcyjne znikają, gdy dany czynniki przestanie działać i rozpocznie się proces zdrowienia.

Badania dotyczące neuropatii cukrzycowej dowiodły, że objawy neuropatii ustępują, gdy doprowadzi się do prawidłowego stężenia glukozy we krwi. Jeżeli neuropatia wynika z zaburzeń ukrwienia kończyn dolnych, poprawienie krążenia krwi w tych kończynach może doprowadzić do ustąpienia objawów ze strony nerwów obwodowych.

W neuropatiach występujących w takich schorzeniach, jak reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń czy twardzina, podawanie środków o działaniu przeciwzapalnym i obniżających odporność (tzw. immunosupresyjnych) może przynieść poprawę.

Poważne wyzwanie lecznicze stanowią neuropatie wywołane leczeniem cytostatycznym, zwłaszcza w przypadku leczenia inhibitorami mitozy (np. taxol) ponadto innymi np. winkrystyna, cisplatyna.

Istnieją doniesienia o korzystnym wpływie wybranych leków neurologicznych (np. karbamazepina, gabapentyna, lamotrygina) w objawowym zwalczaniu bólu w przebiegu neuropatii. W tym samym celu stosuje się też plastry zawierające lidokainę w przebiegu neuropatii międzyżebrowej po przebytym półpaścu. O tych formach leczenia decyduje lekarz neurolog lub anestezjolog.

Antybiotyki podawane dożylnie stosuje się w neuropatii spowodowaną boreliozą – leki te zmniejszają objawy choroby, ale nie zawsze prowadzą do całkowitego wyleczenia. Bóle kończyn towarzyszące boreliozie znikają jednak często samoistnie[potrzebny przypis].

Przerwanie podawania dużych dawek witaminy B6 może zahamować narastanie objawów uszkodzenia nerwów, nie spowoduje jednak ustąpienia istniejących już wcześniej zmian.

Masaż

Pomaga wyeliminować lub znacznie zmniejszyć dolegliwości wynikające z przykurczów lub nadmiernego napięcia mięśni. Stosuje się masaż klasyczny (głaskanie, delikatne rozcieranie, ugniatanie podłużne, uciski jednoczesne) oraz masaż wirowy.

Fizjoterapia

Różnego typu ćwiczenia usprawniające: bierne, czynno-bierne, czynne oraz terapia zajęciowa pomagają zwalczyć objawy wynikające z postępującego uszkodzenia nerwów. Zabiegi fizykoterapeutyczne; elektroterapia, magnetoterapia, laseroterapia. Hydroterapia: kąpiele perełkowe, masaż wodno-wirowy. Fizjoterapeuta dobiera także sprzęt ułatwiający aktywność ruchową: laski, kule, balkoniki itp.

Medycyna niekonwencjonalna

Postawienie właściwej diagnozy i wdrożenie odpowiedniej terapii jest rzeczą podstawową w chorobach nerwów obwodowych. Czasami jednak zastosowanie metod leczenia alternatywnego może złagodzić niektóre objawy choroby.

Akupunktura

Stosowanie tej metody daje dobre wyniki przy bólach kończyn w przebiegu neuroterapii. Szczególnie skuteczne bywają zabiegi po przebytym półpaścu.

Technika Alexandra

Pomaga skorygować nieprawidłową postawę mogącą prowadzić do ucisku i uszkodzenia nerwów.

Ziołolecznictwo

W celu złagodzenia dolegliwości bólowych można stosować liczne zioła, olejki i wyciągi z roślin leczniczych.

Używa się przede wszystkim preparatów z owoców pieprzowca, okładów z nasion gorczycy, olejków eterycznych: eukaliptusowego, sosnowego, rozmarynowego, lawendowego i innych.

Również okłady ze świeżego (posiekanego lub startego) chrzanu rozgrzewające bolące miejsca, mogą przynieść przejściową ulgę. Niektórzy zielarze zalecają jeszcze inne rozgrzewające zioła, zwłaszcza przy bólach związanych z zwyrodnieniowymi w stawach lub ze stanami zapalnymi.

Wewnętrznie stosuje się pomocniczo: ziele dziurawca, liść babki lancetowatej, korzeń mniszka, liść melisy, korzeń lukrecji, szyszki chmielu i inne. Farmakologia tybetańska oferuje tu wiele złożonych preparatów m.in.: Samphel Norbu, Rinchen Jumar 25, Agar 20.

Samoleczenie

W przypadku drobnych objawów ucisku nerwów, np. uczucia kłucia, drętwienia czy mrowienia kończyn, należy przede wszystkim skorygować nieprawidłową postawę ciała, która może powodować tego typu dolegliwości.

Jeżeli wykonywana praca wiąże się z przeciążeniami pewnych mięśni czy nerwów, należy wprowadzić częste przerwy w pracy.

Przydałaby się, być może, zmiana trybu życia, zrezygnowanie z przyjmowania bez kontroli lekarza dużych dawek witamin, ograniczenie picia alkoholu, a w przypadku palaczy rzucenie palenia.

Inne przyczyny neuropatii

Nietypowym rodzajem neuropatii są tzw. bóle fantomowe, czyli umiejscowione jakby na przedłużeniu kikuta amputowanej kończyny. Różne choroby układu nerwowego mogą dawać bóle podobne do bólów neuropatycznych, np. stwardnienie rozsiane, choroby nerwowo-mięśniowe prowadzące do przykurczów oraz udary mózgu.

Przypisy

  1. ↑ Harold Merskey, Nikolai Bogduk: Classification of chronic pain: descriptions of chronic pain syndromes and definitions of pain terms. Seattle: IASP Press, 1994, s. 212. ISBN 0-931092-05-1.
  2. ↑ Gilron I., Watson CP., Cahill CM., Moulin DE.

    Neuropathic pain: a practical guide for the clinician.. „CMAJ”. Aug 1;175. 3, s. 265–75, 2006. DOI: 10.1503/cmaj.060146. PMID: 16880448. 

  3. ↑ Dworkin RH., Fields HL. Fibromyalgia from the perspective of neuropathic pain.. „J Rheumatol Suppl”, s. 1–5, sierpień 2005.

    PMID: 16078355. 

  4. ↑ Portenoy RK. Painful polyneuropathy.. „Neurol Clin”. 2 (7), s. 265-88, maj 1989. PMID: 2566901. 
  5. ↑ Vaillancourt PD., Langevin HM. Painful peripheral neuropathies.. „Med Clin North Am”. 3 (83), s. 627–42, vi, maj 1999. PMID: 10386118.

     

Bibliografia

  • Morton D., Bogdonoff M., Valerie U. – Rodzinna encyklopedia zdrowia, Reader's Digest

Linki zewnętrzne

Artykuł na temat neuropatii w Portalu farmaceutyczno-medycznym

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Neuropatia&oldid=53372749”

Neuropatia obwodowa – objawy, leczenie i rehabilitacja

Spis treści

Co to jest neuropatia obwodowa?

Neuropatia obwodowa to stan chorobowy będący następstwem uszkodzenia lub zapalenia nerwów obwodowych, czyli gęsto utkanych struktur przekazujących informacje pomiędzy ośrodkowym układem nerwowym (mózgiem i rdzeniem), a poszczególnymi częściami ciała (narządami wewnętrznymi, mięśniami, skórą etc.).

Dysfunkcje obejmować mogą zarówno włókna czuciowe, jak też ruchowe, dlatego w przebiegu neuropatii występują liczne parestezje (mrowienie, drętwienie, zaburzenia czucia) oraz dolegliwości bólowe, ale też możliwe jest osłabienie siły mięśniowej, a nawet miejscowy paraliż. 

Neuropatia może wystąpić na skutek urazów, w przebiegu licznych schorzeń miejscowych lub ogólnoustrojowych, a także jako efekt przyjmowania określonych leków. Zaburzenie to, choć ma charakter neurologiczny, często towarzyszy pacjentom zmagającym się z problemami onkologicznymi, diabetologicznymi i kardiologicznymi. 

Mononeuropatia a polineuropatia obwodowa

Uszkodzenia nerwów mogą mieć charakter miejscowy lub uogólniony. Zaburzenie funkcjonowania pojedynczych nerwów to mononeuropatia, natomiast większej ilości – polineuropatia obwodowa

Przyczyną lokalnych dysfunkcji najczęściej są:

  • uraz mechaniczny (zranienie, złamanie, przeciążenie) lub powikłanie zabiegu chirurgicznego;
  • niedokrwienie, długotrwały ucisk (np. na skutek utrzymywania niewłaściwej pozycji, a także zmian zwyrodnieniowych albo nowotworowych);

Przyczyny neuropatii obwodowej

Jeśli natomiast chodzi o przyczyny neuropatii obwodowej w postaci mnogiej, zazwyczaj są one bardziej złożone i mają charakter ogólnoustrojowy. 

Wymienić w tym kontekście można takie czynniki, jak:

  • cukrzyca (neuropatia cukrzycowa);
  • miażdżyca tętnic;
  • reumatoidalne zapalenie stawów;
  • ogólne wyniszczenie nowotworowe;
  • szpiczak mnogi;
  • toczeń układowy;
  • borelioza;
  • półpasiec;
  • błonica;
  • zespół Guillain-Barre;
  •  choroba alkoholowa, uszkodzenie wątroby;
  • zatrucie ołowiem;
  • zakażenie wirusem HIV; AIDS;
  • niedobór określonych witamin B1, B6 i B12 (ale także przedawkowanie witaminy B6);

Występuje też często neuropatia obwodowa po chemioterapii – jest to jedno z najczęstszych działań niepożądanych preparatów stosowanych w leczeniu onkologicznym. 

Objawy neuropatii obwodowej

  • Objawy neuropatii obwodowej są bardzo zróżnicowane i zależą od rodzaju uszkodzonych włókien (cienkich, grubych, czuciowych, ruchowych), ilości pni objętych zaburzeniem, zaawansowania zmian, ich etiopatogenezy i wielu innych czynników. 
  • Do najbardziej typowych należą:
  • ●      zaburzenia czuciowe, w tym:
  • o   parestezje – mrowienie, drętwienie dystalnych części kończyn;
  • o   zniesienie lub wzmożenie czucia;
  • o   dolegliwości bólowe, w tym tzw. allodynia;
  • ●      zaburzenia ruchowe:
  • o   niedowłady;
  • o   skurcze mięśni;
  • o   ataksje, czyli niezborność ruchów;
  • o   nieprawidłowe odruchy;
  • W przebiegu niektórych schorzeń ogólnoustrojowych, np. cukrzycy, neuropatii obwodowej, czuciowo-ruchowej, towarzyszą zaburzenia autonomiczne, takie jak:
  • o   nietrzymanie moczu;
  • o   nieprawidłowa motoryka jelit (biegunki, zaparcia);
  • o   dysfunkcje seksualne (impotencja, suchość w pochwie);
  • o   wzmożona potliwość;
  • o  niestabilność rytmu serca oraz ciśnienia tętniczego;

Leczenie neuropatii obwodowej

Leczenie neuropatii obwodowej w większości przypadków jest bardzo skomplikowane i przebiega wielotorowo. 

Niezbędne są:

  • terapia schorzenia podstawowego, np. cukrzycy, miażdżycy czy nowotworu;
  • terapia neurologiczna służąca naprawie lub wygaszeniu stanu zapalnego w obrębie włókien nerwowych;
  • terapia doraźna, mająca na celu przede wszystkim zniesienie dolegliwości bólowych; 

W związku z powyższym paleta stosowanych środków jest praktycznie nieograniczona. Przykładowo, u pacjentów z cukrzycą typu II, kluczowa jest kontrola poziomu glukozy – utrzymywanie właściwego stężenia cukru pozwala zatrzymać rozwój neuropatii, aczkolwiek nie prowadzi do naprawy już uszkodzonych nerwów. 

Cukrzykom zaleca się stosowanie właściwej diety oraz dużą dawkę aktywności fizycznej w celu zachowania właściwej masy ciała. W użyciu są też liczne leki, w tym flozyny, środki inkretynowe, metformina i sulfonylomocznik. 

Leki na neuropatię obwodową

Leki na neuropatię obwodową nie stanowią odrębnej grupy środków farmakologicznych. Zastosowanie w tej materii znajdują przede wszystkim środki przeciwpadaczkowe oraz antydepresyjne. Ułatwiają one regenerację uszkodzonych nerwów oraz łagodzą dolegliwości bólowe. 

Dużą skuteczność wykazują na tym polu między innymi:

  • duloksetyna i wenlafaksyna (leki psychiatryczne, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny);
  • gabapentyna, pregabalina (leki na padaczkę);
  •  tramadol i inne leki przeciwbólowe z grupy opioidów;
  • 5-procentowa lidokaina, kapsaicyna – miejscowe środki przeciwbólowe.

Rehabilitacja neuropatii obwodowej

O ile leczenie przyczynowe schorzeń pierwotnych, a także przedstawione wyżej metody farmakoterapii są silnie zróżnicowane i uzależnione od etiopatogenezy zaburzeń, o tyle rehabilitacja neuropatii obwodowej w większości przypadków przebiega według zbliżonych schematów. 

Podstawą są:

  • ćwiczenia ruchowe;
  • masaże klasyczne i wirowe;

Celem zabiegów wykonywanych w gabinetach fizjoterapeutycznych jest łagodzenie dolegliwości bólowych, redukcja parestezji, a także utrzymanie siły mięśniowej i właściwego zakresu ruchów, zapobieganie niedowładom czy zanikom mięśni.

Czytaj też:

TYPY NEUROPATII OBWODOWEJ

MONONEUROPATIA
Uszkodzenie pojedynczego nerwu obwodowego nazywamy mononeuropatią. Jej najczęstszą przyczyną jest fizyczne uszkodzenie nerwu powstałe na skutek jakiegoś wypadku. Jednak długotrwały nacisk na nerw, spowodowany np. siedzącym trybem życia lub regularnie powtarzające się ruchy, także mogą wywołać mononeuropatię.

Zespół cieśni nadgarstka jest najczęstszym rodzajem mononeuropatii. Przyczyną tej choroby jest najczęściej obrzęk zapalny nerwu lub tkanek otaczających ten nerw, a także zwyrodnienia lub pourazowe zacieśnienia ograniczonej przestrzeni kanału nerwowego nadgarstka.

Ludzie, których praca wymaga wielokrotnego wysiłku nadgarstka (tak jak pracownicy linii montażowej, robotnicy fizyczni, a także wszyscy, którzy korzystają z klawiatur komputerowych przez długi czas) są najbardziej narażeni na powstanie tego schorzenia.

W wyniku uszkodzenia nerwu chory może odczuwać odrętwienie, mrowienie, nieprawidłowe odczucia i ból trzech pierwszych palców dłoni od strony kciuka. Taka osoba może budzić się w nocy z odrętwienia ręki lub odkryć, że przy wykonywaniu takich czynności, jak użycie suszarki do włosów odrętwienie dłoni jest bardziej zauważalne.

Z czasem zacieśnianie tunelu nerwowego może spowodować osłabienie mięśni dłoni jak również powodować ból, mrowienie lub pieczenie w ramieniu oraz w barku.

Oto przykłady innych mononeuropatii, które mogą powodować osłabienie pozostałych części ciała:

Neuropatia nerwu łokciowego – Spowodowana jest zwykle uciskiem w okolicy łokcia, gdzie nerw ten przebiega w stosunkowo płytkim rowku kostnym, tuż pod skórą. Pierwszym objawem jest ból i parestezje w obrębie 4-go i 5-go palca oraz zewnętrznej strony ręki i przedramienia. Następnie pojawia się osłabienie siły palców i zanik mięśni międzykostnych ręki.

Neuropatia nerwu promieniowego – Wskutek wielogodzinnego ucisku ramienia przez ciężar własnego ciała dochodzi do porażenia prostowników i ręka przybiera kształt opadający. Uszkodzenie to nazywane jest również „porażeniem sobotniej nocy”, gdyż zdarza się najczęściej po nadużyciu alkoholu i głębokim śnie w jednej pozycji.

Neuropatia nerwu strzałkowego – Do uszkodzenia najczęściej dochodzi w okolicy główki kości strzałki, często jako wynik noszenia wysokiego, twardego obuwia lub urazu w tej okolicy (np. upadek na motocyklu). Objawia się opadaniem stopy zmuszającym do wysokiego unoszenia kolan w czasie chodzenia.

Neuropatia obwodowa może mieć także wpływ na nerwy, które kontrolują ruch mięśni (nerwy ruchowe) oraz te, które wykrywają odczucia takie jak zimno lub ból (nerwy czuciowe).

W niektórych przypadkach może to mieć wpływ także na narządy wewnętrzne, takie jak serce, naczynia krwionośne, pęcherz moczowy lub jelita. Neuropatia, która wpływa na narządy wewnętrzne nazywana jest neuropatią autonomiczną.

Ta rzadka choroba może powodować niskie ciśnienie krwi lub problemy z poceniem się.

POLINEUROPATIA
Polineuropatia to uszkodzenia większej liczby nerwów obwodowych w tym samym czasie. Przyczyn polineuropatii może być wiele, jednak najczęściej wymieniane to narażenie na toksyny (jak przy nadużyciu alkoholu), niedożywienie (zwłaszcza niedobór witaminy B) oraz powikłania z powodu chorób takich jak rak lub niewydolność nerek.

Jednym z najbardziej powszechnych form przewlekłej polineuropatii jest neuropatia cukrzycowa, która występuje u ludzi z cukrzycą. Jej bardziej nasilone objawy można zaobserwować u osób, które źle kontrolują poziom cukru we krwi. W sporadycznych przypadkach cukrzyca może powodować także mononeuropatię.

Najczęstsze objawy polineuropatii to:

mrowienia
drętwienia
utrata czucia w rękach i nogach
pieczenie w stopach i dłoniach

Ponieważ osoby z przewleką polineuropatią często tracą zdolność do odczuwania temperatury i bólu, częściej także ulegają oparzeniom, a nawet otwartym skaleczeniom.

Jeżeli uszkodzone są także nerwy narządów wewnętrznych, może to powodować biegunkę lub zaparcia, a także utratę kontroli nad pęcherzem moczowym lub pracą jelit.

Może także wystąpić rażąco niskie ciśnienie krwi oraz zaburzenia seksualne.

Neuropatia – czy jest wyleczalna?

Neuropatia – rodzaje

Neuropatią to choroba nerwów obwodowych, czyli struktur anatomicznych odpowiadających za przekazywanie impulsów nerwowych między różnymi częściami organizmu – tkankami i narządami. Neuropatię nazywa się też chorobą nerwów obwodowych.

Schorzenie to może być traktowane jako osobna jednostka chorobowa lub objaw innej. W przypadku, gdy proces chorobowy dotyczy wielu nerwów, nazywany jest polineuropatią. Neuropatia dotyczy kilku procent osób dorosłych, a częstość występowania wzrasta z wiekiem.

Udowodniono, że neuropatia przeważnie ma związek ze stanem zapalnym albo uszkodzeniem nerwu. Pacjenci mogą mieć problemy praktycznie z każdym nerwem. Negatywną konsekwencją schorzenia są zmiany wpływające na przepływ impulsów, a w efekcie zmieniona praca układu ruchu.

Poza bólem, zaburzenia u części chorych powodują drętwienie, mrowienie, obniżenie siły mięśniowej, zanim mięśni, ból, parzenie oraz zmianę koloru skóry i zaburzenia potliwości. Bez wątpienia trudno określić dokładną przyczynę choroby, ponieważ jest ich bardzo wiele.

W przypadku, gdy lekarz nie jest w stanie odnaleźć przyczyny neuropatii , wówczas neuropatię określa się jako idiopatyczną. Uszkodzenie nerwów mogą wywołać różne czynniki.

Zmiany mogą być spowodowane urazem mechanicznym, innym schorzeniem, jak cukrzyca (neuropatia cukrzycowa), błędem lekarskim podczas operacji, chorobą zakaźną, alkoholizmem (neuropatia alkoholowa) lub zatruciami, np. ołowiem czy rtęcią.

Najczęściej występującą neuropatią kończyny górnej jest zespół cieśni nadgarstka, z którym często zmagają się osoby powtarzające z dużą częstotliwością te same ruchy np. przy pisaniu na klawiaturze i obsłudze komputera.

Medycyna wyróżnia bardzo wiele klasyfikacji. Neuropatie możemy dzielić ze względu na:

  • liczbę włókien nerwowych zajętych chorobowo (mononeuropatie – związane z uszkodzeniem pojedynczego nerwu obwodowego, mononeuropatie mnogie – wieloogniskowe zajęcie wielu pojedynczych nerwów obwodowych, polineuropatie – choroby związane z rozległym i symetrycznym zajęciem wielu nerwów).
  • czas trwania schorzenia (neuropatie ostre – rozwijają się przez kilka dni, a następnie narastają przez 2-3 tygodnie, podostre – objawy narastają przez kilka tygodni, przewlekłe – objawy narastają miesiącami lub latami, nawracające, długotrwałe dziedziczne);
  • przyczynę choroby (wrodzone, infekcyjne, polekowe, neuropatie z uwięźnięcia);

Powyższe podziały są istotne z tego względu, że rodzaj neuropatii determinuje różne dolegliwości, a w konsekwencji lekarz musi wprowadzić odpowiednie leczenie.  

Neuropatia – objawy

Objawy neuropatii uzależnione są od jej rodzaju, jednak w początkowej fazie występują w sposób nawracający. Na tym etapie lekarz często nie jest w stanie ich stwierdzić.

W nerwach obwodowych występują trzy rodzaje włókien (ruchowe, czuciowe i autonomiczne), pojawienie się konkretnych symptomów zależy od tego, które z nich zostaną uszkodzone. Do objawów ruchowych zalicza się zanik mięśni, niedowłady, problemy z poruszaniem się, a także zanik niektórych odruchów.

Przy czuciowych symptomach wymienia się zaburzenia czucia (neuropatia czuciowa), drętwienie oraz pieczenie. W większości przypadków nieprawidłowe odczuwanie rozpoczyna się w stopach i palcach stóp.

Przy neuropatiach autonomicznych uszkodzeniu ulegają włókna wegetatywne układu nerwowego (autonomiczne).

Wiążą się z zaburzeniami oddawania moczu (nietrzymanie moczu lub problemy z jego oddawaniem), zaburzeniami potliwości (zmniejszenie lub nadmierna potliwość), zaburzeniami widzenia (nieprawidłowe reakcje źrenic), pojawiają się zaburzenia seksualne (suchość pochwy i problemy ze wzwodem), suchością w jamie ustnej i innymi. Pacjenci najbardziej skarżą się na dokuczający im ból neuropatyczny, którego nie da się wyeliminować przy pomocy standardowych leków przeciwbólowych.

Neuropatia – leczenie

Priorytetem przed wdrożeniem procesu leczenia jest dokładna diagnostyka. U pacjenta z neuropatią to skomplikowane czynności, gdyż należy przeprowadzić dokładne badanie neurologiczne oraz szczegółowe badania laboratoryjne, aby znaleźć przyczynę schorzenia.

Postępowanie terapeutyczne w neuropatiach jest wielopłaszczyznowe. Pod uwagę bierze się leczenie schorzenia wywołującego neuropatię, leczenie przeciwbólowe oraz postępowanie mające na celu ochronę uszkodzonego włókna nerwowego lub narządu.

Należy pamiętać, że bólu neuropatycznego nie da się pozbyć wykorzystując ogólnodostępne leki przeciwbólowe. Wobec tego, stosuje się leki przeciwdrgawkowe i niektóre leki z grupy antydepresantów, miejscowo również leki znieczulające.

Neuropatia bardzo często ma związek z cukrzycą (neuropatia cukrzycowa). W takim wypadku leczy się ją dwutorowo – przede wszystkim należy utrzymywać właściwy poziom glukozy

Neuropatia obwodowa – przyczyny i objawy, neuropatia z ucisku, polineuropatia

Neuropatia obwodowa (uszkodzenie nerwów obwodowych) powoduje zaburzenia czucia, co objawia się bólem, przeczulicą lub parestezją. Zaburzenie występuje tylko na określonym obszarze nerwu lub nerwów. Uszkodzenie nerwów obwodowych objawia się także takimi symptomami, jak: mrowienie dłoni i stóp, bolesność w dotyku niektórych części ciała, osłabienie mięśni aż do ich porażenia.

1. Objawy i przyczyny neuropatii obwodowej

Pozbawione impulsów nerwowych mięśnie ulegają stopniowemu zanikowi. Niektóre nerwy obwodowe zawierają również dużą liczbę włókien autonomicznych, co powoduje, że ich uszkodzenie objawia się zaburzeniami potliwości, zabarwienia, ocieplenia oraz wyglądu skóry.

Do zapalenia nerwów dochodzi wskutek zarażenia bakteriami, wirusami, a przy schorzeniach niezapalnych odpowiedzialne za schorzenie są: alkoholizm, zatrucie chemiczne, na przykład talem (przemysł przeróbki metali, trucizny na szczury), arsenem (środki ochrony roślin), ołowiem (produkcja farb, przemysł metalowy, wyrób akumulatorów), niektóre leki, powikłania cukrzycy, choroby wątroby i nerek, zaburzenia hormonalne, zaburzenia przemiany materii.

2. Neuropatia z ucisku

Pojedyncze nerwy mogą zostać uszkodzone w wyniku ucisku pogrubiałego mięśnia, więzadła, wyrośli kostnej. Taka zmiana określana jest mianem neuropatii z ucisku. Predysponują do niej genetycznie zwiększona wrażliwość nerwów na ucisk i wtórnie – niedotlenienie, choroba współistnieje także m.in. z cukrzycą czy niedoborem witamin.

Najczęstszymi neuropatiami z ucisku są:

  • neuropatia łokciowa,
  • zespół cieśni nadgarstka,
  • uszkodzenie nerwu strzałkowego.

Neuropatia nerwu łokciowego spowodowana jest uciskiem w obrębie łokcia, gdzie nerw przebiega w płytkim rowku kostnym, tuż pod skórą.

Zaburzenie objawia się najpierw bólem i parestezją czwartego i piątego palca, zewnętrznej strony ręki i przedramienia.

Kolejne objawy to: zmniejszenie siły palców, zanik mięśni kłębika oraz mięśni międzykostnych ręki, co powoduje, że ręka zmienia swój kształt na „szponiasty”.

Uciskowa neuropatia nerwu promieniowego rozwija się z powodu wielogodzinnego ucisku ramienia przez ciężar własnego ciała lub głowę innej osoby. Następuje wtedy porażenie prostowników i ręka ma kształt opadający. Uciskowa neuropatia nerwu obwodowego występuje najczęściej po spożyciu zbyt dużej ilości alkoholu i nagłym zaśnięciu.

Zespół cieśni nadgarstka powstaje, gdy uciskany jest nerw pośrodkowy w miejscu jego przebiegu przez wąski kanał nadgarstka, utworzony przez kości i więzadło poprzeczne nadgarstka.

Schorzenie objawia się poprzez ból, obrzęk, drętwienie ręki, a szczególnie trzech pierwszych palców, zaraz po przebudzeniu.

Rozwój choroby prowadzi do osłabienia czucia i siły ręki, a nawet zaniku mięśni.

Zespół cieśni nadgarstka głównie występuje u kobiet po 50. i 60. roku życia, ale może wystąpić także w ciąży lub u kobiet wykonujących pracę wymagającą nieustannych ruchów nadgarstka (sprzątaczki, kucharki).

Neuropatia strzałkowa (uszkodzenie nerwu strzałkowego) pojawia się w wyniku uszkodzenia okolicy główki strzałki, które powodują noszenie wysokiego, twardego obuwia lub uraz. Neuropatia strzałkowa objawia się opadaniem stopy zmuszającym do wysokiego unoszenia kolan w czasie chodzenia.

3. Neuropatia a polineuropatia

Uszkodzenie wielu nerwów (polineuropatia) może pojawić się gwałtownie lub rozwijać powoli. Przykładem tej ostatniej jest polineuropatia cukrzycowa, która objawia się poprzez zaburzenie czucia w stopach w postaci niedoczulicy lub przeczulicy. Zmniejsza się przy tym potliwość lub pojawia obrzęk.

Następnie zaburzenia czucia obejmują ręce. Dochodzą jeszcze do tego zaburzenia ruchowe. Często występującym objawem, niekiedy już od początku choroby, jest ból mający charakterystyczne cechy tzw. bólu neuropatycznego. Jest on piekący, rozlany, nasilający się pod wpływem dotyku, niepodatny na „zwykłe” leki przeciwbólowe.

Formą polineuropatii jest zespół Guillaina-Barrégo, w którym dochodzi do zaburzeń w zakresie układu odpornościowego, co prowadzi do powstania przeciwciał przeciwko nerwom obwodowym, głównie przeciwko otoczce mielinowej.

Objawy wiążą się zwykle z przebytą infekcją wirusową, pojawia się osłabienie kończyn, które obejmuje poszczególne mięśnie i prowadzi do niewydolności mięśni oddechowych.

Chorzy na zespół Guillaina-Barrégo muszą być poddawani szybkiej hospitalizacji i wymagają specjalistycznego leczenia.

Neuropatia obwodowa prowadzi do uszkodzeń, ponieważ zmniejsza się odczuwanie temperatury i bólu przez człowieka: głębokie rany i zmiany chorobowe nie zostają dostrzeżone, ponieważ nie odczuwa się przy nich sygnałów w postaci bólu.

Neuropatia obwodowa – objawy, przyczyny i rodzaje uszkodzeń

Ponieważ w większości nerwów obwodowych znajdują się zarówno włókna czuciowe, jak i ruchowe, objawem ich uszkodzenia są nie tylko zaburzenia czucia, ale również symptomy ruchowe. Najczęściej jest to osłabienie, które kończy się całkowitym porażaniem mięśni unerwianych przez nerw.

Pozbawione impulsów nerwowych mięśnie zaczynają stopniowo zanikać.

Niektóre nerwy obwodowe składają się również z dużej ilości włókien autonomicznych, co sprawia, że w momencie ich uszkodzenia dochodzi do nieprawidłowego pocenia się oraz zabarwienia skóry (zblednięcie, zaczerwienienie, zasinienie), ucieplenia oraz zaniku lub ścieńczenia skóry.

Neuropatia może ograniczać się do pojedynczego nerwu (mononeuropatia) lub wielu nerwów obwodowych (polineuropatia).

Przyczyną uszkodzenia pojedynczych nerwów jest najczęściej:

  1. uraz,

  2. niedokrwienie,

  3. ucisk.

Natomiast uszkodzenie wielu nerwów może wynikać z uogólnionych schorzeń, takich jak cukrzyca, choroby nerek, niedobór witamin i innych substancji odżywczych, np. w przebiegu alkoholizmu.

Nerw może być uciskany przez pogrubiały mięsień, więzadło lub wyrośl kostną, szczególnie podczas snu po spożyciu dużej ilości alkoholu lub w trakcie zabiegu operacyjnego ze znieczuleniem ogólnym.

Tego rodzaju neuropatię, określa się zwykle neuropatią z ucisku, która występuje zwykle u ludzi, którzy mają genetyczne skłonności do dużej wrażliwości nerwów na ucisk i wtórne niedotlenienie.

Dosyć często pojawiają się też u nich inne choroby i stany predysponujące do wystąpienia neuropatii, takie jak cukrzyca czy niedobór witamin.

  • Neuropatiami z ucisku są:
  • • neuropatia łokciowa,
  • • zespół cieśni nadgarstka,
  • • uraz nerwu strzałkowego.

Uszkodzenie nerwu łokciowego wynika zazwyczaj z ucisku w okolicy łokcia, gdzie nerw ten przebiega w stosunkowo płytkim rowku kostnym tuż pod skórą. Jest to najczęściej uszkadzany nerw ustroju.

Objawy

Początkowym objawem jest ból i parestezje w obrębie IV i V palca oraz zewnętrznej strony ręki i przedramienia. Stopniowo zaczyna pojawiać się osłabienie siły palców i zanik mięśni kłębika oraz mięśni międzykostnych ręki. Znaczny zanik mięśni międzykostnych powoduje, że ręka przybiera kształt „szponiastej”.

W tej dolegliwości również występuje charakterystyczny niedowład ręki.

Dzieje się z tak z powodu długotrwałego ucisku ramienia przez ciężar własnego ciała lub głowę drugiej osoby dochodzi do porażenia prostowników i ręka przybiera kształt opadający.

Tego rodzaju neuropatia żartobliwie określana jest również „porażeniem sobotniej nocy”, ponieważ występuje najczęściej po spożyciu dużej ilości alkoholu i nagłym zaśnięciu.

  1. Zespół cieśni nadgarstka charakteryzuje się uciskiem nerwu pośrodkowego w miejscu jego przebiegu przez wąski kanał nadgarstka, zbudowany przez kości oraz więzadło poprzeczne nadgarstka.
  2. Objawy
  3. Początkowe objawy zespołu cieśni nadgarstka to:
  1. obrzęk,

  2. ból,

  3. drętwienie ręki (głównie pierwszych trzech palców), które pojawia sięrano zaraz po obudzeniu i znikaw ciągu dnia.

Kolejno pojawia się osłabienie czucia i siły ręki oraz zanik mięśni (w zaawansowanych przypadkach). Na zespół cieśni nadgarstka cierpią głównie kobiety w 50-60 roku życia, jednak mogą również chorować młodsze kobiety, szczególnie będące w ciąży lub wykonujące pracę wymagającą ciągłych ruchów w nadgarstku (maszynistki, sprzątaczki, kucharki).

Wszelkie niepokojące objawy powinny być skonsultowane z lekarzem. Jeżeli nie masz możliwości wizyty stacjonarnej, umów się na e-Wizytę. Zarejestruj się, a poradę, e-Receptę i e-Skierowanie otrzymasz bez wychodzenia z domu.

Uszkodzenie nerwu strzałkowego najczęściej pojawia się w okolicy główki kości strzałki, często na skutek wysokiego obuwia lub uszkodzenia w tej okolicy (np. upadek na motocyklu). Ten rodzaj dolegliwości objawia się opadaniem stopy zmuszającym do wysokiego unoszenia kolan w trakcie chodzenia.

Jeśli odczuwasz silny ból w łokciu, który może świadczyć o neuropatii, możesz zdecydować się na wykonanie rezonansu magnetycznego, który ułatwi lekarzowi prawidłową diagnostykę schorzenia.

Polineuropatia może przebiegać bardzo powoli lub gwałtownie narastać. Przykładem wolno narastającej polineuropatii jest symetryczna, obwodowa, czuciowo-ruchowa polineuropatia cukrzycowa.

Zaczyna się ona zwykle zaburzeniami czucia na obu stopach w postaci niedoczulicy lub przeczulicy w typowym zakresie skarpetek. Towarzyszą temu często zaburzenia funkcji autonomicznych, takie jak zmniejszenie potliwości lub obrzęk.

Następnie pojawia się zajęcie kończyn górnych oraz zaburzenia ruchowe w postaci niedowładu bardziej nasilonego w obwodowych częściach kończyn.

Objawy polineuropatii

Często występującym objawem, niekiedy już od początku choroby jest ból mający charakterystyczne cechy tzw. bólu neuropatycznego. Jest on:

  1. piekący,

  2. rozlany,

  3. nasilający się pod wpływem dotyku,

  4. niepodatny na najprostszeleki przeciwbólowe.

4 niezwykłe fakty o ludzkim mózgu. Znasz wszystkie

Szczególną formą polineuropatii jest zespół Guillaina-Barrégo. Jest to polineuropatia wywołana nieprawidłowościami w zakresie układu odpornościowego (szybko narastająca), która prowadzi do powstawania przeciwciał przeciwko nerwom obwodowym,a zwłaszcza przeciwko tworzącej ich otoczkę mielinie.

Pierwsze objawy pojawiają się zazwyczaj w związku z przebytą wcześniej infekcją wirusową. Dochodzi wówczas do osłabienia kończyn, które obejmuje po kolei różne mięśnie, prowadząc w konsekwencji do niewydolności mięśni oddechowych. Pacjenci powinni być natychmiast hospitalizowani i poddani leczeniu.

Zespół może być, poza chorobą autoimmunologiczną, powikłaniem zakażeń bakteryjnych bądź wirusowych.

Przeczytaj także: Charakterystyka bólu w neuropatii obwodowego układu nerwowego

Treści z serwisu medonet.pl mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny.

Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.

Potrzebujesz konsultacji lekarskiej lub e-recepty? Wejdź na halodoctor.pl, gdzie uzyskasz pomoc online – szybko, bezpiecznie i bez wychodzenia z domu.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *