Torbiel włosowa (pilonidalna) – objawy, leczenie, metody usunięcia

Obciążenie genetyczne, otyłość, siedzący tryb życia i nieodpowiednia higiena – to najczęstsze przyczyny zwiększające ryzyko powstania torbieli włosowej. To bolesna, przewlekła choroba skóry, której namacalnym objawem jest wypełniona treścią ropną cysta.

Najczęściej pojawia się ona między pośladkami; w pobliżu kości ogonowej i może osiągnąć bardzo duże rozmiary. Torbiel włosowa: Leczenie Jeśli torbiel została zainfekowana, konieczny może okazać się niewielki zabieg operacyjny, polegający na jej udrożnieniu oraz usunięciu włosów i zanieczyszczeń.

Ryzyko wystąpienia powikłań mogą zminimalizować też antybiotyki, które należy zażywać przez co najmniej dwa tygodnie. Torbiel włosowa może mieć również charakter przewlekły. Stosuje się wówczas zabieg cystektomii torbieli, podczas której chirurg wycina dużą ilość skóry oraz znajdującej się pod spodem tkanki.

Następnie obszar ten opatruje się gazą, a czasami drenem. Torbiel jest trudna do usunięcia w całości, dlatego po operacji może nastąpić jej nawrót. Zabieg wiąże się też z długą rekonwalescencją.

Zdjęcie Torbiel włosowa (pilonidalna) – objawy, leczenie, metody usunięcia

/©123RF/PICSEL

Zdjęcie Torbiel włosowa (pilonidalna) – objawy, leczenie, metody usunięcia

/©123RF/PICSEL

Istnieje kilka naturalnych sposobów na zapobieganie bolesnym cystom. Mogą one również pomóc uśmierzyć ból, w sytuacji gdy torbiel zdążyła się już uformować.

  • Golenie
  • Najlepszym sposobem na zapobiegnięcie formowania się torbieli włosowej jest regularne golenie włosów w okolicy międzypośladkowej.
  • Odpowiednia higiena

Formowaniu się torbieli możesz też zapobiec, utrzymując miejsce jej powstawania w czystości. Używaj co najmniej dwa razy dziennie delikatnego środka myjącego, unikaj podrażnień, a po kąpieli dokładnie osuszaj skórę. W przeciwnym wypadku istnieje wysoki stopień prawdopodobieństwa, że infekcja przemieści się do innych części ciała.

Olejek rycynowy

Namocz małą część czystego bawełnianego materiału w olejku rycynowym i przyłóż go do zainfekowanego miejsca na 10-15 minut. Wykonując tą czynność dwa razy dziennie, możesz skutecznie usunąć zanieczyszczenia.

Zdjęcie Torbiel włosowa (pilonidalna) – objawy, leczenie, metody usunięcia

/©123RF/PICSEL

Czosnek posiada właściwości antybiotyczne oraz odkażające. Udowodniono, że jego spożywanie pomaga w walce z infekcjami oraz w łagodzeniu objawów oraz skutków chorób wewnętrznych.

Kurkuma

Wiele osób twierdzi, że stosowanie kurkumy zapobiega powiększaniu się torbieli, dlatego mieszają ją z wodą, tworząc gęstą pastę, a następnie nakładają ją na zainfekowane miejsce co najmniej trzy razy dziennie. Kurkuma ma doskonałe właściwości lecznicze, jednak nie przeprowadzono badań, które łączyłyby ją bezpośrednio z leczniczym wpływem na torbiel włosową.

Sól Epsom

Kąpiel w soli Epsom może zmniejszyć podskórną torbiel. Zmieszaj dwie szklanki soli Epsom z ciepłą wodą w wannie i kąp się w mieszance przez 1,5 godziny. Związki siarki i magnez zawarte w soli usuną zanieczyszczenia oraz zmniejszą ból.

Zdjęcie Torbiel włosowa (pilonidalna) – objawy, leczenie, metody usunięcia

/©123RF/PICSEL

Gorący okład wspomaga krążenie krwi na powierzchni skóry, co przyspiesza gojenie się torbieli. Może również zredukować opuchliznę. Namocz czysty kawałek materiału w ciepłej lub gorącej wodzie, a następnie przytrzymaj go na torbieli. Czynność powtarzaj tak często, jak to możliwe. Zmniejszy to torbiel oraz złagodzi ból.

Ćwiczenia

Możesz wierzyć, bądź nie, ale regularne ćwiczenia mogą zapobiec formowaniu się torbieli. Wysiłek fizyczny zwiększa przepływ krwi do miejsca jej powstawania oraz poprawia przepływ składników odżywczych, wzmacniając odpowiedź układu immunologicznego.

Ostrzeżenie

Nigdy nie próbuj udrożnić torbieli samodzielnie. Robiąc to, zwiększasz ryzyko powstania poważnej infekcji. Zawsze stosuj się do porad lekarza. Rekomendowane jest też noszenie luźnych ciuchów, ponieważ tarcie może podrażnić torbiel.

Torbiel włosowa jest bolesna, a jej leczenie wymaga czasu. Jeśli jednak odpowiednio o siebie zadbasz, możesz zapobiec jej powstawaniu oraz infekcjom, które mogą prowadzić do poważnych operacji.

Wycięcie torbieli włosowej

Torbiel włosowa jest chorobą, która bezpośrednio nie zagraża życiu, ale może być uciążliwa. Zaniedbana prowadzi do powikłań. Wymaga więc leczenia, chociaż nie jest to łatwe i nie zawsze od razu przynosi efekty. Na czym polega leczenie? Jaki lekarz pomoże przy tym schorzeniu?

Torbiel włosowa to choroba zapalna skóry i tkanki podskórnej. Najczęściej rozwija się między pośladkami (w tzw. szparze międzypośladkowej) lub tuż nad nimi – na wysokości kości ogonowej (guzicznej) albo krzyżowej.

Jest trudna do wyleczenia, bo dotąd nie znaleziono na to jednej skutecznej metody. Co więcej, specjaliści poszukują genezy schorzenia, spierając się, czy jest wrodzone czy nabyte.

Obecnie za najbardziej prawdopodobną przyczynę torbieli włosowej uznaje się patologiczne wrastanie włosów w głąb skóry, co wywołuje stan zapalny.

Stąd zresztą oficjalna nazwa choroby: torbiel pilonidalna (termin „pilonidal” pochodzi od łacińskich słów pilus – włos i nidus – gniazdo).

Często używa się też pojęć: zatoka włosowa, przetoka włosowa, zatoka pilonidalna, choroba pilonidalna, przetoka pilonidalna, torbiel nadguziczna, torbiel krzyżowa czy torbiel kości ogonowej. Najbardziej oryginalnym określeniem jest „choroba jeepów” (ang. jeep disease).

Powstało po tym, jak w czasie II wojny światowej na torbiel włosową zachorowało prawie 80 tys. amerykańskich żołnierzy, jeżdżących właśnie jeepami.

Rozwojowi choroby – co może trwać wiele lat – sprzyja umiejscowienie między pośladkami. Ciepło, wilgoć, złuszczony martwy naskórek, wydzielina z mieszków włosowych, brak powietrza to idealne warunki działania bakterii, wywołujących infekcje.

Wycięcie torbieli włosowej – znajdź klinikę Porównaj oferty, sprawdź ceny i przeczytaj opinie o 48 placówkach wykonujących wycięcie torbieli włosowej: Pokaż placówki najbliżej mnie

Torbiel włosowa objawy

Torbiel włosowa (pilonidalna) – objawy, leczenie, metody usunięcia

Najczęstszym zauważalnym objawem torbieli pilonidalnej jest guz w okolicy kości ogonowej, wypełniony ropnym płynem i rosnącymi w środku włosami. Czasem boli, skóra wokół jest podrażniona. Z guza może się też sączyć – z jednego lub kilku miejsc – ropna lub krwista wydzielina o nieprzyjemnym zapachu. 

Kiedy stan zapalny zaczyna się rozszerzać na okoliczne tkanki, pojawia się silny ból, obrzęk i mocne zaczerwienienie skóry, zdarzają się nawet gorączka i dreszcze. Może też dojść do zatkania ujścia w torbieli, wystąpić ostry stan zapalny i powstać ropień, wymagający pilnej interwencji chirurga. 

Z czasem te incydenty powtarzają się coraz częściej, a zatoka włosowa się powiększa.

Warto wiedzieć: Według specjalistów torbiel pilonidalna dotyka osób w wieku około 20-40 lat, głównie mężczyzn, zwykle o ciemnej karnacji i obfitym owłosieniu.

Rozwojowi choroby sprzyjają:

  • nadmierna potliwość,
  • skłonność do zapaleń mieszków włosowych,
  • częste mikrourazy (otarcia) okolic kości ogonowej,
  • brak higieny,
  • siedzący tryb życia,
  • otyłość,
  • obniżona odporność organizmu,
  • choroby metaboliczne, przewlekłe, cukrzyca,
  • predyspozycje rodzinne.
You might be interested:  Tężec – przyczyny, objawy, leczenie, szczepionka, powikłania zakażenia

Torbiel włosowa może się rozrastać i objąć znaczną część skóry i tkanki w okolicy kości ogonowej. Choroba – choć bardzo rzadko – pojawia się też w innych miejscach ciała: na karku, twarzy, dłoniach.

Torbiel włosowa – leczenie

Zatoka włosowa bezpośrednio nie zagraża życiu, ale jest chorobą bardzo uciążliwą. Co więcej, torbiel włosowa nieleczona może doprowadzić do ciężkich powikłań – nie tylko w obrębie pośladków, ale i całego organizmu. Jej następstwem mogą być m.in.: 

  • bakteryjne zakażenie innych tkanek, 
  • utworzenie przetoki prowadzącej do odbytu, 
  • rozwój komórek rakowych w torbieli. 

Dlatego choroba wymaga interwencji lekarza. Tym bardziej, że domowe sposoby (np. ziołowe okłady czy kąpiele nasiadowe) są praktycznie nieskuteczne.

Niestety, torbiel pilonidalna tylko pozornie jest łatwa do leczenia. Objawy – szczególnie w pierwszych stadiach choroby – mogą przypominać inne schorzenia. To m.in.

przetoka odbytu, choroba Leśniowskiego-Crohna, zmiany skórne wywołane przez gruźlicę.

Dlatego lekarz (najczęściej chirurg lub proktolog – specjalista od chorób odbytu i jelita grubego) musi je najpierw wykluczyć. Do postawienia diagnozy wykorzysta m.in. badanie USG. 

Dalsze postępowanie zależy od stopnia zaawansowania torbieli pilonidalnej oraz dolegliwości.

Torbiel włosowa, która nie wywołuje dokuczliwych objawów, czasem jest pozostawiana do obserwacji. W przypadku łagodnego przebiegu choroby wprowadzane jest leczenie zachowawcze:

  • podawane są antybiotyki, leki przeciwzapalne i przeciwbólowe,
  • można usunąć włosy wystające z torbieli,
  • zalecane są: szczególna higiena, depilacja okolicy kości ogonowej (np. laserowa), czasem miejscowa ozonoterapia, która zwalcza zakażenia wywołane m.in. przez bakterie.

Gdy leczenie zachowawcze nie przynosi efektów lub gdy objawy torbieli włosowej stają się bardziej uciążliwe, lekarz proponuje leczenie operacyjne.

Bezwzględnie działania chirurga wymaga ropień, który trzeba naciąć i opróżnić.

Torbiel włosowa – operacja

Leczenie operacyjne jest uznawane za najbardziej efektywne, by pokonać chorobę. Niestety, nie wypracowano dotąd jednej skutecznej metody.

Te obecnie stosowane różnią się między sobą rozległością i radykalnością zabiegu, sposobem prowadzenia cięcia, znieczuleniem (ogólne, miejscowe), czasem gojenia rany, stopniem zniekształcenia skóry po zabiegu, odsetkiem nawrotów choroby i występujących powikłań. 

Torbiel włosowa (pilonidalna) – objawy, leczenie, metody usunięcia

O tym, którą metodę wybrać w konkretnym przypadku, decydują m.in. wielkość torbieli pilonidalnej, medyczne możliwości wykonania zabiegu i to, czy pacjent już wcześniej poddawał się takim operacjom. W przypadku torbieli nawrotowych unika się metody, którą już wykorzystano.

  • We wczesnym stadium torbieli włosowej leczenie operacyjne może polegać na nacięciu zmiany i usunięciu z niej ropnej wydzieliny oraz włosów. Miejsce objęte chorobą dokładnie się oczyszcza, by uniknąć ponownego zakażenia. Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym i w trybie tzw. chirurgii jednego dnia. Po nim podaje się środki przeciwzapalne, ewentualnie antybiotyk.
  • Na zaawansowanym etapie choroby celem operacji jest całkowite wycięcie zmiany, czasem z fragmentem zdrowej tkanki wokół. Lekarze, by to zrobić, sięgają po techniki klasyczne lub określone jako zaawansowane metody m.in. Bascoma II, Suchorskiego Karadakisa, Limberga, V-Y, Z. 

W trakcie niektórych, poza usunięciem torbieli włosowej, spłyca się lub przemieszcza szparę międzypośladkową, co ma zapobiec nawrotom choroby. Różnie też traktuje się powstałą ranę: pozostawia otwartą do gojenia przez ziarninowanie, zszywa, albo uzupełnia ubytek przesuniętym płatem skóry.

Te operacje wymagają kilkudniowego pobytu w szpitalu i znieczulenia ogólnego lub dolędźwiowego (podpajęczynówkowego). Później, jeśli jest taka potrzeba, stosuje się antybiotykoterapię. Czasem to, co zawierała torbiel pilonidalna, zostaje poddane badaniu histopatologicznemu, by wykluczyć obecność komórek nowotworowych.

Ważne: W zależności od użytej metody i potraktowania rany, gojenie trwa od kilku tygodni do kilku miesięcy.

Skóra w operowanej okolicy powinna być starannie depilowana. Lekarz wyznacza wizyty kontrolne. Jak w przypadku każdej operacji możliwe są powikłania, w tym silny ból, zakażenie rany pooperacyjnej i jej rozejście się.

Metoda laserowa

Alternatywą dla mocno obciążającego organizm leczenia operacyjnego jest laser, stosowany przez coraz więcej ośrodków medycznych w Polsce. Metoda laserowej ablacji torbieli pilonidalnej (SiLaC) jest znacznie mniej inwazyjna. 

Polega na wprowadzeniu do wnętrza torbieli światłowodu i zniszczeniu jej ścian przy użyciu energii lasera. Zabieg trwa 20-30 minut. Można go przeprowadzić w znieczuleniu miejscowym i w ramach chirurgii jednego dnia. Pacjent po kilku godzinach wraca więc do domu. Rana znacznie szybciej się goi, mniej boli, a blizna jest niewielka.

Stosujący tę metodę lekarze podkreślają jej wyższą skuteczność niż inne operacyjne sposoby oraz niewielkie ryzyko wtórnego zakażenia.

Torbiel włosowa po operacji

Właśnie możliwość nawrotu choroby jest problemem, z którym zmagają się zarówno pacjenci, jak i lekarze. Leczenie operacyjne jest uznawane za najbardziej skuteczne, niestety, nie w stu procentach. Torbiel pilonidalna często pojawia się znowu. Czasem to efekt zbyt oszczędnego usunięcia zmienionej tkanki. Czasem torbiel włosowa po prostu zaczyna się rozwijać w innym miejscu.

Aby zmniejszyć ryzyko nawrotu choroby, specjaliści zalecają, by po operacji:

  • rygorystycznie przestrzegać zasad higieny, 
  • nosić luźną bieliznę, unikając w ten sposób mikrootarć okolicy kości ogonowej i krzyżowej, 
  • depilować okolicę pośladków.

FAQ, czyli najczęstsze pytania o wycięcie torbieli włosowej

  • Choroba bezpośrednio nie zagraża życiu. Torbiel włosowa nieleczona lub źle leczona może jednak doprowadzić do ciężkich powikłań, np. utworzenia przetoki prowadzącej do odbytu, rozwoju komórek rakowych w torbieli, rozprzestrzeniania się bakteryjnego zakażenia na inne tkanki. Jak każda infekcja i ta może być groźna dla całego organizmu.
  • Leczenie operacyjne jest uznawane za najbardziej efektywne w walce z torbielą pilonidalną. Domowe sposoby (np. ziołowe okłady czy kąpiele nasiadowe) są praktycznie nieskuteczne. Leczenie zachowawcze można stosować tylko w przypadku łagodnego przebiegu choroby, ale i tak nie zawsze przynosi efekty. Niestety, dotąd nie wypracowano jednej skutecznej metody operacyjnej. Problemem jest także duża tendencja do nawrotów choroby. Torbiel włosowa kości ogonowej po operacji może pojawić się znowu – w tym samym lub innym miejscu.
  • Najlepiej zwrócić się do chirurga – także plastycznego – lub proktologa, specjalisty od chorób odbytu i jelita grubego. Leczenie można też zacząć od wizyty u lekarza rodzinnego, który obejrzy zmianę, wstępnie oceni, czy to torbiel pilonidalna i skieruje na dalsze leczenie do specjalisty.
You might be interested:  Duszący kaszel w nocy – na co może wskazywać uporczywy kaszel?

Wycięcie torbieli włosowej – opinie pacjentów

Poniżej przeczytasz opinie pacjentów, którzy zdecydowali się na wycięcie torbieli włosowej. Wszystkie zamieszczone komentarze pochodzą od osób, które zapisały się na zabieg za pośrednictwem naszego portalu, dzięki czemu są one w 100% rzetelne i zweryfikowane.

  • Przemysław Ciesielski, Jacek Skoczylas, “Metody leczenia operacyjnego torbieli pilonidalnej z pierwotnym zamknięciem rany i przemieszczeniem szpary pośladkowej”, Nowa Medycyna 1/2014, s. 10-14, 2014, ISSN 1233-5991
  • Paweł Dutkiewicz, Przemysław Ciesielski, “Torbiel pilonidalna – historia, epidemiologia i patofizjologia”, Nowa Medycyna 1/2015, s. 24-27, 2015, ISSN 1233-5991
  • dr hab. n. med. Małgorzata Kołodziejczak, “Etiopatogeneza i leczenie torbieli włosowej” (podyplomie.pl)
  • dr n. med. Andrzej Sygut, “Torbiel włosowa” (pkk.org.pl)
  • Wikipedia, “Torbiel włosowa” (pl.wikipedia.org)
  • Medycyna Praktyczna, “Torbiel włosowa – torbiel okolicy krzyżowo-guzicznej” (www.mp.pl)

Polski Klub Koloproktologii

Dr n. med. Andrzej Sygut Torbiel włosowa (trobiel pilonidalna, zatoka pilonidalna) jest przewlekłym procesem zapalnym bruzdy międzypośladkowej mogącym przejść w ostry stan zapalnym z powstaniem ropnia.

Najczęściej, początkowo choroba lokalizuje się w skórze i tkance podskórnej górnej części bruzdy międzypośladkowej. Określenie „pilo nidal” znaczące „gniazdo włosów” użyto już w Średniowieczu z tego względu, że w torbieli często znajdowane są włosy.

Choroba najczęściej dotyczy młodych (20-30 letnich) mężczyzn i występuje u nich cztery razy częściej niż u kobiety.

Przyczyna choroby nie jest dokładnie poznana, ale wzmożona zapadalność na nią wiąże się z: obfitym owłosieniem tułowia mężczyzn rasy kaukaskiej, wzmożoną potliwością, częstymi mikrourazami (ciasna bielizna) dolnej tylnej części tułowia i być może brakiem higieny osobistej.

Specyficzne warunki fizjologiczne środowiska panującego na powierzchni skóry tej okolicy ( ciepło, wilgoć, utrudniony dostęp powietrza, obecność bakterii beztlenowych)) sprzyjają rozwojowi stanu zapalnego z powstaniem mikroropni, w których z czasem gromadzą się włosy złuszczające się z powierzchni skóry. Toczący się stan zapalny z czasem ulega rozprzestrzenieniu na okoliczne tkanki.

Głównymi objawami choroby są: ból w górnej części bruzdy międzypośladkowej, pojawiający się guz zapalny w tej okolicy (wygórowanie i zaczerwienienie skóry) oraz wyciek z tej okolicy treści śluzowo-ropnej lub ropnej. Niekiedy jedyną oznaką choroby może być zapalenie tkanki podskórnej (ból i zaczerwienienie) w okolicy kości ogonowej. Objawom choroby może towarzyszyć stan podgorączkowy lub gorączka.

Rozpoznanie choroby stawiane jest na podstawie charakterystycznych (wymienionych powyżej) objawów i lokalizacji zmiany. Przed podjęciem leczenia chory zwykle nie wymaga wykonywania żadnych dodatkowych badań diagnostycznych. Wykonuje się je tylko w przypadku trudności diagnostycznych w ustaleniu choroby (czasami schorzenie to należy różnicować z przetoką okołoodbytniczą).

Leczenie.

Większość chorych wymaga leczenia operacyjnego, przy czym wybór postępowania chirurgicznego zależy od rodzaju zmiany (czy jest to ropień pierwotny? czy ropień wtórny? czy jest to torbiel przewlekła? czy torbiel nawrotowa?) oraz od doświadczenia chirurga operującego, gdyż dotychczas nie wypracowano jednolitego schematu postępowania chirurgicznego. Obecnie w chirurgii światowej stosowanych jest wiele metod leczenia, ale praktycznie nie wykazano, aby któraś z nich miała przewagę nad innymi. Poza leczeniem zabiegowym skutecznym sposobem leczenia jest również ozonoterapia.

We wczesnym stadium choroby leczenie może polegać na nacięciu zmienionej tkanki i podaniu środków przeciwzapalnych i niekiedy antybiotyku. Bardziej zaawansowana choroba wymaga leczenia operacyjnego polegającego na wycięciu zmiany chorobowej w granicach zdrowych tkanek i różnych sposobach zaopatrzenia powstałej rany. Chirurg może pozostawić powstałą ranę:

  • do gojenia przez ziarninowanie „na otwarto”,
  • może częściowo ją zamknąć wszywając brzegi rany w jej dno,
  • może zeszyć ranę i pozostawić w niej dren i
  • może zastosować przy szyciu rany którąś z technik „przesuniętego płata skórnego”.

Powikłaniami leczenia operacyjnego mogą być: zakażenia i krwawienie z rany pooperacyjnej, przedłużone gojenie się rany i rozejście się rany po usunięciu szwów, Powikłaniem odległym (po kilku-kilkunastu miesiącach lub latach) może być nawrót torbieli włosowej. Istnieją jednak sposoby postępowania pooperacyjnego, przy zastosowaniu których pacjent może zmniejszyć ryzyko nawrotu choroby. Należą do nich: noszenie luźnej bielizny (zakaz noszenia obcisłych slipów i stringów), cotygodniowe golenie dwucentymetrowych pasów skóry po obu stronach blizny pooperacyjnej i utrzymywanie właściwej higieny osobistej. Torbiel włosowa (pilonidalna) – objawy, leczenie, metody usunięcia Torbiel włosowa (pilonidalna) – objawy, leczenie, metody usunięcia

Torbiel włosowa – leczenie

Torbielą włosową nazywa się przewlekły proces zapalny w okolicy bruzdy międzypośladkowej, który może przejść w stan ostry, któremu towarzyszy powstanie ropnia. Inaczej nazywany jest on także torbielą krzyżowo-ogonową lub pilonidalną oraz alternatywnie – zatoką pilonidalną.

Nazwa ta bierze się z terminu „pilo nidal”, oznaczającego nic innego, jak „gniazdo włosów”. W torbieli tej, często, bowiem znajdowane są właśnie włosy. Dotyczy ona zazwyczaj młodych mężczyzn, w wieku od 20 do 30 lat – a znacznie rzadziej kobiet.

Torbiel włosowa częściej dotyka osoby o ciemnych, aniżeli jasnych włosach, a także te zmagające się z problemem wyraźnej nadwagi lub otyłości.

Chociaż to specyficzne zapalenie tkanki podskórnej pojawia się stosunkowo często i nie jest stanem zagrażającym życiu, w rzeczywistości znacznie obniża jego jakość. Z tego względu tak ważne jest, aby każda włosowa torbiel była rozpoznana jak najwcześniej i poddana odpowiedniemu leczeniu.

Rozpoznanie i przyczyny powstawania

Warto wspomnieć o powodach tworzenia się tego typu zmian. Jeszcze do niedawna sądzono, że torbiel włosowa powstaje przez nagromadzenie bakterii beztlenowych, które powodują przedostawanie się włosów do przetoki. Obecnie wiadomo, że nie jest to jedyny czynnik wywołujący to schorzenie.

Swój początek torbiel włosowa ma w skórze oraz tkance podskórnej, górnego odcinka bruzdy międzypośladkowej. Zazwyczaj jest to pojedyncze zagłębienie zlokalizowane dokładnie w linii środkowej ciała, w okolicach kości ogonowej. Z tego „dołka” wyrasta kępka czarnych, znacznie grubszych włosów.

Zatoka włosowa prowadzi z reguły w głąb, aż do wspólnej jamy torbieli, osadzonej głęboko, nad samą kością krzyżową lub ogonową.

Choć przyczyny tworzenia się zmian torbielowych nie zostały jeszcze jasno sprecyzowane, to wśród nich najczęściej wymienia się obfite owłosienie tułowia, wzmożoną potliwość, częste mikrourazy dolnych odcinków tułowia lub nieodpowiednią higienę osobistą.

Powstawaniu torbieli włosowej sprzyja ciepło, wilgoć, brak dostępu powietrza oraz obecność bakterii beztlenowych na tych partiach skóry. W ich wyniku mogą tworzyć się stany zapalne, prowadzące do powstawania mikroropni, w których z biegiem czasu gromadzą się złuszczające się włosy.

You might be interested:  Niedokrwienie kończyn dolnych – przyczyny, objawy, leczenie niedokrwienia nóg

Nieleczone stany zapalne w obrębie kości ogonowej, rozprzestrzeniają się na okoliczne tkanki, zarażając je i prowadząc do powstawania kolejnych, wcześniej wspomnianych dołków. W ten sposób najczęściej powstaje torbiel włosowa.

Inni specjaliści mówią o tym, że torbiele te są spowodowane zmianami wrodzonymi, które uaktywniają się w późniejszym wieku – najczęściej w okresie dojrzewania. Jeszcze jedna teoria głosi, że torbiel włosową mogą wywoływać hormony płciowe, które oddziaływają na gruczoły łojowe.

Torbielom włosowym może towarzyszyć nie tylko stan zapalny, ale także dotkliwy ból górnych partii bruzdy międzypośladkowej, z powodu powstania guza zapalnego.

To właśnie bolesność i wycieki śluzowo-ropne z tych okolic, podawane są najczęściej, jako objawy choroby określanej mianem torbieli włosowej. Może im towarzyszyć stan podgorączkowy, a nawet gorączka.

Pacjenci, przed poddaniem się badaniu, potrafią zwlekać nawet do pół roku, ignorując wycieki z ropnia. Nie zdają sobie sprawy, że w ten sposób torbiel włosowa nie tylko naraża zdrowe tkanki na zainfekowanie, ale też wyraźnie zagraża zdrowiu.

Zakażenia ropne bowiem, które tlą się w torbielach, rozszerzają się, szukając nowych ujść. W wyniku tego tworzy się stan zapalny, powstają także wtórne ropnie i przetoki, atakujące całą skórę okolicy krzyżowo-ogonowej i mogą sięgać aż do kości. Określa się to także, jako „zespół lisiej nory”.

Leczenie torbieli włosowej

Opisywana torbiel włosowa nie wymaga rozpoznania specjalnym badaniem diagnostycznym. Zazwyczaj odbywa się ono na podstawie stwierdzenia charakterystycznych objawów wskazujących na stan zapalny tkanki podskórnej oraz określenia wyznaczonej lokalizacji zmiany.

Po określeniu rodzaju – ropień pierwotny lub wtórny, torbiel włosowa przewlekła lub nawrotowa – następuje decyzja o ewentualnym przeprowadzeniu zabiegu chirurgicznego. Polega ono na wycięciu zmiany w granicach zdrowych tkanek, a następnie wybraniu sposobu zaopatrzenia rany.

Można ją, bowiem zostawić do gojenia poprzez ziarninowanie (tzw.

metoda „na otwarto”, a jednocześnie gojąca się najdłużej, bowiem aż do 6 miesięcy), zamknąć częściowo – wszywając brzegi rany w jej dno, zeszyć, pozostawiają w jej wnętrzu dren lub zastosować technikę „przesuniętego płata skórnego”.

We wczesnych stadiach choroby zazwyczaj nacina się torbiel włosową, usuwa wydzieliny, a następnie podaje środki przeciwzapalne, którym w niektórych przypadkach towarzyszy antybiotyk.

Pamiętajmy, że pojawienie się stanu zapalnego – czyli ropnia, prawie zawsze prowadzi do ich nawrotów.

Torbiel włosowa każdorazowo powinna być usuwana chirurgicznie, ponieważ ewentualne okłady, maści czy nasiadówki, to jedynie doraźna pomoc, która nie doprowadzi do całkowitego wyleczenia.

Samo usunięcie torbieli włosowatej natomiast polega na pozbyciu się także jej odgałęzień, zachyłków oraz przetok pierwotnych i wtórnych, czyli wspomnianych wcześniej „lisich nor”.

Właśnie, dlatego zabieg ten lepiej wykonać we wczesnych stadiach, kiedy włosowa torbiel, a jej właściwie tworzące nią struktury, nie są jeszcze skomplikowane.

Mniejsze torbiele, wcześniej poddane diagnozie, nie tylko są łatwiejsze do usunięcia, ale też goją się znacznie szybciej.

Jeśli jednak torbiel włosowa nie daje żadnych objawów i nie posiada stanu zapalnego, wystarczy jedynie obserwować i okresowo kontrolować zmianę u specjalisty. Takie badania można wykonywać przykładowo – raz w roku.

Jak każdemu leczeniu operacyjnemu, usuwaniu torbieli włosowatych, również mogą towarzyszyć powikłania. Należą do nich:

  • zakażenie
  • krwawienie z rany pooperacyjnej
  • wydłużone gojenie się rany
  • rozejście się rany po zdjęciu szwów
  • nawrót torbieli włosowatej

W Klinice Proctogin zabieg usuwania torbieli włosowatych wykonujemy laserem. Taka metoda prowadzi do oszczędzania i ochrony tkanek, zapobiega powikłaniom w postaci martwic i pospiesza gojenie się ran. Kauteryzacja tzn.

przecinanie tkanki torbieli włosowej elektrycznym aparatem cięcia i koagulacji elektryczny uszkodzi do 12 warstw komórek, pozostawiając martwice. Wpływ lasera sięga tylko do 3 warstw.

Z tego powodu ból jest znacznie zmniejszony, a rana po usunięciu torbieli włosowej goi się szybciej – nawet do 2 tygodni. Stosujemy również metodę tzw. Karydalis polegającą na rekonstrukcji ran.

Leczenie torbieli pilonidalnej

Torbiel pilonidalna (włosowa) jest to choroba zapalna skóry oraz tkanki podskórnej okolicy krzyżowo-ogonowej w obrębie szpary międzypośladkowej.Choroba w zdecydowanej większości dotyczy młodych mężczyzn między 20-40 rokiem życia.

Czynniki sprzyjające

  • nadmierne owłosienie
  • nadmierna potliwość
  • niewystarczająca higiena
  • siedzący tryb życia
  • narażenie na częste urazy okolicy krzyżowej (np. u zawodowych kierowców)
  • otyłość

Objawy

  • ból i dyskomfort w okolicy krzyżowej
  • wyczuwalny guzek w okolicy krzyżowej
  • niewielki „otwór” w skórze w okolicy krzyżowej
  • wyciek surowiczej , bądź ropnej treści z „otworu”
  • zaczerwienienie i obrzęk w szparze pośladkowej
  • duża bolesność podczas siadania

Torbiel pilonidalna zwykle przez dłuższy czas nie daje żadnych objawów. Pacjent zazwyczaj o toczącym się procesie chorobowym orientuje się kiedy zauważa na bieliźnie ślady wyciekającej ropnej , bądź surowiczej wydzieliny a stan zapalny jest mocno zaawansowany. Odczuwalny wówczas ból i dyskomfort przy siadaniu powoduje konieczność udania się po poradę do lekarza.Najczęstszą sytuacją w jakiej pacjent kontaktuje się z lekarzem jest powstanie w okolicy szpary pośladkowej bolesnego ropnia. Sytuacja taka wymaga już interwencji chirurgicznej połączonej zazwyczaj z antybiotykoterapią.

Torbiel pilonidalna zabieg

Najczęściej w znieczuleniu miejscowym ropień jest nacinany, co przynosi natychmiastową ulgę w cierpieniach pacjenta, choć nie rozwiązuje trwale problemu z jakim pacjent zgłasza się do lekarza. Jest to jedynie sposób na ulgę w dolegliwości i możliwość zaplanowania właściwego leczenia w stanie niezapalnym.

Jedyną skuteczną i trwałą metodą na pozbycie się problemu nawracających stanów zapalnych w okolicy szpary międzypośladkowej jest całkowite chirurgiczne wycięcie torbieli pilonidalnej.Zabieg z powodzeniem można przeprowadzić w znieczuleniu miejscowym, po którym pacjent łatwiej wraca do pełnej sprawności.

Polega on na klinowym wycięciu torbieli pilonidalnej wraz z marginesem zdrowych tkanek. Na skórę i tkanki podskórne zakładane są szwy na okres ok 10-14 dni- w zależności od stanu skóry pacjenta i jego ogólnej kondycji.

W związku z tym iż operowana okolica jest dość delikatna i narażona na duże napięcia zaleca się pacjentom po zabiegu pozostanie w domu do czasu zdjęcia szwów, a po tym czasie ograniczenie aktywności fizycznej do niezbędnego minimum przez ok 6 tygodni do całkowitego wygojenia wewnętrznych warstw rany pooperacyjnej.

W okresie pooperacyjnym priorytetem musi być dla pacjenta utrzymanie rany pooperacyjnej , a po zdjęciu szwów blizny w nienagannej czystości. Jest to warunek prawidłowego przebiegu gojenia się rany.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *