Wodniak jajowodu – przyczyny, objawy, leczenie, ciąża

Wodniak jajowodu – przyczyny, objawy, leczenie, ciąża

Jajowód jest przewodem, którego zadaniem jest doprowadzenie komórki jajowej z jajnika do macicy. Jego długość wynosi około 10-15 cm, za to grubość w pobliżu macicy to jedynie 3-4 mm. W najszerszym miejscu średnica lejka jajowodu nie jest zwykle większa niż 9 mm. Nic dziwnego, że każde nieprawidłowości w budowie tego przewodu skutkują zmniejszonymi szansami na ciążę. Jedną z nich jest wodniak jajowodu. Jest to poszerzenie światła tego przewodu związane z zablokowaniem odpływu płynu. Jakie daje objawy?

Wiele kobiet, u których rozwinął się wodniak jajowodu, nie zauważa u siebie żadnych objawów. Niekiedy schorzenie jest jednak przyczyną dolegliwości bólowych, a nawet ostrego stanu zapalnego.

Jego konsekwencją może być utrudnione lub uniemożliwione zajście w ciążę. Wodniak jajowodu może być wykryty podczas przezpochwowego badania USG.

Jak wygląda jego leczenie?

Wodniak jajowodu – przyczyny

Wodniak jajowodu często pojawia się jako konsekwencja stanu zapalnego w obrębie narządów miednicy mniejszej. Zapalenie może być wywołane przez infekcje intymne lub zakażenia wewnątrz organizmu.

Sprzyja mu rozwarcie kanału szyjki macicy i obecność w drogach rodnych krwi czy wydzieliny. Taka sytuacja ma miejsce w czasie miesiączki, w trakcie niektórych zabiegów ginekologicznych lub po porodzie.

Płynna treść w świetle jajowodu nie może z niego odpłynąć, dlatego gromadzi się i wywołuje obrzęk. Co istotne, o wodniaku mówimy wtedy, gdy zgromadzony płyn ma charakter surowiczy.

Jeżeli w jajowodzie gromadzi się ropa lub krew, analogicznie schorzenie nazywamy ropniakiem lub krwiakiem. Wodniak jajowodu sprawia, że przewód ten zaczyna się rozszerzać i przypominać kształtem podłużny balon.

Jakie objawy daje wodniak jajowodu?

U niektórych pacjentek wodniak jajowodu nie daje praktycznie żadnych symptomów. Może być wykryty podczas kontroli u ginekologa bądź w czasie ultrasonografii przezpochwowej.

Zdarza się jednak, że schorzenie wywołuje dokuczliwe bóle w okolicy miednicy mniejszej. Niekiedy są one tak nasilone, że utrudniają kobiecie normalne funkcjonowanie.

Nadkażenie płynu gromadzącego się w jajowodzie może stać się przyczyną rozwoju ostrego stanu zapalnego. Jego konsekwencją jest gorączka, silny ból brzucha, mdłości, a nawet wymioty.

Warto pamiętać, że zapalenie przydatków często występuje obustronnie. Z tego powodu wodniak może pojawić się jednocześnie na obydwóch jajowodach.

Wpływ wodniaka jajowodu na płodność

Wodniak sprawia, że jajowód przestaje być drożny. Przez zatkany przewód nie mogą przedostać się plemniki, co utrudnia lub uniemożliwia zapłodnienie.

Jeżeli nawet dotrą do komórki jajowej, nie może być ona przetransportowana do macicy. Zapłodnione jajeczko zaczyna rozwijać się w obrębie jajowodu. Prowadzić to może do pęknięcia przewodu i krwotoku wewnętrznego.

Dodatkowo stan zapalny jest przyczyną uszkodzenia nabłonka wyściełającego jajowód. Nie może on przez to pełnić swoich fizjologicznych funkcji. Jednostronnie występujący wodniak jajowodu daje szansę na zajście w ciążę.

W przypadku rozwoju schorzenia na obu jajowodach konieczne może być zapłodnienie in vitro.

Jak rozpoznać wodniaka jajowodu?

Wodniak jajowodu – przyczyny, objawy, leczenie, ciąża

Wodniak jajowodu najczęściej jest rozpoznawany za pomocą badania ultrasonograficznego. Wykorzystuje się do niego głowicę przezpochwową. Na ekranie aparatu lekarz zauważa poszerzony jajowód z płynną treścią. Niekiedy ginekolog zleca dalsze analizy. Wykorzystuje się do nich badanie histerosalpingograficzne.

Polega ono na wykonaniu serii zdjęć rentgenowskich po wprowadzeniu kontrastu do macicy. Substancja ta nie przepływa do jajników, co wskazuje na ich niedrożność. Ostateczną diagnozę lekarz może postawić po laparoskopii.

Jest to metoda chirurgiczna, która pozwala na obejrzenie wnętrza jamy brzusznej przy użyciu endoskopu.

Leczenie wodniaka jajowodu

Wodniak jajowodu musi być leczony chirurgicznie. Jest to szczególnie istotne, gdy pacjentka planuje jeszcze zajście w ciążę. Zazwyczaj konieczna jest operacja laparoskopowa, która pozwala na udrożnienie zablokowanego jajowodu. Jednocześnie uwalniane są pozapalne zrosty.

Niestety, niekiedy przewód jest silnie poszerzony i nie jest możliwa jego plastyka. Należy usunąć wtedy jajowód, który został objęty wodniakiem. Niestety, nawet po udanej plastyce nabłonek jajowodu może być zbyt uszkodzony, by umożliwić transport komórki jajowej.

Dodatkowo wodniak często się odtwarza i ponownie powoduje zablokowanie przewodu.

Karolina Solga

Powiązane artykuły

Niedrożność jajowodów – przyczyny, objawy, leczenie, ciąża

Wodniak jajowodu – przyczyny, objawy, leczenie, ciąża

Niedrożność jajowodów dotyka co czwartą kobietę starającą się o dziecko

W Polsce kłopoty z płodnością ma co szósta, a być może nawet i co piąta para w wieku rozrodczym. Z roku na rok ich liczba wzrasta, a sytuacja jest na tyle poważna, że Światowa Organizacja Zdrowia uznała niepłodność za chorobę społeczną.

Oznacza ona czasową, trwającą co najmniej rok, niezdolność do poczęcia i urodzenia dziecka, mimo regularnego współżycia, bez użycia środków antykoncepcyjnych. Należy jednak wiedzieć, że przy pomocy osiągnięć współczesnej medycyny można ją skutecznie leczyć.

Przyczyny niepłodności mogą być złożone, najczęściej jednak spowodowane są problemami hormonalnymi, niskiej jakości nasieniem oraz zaburzeniem jajeczkowania.

Do jednej z najczęściej diagnozowanych przyczyn niepłodności należy również niedrożność jajowodów, czyli sytuacja, w której ich światło jest zamknięte. Szacuje się, że nawet co czwarta kobieta w Polsce bezskutecznie starająca się o dziecko może mieć problem z niedrożnością jajowodów.

Przy czym schorzenie to może dotyczyć ich dowolnego odcinka, być całkowite, częściowe, czasowe lub stałe. Ponadto, niedrożność jajowodów może być jednostronna bądź obustronna.

To poważny problem, ponieważ jajowód odgrywa bardzo ważną rolę w rozrodzie, bowiem to właśnie w nim dochodzi do zapłodnienia przez plemnika komórki jajowej.

Jednak to nie wszystko, ponieważ również dzięki jajowodom zarodek transportowany jest do macicy, gdzie może się dalej rozwijać.

Często jednak zdarza się, że z powodu różnych przyczyn nie funkcjonują one prawidłowo, ponieważ dochodzi do ich niedrożności, co powoduje problemy z zajściem w ciążę.

Aby kobieta mogła zajść w ciążę musi posiadać chociaż jeden drożny jajowód, jeśli niedrożne są dwa, to wówczas zajście w ciążę jest niemożliwe.

Jak zbudowane są jajowody?

Aby lepiej zrozumieć, to jak istotną rolę odgrywają jajowody w procesie zapłodnienia i przetrwania zarodka przed zagnieżdżeniem w macicy, warto przypomnieć sobie, jak zbudowane są te parzyste narządy. Jajowód jest to przewód o długości 10-12 cm i szerokości 1 cm, który biegnie od rogu macicy do jajnika.

Swoim wyglądem przypomina trąbkę z charakterystycznymi wypustkami zwanymi strzępkami jajowodu, które ułatwiają wprowadzanie komórki jajowej do jego wnętrza. Ściana jajowodu zbudowana jest w taki sposób, by ułatwić zarówno przyjęcie komórki jajowej, jak i bezpieczne przekazania zarodka bezpośrednio do miejsca implantacji w macicy.

Ściana jajowodu zbudowana jest z trzech warstw: zewnętrznej błony surowiczej, błony mięśniowej i błony śluzowej.

Dzięki temu, że ściany jajowodów wysłane są komórkami wyposażonymi w rzęski, pełnią bardzo ważną rolę.

Wraz z błoną mięśniową przesuwają one niezdolną do samodzielnego ruchu komórkę jajową lub też zapłodnioną zygotę w stronę macicy (w ten sam sposób rzęski wspomagają też plemniki w ich wędrówce przez jajowód).

Natomiast znajdujące się w jajowodzie komórki bez rzęsek, leżące w głębokich kryptach wewnętrznej wyściółki, wytwarzają płyn jajowodowy (bogaty w potas, chlorki oraz immunoglobuliny), który służy do odżywiania zarówno komórki jajowej jak i plemników, które tu dotarły.

Jajowody, by mogło dojść do zapłodnienia, zapewniają również męskim gametom, takie środowisko, by możliwa była tzw. kapacytacja plemników.

Oznacza ona uzdatnianie do zapłodnienia komórki jajowej, poprzez zmianę w strukturze i składzie chemicznym błony komórkowej plemnika.

Jest to bardzo ważna funkcja tego narządu, ponieważ plemnik opuszczający organizm męski w procesie ejakulacji, nie potrafi i nie jest w stanie sam zapłodnić komórki jajowej.

Niedrożność jajowodów – przyczyny

Jajowody mogą stracić drożność z wielu powodów i pojawia się to zwykle w wyniku:

  • stanów zapalnych w obrębie miednicy mniejszej (Ureaplasma urealyticum, Chlamydia trachomatis, Mycoplasma), co w konsekwencji prowadzić może do powstania zgrubień i zrostów ścian jajowodów, które zamykają plemnikom drogę do komórki jajowej;
  • endometriozy, która poprzez stan zapalny oraz zrosty może upośledzać owulację i zmniejszać jakość komórki jajowej. Ponadto może również doprowadzić do niedrożności jajowodów, co w konsekwencji utrudniać będzie nie tylko transport plemników, ale proces implantacji zarodka. Poza tym ogniska endometrialne uwalniają cytokiny prozapalne, które spowalniają ruchy perystaltyczne jajowodów, co zwiększa ryzyko wystąpienia ciąży pozamacicznej;
  • przebytej operacji chirurgicznej w obrębie jamy brzusznej, np. usunięcie mięśniaków macicy i torbieli na jajnikach, oraz wyrostka robaczkowego, zwłaszcza jeśli doszło do zaawansowanego stanu zapalnego z naciekaniem infekcji na pobliskie tkanki narządu rodnego;
  • stanów zapalnych w obrębie jamie brzusznej (np. zapalenie wyrostka robaczkowego);
  • wrodzonej nieprawidłowej budowy jajowodów (bardzo rzadko);
  • nieprawidłowej aplikacji wkładki wewnątrzmacicznej;
  • poronienia i kolejne zabiegi wyłyżeczkowania jamy macicy;
  • ciąży pozamacicznej;
  • nowotworów jajowodów.
You might be interested:  Guz mózgu – jakie są pierwsze objawy i rokowanie?

Wszystkie wspomniane przyczyny doprowadzić mogą do powstania zrostów w obrębie jajowodów lub ich bezpośredniego otoczenia oraz czopów śluzowych zamykających ich światło.

To z kolei skutecznie uniemożliwiać będzie nie tylko dostanie się plemnika do komórki jajowej, ale również stworzenie odpowiednich warunków do rozwoju i bezpiecznego przetransportowania zarodka do jamy macicy, gdyby jednak do tego zapłodnienia doszło.

Niedrożność jajowodów – jakie powikłania?

Podjęcie próby zajścia w ciążę w sytuacji gdy kobieta cierpi na niedrożność jajowodów może doprowadzić do tragicznych w skutkach powikłań. Dlaczego? Ponieważ, mimo zwężenia w jajowodzie plemnikom może udać się dotrzeć do gamety żeńskiej, jednak zapłodniona komórka w nim uwięźnie.

Gdy tak się stanie, a zarodek zamiast w macicy zacznie rozwijać się w jajowodzie, to mamy wtedy do czynienia z ciążą jajowodową pozamaciczną.

W takiej sytuacji nie ma nie tylko szans na jej utrzymanie, ale również jest to stan patologiczny, który bezpośrednio zagraża zdrowiu i życiu matki.

Ciąża jajowodowa stanowi ok. 99% wszystkich pojawiających się ciąży pozamacicznych i w zależności od części jajowodu, w której zagnieździ się zarodek, wyróżnia się ciążę jajowodową: bańkową, cieśniową i środścienną. Każdy przypadek rozpoznania ciąży jajowodowej wymaga wykonania laparotomii, a więc operacyjnego otwarcia jamy brzusznej.

Podczas zabiegu usuwa się ciąże wraz z jajowodem, pozostawiając jajnik, co w żadnym wypadku nie przekreśla szans na zajście w kolejna ciążę, jeśli pacjentka posiada drugi jajnik.

Jeśli natomiast nie zostaną podjęte stosowne kroki, to wówczas istnieje ryzyko powikłań, w postaci pęknięcia jajowodu i krwotoku wewnętrznego, co jest bezpośrednim stanem zagrożenia życia kobiety.

Niedrożność jajowodów: badania diagnostyczne

Przez to, że niedrożność jajowodów nie boli i nie daje charakterystycznych objawów, rozpoznaje się je stosunkowo późno. Najczęściej dopiero wtedy, gdy para już od dłuższego czasu bezskutecznie stara się o dziecko.

Ponieważ niedrożność jajowodów jest jedną z najczęstszych przyczyn problemów z zajściem w ciążę, to właśnie od kontroli tego narządu ginekolog, zaczyna zazwyczaj diagnostykę niepłodności swojej pacjentki. Badaniem, które szybko i w prosty sposób jest w stanie ocenić drożność jajowodów jest histerosalpingografia (HSG).

Badanie to pozwala zdiagnozować nie tylko drożność samych jajowodów, ale również wszelkiego rodzaju nieprawidłowości w budowie pozostałych narządów rodnych.

Sama histerosalpingografia rzadko wywołuje jakiekolwiek powikłania i polega na podaniu przez kanał szyjki macicy środka kontrastowego do macicy i jajowodów, przy jednoczesnym wykonywaniu zdjęć rentgenowskich w poszczególnych etapach badania.

W miarę, gdy środek ten przepływa przez narządy, możliwe jest ocenienie ich budowy i wykrycie niedrożności jajowodów. Jest to badanie inwazyjne, które przeprowadza się wyłącznie na zlecenie lekarza i trwa ok. 20 min.

Przed jego wykonaniem konieczne jest również zrobienie USG przezpochwowego i rozmazu mikrobiologicznego z pochwy.

Coraz częściej jednak odchodzi się od tej metody, na rzecz łatwiejszego i mniej bolesnego dla pacjentki badania Sono-HSG. Jest ono podobne do wcześniejszego, z tym wyjątkiem, że pacjentce podaje się kontrast w formie pianki i jednocześnie przeprowadza się badanie USG.

Tak więc, lekarz jest w stanie, w czasie rzeczywistym ocenić, to w jaki sposób kontrast przemieszcza się w jajowodach. Ponadto, aby zweryfikować wynik histerosalpingografii niezbędne może okazać się wykonanie zabiegu laparoskopii diagnostycznej z podaniem błękitu metylenowego.

Badanie to jednak musi być wykonywane w warunkach bloku operacyjnego przy ogólnym znieczuleniu pacjentki.

Niedrożność jajowodów – leczenie

W przypadku gdy w jajowodzie znajdują się tylko niewielkie zrosty, to zdarza się, że samo podanie i przepłynięcie kontrastu podczas histerosalpingografii może udrożnić jajowód. Lekarz może je także udrożnić wtłaczając w nie strumień powietrza lub płynu.

Należy podkreślić jednak, że proces zapalny dotyka zazwyczaj dwóch jajowodów, które są przez to uszkodzone. Owszem może zdarzyć się także, że dotyczy to jednego z nich, kiedy np. powstaje wodniak. Wtedy to od strony jajnika jajowód jest zamknięty i wypełniony płynem wylewającym się do jamy macicy.

Owszem, jego usunięcie może poprawić płodność, jednak często funkcjonowanie drugiego zostaje zaburzone.

Przy dużych zrostach konieczne może okazać się wykonanie zabiegu, w czasie którego zostaną one usunięte. Do niedawna często wykonywano zabieg chirurgiczny, tzw.

laparoskopową plastykę jajowodów, podczas którego za pomocą mikroskopijnych narzędzi lekarz uwalniał jajowód ze zrostów, a następnie modelował tak, aby odzyskał on swój pierwotny kształt.

Jednak przez to, że zabieg ten nie przywraca funkcji chorego narządu, to zwykle jest nieskuteczny i rzadko się go przeprowadza.

Niedrożne jajowody a zajście w ciążę

Nawet niewielkie zwężenie światła jajowodu może stanowić poważny problem dla par starających się o dziecko. Dlatego, aby mogło dojść do naturalnego poczęcia, bardzo ważne jest to, by drożny był przynajmniej jeden jajowód.

Wówczas to można bowiem wspomagać owulację w jajniku znajdującym się po jego stronie.

Jednak z powodu tego, że owulacje występują na przemian, raz w jednym, raz w drugim jajniku, to szansa na poczęcie także pojawia się raz na dwa cykle.

Należy tu jednak pamiętać o tym, że jeżeli po leczeniu niedrożności jajowodów pacjentka zachodzi w ciążę samoistnie, to w 5-6 tygodniu trzeba sprawdzić podczas badania USG, czy jest to ciąża wewnątrzmaciczna. Ponieważ kobiety z podejrzeniem lub po leczeniu niedrożności jajowodów częściej zachodzą w ciążę pozamaciczną (szacuje się, że jest to nawet co czwarta ciąża).

W przypadku, gdy niedrożność dotyczy obydwu jajowodów, to najskuteczniejszym leczeniem niepłodności jest przeprowadzenie zapłodnienia pozaustrojowego. Podczas, którego funkcję jajowodów przyjmuje embriolog stwarzający odpowiednie warunki do zapłodnienia.

In vitro daje w tym przypadku lepsze rezultaty u kobiet poniżej 35. roku życia. Przykładowo u pacjentek, które nie ukończyły jeszcze 29. roku życia w jednym cyklu uzyskuje się ciążę u 44% z nich (u kobiet 44-letnich odsetek ciąż wynosi już zaledwie 5%).

Wodniak jajowodu – przyczyny, objawy, leczenie, ciąża

Czy ten artykuł jest przydatny? 1 0

Czym jest wodniak jajowodu?

Wodniak jajowodu jest schorzeniem, występującym jako konsekwencja stanu zapalnego w obrębie narządów miednicy. Jej przyczyna może być różne, od infekcji intymnej, po zakażenie wewnątrz organizmu kobiety.

Może wystąpić nawet w trakcie miesiączki, zabiegów ginekologicznych, jak i po porodzie, z powodu obecności w drogach rodnych krwi lub wydzieliny.

Następnie powstaje obrzęk i płynna treść jajowodu nie ma fizycznej możliwości odpłynięcia.

Płyn ten musi mieć charakter surowiczy, w innym przypadku, jeśli pojawi się w jajowodzie ropa lub krew, jest to ropniak lub krwiak, a nie wodniak.

Jajowód jest bardzo delikatnym przewodem w ciele kobiety, którego głównym zadaniem jest doprowadzenie uwolnionego w trakcie owulacji i zapłodnionego jajeczka do macicy.

Jego długość to zaledwie 10-12 cm, a grubość w okolicy macicy nie przekracza 4 mm.

Jest więc bardzo wrażliwym organem, a nieprawidłowości mogą mieć poważne skutki, jeśli zostaną zbyt późno zauważone. W wielu przypadkach wodniak jajowodu nie daje prawie żadnych symptomów. Czasem może pojawić się ból, czy nawet ostry stan zapalny. Do niepokojących symptomów można zaliczyć ból w okolicach miednicy lub reszty brzucha, wymioty czy nawet gorączkę.

W konsekwencji nieleczonego wodniaka pacjentka może się liczyć z trudnościami w procesie zachodzenia w ciążę lub nawet z brakiem takiej możliwości. Istnieje ryzyko pojawienia się zapalenia w obu jajowodach jednocześnie, co stwarza jeszcze większe ryzyko dla kobiety.

Co więcej, w przypadku współżycia w trakcie rozwijającego się zapalenia, może dojść do sytuacji, w której zapłodnione jajeczko zacznie rozwijać się poza macicą, i w efekcie dojdzie do pęknięcia jajowodu.

You might be interested:  Jak leczyć nadmierną potliwość stóp?

To może skutkować krwotokiem wewnętrznym i narażeniem życia pacjentki.

Jak wykryć wodniaka jajowodu?

Do wykrycia wodniaka wystarczy przezpochwowe badanie USG, dlatego tak ważne są regularne wizyty u lekarza ginekologa z pełnym panelem badań. Nie należy obawiać się dyskusji o swoich obawach i niepokojących odkryciach.

W jaki sposób leczy się wodniaka jajowodu?

Szybkie wykrycie schorzenia zapewnia większą szansę na pełne wyzdrowienie pacjentki. Zalecane leczenie wodniaka jajowodu wiąże się z ingerencją chirurgiczną. Zostaje ona przeprowadzona laparoskopem. Zabieg ten polega na udrożnieniu zablokowanego jajowodu i uwolnieniu pozapalnych zrostów.

W wielu przypadkach wymaga to także wykonania plastyki, w celu odtworzenia uszkodzonej części nabłonka. W przypadku silnie poszerzonego lub uszkodzonego jajowodu może wystąpić konieczność usunięcia całego jajowodu. Oznacza to ograniczenie szans kobiety na naturalne zajście w ciążę. Wodniak jajowodu posiada także tendencję do odtwarzania się i ponownego blokowania przewodu.

Dlatego bagatelizowanie objawów jest bardzo niewskazane, a regularne badania po wyleczeniu tego problemu, konieczne.

Wodniak jajowodu – przyczyny, objawy, leczenie, ciąża

Szybkie wykrycie schorzenia zapewnia większą szansę na pełne wyzdrowienie pacjentki. Zalecane leczenie wodniaka jajowodu wiąże się z ingerencją chirurgiczną. Zostaje ona przeprowadzona laparoskopem. Zabieg ten polega na udrożnieniu zablokowanego jajowodu i uwolnieniu pozapalnych zrostów.

W wielu przypadkach wymaga to także wykonania plastyki, w celu odtworzenia uszkodzonej części nabłonka. W przypadku silnie poszerzonego lub uszkodzonego jajowodu może wystąpić konieczność usunięcia całego jajowodu. Oznacza to ograniczenie szans kobiety na naturalne zajście w ciążę. Wodniak jajowodu posiada także tendencję do odtwarzania się i ponownego blokowania przewodu.

Dlatego bagatelizowanie objawów jest bardzo niewskazane, a regularne badania po wyleczeniu tego problemu, konieczne.

W przypadku uszkodzeniu obu jajowodów, z powodu wodniaka, możliwe jest podjęcie próby zapłodnienia metodą in vitro, jeśli pacjentka decyduje się na próbę zajścia w ciążę.

Wodniak jajowodu – czy można zdiagnozować go samodzielnie?

Wiele kobiet
zastanawia się czy wodniak jajowodu
boli. To bardzo dobre pytanie, na które niestety nie ma jednoznacznej
odpowiedzi. Wiedząc jakie są przyczyny tego schorzenia, możemy domyślać się, że na pewno wodniak jajowodu powoduje swego
rodzaju dyskomfort.

Wodniak
jajowodu może, ale nie musi powodować dolegliwości
bólowych. Wszystko jest uzależnione od indywidualnych cech pacjentki, budowy
jej narządów rozrodczych i jej wrażliwości na ból. Nie można wykluczyć wodniaka
jajowodu tylko na podstawie braku bólu.

Wodniak
jajowodu objawy bowiem może dawać lub nie.

Jedyną metodą na
potwierdzenie, że wodniak jajowodu
jest lub go nie ma jest badanie USG
pochwy wykonywane w gabinecie ginekologicznym.

Istnieją również opinie, wedle
których wodniaka jajowodu można wykryć poprzez rezonans magnetyczny, choć nie
jest to metoda w stu procentach potwiedzona. Niemniej jednak, nie ma możliwości
tzw. samobadania czy obserwacji.

Miejscem do
zdiagnozowania wodniaka jajowodu na
pewno nie będzie forum dyskusyjne.
Do
jednoznacznej diagnozy potrzebna jest wizyta lekarska.

Wodniak jajowodu – samoleczenie

Fora dyskusyjne
pełne są pytań kobiet, którym wydaje się, że ich wodniak jajowodu zniknął. Pojawia się zatem wiele pytań o to, czy wodniak jajowodu może się wchłonąć.

Również w tym wypadku
odpowiedź nie jest jednoznaczna: w medycynie znane są przypadki samoistnego
powrotu do zdrowia w większości znanych współcześnie chorób, więc teoretycznie wodniak jajowodu może jak najbardziej
zniknąć.

Nie oznacza to jednak, że możemy ten problem zignorować! Bardziej
prawdopodobne bowiem jest, że wodniak
jajowodu doprowadzi do nieprzyjemnych konsekwencji, takich jak
przewlekły ból podczas stosunku, nieregularne miesiączki, czy, w przypadku
najczarniejszego scenariusza, nawet do niepłodności, co rozstrzyga w zasadzie
kwestię wodniak jajowodu a ciąża. O
ile kobieta cierpiąca na tę dolegliwość będzie w stanie zajść w ciążę, może ona
być zagrożona. Często jednak wodniak
jajowodu uniemożliwia kobiecie posiadanie potomstwa.

Nasuwa się zatem ważne pytanie, czy wodniak jajowodu jest niebezpieczny. Jak każde nieleczone schorzenie, wodniak jajowodu może siać ogromne spustoszenie w organizmie kobiety.

Może doprowadzić do ciężkich do wyleczenia zakażeń, które w przypadku osób z obniżoną odpornością mogą w skrajnych sytuacjach skończyć się nawet zgonem.

Nie powinno się też pod żadnym pozorem dopuścić do sytuacji, w której wodniak pękłby sam bez kontroli lekarza.

Czy wodniak jajowodu jest niebezpieczny?

O ile wodniak
jajowodu nie zagraża bezpośrednio życiu zdrowej kobiety w sile wieku, może być
śmiertelny w przypadku osób, które zmagają się z chorobami przewlekłymi takimi
jak nadciśnienie, choroby serca itp.

Dlatego bardzo istotne jest to, aby
regularnie odwiedzać ginekologa w celu wykonania podstawowych badań. A jeśli
już cierpimy na wodniaka jajowodu, powinnyśmy
zasięgnąć porady lekarza, co należy zrobić dalej.

Jednym z zabiegów, które
ginekolog może zaproponować pacjentce, której problemem jest wodniak jajowodu jest laparoskopia.

Nie warto również
w przypadku choroby jaką jest wodniak jajowodu
decydować się tylko i wyłącznie na leczenie naturalne.

W przypadku nawracającego problemu warto jest
wspomagać się suplementami diety, specjalnymi preparatami do irygacji
(oczywiście przy równoczesnym stosowaniu probiotyków z kwasem mlekowym doustnie
i dopochwowo) i naparami ziołowymi, jednak nie można traktować tego jako
terapii alternatywnej.

Zmianę musi obejrzeć i zdiagnozować lekarz i to on może
zadecydować, co dla pacjentki będzie najlepszym rozwiązaniem. Jest to problem
zbyt poważny, by leczyć go na własną rękę domowymi sposobami.

Wodniak jajowodu a zwiększenie masy ciała

Wodniak jajowodu – przyczyny, objawy, leczenie, ciąża

Niektóre panie poszukują związku przyczynowo skutkowego na linii wodniak jajowodu a tycie. Nie ma jednak jednoznacznych dowodów na to, że schorzenie te może mieć jakikolwiek wpływ na przyrost masy ciała u kobiety. Są jednak bardziej realne scenariusze, do których zalicza się np.:

  • do
    powstania wodniaka jajowodu może przyczynić się infekcja grzybicza narządów
    rozrodczych, która zwiększa ochotę na słodycze, a w konsekwencji doprowadza do
    tycia
  • stosowanie
    antykoncepcji hormonalnej również może w pośredni sposób doprowadzić do
    powstania wodniaka, jest ona też odpowiedzialna za nadmierny przyrost masy
    ciała u kobiet ją stosujących
  • wodniak
    jajowodu może powodować ból, co w konsekwencji ogranicza prowadzenie aktywnego
    trybu życia: uprawianie sportów, spacery itp., a to może również przyczynić się
    do tycia.

Niestety, nie
można zrzucić winy za przytycie na wodniaka
jajowodu. Nie jest on w bezpośredni sposób powiązany z przyrotem tkanki
tłuszczowej. Mimo to, wyleczenie wodniaka
jajowodu może przyczynić się do ułatwienia zrzucenia zbędnych
kilogramów, wiąże się bowiem z odzyskaniem sprawności fizycznej, ustąpieniem
bólu i dyskomfortu związanego z wysiłkiem fizycznym.

Wygląda na to, że wodniak jajowodu to przypadłość,
której należy się jak najszybciej pozbyć, aby na nowo cieszyć się współżyciem
jak również czynnościami wykonywanymi codziennie takimi jak spacer, joga czy
pilates.

Pamiętajmy, że każda choroba wymaga skonsultowania z personelem
medycznym, nawet jeśli nie daje początkowo żadnych oznak typu ból lub
dyskomfort.

Zawsze lepiej działać jak najwcześniej, by uniknąć przykrych
konsekwencji!

Wodniaki jajowodów

Wodniak jajowodu, w mianownictwie łacińskim określany jako hydrosalpinx to częsta konsekwencja stanów zapalnych rozwijających się w obrębie narządów miednicy mniejszej. Nazwa wiąże się z zablokowanym odpływem z jajowodu płynnej treści, co powoduje jej nagromadzenie i jednocześnie obrzęk jajowodu.

Warto podkreślić, że termin wodniak jajowodu używany jest tylko i wyłącznie w odniesieniu do zablokowanego odpływu treści płynnej, surowiczej. Jeżeli pojawia się treść ropna mówimy wówczas o ropniaku jajowodu, a gdy jest to krew – analogicznie o krwiaku.

Zamknięcie jajowodu wyłącza jego podstawową funkcję, czyli możliwość transportu do macicy komórki jajowej co skutkuje trwałą niepłodnością. 
Wodniak jajowodu może powodować bóle w obrębie miednicy, czasem bardzo dotkliwe (gdy w organizmie nasili się stan zapalny).

Najczęściej jednak nie wywołuje żadnych objawów, a pacjentki dowiadują się o schorzeniu w czasie badania USG dopochwowego. Wodniak może również zostać wykryty w czasie badania rentgenowskiego macicy i jajowodów (HSG – histerosalpingografii).

Leczenie wodniaka jajowodu podejmowane jest przede wszystkim w przypadku leczenia niepłodności. W takiej sytuacji najczęściej zaleca się zabieg laparoskopowy i usunięcie wodniaka.

You might be interested:  Czerwona wysypka na ciele – co oznacza czerwona wysypka na skórze?

Często przy tej okazji uwalniane są zrosty pozapalne w okolicy jajowodu dzięki czemu zostaje odblokowany odpływ płynnej treści z jego wnętrza.

Niestety, nawet skrupulatnie wykonany zabieg nie gwarantuje pełnego sukcesu zabiegu, gdyż uszkodzony nabłonek jajowodu nie jest czasami w stanie skutecznie przetransportować zapłodnionej komórki jajowej. Usunięcie wodniaków jest konieczne u pacjentek przygotowujących się do procedury zapłodnienia in-vitro.

Zabieg laparoskopowy usunięcia wodniaków jajowodów nie jest zabiegiem trudnym do wykonania. Wymaga jednak specjalistycznego sprzętu laparoskopowego i odpowiednio przygotowanej sali operacyjnej oraz wyszkolonego zespołu operacyjnego. Zabieg przeprowadza się w znieczuleniu ogólnym na stole operacyjnym przypominającym fotel ginekologiczny.

Jest on pochylony w ten sposób, że pacjentka znajduje się w tzw. pozycji Trendelenburga, czyli z głową ułożoną nieco niżej niż nogi. Na początku zabiegu podaje się do jamy brzusznej poprzez specjalną igłę dwutlenek węgla w celu wytworzenia odmy otrzewnowej.

Gaz unosi powłoki brzuszne do góry oraz „rozpycha” jelita pozwalając na wprowadzenie narzędzi laparoskopowych. Następnie poprzez niewielkie, około 10 milimetrowe, kosmetyczne nacięcie w pępku wprowadza się do jamy brzusznej kamerę oraz źródło światła.

Na monitorze uzyskuje się kolorowy obraz w znacznym powiększeniu, o bardzo wysokiej rozdzielczości. Poprzez trzy 5 milimetrowe nacięcia ponad spojeniem łonowym wprowadza się do jamy brzusznej dodatkowe mikro narzędzia. Przy ich pomocy usuwa się wodniaki jajowodów lub usuwa zrosty przywracając jajowodom drożność.

Czasami w trakcie zabiegu podaje się od strony pochwy do jamy macicy płyn obserwując, czy wypływa on przez ujścia brzuszne jajowodów do jamy brzusznej – co stanowi potwierdzenie ich drożności. Usunięte wodniaki usuwa z jamy brzusznej przez jedno z wykonanych uprzednio nacięć.

Po zakończeniu zabiegu narzędzia z jamy brzusznej usuwa się i wypuszcza wprowadzony uprzednio dwutlenek węgla. Na rany po wprowadzonych narzędziach zakłada się szwy kosmetyczne. Pacjentka uruchamiana jest około 6 godzin po zabiegu.

Kilka godzin po zabiegu pacjentka może pić płyny, a po pojawieniu się perystaltyki jelit, może zacząć spożywać lekkostrawne pokarmy. Pacjentka wypisywana jest domu następnego dnia po operacji. Ponieważ dolegliwości bólowe po zabiegu są bardzo niewielkie, stosuje się w domu jedynie ogólnodostępne leki przeciwbólowe. Po zabiegu można powrócić do codziennych zajęć po 3 dniach, a do pełnej aktywności po około 7-10 dniach.

1-2 godzinyCzas trwania zabiegu 4 tygodnieZalecany czas pobytu pod kontrolą lekarza Zalecenia przed operacją:

Zabieg laparoskopowego usunięcia wodniaków jajowodów lub przywrócenia drożności jajowodów. Jest wykonywany u kobiet. Jest zaliczany do większych zabiegów ginekologicznych.

W celu przygotowania się do zabiegu należy wykonać badania laboratoryjne oraz oznaczyć grupę krwi.

Wszystkie badania możemy wykonać bezpośrednio przed zabiegiem, jednak ich wcześniejsze wykonanie zwiększa prawdopodobieństwo wykonania zabiegu.

Zalecenia po operacji:

  • prowadzenie oszczędzającego trybu życia i unikanie dużych wysiłków fizycznych przez 7-10 dni
  • stosowanie diety lekkostrawnej przez 3 dni
  • samodzielna pielęgnacja ran po wkłuciach preparatem odkażającym i codzienna zmiana naklejonych, jałowych opatrunków
  • doraźne stosowanie ogólnodostępnych leków przeciwbólowych
  • zgłoszenie się do lekarza celem usunięcia szwów około 7 dnia po zabiegu
  • powstrzymanie się od współżycia do czasu kontroli lekarskiej
  • odebranie po 14 dniach od zabiegu wyników badań histopatologicznych i zgłoszenie się z wynikami do kontroli u lekarza

Wodniak jajowodu – Staraniowy.pl

Jajowód to niedługa rurka (ok 15-20 cm) o niewielkim przekroju, której zadaniem jest doprowadzenie komórki jajowej do jamy macicy. Z tego też względu nawet nieznaczne zmniejszenie jej przepustowości może znacznie utrudnić ową wędrówkę. Nic dziwnego, że kiedy jajowody stają się niedrożne, a co więcej gromadzi się w nich niepotrzebny płyn – szanse na ciążę spadają.

Wodniak jajowodu – przyczyny

O pojawieniu się wodniaka mówimy wtedy, kiedy w patologicznie zmienionych przestrzeniach organizmu gromadzi się płyn. Wodniak jajowodu zazwyczaj jest związany ze stanem zapalnym przydatków. Do zakażenia dochodzi najczęściej poprzez pochwę, szyjkę oraz błonę śluzową macicy.

Rozwojowi zakażenia sprzyjają sytuacje, w których ujście zewnętrzne kanału szyjki macicy jest rozwarte, zaś aktualne środowisko organizmu ułatwia przenikanie drobnoustrojów (np. obecność krwi, wydzieliny). To m.

in takie sytuacje jak miesiączka, niektóre zabiegi ginekologiczne, poród i połóg, poronienie oraz poród przedwczesny, obecność wkładki wewnątrzmacicznej czy też wyłyżeczkowanie jamy macicy.

Inna możliwa, choć rzadsza droga zakażenia, polega na przenoszeniu bakterii na przydatki za pośrednictwem krwi z innych ośrodków zapalnych, jak np. migdałki, zatoki, zęby czy poprzez obecność innych chorób zakaźnych. W wyniku tego może dojść do powstania zrostów, które zamykają jajowód (tzw. niedrożność jajowodów).

Niedrożność jajowodów – skutki

Niedrożne jajowody stanowią poważną blokadę dla plemników – utrudniają, a niekiedy wręcz uniemożliwiają ich dotarcie do komórki jajowej. Co więcej, nawet kiedy zacięte plemniki pokonają ową barierę i dojdzie do zapłodnienia – niedrożne jajowody utrudniają przetransportowanie zapłodnionej komórki do jamy macicy.

Czym to skutkuje? Zapłodnione jajeczko osiada w ścianie jajowodu i zaczyna się rozwijać. W wyniku tego powstaje tzw. ciąża jajowodowa (typ ciąży pozamacicznej), która niestety nie ma możliwości utrzymania się. Niekiedy w jej wyniku dochodzi także do pęknięcia jajowodu i krwotoku wewnętrznego.

  Z tego względu ciąża jajowodowa wymaga usunięcia.

Diagnoza i leczenie

Najczęstszą metodą wykrywania niedrożności jest histerosalpingografia – badanie radiologiczne mające na celu uwidocznienie jamy i jajowodów. Polega na wprowadzeniu do jamy macicy kontrastu, dobrze widocznego na wykonywanym następnie zdjęciu rentgenowskim. O wodniaku jajowodu mówimy wtedy, kiedy  w świetle jajowodu znajduje się tzw.

płyn wysiękowy. Jego obecność sprawia, że jajowód się rozciąga – dochodzi do tzw. torbielowatego rozdęcia jajowodu. W tak rozciągniętym jajowodzie zniekształceniu ulega także błona go wyścielająca, zaś w wyniku tego powikłania mogą pojawiać się charakterystyczne wodne upławy (wody z organizmu może wypływać naprawdę dużo, np. podczas stosunku).

Wodniak – i co dalej?

Różne są metody postępowania u pacjentki ze zdiagnozowanym wodniakiem jajowodu. O ile nie pojawiają się żadne niepokojące objawy kliniczne czy inne wskazania do leczenia, wówczas można jedynie obserwować zmianę. Jeśli jednak wspomniane objawy wystąpią (a takim objawem może być np.

problem z płodnością), wtedy warto rozważyć ewentualność leczenia operacyjnego. Charakter operacji jest ustalany w każdym przypadku indywidualnie, nie ma jednakowego scenariusza postępowania.

Niekiedy wystarczy jedynie plastyka jajowodu (precyzyjne przycinanie zrostów i modelowanie zniekształconego jajowodu tak, aby odzyskał swój pierwotny wygląd), innym razem – konieczne jest jego usunięcie.

Brak szansy na ciążę?

Obecnie szacuje się, że czynnik jajowodowy jest przyczyną zmniejszenia płodności u około 15% kobiet. Wprawdzie nawet jeżeli dochodzi do usunięcia jajowodu, nie przekreśla to zupełnie szansy na ciążę, bowiem kobieta ma jeszcze jeden jajowód, który może skutecznie przetransportować zapłodnioną komórkę jajową.

Ponadto, niekiedy sama plastyka wystarcza i usunięcie jajowodu nie jest wówczas potrzebne. Salpingoneostomia to jedna z możliwych technik postępowania operacyjnego z wodniakiem jajowodu.

Usuwa się tkankę bliznowatą, która pokrywa koniec jajowodu, a następnie jajowód otwiera się i wywija jego brzegi na zewnątrz tak, aby pozostał otwarty. Zabieg można przeprowadzać techniką laparoskopową, ale także tradycyjnie z otwarciem jamy brzusznej.

Istnieją jednak czynniki, które znacznie zmniejszają szanse na zajście w ciążę po salpingoneostomii. To obecność takich cech klinicznych jak:  wielkość wodniaka (powyżej 30 mm), pogrubienie ściany jajowodu, brak widocznych strzępek, lite zrosty okołoprzydatkowe.

Czasami zdarza się jednak, że konieczne jest usunięcie obydwu jajowodów. W takim przypadku jedynym rozwiązaniem jest zapłodnienie pozaustrojowe (in vitro).

Co warto zauważyć, wielu lekarzy, mimo możliwości przeprowadzenia operacji jajowodów, proponuje swoim pacjentkom z niedrożnością jajowodów właśnie zapłodnienie pozaustrojowe. Okazuje się ono dobrym wyjściem szczególnie w przypadku kobiet po 35. roku życia. Dlaczego tak się dzieje? Badania pokazują bowiem, że możemy mieć do czynienia ze zwiększaniem się ryzyka ciąży pozamacicznej po leczeniu operacyjnym zmienionych chorobowo jajowodów.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *