Przerost łechtaczki – co oznacza duża łechtaczka, jak się ją leczy i czy można zmniejszyć?

Łechtaczka znajduje się na szczycie sromu. Część widoczna mieści się powyżej pochwy i ma rozmiar ziarnka groszku. Większa część jest organem wewnętrznym. Przeciętna łechtaczka ma trzon o długości około 2 cm z dwoma ciałami jamistymi, zakończony żołędziem średnicy około 4 mm.

Trzon łechtaczki kończy się wierzchołkiem, który wraz z pokrywającą go cienką skórką (tzw. napletkiem łechtaczki) tworzy żołądź. Trzon łączy się ze spojeniem tzw. więzadłem wieszadłowym. Oba ciała jamiste oddziela niepełna przegroda, zaś każde ciało jest otoczone błoną białawą.

Wewnątrz ciał znajdują się jamki, rozdzielone niepełnymi beleczkami zbudowanymi z mięśni gładkich oraz tkanki łącznej. Pod wpływem bodźców nerwowych ciała jamiste napełniają się krwią i dochodzi do „wzwodu”.

Skąd bierze się krew? Łechtaczkę zaopatrują w nią tętnica głęboka łechtaczki oraz tętnica powierzchowna łechtaczki.

Pamiętaj!

Łechtaczki różnią się między sobą rozmiarem. Budowa warg sromowych u kobiety wpływa na to, jak bardzo jest wyeksponowana i widoczna

Podobnie jak błona dziewicza, łechtaczka nie ma funkcji anatomicznej, jest jednak ważna dla kobiety, ponieważ pozwala jej czerpać przyjemność ze współżycia (schodzi się w niej dwa razy więcej zakończeń nerwowych niż w męskim członku). Dlatego często nazywana jest guziczkiem rozkoszy.

Przerost łechtaczki – co oznacza duża łechtaczka, jak się ją leczy i czy można zmniejszyć?

Ciekawostka!

Jak znaleźć łechtaczkę? Dotknij dłonią wzgórka łonowego. Dwa zewnętrzne fałdy to wargi sromowe większe. Rozchyl je. Pod nimi znajdują się wargi sromowe mniejsze. Tam, gdzie się łączą wyczujesz zgrubienie wielkości ziarenka groszku. To właśnie łechtaczka

Czy mam powiększoną łechtaczkę?

Przerost łechtaczki to choroba zwana klitoromegalią. Aby ją zdiagnozować lekarz posługuje się Skalą Pradera, która określa stopień maskulinizacji zewnętrznych narządów płciowych u kobiet. Skala ma pięć stopni. Ostatni z nich oznacza łechtaczkę przypominającą męskiego członka oraz zrośnięcie warg sromowych.

Powiększenie łechtaczki jest skutkiem wrodzonego przerostu nadnerczy lub zespołu Edwardsa (choroba genetyczna związana z obecnością dodatkowego chromosomu 18).

Najczęściej przerost łechtaczki jest wrodzony, ale może także pojawić się wskutek zaburzeń hormonalnych (przerost nadnerczy, zespół policystycznych jajników, nowotwory gonad, nadnerczy czy pęcherza moczowego).

Jedną z przyczyn przerostu łechtaczki mogą być także zmiany nowotworowe.

Aby zdiagnozować klitoromegalię bada się poziom androgenów u kobiety (testosteron, DHEA-S). Lekarz często zleca także tomografię jamy brzusznej i miednicy, ponieważ mogą one wykluczyć obecność guza jajnika czy nadnerczy.

Przerost łechtaczki – co oznacza duża łechtaczka, jak się ją leczy i czy można zmniejszyć?
Przerost łechtaczki – co oznacza duża łechtaczka, jak się ją leczy i czy można zmniejszyć?

Jak się leczyć?

Leczenie przerostu łechtaczki jest uzależnione od przyczyn, jakie ją wywołują. Zazwyczaj jest oparte na środkach farmakologicznych i zabiegach chirurgicznych.

Najczęściej zmniejszenie powiększonej łechtaczki wykonuje się przez resekcję chirurgiczną. Jednak może się to wiązać z upośledzeniem unerwienia łechtaczki.

Niektórzy lekarze stosują także wycięcie fragmentu powiększonej łechtaczki za pomocą skalpela harmonicznego.

Ciekawostka!

Najdłuższa zmierzona do tej pory łechtaczka ma ponad 10 cm długości

Współcześnie istnieje możliwość zmniejszenia oraz powiększenia łechtaczki. Zajmuje się tym dziedzina chirurgii zwana klitoroplastyką.

Jak wynika z badań rocznie aż 20 tysięcy kobiet w Stanach Zjednoczonych poddaje się zabiegowi zmniejszenia powiększonej łechtaczki. Ważne, aby decydując się na zabieg pamiętać o ryzyku, jakie ze sobą niesie.

Niewłaściwe użycie skalpela może uszkodzić drogi nerwowe i odebrać możliwość przeżywania orgazmu.

Zabieg redukcji napletka łechtaczki (Blog)

Przerost łechtaczki – co oznacza duża łechtaczka, jak się ją leczy i czy można zmniejszyć?

Napletek łechtaczki, podobnie jak wargi sromowe mniejsze, pełni ważną funkcję fizjologiczną osłaniając kobiece zewnętrzne narządy płciowe. Jeśli jednak jest zbyt duży, przerośnięty lub asymetryczny, może być źródłem wielu problemów. W takich przypadkach ginekologia estetyczna oferuje pacjentkom zabieg plastyki napletka łechtaczki.

U kobiet wargi sromowe większe osłaniają wargi sromowe mniejsze zakończone napletkiem łechtaczki, a te osłaniają wejście do pochwy i ujście cewki moczowej.

Większość kobiet pragnie, aby wargi sromowe większe przykrywały wargi sromowe mniejsze, a wygląd okolic intymnych przypominał ziarenko kawy (coffee bean desing).

Jeśli natura nie obdarzyła kobiety takim wyglądem, medycyna estetyczna oferuje szereg zabiegów z zakresu ginekologii estetycznej. Mają one na celu nie tylko nadać żeńskim zewnętrznym narządom płciowym atrakcyjny wygląd, ale poprawić ich funkcjonalność.

Redukcja napletka łechtaczki – znajdź klinikę

Pokaż placówki najbliżej mnie

Łechtaczka znajduje się poniżej wzgórka łonowego pomiędzy przednimi końcami warg sromowych większych. Koniec łechtaczki określany jest jako żołądź łechtaczki i przykryty, całkowicie lub częściowo fałdem skórnym zwanym napletkiem łechtaczki.

Od dolnej powierzchni żołędzi odchodzą po obu stronach wędzidełka łechtaczki, które po połączeniu się z końcami napletka tworzą początek dla warg sromowych mniejszych.

Z punktu widzenia anatomii napletek łechtaczki i wargi sromowe mniejsze są ze sobą ściśle połączone, a wady anatomiczne lub uszkodzenia w tej okolicy często obejmują oba te fałdy skórne.

Zbyt duży lub asymetryczny napletek łechtaczki idzie w parze z przerośniętymi wargami sromowymi mniejszymi, dlatego korekcję napletka łechtaczki często łączy się labioplastyką.

Plastyka napletka łechtaczki (Clitoroplastyka, ang. clitoris hood reduction) nie jest skomplikowanym zabiegiem. Ze względu na duże unerwienie i wrażliwość tej okolicy procedura ta często wymaga znieczulenia ogólnego, choć może być również przeprowadzona w znieczuleniu miejscowym. Wykonuje się ją metodą laserową lub za pomocą konwencjonalnej techniki chirurgicznej.

Podczas zabiegu wycina się nadmiar tkanek wystających poza wargi sromowe większe nadając tej okolicy estetyczny wygląd. Częściowe usunięcie napletka osłaniającego łechtaczkę poprawia higienę narządów płciowych, wzmacnia doznania seksualne, eliminuje dolegliwości bólowe, a także poprawia estetykę zewnętrznych narządów płciowych kobiety.

Cała procedura trwa około 30-60 minut i nie wymaga pobytu w szpitalu.

Do clitoplastyki kwalifikowane są kobiety, które nie są zadowolone z wyglądu strefy intymnej, odczuwają dolegliwości bólowe podczas stosunków, aktywności fizycznej lub noszenia obcisłej bielizny.

Plastyka napletka łechtaczki przeprowadzana jest też jako zabieg uzupełniający po labioplastyce typu “wedge”, w czasie której nie przeprowadzono redukcji przerośniętego napletka łechtaczki i pacjentki nie są zadowolone z efektu końcowego zabiegu.

Zabieg redukcji napletka łechtaczki rzadko przeprowadzany jest samodzielnie. Najczęściej łączy się go z labioplastyka warg sromowych mniejszych lub kompleksową plastyką sromu.

W Centrum Medycznym Angelius w Katowicach plastyka napletka łechtaczki kosztuje 1500 złotych.

Plastyka warg sromowych mniejszych z połączona z plastyką napletka łechtaczki przeprowadzona w Centrum Zdrowia i Urody ORCHID w Sopocie to koszt 4 tysięcy złotych.

Oceń artykuł: 4.1/5 (opinie 50)

  • Plastyka napletka łechtaczki – ceny

Przerost łechtaczki – przyczyny, objawy i leczenie. Co powoduje ból łechtaczki?

Przerost łechtaczki – co oznacza duża łechtaczka, jak się ją leczy i czy można zmniejszyć? Przerost łechtaczki to problem bardzo intymny i osobisty Tamara Bellis on Unsplas

Przerost łechtaczki to stan, gdy łechtaczka ma niefizjologicznie duże rozmiary w stosunku do prawidłowych. Stan ten powoduje ból łechtaczki, dyskomfort w okolicach intymnych kobiety oraz obniżoną jakość życia seksualnego. Przerost łechtaczki jest wywoływany zaburzeniami hormonalnymi przebiegającymi z nadprodukcją męskich hormonów płciowych (androgenów), zażywaniem sterydów anabolicznych, a rzadziej czynnikami genetycznymi. Sposób leczenia przerostu łechtaczki zależy w dużej mierze od przyczyny, która go wywołała.

Łechtaczka to organ, którego zakończenie znajduje się tuż nad wejściem do pochwy. Z anatomicznego punktu widzenia jest żeńskim odpowiednikiem penisa. Tak jak męski członek, łechtaczkę wypełniają ciała jamiste, które w sytuacji podniecenia wypełniają się krwią.

Łechtaczka znajduje się wówczas w stanie erekcji, co oznacza, że jest powiększona i bardziej wrażliwa na bodźce. Co ciekawe, łechtaczka sięga głęboko w ciało kobiety, nawet na kilkanaście centymetrów. Widoczna na zewnątrz część organu to tylko jej zakończenie.

Łechtaczka odpowiada przede wszystkim za doznania ze zbliżenia seksualnego. Posiada bowiem bardzo silne zagęszczenie zakończeń nerwowych, których ilość jest nawet dwa razy większa niż na penisie. Czyni to łechtaczkę najbardziej unerwioną częścią ciała kobiety.

Kiedy stwierdza się przerost łechtaczki?

Nie istnieją sztywne wytyczne, według których stwierdza się przerost łechtaczki. Przeciętnie wielkość łechtaczki w stanie spoczynku nie jest większa niż pół centymetra. Teoretycznie przekroczenie tej wartości oznacza przerost łechtaczki.

Warto jednak pamiętać, że damskie narządy płciowe mają bardzo zróżnicowany wygląd i trudno mówić o jakichkolwiek normach, co do ich kształtów.

Przerost łechtaczki to przede wszystkim sytuacja, gdy rozmiary łechtaczki pociągają za sobą dyskomfort u kobiety.

Przerost łechtaczki spowodowany jest wysokim poziomem androgenów (należy do nich między innymi testosteron), będącym wynikiem zaburzeń hormonalnych u kobiety. Te nieprawidłowości mogą być powodowane przez wiele chorób. W literaturze naukowej wymieniane są:

  • Czym jest erekcja? Najczęstsze przyczyny zaburzeń wzwodu

W każdym z tych przypadków może dojść do nadmiernej produkcji androgenów, co skutkuje zaburzeniem niektórych cech płciowych. Przerostowi łechtaczki może wówczas towarzyszyć:

  • owłosienie typu męskiego (hirsutyzm), a więc pojawienie się włosów na twarzy i klatce piersiowej,
  • zmiana tonacji głosu na niższą,
  • zmiana sylwetki ciała, m.in. otłuszczenie typu brzusznego,
  • zaburzenia miesiączkowania utrudniające zajście w ciążę,
  • zmniejszenie gruczołów piersiowych.

Przerost i ból łechtaczki mogą wywoływać stany niewynikające z zaburzeń hormonalnych. Zaliczyć można do nich np. stany zapalne w obrębie narządów płciowych lub naczyniaka jamistego, czyli łagodny nowotwór ciał jamistych wypełniających łechtaczkę.

Przerost łechtaczki dotyczy kobiet zawodowo zajmujących się sportem sylwetkowym lub siłowym, które chcąc zyskać większą masę mięśniową oraz siłę, rozpoczynają stosowanie sterydów anabolicznych.

Z punktu widzenia sportu, jest to nielegalne, a dla organizmu kobiety bardzo niekorzystne.

W wyniku wzrostu poziomu testosteronu dochodzi do zaburzeń miesiączkowania, występuje obniżenie tonu głosu, męskie owłosienie, a także zmniejszają się gruczoły piersiowe.

Przerost łechtaczki może być wrodzoną cechą anatomiczną budowy ciała. Narządy płciowe zaczynają wykształcać się na wczesnym etapie rozwoju embrionu. Nawet niewielkie zaburzenie w biosyntezie kortykosterydów, powoduje u dziewczynek zespół objawów wywołanym nadmiarem androgenów.

Zalicza się do nich przerost łechtaczki, kariotyp 46XX, nie w pełni wykształcone narządy płciowe kobiece, czyli brak warg sromowych i nieprawidłowe wejście do pochwy. U dziewczynek konieczne jest leczenie chirurgiczne, polegające na zmniejszeniu przerośniętej łechtaczki, odtworzeniu warg sromowych mniejszych oraz rekonstrukcji przedsionka i wejścia do pochwy.

Rzadką przyczyną tego zaburzenia jest leczenie ciężarnej lekami zawierającymi androgeny.

Znaczny przerost łechtaczki zawsze jest objawem, który wymaga szczególnej uwagi. U nowo narodzonych dziewczynek może wskazywać na wrodzone wady anatomiczne lub zaburzenia hormonalne. Jeżeli natomiast zmiana nastąpiła u osoby dorosłej, konieczna jest natychmiastowa konsultacja z lekarzem. Może być to bowiem objaw rozwijającej się choroby nowotworowej.

Przerost łechtaczki jest dolegliwością o dosyć subiektywnym charakterze. Niezadowolenie z wyglądu swoich narządów płciowych nie musi być równoznaczne z występowaniem przerostu łechtaczki.

Wiele osób nie zdaje sobie bowiem sprawy z różnorodności kształtów, jakie mogą przybierać damskie narządy płciowe.

W takim przypadku interwencję medyczną może zastąpić po prostu akceptacja wyglądu swojego ciała – oczywiście pod warunkiem, że zmiana nie nastąpiła nagle, a dużej łechtaczce nie towarzyszą inne niepokojące objawy np. ból.

You might be interested:  Pokrzywka cholinergiczna – przyczyny, objawy i leczenie

Zbyt duża łechtaczka może jednak powodować nie tylko dyskomfort psychologiczny, ale i fizyczny. Powiększona łechtaczka, jako niezwykle wrażliwy narząd może przynosić ból zarówno w życiu codziennym, jak i podczas stosunku seksualnego. Możliwe są otarcia i inne mechaniczne urazy wynikające z kontaktu łechtaczki z odzieżą, co znacznie obniża komfort życia codziennego.

Forma leczenia przerostu łechtaczki zależy głównie od przyczyny dolegliwości. Jeżeli wiąże się on z zaburzeniami hormonalnymi, symptom ustąpi po ustabilizowaniu gospodarki hormonalnej za pomocą leków lub po usunięciu chirurgicznym guza organu regulującego nadmierne wydzielanie się hormonów. Podobnie jest w przypadku innych chorób powodujących przerost łechtaczki.

Jeżeli natomiast przerost łechtaczki jest wrodzony, jedynym wyjściem może być waginoplastyka, czyli zabieg chirurgiczny mający na celu korektę kształtu narządów płciowych. Niestety, taki zabieg obarczony jest ryzykiem zmniejszenia czułości łechtaczki, co wpływa negatywnie na jakość doznań ze współżycia.

Jak podgrzać atmosferę w sypialni w wielolatnim związku?

Przerost łechtaczki: objawy, przyczyny, leczenie

Przerost łechtaczki – co oznacza duża łechtaczka, jak się ją leczy i czy można zmniejszyć?

© Photographee.eu/Fotolia.com

Przerost łechtaczki zwykle jest wrodzony, ale może powstać też na skutek nieprawidłowości hormonalnych spowodowanych chorobą nowotworową lub zespołem policystycznych jajników. Przyjmuje się, że prawidłowa łechtaczka powinna mieć około 3-4 milimetry.

Przerost łechtaczki zwykle jest wrodzony, ale może powstać też na skutek nieprawidłowości hormonalnych spowodowanych chorobą nowotworową lub zespołem policystycznych jajników. Przyjmuje się, że prawidłowa łechtaczka powinna mieć około 3-4 milimetry.

Jedyną rolą łechtaczki jest dawanie przyjemności. Jej zewnętrzna część ma kilka tysięcy zakończeń nerwowych, dzięki czemu łechtaczka to najbardziej czułe miejsce erogenne na kobiecym ciele. Większość kobiet łatwiej osiąga orgazm łechtaczkowy (w wyniku stymulacji łechtaczki) niż orgazm pochwowy (w wyniku penetracji pochwy).

Zbyt duże genitalia u kobiety – przerost łechtaczki i warg sromowych

Przerost łechtaczki i warg sromowych może być przyczyną wielu kompleksów, wycofania z relacji intymnych oraz powodem do poddania się operacji.

O przeroście genitaliów można mówić, gdy wewnętrzne wargi sromowe są znacznie większe niż wargi zewnętrzne, a ich długość od ciała do części zewnętrznej jest większa niż 4 centymetry. W przypadku łechtaczki przerost oznacza, że jest ona w większa niż ½ centymetra.

W trakcie podniecenia łechtaczka nieco powiększa się, ponieważ tak jak penis składa się z ciał jamistych, które wypełniają się krwią.

Przerost łechtaczki, czyli klitoromegalia, może być na tyle duży, że łechtaczka wygląda jak mały penis.

Nie określono konkretnych wartości dla oceny, czy występuje przerost łechtaczki, ale funkcjonuje subiektywna skala Pradera, określająca stopnień maskulinizacji (posiadania cech męskich) zewnętrznych narządów płciowych u kobiet. Skala ta jest pięciostopniowa.

Piąty stopnień oznacza łechtaczkę przypominającą członka, całkowite zrośnięcie warg sromowych i zatokę moczowo-płciową uchodzącą na szczycie żołędzi łechtaczki.

Przyczyny przerostu łechtaczki

Przerost łechtaczki jest zwykle wynikiem wrodzonego przerostu nadnerczy lub zespołu Edwardsa (jego objawy to m.in. deformacje ciała, szkieletu, wady serca, wady narządów płciowych).

Najczęściej jest wrodzony, ale może pojawić się także u dziewczynek i kobiet na skutek zaburzeń hormonalnych. Przyczynami przerostu łechtaczki mogą być nowotworowe guzy hormonalne, w tym gonad (gruczołów płciowych), nadnerczy i pęcherza moczowego.

Anomalie w obrębie narządów płciowych mogą być objawem zespołu policystycznych jajników.

Przerost łechtaczki bardzo często wiąże się ze zbyt dużą ilością androgenów (męskich hormonów) u kobiet – w wyniku raka nadnerczy lub zespołu policystycznych jajników. Zwykle w takich przypadkach widoczne są także cechy męskie, czyli wirylizm.

Leczenie przerostu łechtaczki

Przerost łechtaczki leczy się operacyjnie. Ta gałąź chirurgii nazywa się klitoroplastyką i jest praktykowana zarówno przez chirurgów ginekologów, jak i innych chirurgów skupionych na precyzyjnych zabiegach. Możliwym niepożądanym skutkiem operacji zmniejszeni

Przerost warg sromowych i łechtaczki – przyczyny i leczenie

Każda kobieta wygląda inaczej, również “tam na dole”. Przerost warg sromowych i łechtaczki jest dla kobiet nie tylko problemem estetycznym, ale często wiąże się z kompleksami, brakiem akceptacji siebie, dyskomfortem w życiu codziennym i zaburzeniami w sferze seksualnej. Istnieje kilka przyczyn przerośniętego sromu, ale jest to wada, którą można skutecznie wyleczyć.

C: Narządy rodne kobiety składają się z warg sromowych mniejszych i większych, łechtaczki, wzgórka łonowego i przedsionka pochwy. Ich funkcją jest ochrona macicy przed uszkodzeniami i drobnoustrojami.

Czasami zdarza się, że kobieta posiada taką anatomiczną budowę narządów rodnych, która charakteryzuje się przerostem jednego z jej elementów.

Przerost warg sromowych lub łechtaczki nie jest chorobą, ale może znacząco zaburzać codzienne funkcjonowanie.

Przerost warg sromowych większych

Wargi sromowe większe są parzystymi fałdami skóry, które zawierają dużą ilość podskórnej tkanki tłuszczowej. Skóra, która tworzy wargi sromowe większe jest owłosiona i zawiera gruczoły łojowe. Ich funkcją jest zabezpieczenie wilgoci i ochrona narządów rodnych kobiety przed urazami mechanicznymi i tarciem podczas współżycia.

Przyczyną przerostu warg sromowych większych jest wada wrodzona budowy narządów intymnych kobiety, wówczas dziewczynka rodzi się z już przerośniętymi wargami sromowymi większymi .

Może to też być konsekwencją leczenia hormonalnego w dzieciństwie lub w dorosłym życiu. Najczęstszą przyczyną przerośniętych warg sromowych większych jest nadwaga i otyłość brzuszna, ponieważ wargi sromowe większe zbudowane są głównie z tkanki tłuszczowej.

Wygląd warg sromowych większych ulega zmianie także podczas procesu starzenia się lub po porodzie.

Należy pamiętać, że przerośnięte wargi sromowe większe to jedynie wada kosmetyczna i zaleca się jej korektę w przypadku, gdy ich wygląd sprawia dyskomfort i ból lub przeszkadza w życiu seksualnym.

Przerośnięte wargi sromowe mniejsze

Wargi sromowe mniejsze to cienkie i nieowłosione fałdy skórne fizjologicznie znajdujące się pod wargami sromowymi większymi. Przykrywają one przedsionek pochwy. Niekiedy zdarza się, że wargi sromowe mniejsze wystają na zewnątrz i są dłuższe, niż wargi sromowe większe. Tę kosmetyczną wadę nazywa się przerostem warg sromowych mniejszych lub inaczej fartuszkiem hotentockim.

Przyczyny przerośniętych warg sromowych mniejszych są różne. Mogą to być przyczyny wrodzone – kobieta ma przerośnięte wargi sromowe od urodzenia. Związane jest to z genami i występującym przerostem sromu u kobiet w rodzinie.

Przerost warg sromowych mniejszych pojawia się także po kuracji hormonalnej, w wyniku kilkukrotnego porodu siłami natury, w wyniku częstej i intensywnej masurbacji lub stosunków seksualnych, a także z powodu nawracających infekcji intymnych, które powodują obrzęd narządów intymnych.

Konsekwencją jest naciągnięcie się skóry warg sromowych, utrata elastyczności i jej wydłużenie. O przeroście warg sromowych mówi się, kiedy ich długość od podstawy do końca wynosi więcej niż 4 centymetry.

Przerośnięte wargi sromowe mniejsze mogą sprawiać dyskomfort i ból podczas uprawiania niektórych sportów, wywoływać kompleksy i blokadę seksualną spowodowaną nieakceptacją wyglądu swoich narządów intymnych.

Przerost łechtaczki

Przerośnięta łechtaczka , inaczej klitoromegalia, polega na zwiększeniu rozmiaru łechtaczki, przekracza on wówczas fizjologiczną normę. Powiększenie łechtaczki utrzymuje się stale i nie jest związane z pobudzeniem seksualnym.

Przyczynami przerostu łechtaczki są wrodzone wady w budowie narządów rodnych kobiety, zaburzenia w gospodarce hormonalnej (zespół policystycznych jajników, przerost nadnerczy), nowotwory układu moczowo-płciowego, ropnie i cysty naskórkowe. Większość przerostów łechtaczki diagnozowana jest zaraz po porodzie.

Przerost sromu – leczenie

Przerost warg sromowych większych i mniejszych polega na chirurgicznym zmniejszeniu tkanki (labioplastyka).

Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym i, jeżeli przerost warg znacząco utrudnia funkcjonowanie, finansowany w całości ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia.

Labioplastyka polega na zmniejszeniu lub zmianie kształtu warg sromowych. Rekonwalescencja po zabiegu trwa około miesiąca.

Leczenie przerostu łechtaczki również polega na chirurgicznej ingerencji. To częściowa resekcja łechtaczki za pomocą skalpela harmonicznego lub klasyczną metodą chirurgiczną. Jeżeli przerost łechtaczki jest objawem innego schorzenia, np. zaburzeń hormonalnych, leczenie polega na farmakologicznym leczeniu choroby podstawowej.

0 Co sądzisz o tym artykule?

Łechtaczka i jej sekrety

Wargi sromowe chronią kobiece dobro na wagę złota, jakim jest łechtaczka. Narząd o tyle ważny, co pomijany w przestrzeni naukowej. Naukowców bardziej frapuje temat męskiej przyjemności seksualnej, która jest ściśle związana z reprodukcją.

Zatem mała (jak długo sądzono) łechtaczka, której funkcją jest głównie niesienie przyjemności kobiecie, była przez wieki w najlepszym wypadku spychana na margines, w najgorszym – demonizowana, poddawana okaleczeniom.

Bo jak to, kobieta ma narząd, który służy wyłącznie do orgazmu, odczuwania przyjemności seksualnej? Kobiety i orgazm? Tfu, tfu!

Łechtaczka, ooo!

Rokiem przełomowym dla łechtaczki (i kobiet) był dopiero rok 1998. Używając rezonansu magnetycznego na grupie wolontariuszek, badaczka Helen O'Connell wraz ze swoim zespołem rzuciła światło na zewnętrzną i wewnętrzną strukturę łechtaczki, jej wymiary oraz unerwienie.

Dowiedziono, że łechtaczka to żeński narząd homologiczny do męskiego prącia, który w okresie płodowym rozwija się z tego samego guzka płciowego co penis. Był to pierwszy w historii medycyny anatomiczny opis łechtaczki.

Około dziesięć lat później doczekaliśmy się trójwymiarowego obrazu ultrasonograficznego łechtaczki. 

Niestety wiele kobiet nie jest w stanie osiągnąć satysfakcji dzięki stymulacji łechtaczki, bo… mają problem z umiejscowieniem jej.

Nieznajomość budowy kobiecych narządów płciowych jest nadal powszechnym problemem.

Stąd liczne działania (akcje w mediach społecznościowych, publikacje, wystawy) mające na celu oswojenie z widokiem waginy, edukację oraz przede wszystkim podniesienie samoakceptacji wśród kobiet.

A Ty, jak opisał_a_byś swoją łechtaczkę? Większość kobiet i mężczyzn, wyobrażając sobie łechtaczkę, ma na myśli niezbyt skomplikowany narząd znajdujący się tam, gdzie łączą się wargi sromowe.

Ot, jedynie mały punkcik, guziczek. Tymczasem jest zupełnie inaczej. Owszem, część widoczna jest dosyć mała w stosunku do części ukrytej wewnątrz kobiety.

Dziś postaramy się odkryć wszystkie karty łechtaczki.

Łechtaczka, czyli w sumie co?

Na początek budowa tego niesamowitego narządu w ciele kobiety. Widoczna część łechtaczki (łac. clitoris) znajduje się poniżej spoidła warg sromowych większych, nad ujściem cewki moczowej.

You might be interested:  Nieregularny okres – jakie są przyczyny nieregularnej miesiączki?

Może mieć różne rozmiary, średnio porównuje się jej wielkość do ziarna grochu. Czubek łechtaczki to żołądź, czyli około dwucentymetrowy trzon zakończony wierzchołkiem. Łechtaczka jest okryta miękkim napletkiem, który pełni funkcję ochronną.

U niektórych kobiet łechtaczka wystaje spod napletka, u innych znajduje się w całości pod nim.

Pod tym fragmentem znajduje się większa część łechtaczki, ukryta wewnątrz ciała i wyglądem przypominająca odwróconą literę „V”. Odnogi łechtaczki (ciała jamiste) rozchodzą się po obu stronach żołędzi, otulając opuszki przedsionka pochwy. Można więc powiedzieć, że łechtaczka od zewnątrz otacza pochwę.

To właśnie opuszki w łechtaczce w momencie podniecenia seksualnego wypełniają się krwią, stają się nabrzmiałe i wrażliwe, a skurcze mięśni i więzadeł łączących łechtaczkę ze spojeniem łonowym stają się szybsze. Twardnieje, ciemnieje i powiększa się również żołądź łechtaczki.

Kiedy pośladki kobiety spinają się w trakcie stosunku seksualnego, łechtaczka wykonuje subtelne ruchy do przodu, co teoretycznie ma sprzyjać interakcjom z penisem i wzmagać doznania. Po orgazmie łechtaczka stosunkowo szybko gotowa jest do ponownej erekcji, choć w tym przypadku to kwestia bardzo indywidualna.

Wyposażona jest w dwukrotnie więcej niż penis, bo aż 8 tysięcy, zakończeń nerwowych, co sprzyja odczuwaniu podniecenia czy przeżywaniu przyjemności seksualnej. Nieźle jak na tak mały organ!

Łechtaczka łechtaczce nierówna 

Warto wiedzieć, że łechtaczka rośnie wraz z wiekiem. To za sprawą hormonów wydzielanych w okresie pokwitania.

W momencie osiągnięcia dojrzałości płciowej narząd ten jest ponad 50% większy niż tuż po urodzeniu.

Krótko po 30 roku życia łechtaczka jest już czterokrotnie większa, a w okolicy menopauzy często nawet siedmiokrotnie. Oczywiście zmiany te są niezauważalne, jako że większa część łechtaczki jest ukryta.

Zdarza się, że za sprawą hormonów lub genetyki u niektórych dziewczynek i kobiet występuje klitoromegalia, czyli przerost łechtaczki.

W takim przypadku mamy do czynienia z anomalią w budowie zewnętrznych części łechtaczki, co upodabnia ją nieco do penisa. Są różne metody leczenia tego problemu.

Najpopularniejszą metodą jest klitoroplastyka, czyli – najprościej mówiąc – leczenie chirurgiczne. 

Zatem tak, łechtaczka się zmienia, ale jej kondycja pozostaje niezmienna. Co to oznacza? Że gdy tylko osiągnie dojrzałość, zachowuje swą funkcjonalność niezależnie od wieku kobiety! Odwieczne prawo do przeżywania przyjemności – czy to nie cudowny prezent od matki natury?

Wspólny początek łechtaczki i penisa

Obydwa narządy – zarówno penis, jak i łechtaczka – są na początku tym samym guzkiem płciowym w zarodku ludzkim. Jeśli zarodek posiada chromosom Y, z guzka rozwija się penis. Natomiast przy dwóch chromosomach XX rozwija się nasza bohaterka, clitoris.

Doniesienia ze świata

Roy Levin, biomedyk z Wielkiej Brytanii, wysunął ostatnio tezę, że łechtaczka u każdej kobiety istnieje w równym stopniu i dla przyjemności, i do celów reprodukcyjnych. Opisał ukrytą funkcję łechtaczki: zdolność do transportu i zatrzymywania męskiej spermy na dłużej w pochwie, co zapewnia największy potencjał zapłodnienia. 

Orgazm łechtaczkowy

Orgazm to zdecydowanie coś, co kochamy najbardziej. A już na pewno coś, co wywołuje wyłącznie przyjemne skojarzenia. W niejednej knajpie znajdziemy desery i drinki o tej wdzięcznej nazwie.

Ba! Istnieje nawet róż do policzków o (swoją drogą pięknej i adekwatnej) nazwie Orgasm, który był inspiracją do stworzenia koloru bluzy u jednej z warszawskich marek odzieżowych. Orgazm to inspiracja.

U wielu kobiet kluczem do osiągnięcia orgazmu jest właśnie stymulacja łechtaczki. Dotyk odgrywa tu kluczową rolę. W trakcie podniecenia seksualnego i stymulacji łechtaczki (a nie tylko podczas stosunku seksualnego) łechtaczka aktywuje główne systemy mózgowe związane z pobudzeniem, pamięcią, poznaniem i zachowaniami społecznymi.

To z kolei prowadzi do zmian w obrębie narządów płciowych – zwiększa się przepływ krwi, tlenu oraz temperatura ciała. Następnie zewnętrzna część pochwy podnosi macicę, aby pomieścić spermę, a potem, podczas orgazmu, mięśnie dna miednicy kurczą się.

Co ciekawe, stymulacja samej łechtaczki może przynosić dużo więcej przyjemności i satysfakcji niż sam stosunek waginalny.

Łechtaczka – geneza okaleczeń 

Freud, na nasze nieszczęście, również chętnie zgłębiał temat łechtaczki i równie chętnie marginalizował jej funkcję. Wiedział, że stymulacja łechtaczki powoduje orgazm łechtaczkowy, jednak uważał, że ten rodzaj orgazmu jest orgazmem niedojrzałym, w przeciwieństwie do orgazmu dojrzałego, waginalnego, „jedynego słusznego” w przypadku kobiet.

Teorię tę wysnuł po zapoznaniu się z opisami rytualnego zabiegu dokonywanego w afrykańskim plemieniu Nandi, polegającego na wypalaniu łechtaczki u kobiet i młodych dziewcząt za pomocą rozgrzanego do czerwoności kamienia. Miało to rzekomo sprzyjać stymulacji i przesunąć wrażliwość ze sfery erogennej dziecinnej (łechtaczki) do dojrzałej (pochwy).

Przeczytaj też mój artykuł o obrzezaniu (FGM).

Klitoridektomia, bo tak fachowo nazywa się to okaleczenie, jest zwykle wykonywana w niesterylnych warunkach, co skutkuje pojawieniem się infekcji w obrębie narządów płciowych, a w efekcie nawet śmiercią dziewczynki. Jeśli młodej kobiecie uda się przeżyć te tortury, ból fizyczny i psychiczny rzutuje na całe jej życie. Szacuje się, że na świecie co 11 sekund „obrzezaniu” poddawana jest jedna dziewczynka. To dopiero dramat!

Postacią, którą możecie kojarzyć, jest pochodząca z Somalii modelka Waris Dirie, która przeżyła to piekło. Jako dorosła kobieta napisała o tym książkę (która została później zekranizowana) oraz założyła w 2002 roku Fundację Kwiat Pustyni walczącą z procederem okaleczania łechtaczki.

Ukochaj swoją łechtaczkę

Przygotowując ten artykuł, natknęłam się na mnóstwo fascynujących faktów dotyczących łechtaczki, czego się zupełnie nie spodziewałam. Okazało się, że jest to nadal tajemnicza kraina, którą z pewnością należy często eksplorować. Stymulacja łechtaczki to przyjemność, której nie należy sobie odmawiać czy dawkować.

Bez względu na to, czy jest się hieną, czy nie (a te mają największe clitoris wśród ssaków), oswajanie z własnym ciałem ma terapeutyczne działanie. Jeśli zrozumiemy mechanizmy prowadzące do rozkoszy, łatwiej będzie nam do niej dochodzić.

Łechtaczka (clitoris) w otulinie warg sromowych, ciała jamiste, wzgórek łonowy, żołądź, wejście do pochwy – już samo to brzmi jak magiczne miejsce! Budowa przywodzi na myśl geograficzne skojarzenia, a w tych trudnych czasach każda wycieczka „po swojej okolicy” to dobry pomysł.

Usilnie namawiam więc wszystkie kobiety do skorzystania z łechtaczki jako unikalnego narządu, który nie służy do reprodukcji. Namawiam do stymulacji, stosunku. NAMAWIAM DO ORGAZMU. 

No dobra, ale jak osiągnąć orgazm? Wymaga to nieco wprawy (tak, tak – nie wystarczy jedynie pocierać wystarczająco długo, co sugerują często filmy pornograficzne), ale mam wrażenie, że obecnie kobiety coraz lepiej umieją dopieścić swoją łechtaczkę, wiedzą czego chcą i jaki rodzaj stymulacji najlepiej sprawdzi się w ich przypadku.

Czasami, owszem, wystarczy jedynie dotyk, ale czasem technika wymaga dopracowania i warto trenować. Możesz zwiększyć swoje doznania poprzez używanie gadżetów (a jest w czym wybierać!). Możesz w pojedynkę, a możesz zaprosić partnera do wspólnej zabawy. Potencjał łechtaczki jest tak ogromny, że zwyczajnie żal z niego nie skorzystać.

 

Problemy ginekologiczne wieku podeszłego • Postępy Nauk Medycznych 4/2002 • Czytelnia Medyczna BORGIS

© Borgis – Postępy Nauk Medycznych 4/2002, s. 169-174

  • Ewa Dmoch-Gajzlerska
  • Problemy ginekologiczne wieku podeszłego
  • Gynecological problems in eldery women

Klinika Położnictwa i Ginekologii CMKP w WarszawieKierownik Kliniki: prof. dr hab. n. med. Romuald Dębski

StreszczenieProblemy ginekologiczne w wieku podeszłym i starczym mają swoją specyfikę. W krajach o wysokim stopniu cywilizacji kobiety żyją coraz dłużej – przeżywają obecnie trzecią częć swojego życia po menopauzie. W artykule omówiono schorzenia i stany związane z procesem starzenia i rozwijające się na jego tle.

SummaryGynecological problems in eldery and geriatric women are specific, and only great medical knowledge ensures proper treatment. The climacteric signs and symptoms relive in this time, because of decrease of hormonal function. The aricle is review of diseases, symptoms and clinical pictures of gynecological problems in eldery women.

Zagadnienia geriatrii ginekologicznej czyli problemy ginekologiczne kobiet w wieku podeszłym i starczym mają swoją specyfikę, a właciwe postępowanie wymaga dużej wiedzy lekarskiej. W krajach o wysokim stopniu cywilizacji kobiety żyją coraz dłużej – przeżywają obecnie trzecią częć swojego życia po menopauzie.

Fizjologiczne procesy starzenia się przebiegają odmiennie w zależnoci od indywidualnych cech ustrojowych oraz wpływu otaczającego rodowiska. Postępujące w tym okresie zmiany w układzie krążenia (np. miażdżyca naczyń krwiononych) oraz zmiany zwyrodnieniowe we włóknach nerwowych nasilają procesy starzenia się poszczególnych tkanek i są przyczyną wielu dolegliwoci.

Sklerotyzacja naczyń krwiononych upoledza czynnoć orodkowego układu nerwowego, w tym również ukrwienie głównych orodków neurohormonalnych – podwzgórza i przysadki.

Postępujący proces starzenia się może prowadzić do utraty samodzielnoci (niedołęstwo fizyczne) oraz ograniczenia kontaktu z otaczającym wiatem (np. choroby psychiczne, neurologiczne). Wród psychoz otępiennych, poza chorobą Alzheimera, można wymienić chorobę Picka.

Psychozy endogenne częciej występujące u pacjentów geriatrycznych to paranoje i parafrenie. Urojeniami przeladowczymi dotkniętych jest 45% kobiet prowadzących samotne życie w zaawansowanym wieku.

Oprócz depresji endogennych i reaktywnych (psychogennych) występują rzadko rozpoznawane depresje somatogenne. Powstają one na tle zaburzeń somatycznych. Należy pamiętać, że nie leczy się choroby, ale chorego człowieka (2).

W ginekologii można wyodrębnić schorzenia i stany, które głównie związane są z procesem starzenia i rozwijają się na jego tle. Problemem w tym okresie staje się leczenie, gerohigiena i rehabilitacja.

Zasadniczymi cechami starzenia jest zmniejszenie się masy czynnych metabolicznie tkanek oraz zmiany strukturalne i czynnociowe pozostałej masy tkankowej.

Procesy te przebiegają odmiennie w zależnoci od indywidualnych cech ustrojów oraz od różnej charakterystyki tkankowej, którą pod tym względem można podzielić na tkanki bradytroficzne o wolniejszym procesie starzenia i tachytroficzne o szybszym procesie starzenia. Zależne jest to również od oddziaływania czynników neurohormonalnych i rodowiska otaczającego.

Większoć gerontologów przyjmuje, że proces starzenia się jest związany głównie z tkanką mezenchymalną na skutek utraty wody, elastycznoci, transmineralizacji oraz zmiany komponenty białkowej struktur włóknistych – kolagenu i elastyny.

Dochodzi także do zmian strukturalnych elementów komórkowych tej tkanki, a szczególnie zmian w naczyniach krwiononych polegających na odkładaniu się w ich warstwie wewnętrznej lipo- i glikoproteidów oraz gromadzeniu się złogów wapnia. Na skutek obrzmienia ródbłonka naczyniowego dochodzi do utrudnienia przepływu krwi i odżywiania tkanek. We włóknach nerwowych opatrzonych otoczką dochodzi do zmian degeneracyjnych osłonki rdzennej (6).

Czynnoć gruczołów dokrewnych jest szczególnie związana z układem nerwowym, a zwłaszcza podwzgórzem. Podwzgórze poprzez szereg hormonów uwalniania (releasing hormone) dostających się do układu wrotnego przysadki uwalnia z jej częci gruczołowej odpowiednie hormony tropowe.

You might be interested:  Czerwone plamy na twarzy

Dlatego też prawidłowy stan i działanie podwzgórza w wieku starczym ma duże znaczenie dla całego układu hormonalnego i sprzężenia zwrotnego.

Podobnie podwzgórze jest jednym z orodków układu autonomicznego regulującego ciepłotę ciała, popęd płciowy, łaknienie i pragnienie, a także bierze udział w regulacji snu i powstawaniu stanów emocjonalnych.

Dlatego też zmiany starcze w OUN, a szczególnie daleko posunięte uogólnione zmiany sklerotyczne naczyń odbijają się na czynnoci podwzgórza. Dopóki jednak podwzgórze nie jest dotknięte zmianami zwyrodnieniowymi, poszczególne gruczoły czynne są zgodnie z ich przeznaczeniem, z tym że działają na tkankę starczą o innej reaktywnoci.

Zmiany starcze w przysadce rozpoczynają się od powolnego zanikania komórek kwasochłonnych, co prowadzi do spadku wydzielania hormonu wzrostu i tym samym zmniejszenia zdolnoci anabolicznych ustroju. Zmienia się również wybitnie wydzielanie gonadotropin przy stosunkowo dobrym wydzielaniu ACTH i TSH.

Upoledzone jest również wydzielanie wazopresyny. W pónej staroci dochodzi do niewydolnoci kory nadnerczy z obniżeniem wartoci androgenów i małymi tylko zmianami w stężeniu glikokortykoidów.

Przypadki starczych zaburzeń przysadki mózgowej przebiegają albo jako głębokie uszkodzenie typu zespołu Glińskiego-Simmondsa albo jako zespół Cushinga.

W jajniku dochodzi w tym okresie zwykle do całkowitego zaniku wszystkich specyficznych struktur gruczołu. Ciężar obu jajników powyżej 60 roku życia wynosi około 4,0 g w porównaniu do 11,3 g u młodej kobiety.

Warstwa korowa ulega przeronięciu tkanką łączną i scieńczeniu. W naczyniach występują zmiany zwyrodnieniowe, równoczenie obserwuje się rozrost zrębu jajnika, który wytwarza głównie androgeny.

W pónej staroci jajniki ulegają całkowitej inwolucji stanowiąc małe, twarde listeczkowate twory z głębokimi rowkami. Poziom estrogenów w moczu spada poniżej 10 mikrogramów na 24 godziny wobec 30-50 mikrogramów/ 24 godz.

w okresie dojrzałoci płciowej.

Na sromie w okresie staroci na skutek zmian zanikowych kurczą się i zmniejszają wargi sromowe mniejsze – spłaszcza się wzgórek łonowy, tracą swoje napięcie wargi sromowe większe na skutek zaniku tkanki tłuszczowej podskórnej.

Wejcie do pochwy staje się coraz węższe, a błona luzowa przedsionka jest sucha, cienka i blada. Zmiany te wybitnie utrudniają utrzymywanie stosunków płciowych.

Również nabłonek pochwy na skutek braku estrogenów cieńczeje, ciany pochwy ulegają wygładzeniu, zanikają sklepienia i często dochodzi do zwężenia w 1/3 górnej pochwy (kraurosis vaginae), co również przyczynia się do utrudnienia współżycia płciowego.

Zmienia się pH wydzieliny z pochwy z kwanego na obojętny lub zasadowy. Na skutek zniknięcia z nabłonka pochwy glikogenu zmienia się mikroflora pochwy. Zanikają pałeczki kwasu mlekowego, a pojawia się flora bakteryjne mieszana z pałeczką okrężnicy na czele.

Macica ulega również zanikowi. Jej ciężar z około 58 g w 40 roku życia zmniejsza się do 37,8 g w około 70 roku życia (70).

Częć pochwowa ulega znacznemu skróceniu, kanał szyjki za zwężeniu, a jego ujcie staje się punkcikowate, niekiedy całkowicie zaronięte, co wobec istnienia innych stanów patologicznych macicy prowadzić może do szeregu poważnych schorzeń. Błona luzowa macicy w tym okresie cieńczeje, zanika warstwa podstawowa, nabłonek staje się niski, szecienny, a gruczoły luzowe wąskie i krótkie, z małą ilocią wydzieliny. Zanika również podcielisko błony luzowej.

Przymacicza boczne i więzadła krzyżowo-maciczne ulegają skróceniu i zwiotczeniu, co daje w następstwie spłycenie sklepień pochwy. W jajowodach po spadku estrogenów następuje spłaszczenie nabłonka, zanik rzęsek i często zaronięcie wiatła. Więzadła zawieszające i powięzi podtrzymujące macicę tracą elastycznoć i napięcie, co sprzyja obniżeniu i wypadaniu macicy i pochwy.

W staroci dochodzi do wyganięcia dolegliwoci związanych z okresem klimakterium. Związane to jest ze zmniejszeniem czynnoci hormonalnych.

  1. Proces starzenia się przebiegający czasem bardzo różnie u poszczególnych kobiet, prowadzi jednak nieuchronnie do postępującego niedołęstwa fizycznego i starczych zaburzeń psychicznych.
  2. Współczesna geriatria ma w swoim działaniu profilaktycznym zapobiegać procesom starzenia się i niedołęstwu starczemu, a następnie leczyć schorzenia wieku starczego i stosować rehabilitację.
  3. Badanie ginekologiczne i geriatryczne

Ocena rozpoczyna się już w momencie pierwszego kontaktu z pacjentką. Na podstawie oceny wydolnoci układu krążenia i oddechowego oraz stanu psychicznego można w przybliżeniu okrelić sprawnoć psychofizyczną pacjentki. Oceny układu – stawowego, nerwowego i mięniowego dokonuje się na podstawie sposobu poruszania się oraz stopnia samodzielnoci.

Przy układaniu pacjentki do badania trzeba pamiętać o możliwoci istnienia zmian zwyrodnieniowych odcinka szyjnego kręgosłupa (koniecznoć podłożenia pod głowę grubego wałka). Ze względu na zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa i stawów biodrowych klasyczne ułożenie na plecach może sprawić pacjentce wiele bólu lub staje się wręcz niemożliwe.

Zbieranie wywiadów i badanie geriatryczne wymaga wiele cierpliwoci, taktu, życzliwoci i szacunku dla kobiety, która bardzo często jest już osamotniona i pozbawiona właciwej i należytej opieki ze strony dzieci i rodziny.

Przy badaniu ginekologicznym należy pamiętać, że pochwa w tym okresie ulega zwężeniu, sklepienia są zanikłe, a ciany tak cieńczałe i nieelastyczne, że mogą ulec rozerwaniu nawet przez nieco tylko silniejszy ucisk badających palców. Przy oględzinach zewnętrznych należy zwrócić uwagę na stan ujcia cewki moczowej.

Przy badaniu wewnętrznym należy pamiętać, że macica w tym okresie jest zanikła – podobnie zanikłe powinny być jajniki. W przypadkach stwierdzenia zmian podejrzanych o toczący się proces chorobowy, pacjentka wymaga szczegółowej diagnostyki.

Choroby sromu

Niektóre choroby (cukrzyca, nowotwór) mogą powodować widoczne podczas badania ginekologicznego zmiany zewnętrzne narządów płciowych, a u osób dotkniętych chorobami metabolicznymi często występują zakażenia grzybicze. Leczenie powinno polegać na wyrównaniu zaburzeń metabolicznych oraz miejscowym i ogólnym stosowaniu leków przeciwgrzybiczych.

Nietrzymanie moczu może powodować zaczerwienienie, podrażnienie sromu i otaczającej skóry, podobne zmiany mogą wystąpić po kontakcie ze rodkami odkażającymi, takimi jak dezodoranty czy proszki do prania.

Zmiany zanikowe sromu

Zmiany zanikowe sromu mogą sprawiać trudnoci diagnostyczne i terapeutyczne. Bardzo ważne jest badanie histopatologiczne i wykluczenie dysplazji, atypii komórkowej.

Stwierdzenie zmian o typie leukoplakii wymaga wykonania biopsji, a w przypadku potwierdzenia nieprawidłowoci, skierowania pacjentki do leczenia. Podrażniona, liszajowata czy pogrubiała skóra powinna być leczona metodami zachowawczymi.

Dotknięte tymi schorzeniami pacjentki narzekają głównie na wiąd tej okolicy. Miejscowo stosowane kortykosteroidy mogą zmniejszyć swędzenie i zmiany skórne wywołane drapaniem.

Starczy zanik sromu jest procesem fizjologicznym lecz wymaga omówienia ze względu na następstwa. Srom jest wrażliwy na zmiany stężeń hormonów płciowych występujących zarówno fizjologicznie jak i w procesach patologicznych.

Skóra warg sromowych większych oraz zewnętrzna powierzchnia warg sromowych mniejszych jest bardziej wrażliwa na androgeny, ich działanie powoduje pogrubienie tych struktur, W okresie okołomenopauzalnym na sromie pojawiają się zmiany atroficzne, nabłonek zmniejsza swoją gruboć do kilku komórek warstwy poredniej i przypodstawnej.

Wargi sromowe mniejsze i większe oraz łechtaczka stają się mniej wyniosłe, przedsionek pochwy ulega zwężeniu. Zmniejsza się pigmentacja skóry, włosy łonowe stają się szare i rzadkie. Hormonalna wrażliwoć sromu predysponuje do różnych zmian degeneracyjnych w odpowiedzi na zmiany stężeń hormonów.

Starczy zanik sromu połączony jest ze zmianami zanikowymi w pochwie i przebiega najczęciej bezobjawowo, z wyjątkiem utrudnienia i bolesnoci stosunków płciowych.

Marskoć i rogowacenie białe sromu (kraurosis et leukoplakia vulvae)

Marskoć charakteryzuje się zanikiem, wygładzeniem i nadmierną suchocią skóry sromu oraz zwężeniem przedsionka do pochwy. Skóra sromu na skutek cieńczenia i zwłóknienia ma wygląd błyszczący o zabarwieniu białawym albo czerwonym.

Nabłonek warg sromowych mniejszych i przedsionka pochwy wykazuje skłonnoć do nadmiernego przerostu, w wyniku czego powstają ogniska o charakterze rogowacenia białego.

Oceniając te zmiany u kobiety starej można by uznać, że sama marskoć reprezentuje następne stadium nasilonego zaniku starczego połączonego z przebytym wtórnym zakażeniem.

Istnieją jednak różne zapatrywania co do etiologii tego stanu, choćby z tego względu, że występuje on również, chociaż rzadko, w innych okresach życia kobiety. Wysuszona, napięta, często błyszcząca skóra warg mniejszych i przedsionka pochwy łatwo pęka. Sprawie chorobowej towarzyszy zwykle bardzo zaznaczony, zazwyczaj napadowy wiąd sromu. Marskoć prowadzi zawsze do zwężenia przedsionka pochwy (7).

Rogowacenie białe sromu (Leucokeratosis, hyperplastic vulvitis)

Występuje zazwyczaj przed 50 rż., ale może również występować póniej. Objawia się jako pogrubienie i zmiękczenie sromu i otaczających tkanek. W przeciwieństwie do liszaja twardzinowego nie zajmuje okolic krocza oraz okolicy okołoodbytniczej.

Srom zajęty jest w sposób plamisty, z zachowaniem fałdów z pogrubiałym nabłonkiem koloru białego, uniesionym ponad powierzchnię skóry. Fałdy są często powiększone, a wejcie do pochwy zwężone. Zmiany rzadko dotyczą warg sromowych mniejszych i łechtaczki. Występuje swędzenie ze skłonnocią do zadrapań. Atypię komórkową i raka obserwuje się w ok. 10% przypadków.

W rozpoznaniu różnicowym należy wziąć pod uwagę raka in situ, chorobę Pageta, liszaja twardzinowego i mieszaną dystrofię.

Rogowacenie białe w obrazie klinicznym wykazuje białawe obszary na powierzchni błon luzowych lub półluzówek (przejcia skórno-luzówkowe).

Następuje tu zwiększone odkładanie się keratyny; skóra w tych miejscach jest pogrubiała, twarda, biaława, łatwo pękająca.

Zmiana obejmuje zwykle okolicę łechtaczki, warg mniejszych, wewnętrznych powierzchni warg większych, a także krocze i okolicę odbytu. Zmiana nie ma nigdy tendencji do przesuwania się w kierunku przedsionka pochwy i do samej pochwy.

Zmiany histopatologiczne są różne: od nadmiernego rogowacenia (leukoplakia hypertrophica) do zmian zanikowych (leukoplakia atrophica). W pierwszym przypadku występuje nadmierne rogowacenie i przerost warstwy o różnym stopniu aktywnoci komórek warstwy podstawnej nabłonka oraz zmiana kolagenu i tkanki elastycznej na tkankę hialinową w skórze i podskórne naciekanie leukocytów.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Piśmiennictwo

1. Adamkiewicz M.: Wyd. NTN Warszawa 1997.2. Dmoch-Gajzlerska E.: Terapia, listopad 2000, 11,1 (98).3. Hilton P. et al.: Int. Urogynecol. J., 1990, 1.4. Jarvis G.J.: BMJ, 27 marzec 1993, 306.5. Kędzia H. i wsp.: Orodek Wydawnictw Naukowych, Poznań, 1997.6. Klimek R. i wsp.: Ginekologia, PZWL, Warszawa, 1982.

7. Miecznikowski A.: Choroby sromu. PZWL Warszawa 1993.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *