Enkopreza – nieretencyjne nietrzymanie stolca u dzieci – przyczyny i leczenie

Szacuje się, że nietrzymanie stolca – w różnym stopniu zaawansowania – dotyczy nawet 10-15% populacji, w większości kobiet. Przyczyną tej wstydliwej dolegliwości może być uszkodzenie mięśni zwieracza odbytu, do którego doszło w czasie porodu. Problemy z utrzymaniem stolca mogą być też spowodowane przewlekłymi zaparciami lub zażywaniem niektórych leków odchudzających.

Przyczyny nietrzymania stolca

Przyczyną nietrzymania stolca i gazów jest nieprawidłowe działanie mięśni zwieracza odbytu – w wyniku ich uszkodzenia lub zmian w unerwieniu spowodowanych zmianami neurologicznymi.

Na uszkodzenie mięśni zwieracza odbytu narażone są kobiety rodzące siłami natury, zwłaszcza gdy poród trwał długo, doszło do pęknięcia krocza lub krocze było nieprawidłowo nacięte. Przyczyną nietrzymania stolca może być też uszkodzenie nerwu sromowego podczas porodu – objawy pojawiają się wtedy nawet wiele lat po porodzie.

Pieluchomajtki dla dorosłych

Do uszkodzenia zwieracza odbytu może dojść także podczas zabiegów chirurgicznych (operacja przetoki okołoodbytniczej, szczeliny odbytu, hemoroidów, operacje z powodu raka odbytnicy). Z kolei zaburzenia neurologiczne są wynikiem m.in. długoletniej cukrzycy, rwy kulszowej czy stwardnienia rozsianego.

Do nietrzymania stolca i gazów przyczyniają się też przewlekłe zaparcia i choroby zapalne jelit (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna, zespół jelita nadrażliwego).

Mechanizm powodujący nietrzymanie kału jest tu nieco inny – przy zaparciach dochodzi do upośledzenia skurczu wewnętrznego zwieracza odbytu i nietrzymania płynnego stolca, w chorobach zapalnych pacjent odczuwa częste i nagłe parcie na stolec (przy jego niewielkiej objętości), co zaburza kontrolę nad wypróżnianiem.

Warto wiedzieć, że do czasowych problemów z nietrzymaniem stolca może dojść podczas przyjmowaniu leków zawierających orlistat (np. Xenical – lek na receptę stosowany w leczeniu otyłości). Orlistat to substancja zmniejszająca wchłanianie tłuszczów przez blokowanie lipaz (rodzaju enzymów).

Efektem ubocznym stosowania orlistatu są m.in.:

  • oleiste stolce,
  • plamienie tłuszczowe z odbytu,
  • gazy z wydzieliną.

Czytaj też: Nietrzymanie moczu – 3 fakty na temat pielęgnacji skóry przy NTM

Nietrzymanie stolca – leczenie

Metoda leczenia zależy od przyczyny i stopnia nietrzymania stolca. Jeśli przyczyną są przewlekłe zaparcia lub biegunki, należy stosować odpowiednią dietę, pomocne są też leki przeciwbiegunkowe.

U pacjentów bez defektu mięśni zwieraczy lub z niewielkim ich ubytkiem dobre rezultaty daje wzmocnienie mięśni dna miednicy przez biofeedback (rodzaj treningu behawioralnego z użyciem umieszczonych w odbycie elektrod mierzących skurcze zwieraczy – pacjent uczy się je kontrolować, obserwując wykres na monitorze). Stosuje się też metodę polegającą na wzmacnianiu skurczów zwieraczy odbytu za pomocą elektrod.

U części chorych stosuje się leczenie chirurgiczne:

  • zabiegi rekonstrukcyjne zwieraczy,
  • wykonanie zwieraczy zastępczych (z mięśni uda lub pośladka)
  • wszczepienie hydraulicznej protezy zwieracza.

W zaawansowanych przypadkach nietrzymania stolca konieczne jest wyprowadzenie stomii (sztucznego odbytu).

Czytaj też: Stomia – co to jest, rodzaje stomii, rodzaje systemów stomijnych

Jak sobie radzić z problemem nietrzymania stolca i gazów?

Niezależnie od przyczyny i zaawansowania dolegliwości należy zadbać o właściwą pielęgnację miejsc stale narażonych na kontakt z kałem.

Pomocne są różnego rodzaju pieluchomajtki i majtki chłonne – są przepuszczalne i nie powodują odparzeń.

Warto pamiętać, że problem inkontynencji kałowej dotyczy nie tylko starszych osób i nie musi oznaczać wycofania się z życia. W wielu przypadkach udaje się go skutecznie pokonać.

Czytaj też:

W Ortopedio.pl dobierzemy właściwy stabilizator jak i wózek inwalidzki. Sprzęt medyczny dostępny na naszej stronie jest najwyższej jakości i posiada bardzo długą gwarancję. Refundacja NFZ.

W asortymencie posiadamy: stabilizator kolana, stabilizator kostki, stabilizator barku, stabilizator nadgarstka, orteza tułowia, ortezy stawu kolanowego, ortezy stopowo-goleniowe, ortezy stawu skokowego, sprzęt do ćwiczeń, łóżka rehabilitacyjne, wózki inwalidzkie, balkoniki i podpórki, sprzęt przeciwodleżynowy i wiele innych.

Zaparcia u dzieci • Nowa Pediatria 2/2003 • Czytelnia Medyczna BORGIS

© Borgis – Nowa Pediatria 2/2003, s. 133-138

  • Katarzyna Jończyk-Potoczna1, Iwona Ignyś2, Marian Krawczyński2
  • Zaparcia u dzieci
  • Constipation in children

1 z Zakładu Radiologii Pediatrycznej Katedry Radiologii Akademii Medycznej im. Karola Marcinkowskiego w PoznaniuKierownik Zakładu: prof. dr hab. Bogdan Pawlak

2 z Kliniki Gastroenterologii Dziecięcej i Chorób Metabolicznych Instytutu Pediatrii

Kierownik Kliniki: prof. dr hab. Marian Krawczyński

StreszczenieThe aim of the study was to describe diagnosis and treatment of constipation in children.

Słowa kluczowe: constipation, stool, children.

Zaparcia stolca, wg opinii specjalistów gastroenterologii dziecięcej, należą do najczęstszych nieprawidłowości, których próbę leczenia należy podjąć na szczeblu opieki podstawowej (12).

Zgodnie z założeniami reformy służby zdrowia, należy dążyć do poprawy opieki medycznej poprzez szkolenia, a także racjonalizację zasad postępowania diagnostycznego i terapeutycznego, czego skutkiem ma być m.in. optymalizacja kosztów związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych.

Prezentowana praca jest próbą przedstawienia patogenezy zaparcia stolca u dzieci z uwzględnieniem charakterystycznych cech obrazu klinicznego, jak też propozycją postępowania diagnostycznego oraz terapeutycznego na poszczególnych szczeblach opieki medycznej.

Zaburzenia oddawania stolca stanowią 10-25% chorób gastroenterologicznych u dzieci (1). Zaparcia występują u około 15% populacji dziecięcej, stanowiąc bardzo częsty powód niepokoju dzieci, rodziców i lekarzy (14). W krajach Europy Zachodniej są przyczyną około 5% wszystkich wizyt ambulatoryjnych i ponad 25% skierowań do gastroenterologów dziecięcych.

U podłoża zaparcia leżeć mogą zaburzenia metaboliczne, neurologiczne i endokrynologiczne. Dopiero po wykluczeniu przyczyn organicznych upatrywać można czynnościowego podłoża zaistniałych nieprawidłowości.

Do najczęstszych postaci należą zaparcia nawykowe, uwarunkowane głównie nieprawidłowym stylem życia. Dotyczy to zarówno nawyków żywieniowych (diety ubogoresztkowe, niska podaż płynów), jak i małej aktywności fizycznej (3, 14).

Nie bez znaczenia pozostaje też wpływ czynników psychicznych i socjoekonomicznych bezpośrednio oddziaływujących na rodziny i pacjentów.

Częstość oddawania stolca zmniejsza się wraz z wiekiem dziecka – od około 4-5 razy dziennie w pierwszych tygodniach życia do 1-2 w wieku 2 lat. Również czas jelitowego przejścia masy pokarmowej z jamy ustnej do odbytu wydłuża się z 8 godzin w pierwszym miesiącu życia, 16 godzin w 2 roku życia do 26 godzin w wieku 10 lat.

Trudno o standardową definicję zaparcia, jest ono bowiem subiektywnym i niezbyt precyzyjnie określonym objawem, stąd pewne rozbieżności w jego ocenie (6).

Najczęściej zaparcie definiuje się jako zwolnienie oraz utrudnienie pasażu jelitowego, co w konsekwencji prowadzi do oddawania zbitego i suchego stolca.

Uwzględnia się również częstość defekacji, która może wahać się od 3 stolców na dobę do 1 na 3 dni i może wymagać wysiłku.

Z problemem zaburzeń oddawania stolca związane są jeszcze dwa terminy tj.

brudzenie majteczek (soiling), określane jako niezależne od woli wyciekanie stolca oraz nietrzymanie stolca (encopresis), związane z zależnym lub niezależnym od woli oddawaniem normalnego stolca w majteczki, występujące po 4 roku życia, bez żadnej organicznej przyczyny. Nietrzymanie stolca występuje u 1,3% dzieci poniżej 7 lat i 1,5-7,5% dzieci w wieku szkolnym. Jest ono od 3 do 6 razy częstsze u płci męskiej niż żeńskiej (1).

Prawidłowe „trzymanie” stolca jest możliwe dzięki spoczynkowemu napięciu zwieracza wewnętrznego odbytu. Istotne znaczenie ma także czynność mięśnia łonowo- odbytniczego, który tworzy kąt 90° między odbytnicą a kanałem odbytu.

Sygnałem do defekacji jest wypełnienie bańki odbytnicy.

Jednak powtarzające się unikanie ewakuacji stolca prowadzi do rozciągnięcia ściany odbytnicy i zmniejszenia napięcia mięśniowego, czego konsekwencją może być popuszczanie lub nietrzymanie kału.

Szczególnie ważną rolę w homeostazie ekosystemu jelitowego odgrywają pałeczki kwasu mlekowego. Pałeczki kwasu mlekowego istotnie wpływają na regulację motoryki, stymulację sekrecji IgA, inaktywację karcynogenów i metabolizm kwasów żółciowych. Będąc jednocześnie antagonistami drobnoustrojów chorobotwórczych zapobiegają ich osiedlaniu i rozwojowi w układzie pokarmowym człowieka (2,15, 16).

Zaparcie nawykowe rozpoznawane jest zwykle u dzieci powyżej 3 roku życia. W tym wieku bowiem większość dzieci nabywa umiejętność świadomej kontroli odruchu defekacyjnego. Wpływ wielu czynników na utrwalenie nieprawidłowego rytmu wypróżnień utrudnia ustalenie przyczyn tego stanu i prawidłowe postępowanie.

Na poziomie opieki podstawowej współpraca lekarza z dzieckiem i jego opiekunami, może być efektywna przy założeniu dobrej znajomości zarówno samego pacjenta, jak i jego uwarunkowań rodzinnych.

Długoterminowa opieka lekarza rodzinnego, bądź pediatry rejonowego, stwarza możliwość poznania środowiska rodzinnego i pozwala na wcześniejsze ukierunkowanie diagnostyki różnicowej i leczenia.

Niemniej, bardzo ważna jest możliwość uzyskania porady psychologa, a w wielu przypadkach także rehabilitanta i dietetyka.

  1. Postawienie rozpoznania zaparcia nawykowego, wymaga przede wszystkim od lekarza wykluczenia przyczyn organicznych. Do najczęstszych nieprawidłowości uwarunkowanych organicznie należą:
  2. – wady anatomiczne przewodu pokarmowego,
  3. – nieprawidłowości w regionie odbytnicy (pierścień odbytowo-odbytniczy, uchyłek odbytnicy, szczelina odbytu, zespół zstępującego krocza, wypadanie błony śluzowej lub zwieracza wewnętrznego odbytu),
  4. – choroba Hirschsprunga i stany pokrewne,
  5. – mukowiscydoza (niedrożność smółkowa),
  6. – choroby układu nerwowego (neuropatie układu autonomicznego, uszkodzenia rdzenia kręgowego, przepuklina oponowo-rdzeniowa),
  7. – choroby tkanki łącznej np. sklerodermia,
  8. – choroby ogólnoustrojowe (niedoczynność tarczycy, mózgowe porażenie dziecięce, przewlekła samoistna hiperkalcemia, nadczynność przytarczyc, porfiria),
  9. – opóźnienie rozwoju psychomotorycznego,
  10. – zaparcia spowodowane przyczynami mechanicznymi (kamienie kałowe, zwężenia jelita w przebiegu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego lub choroby Leśniowskiego-Crohna),
  11. – ostre choroby jamy brzusznej (zapalenie dróg żółciowych, przydatków, kolka nerkowa).
  12. Wśród przyczyn należy również rozważyć działanie jatrogenne, a w szczególności uboczny wpływ stosowanych leków (opiaty, leki psychotropowe, przeciwpadaczkowe, antycholinergiczne).

U około 80-90% dzieci z zaparciem nie wykrywa się przyczyny organicznej (10). Zadaniem lekarza opieki podstawowej jest skierowanie dziecka podejrzanego o schorzenie organiczne do specjalistycznej poradni gastroenterologicznej oraz jak najwcześniejsze rozpoczęcie postępowania diagnostyczno-leczniczego pacjentów z zaburzeniami czynnościowymi.

  • Analizując podłoże zaparć nawykowych można wyróżnić następujące grupy czynników etiopatogenetycznych:
  • 1) genetyczne,
  • 2) psychogenne,
  • 3) społeczne,
  • 4) żywieniowe.
You might be interested:  Bruzdy na paznokciach – jakie są przyczyny pofalowanej płytki paznokcia?

Oceniając rodzinne występowanie i skłonność do zaparć potwierdzono tło genetyczne w przypadku wrodzonego bezwładu okrężnicy (colonic inertia) oraz w przypadkach większej skłonności do zagęszczania kału. Również występowanie zaparć u bliźniąt może potwierdzać rolę czynnika genetycznego. Zwrócono także uwagę na rodzinne częstsze występowanie zaparć w linii żeńskiej.

Nieodłącznym elementem mającym wpływ na rozwój dziecka są jego warunki społeczne. Zaparcie pojawia się zarówno u dzieci rodzin najuboższych, jak i w grupie o najwyższej pozycji materialnej. Przemiany społeczne, takie jak: industrializacja, urbanizacja oraz emancypacja kobiet, wpływają na psychosomatyczną naturę dziecka.

Sygnał, jakim jest posiłek, powoduje uruchomienie cyklu przemian, których efektem końcowym jest oddanie stolca. W warunkach stresu emocjonalnego, dziecko zaciska zewnętrzny zwieracz odbytu i mięśnie pośladkowe tłumiąc odruch. Masy kałowe są przesuwane do sklepienia odbytnicy, osłabiając defekację.

Jednocześnie, pobudzony układ sympatyczny powoduje zmniejszenie napięcia błony mięśniowej okrężnicy oraz wzmożenie napięcia mięśnia zwieracza wewnętrznego odbytu. Dłuższy czas pasażu zwiększa wchłanianie zwrotne wody. Tym samym stolec staje się twardy, zbity, a jego wydalenie często trudne i bolesne (1).

Stan ten może być uwarunkowany brakiem dostępu do toalety w przedszkolu czy szkole i/lub zniechęcającymi warunkami lokalowymi. Zdenerwowanie, nadpobudliwość rodziców, czy opiekunów przenosi się na ich dzieci, które często chcąc ułatwić życie sobie, bądź dorosłym, rezygnują z podstawowych fizjologicznych czynności.

Bywają jednak sytuacje, w których nadmierne wymagania stawiane dziecku, jak chęć najszybszego odzwyczajenia od pieluszki, bądź ulubionego nocnika prowadzi do wytworzenia u niego patologicznych odruchów wstrzymywania defekacji.

Wpływ czynników socjalnych pozostaje w nierozerwalnym związku z grupą czynników psychologicznych. Kochająca się rodzina, pozytywne nastawienie rodziców do potrzeb potomstwa pozwala przezwyciężyć różnego rodzaju trudności.

U części dzieci z zaparciem pojawia się problem brudzenia majteczek. Stosowanie przez rodziców kar, postawa niechęci czy wręcz odtrącenia, pogłębia już istniejący problem. U około 40% dzieci z zaparciami i nietrzymaniem stolca występują zaburzenia zachowania (19, 20). Obserwowano m. in.

zahamowanie ekspresji i emocji u dzieci o szczególnie wzmożonej wrażliwości ogólnej lub nadwrażliwych na bodźce o silnym i długotrwałym zabarwieniu negatywnym (19). W każdej grupie wiekowej trudności z oddawaniem stolca, a szczególnie mimowolne zanieczyszczanie u starszych dzieci, są związane z bardzo dużym stresem.

Towarzyszący defekacji ból oraz wysiłek potęgują nieprzyjemne doznania i nasilają już istniejące negatywne skojarzenia.

Dzieci z zaparciem nie stanowią jednorodnej klinicznie grupy różniąc się zarówno patogenezą, nasileniem procesu, jak i indywidualną reakcją na leczenie.

Według Kamma (8) u co najmniej 12% dorosłych chorujących w dzieciństwie, proces ten nasila się w wieku dojrzałym. Także Solzi i Di Lorenzo (18) zwracają uwagę na korelację między nasileniem zaparcia w młodości i w późniejszym okresie życia.

Dlatego też niezmiernie ważne jest zapobieganie zaparciom oraz szybka eliminacja przyczyn prowadzących do nich.

Czynniki żywieniowe należą do tych przyczyn zaparcia stolca, modyfikacja których wymaga zaangażowania całej rodziny pacjenta. Przyzwyczajenia dietetyczne kształtują w pewien sposób upodobania smakowe dziecka, uczą prawidłowych (albo złych) nawyków żywieniowych.

Wielu autorów podkreśla konieczność spożywania błonnika, który jako materiał balastowy zwiększa masę stolca (5, 9, 11, 17). Żywność bogata w substancje resztkowe to przede wszystkim produkty poddane minimalnej obróbce przemysłowej.

Nierozpuszczalne w wodzie włókno roślinne przyspiesza pasaż treści pokarmowej w jelicie cienkim i okrężnicy wpływając tym samym na objętość stolca, rytm wypróżnień oraz rozwój pożądanej flory jelitowej (5).

Należałoby dążyć do spożycia około 25-35 g błonnika na dobę, przy jednoczesnej odpowiedniej do masy ciała dziecka podaży płynów (1-1,5 l/dobę). Zwiększanie ilości substancji balastowych przy braku adekwatnej ilości wody w diecie pogłębia zaparcia i powoduje efekt „błędnego koła”.

Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.

Piśmiennictwo

1. Abi-Hanna A., Lake A.M.: Zaparcia i nietrzymanie kału u dzieci. Ped. Dypl. 1999; 3 (2):26-33. 2. Bernet M.F. et al.: Lactobacillus acidophilus LA 1 blinds to cultured human intestinal cell lines and inhibits cell atachment and cell invasion by enterovirulent bacteria. Gut 1994; 35:483-89. 3. Clayden G.S.

: Management of chronic constipation. Arch. Dis. Child. 1992; 67:340-348. 4. Dohil R.: Constipation and reversible urinary tract abnormalities. Arch. Dis. Child. 1994; 70:56-57. 5. Jarosz A.: Błonnik pokarmowy – jego rola i znaczenie. N. Med. 1996; 3(21):28-31. 6. Jończyk-Potoczna K. i wsp.

: Zaparcia nadal aktualny problem diagnostyczno-terapeutyczny. Nowiny Lek. 1998; 67 (6):758-764. 7. Jończyk-Potoczna K. i wsp.: Zaparcie jako wstępny objaw przewlekłych chorób jelita grubego u dzieci. Ped. Prakt. 2002; 10:49-53. 8. Kamm M.A.: Idiopathic constipation: any movement? Scand. J. Gastroenterol. 1992; 192, supl.:106-109.

9. Leung A. et al.: Constipation in children. Am. Fam. Phys. 1996; 54:611-618. 10. Loening- Baucke V.: Assessment, diagnosis, and treatment of constipation in childhood. J. Wound. Ostom. Nurs. 1994; 21:49-58. 11. Roma E. et al.: Diet and chronic constipation in children; the role of fiber. J. Ped. Gastrol. Nutr.

1999; 28:169-174. 12. Ryżko J., Socha J.: Organizacja opieki specjalistycznej w zakresie gastroenterologii w Polsce. N. Ped. 2000; 21:33-35. 13. Ryżko J. i wsp.: Ocena przydatności czasu pasażu jelitowego jako badania przesiewowego w diagnostyce zaparć stolca u dzieci. Gastr. Pol. 1995; 2 (2):161-169. 14. Ryżko J.

: Zaparcia stolca u dzieci. Klin. Ped. 1998; 6, 1:23-6. 15. Schiller L.R.: Clinical pharmacology and use of laxatives and lavage solutions. J. Clin. Gastr. 1999; 28:11-18. 16. Socha J.: Mikroflora jelitowa a antybiotykoterapia. Ped. Pol. 1995; 70 (7):547-552. 17. Socha J. i wsp.

: Leczenie dietetyczne zaburzeń czynnościowych przewodu pokarmowego. Klin. Ped. 1998; 6, 1:28-32. 18. Solzi G., Di Lorenzo C.: Are constipated children different from constipated adults? Dig. Dis. 1999; 17:308-315. 19. Strzyżewska R. i wsp.: Psychologiczne aspekty u dzieci z zaparciami i popuszczaniem stolca. Ped. Prak.

1999; 7(1):77-83. 20. Sullivan P.B.: Pediatricians, approach to constipation. Curr. Paediatr. 1996; 6 (2):97-100.

Dieta na zaparcia u dzieci poniżej 2 lat

Do najczęstszych objawów zaparć należą: wypróżnienia rzadsze niż 2 razy w tygodniu, U 5% dzieci przyczyną zaparć mogą być choroby organiczne, a wśród nich Zalecenia dietetyczne (dieta wzbogacona w warzywa, owoce, grube kasze, a lekarzowi lepiej dopasować farmakoterapię. 2. Próba leczenia – p. niżej.

Objawy zaparcia czynnościowego u dzieci w wieku 4-18 lat Nie więcej niż 2 wypróżnienia w tygodniu w toalecie. Co najmniej 1 raz w tygodniu epizod popuszczania stolca. Podobnie jak wyżej – objawy świadomego wstrzymywania wypróżnienia. Oddawanie nadmiernie twardych stolców lub wypróżnienie z bólem.

Zaparcia to problem, który zwłaszcza dla dziecka może się okazać bardzo uciążliwy. Zazwyczaj przyczyną okazuje się nieodpowiednia dieta. Niezależnie od źródła problemu, należy jak najszybciej pomóc dziecku w wypróżnieniu. Oto kilka sposobów, jak radzić sobie z zaparciami u dziecka.Sposoby na zaparcia u dzieci starszych.

U starszych dzieci leczenie dietetyczne zaparć należy rozpocząć od zastosowania (przez miesiąc) diety bogatoresztkowej, z jednoczesnym zwiększeniem podaży produktów mlecznych. Terapia zaparć u dzieci wymaga odpowiedniej podaży płynów. Niemowlętom i dzieciom powyżej 10 kg należy podawać 1000 ml płynów + 50 ml na każdy kilogram powyżej.

Zaparcia u dzieci – ważna jest dieta i ruch – dziecisawazne.pl – opiniotwórczy 1–2 łyżeczki otrąb dziennie, popijane wodą, albo błonnika kupionego w aptece .Witam serdecznie.Mam 17 miesięczną córeczkę ,która cierpi na zaparcia.Jakie produkty jej podawać aby mogła bez problemu i codziennie się wypróżnić.

5 Maj 2008 Starszemu dziecku 1-2 razy dziennie dawaj do picia na czczo kompot z porcji błonnika (według wzoru: liczba lat dziecka powiększona o 5, czyli dla Dziecku poniżej 3. roku życia nie powinno się podawać czystego mleka Zaparcia nawykowe u dziecka – dieta, leki, ani nawet czopki nie pomagają.Zaparcia u dzieci to częsty problem.

Dziecko nie chce jeść, gorzej sypia i rzadziej się wypróżnia. Sprawdź, co powoduje zaparcia u dzieci i co powinni robić rodzice, by im zapobiec. Poznaj sposoby na zaparcia u dzieci.24 Sie 2018 Zaparcia u dzieci spędzają sen z powiek rodzicom. Przez pierwsze lata życia dziecka wszystko toczy się wokół kupy.

To dosyć częste zjawisko, bo występuje u nawet 3 proc. dzieci poniżej 1. roku życia, 10 proc. dzieci w 2. roku życia Za zatwardzenie u dziecka odpowiada także nieodpowiednia dieta, .U małych dzieci jest bzdurny.

Jeśli krzesło przypomina twardą kiełbasę lub wygląda jak sucha, twarda kula, po opróżnieniu jelita po 2 latach nie odczuwa ulgi, to także wskazuje, że dziecko ma zaparcia. Zanim coś zrobisz, rodzice muszą zwrócić uwagę na następujące objawy, które mają zaparcia u dzieci.Jeżeli szukasz dicopeg junior – na zaparcia u dzieci od 6. miesiąca życia, saszetki, 14 sztuk to znajdziesz go w naszej aptece Nowa Farmacja. Poznaj opinie na jego temat, skład i cenę. Zapraszamy.

Poszukiwany asystent sekretarza rukovodietlya wznowić Kemerovo

Dieta bogatoresztkowa – przepisy dla dzieci. Jedną z najczęstszych przyczyn zaparć u dzieci jest nieodpowiednie odżywianie. Najlepszą metodą na zwalczanie tego schorzenia jest dieta bogata w błonnik pokarmowy. Poniżej przedstawię Wam kilka ciekawych przepisów, które warto włączyć do jadłospisu swoich dzieci.niewielka domieszka krwi w stolcu( u ok.

You might be interested:  Dysplazja ektodermalna – przyczyny, objawy, dziedziczenie, leczenie

50% dzieci) UWAGA: W przypadku niemowląt, które są karmione wyłącznie mlekiem matki wypróżnienia mogą występować raz na 1-2 tygodnie ze względu na to, że pokarm mamy jest przez nie w pełni trawiony. Nie jest to więc objaw zaparcia( jeśli oczywiście nie ma innych symptomów, które.

Zaparcia często występują u dzieci karmionych butelką, a odżywka dla niemowląt jest gorzej wchłaniana przez organizm dziecka. Opóźnione stolce na więcej niż dwa dni i gęstą konsystencję należy uznać za zaparcie. Norm jest krzesłem w postaci kleiku. Jakakolwiek konsolidacja mas kałowych jest uważana za predyspozycję do zaparcia.

Zaparcia u dzieci to problem, którego nie wolno lekceważyć. Dzieci w wieku 1-4 lat zazwyczaj oddają maksymalnie dwa stolce dziennie. Starszaki mogą wypróżniać się maksymalnie trzy razy dziennie, ale normą jest również jedna kupa na dwa, trzy dni. Sposoby na zaparcia u dzieci. Dziecko z zaparciami powinno dużo.

Dieta na płodność U dzieci poniżej szóstego miesiąca życia rozpoznaje się je, gdy malec ma trudności ze robieniem kupki (może być ona nawet zbita w kulki), płacze, napina się, jest niespokojny, jego brzuszek po naciśnięciu wydaje się twardy. Błonnik – sposób na zaparcia u dzieci. Zaparcia, biegunka, wymioty. Poznaj.

w badaniu per rectum u dzieci z nietrzymaniem stolca na tle zaparcia stwierdza się zalegające masy kałowe w bańce odbytnicy. Co to jest enkopreza i jakie są jej przyczyny? Enkopreza (encopresis) to inaczej nieretencyjne nietrzymanie stolca, czyli nietrzymanie stolca bez zaparcia.

Leczenie zaparcia czynnościowego u dziecka Moja córka nie chce robić kupki na nocnik i w ogóle ma problem z robieniem kupki. Płacze krzyczy i biega, a jak już czuje, że ma robić, to chce pampersa i u mnie na rękach z płaczem i potem na czole robi tę kupkę.na zdjęciu znaczników przez współczynnik 2,4; nie powi‑ nien on przekraczać 8,5 godziny udzieci do 3.

miesiąca życia, 16 godzin od 4. miesiąca do 2.roku życia, 26 go ‑ noworodki, niemowlęta i dzieci do 4. roku życia dzieci powyżej 4 lat i młodzież Występowanie co najmniej dwóch z wymienionych poniżej objawów przynajmniej.Dieta IIFYM – jedz co chcesz i chudnij! Ten sposób nie może być stosowany przez osoby z nadciśnieniem i u dzieci poniżej 6 roku życia.

Otręby pszenne – jeden z najlepszych sposobów na zaparcia. Maksymalna dawka, to 2-3 łyżeczki dziennie. Dodaj je do jogurtu, kefiru, sałatki, zupy lub owsianki.Skorzystaj z linków poniżej, aby dowiedzieć się więcej: Dieta na zaparcia Dieta na zaparcia u dzieci (/zaparcia) u dzieci to bardzo powszechny problem.

O zaparciach mówi się w przypadku twardych i bolesnych stolców lub w przypadku ich całkowitego braku przez kilka kolejnych.Atopowe Zapalenie Skóry U Dzieci DietaUczulenie Na Słońce U Dzieci DietaRefluks Żołądkowy U Dzieci DietaMigrena U Dzieci DietaOtyłość U Dzieci DietaNadwaga Dzieci Dieta U Dzieci DietaZaparcia Dzieci DietaCytomegalia U Dzieci DietaRak Kości U Dzieci DietaMononukleoza Zakaźna U Dzieci DietaObjawy Zapalenia Oskrzeli U Dzieci DietaTarczyca U Dzieci DietaObjawy Anemii U Dzieci Dieta.

transaminaz wątrobowych diety

Zaparcia u dzieci to częsty problem, z jakim muszą borykać się zatroskani rodzice. Często jednak zanim sięgniemy po leki, warto jest sprawdzić, czy w żywieniu dziecka nie występują istotne błędy, które determinują powstanie zaparć. To nie musi być walka z wiatrakami – poniżej kilka rad, jak poradzić sobie ze wstydliwą dolegliwością u naszych dzieci.

Działają drażniąco na końcowy odcinek przewodu pokarmowego, co prowadzi do efektu przeczyszczającego po ok. 15 do 60 minutach po zaaplikowaniu. Należy je stosować tylko doraźnie, nie długotrwale. Poniżej 3 roku życia stosuje się pół czopka jednorazowo, 3-6 lat: 1 do 2 czopków, powyżej 6 r.ż.- 2 czopki.Zaparcia występują od 0,3 do 8% dzieci.

Zaparcia najczęściej są wywołane zaburzeniami czynnościowymi. Stanowią one przyczynę zaparć w 80-85% Występują u dzieci poniżej 6 miesiąca życia. Występują gdy podczas oddawania miękkiego stolca występuje: nie są zalecane u niemowląt ze względu na ryzyko zachłyśnięcia.Dzieci w wieku 6-12 lat: Połowa daw-ki dorosłych. Przeciwwskazania: Znana nadwrażliwość na nasiona płesz-nika.

Choroby przełyku lub dolegliwo-ści ze strony przewodu pokarmowego. Niedrożność jelit. Niezdiagnozowane bóle brzucha, nudności i wymioty. Nie stosować u dzieci poniżej 6 roku życia. Specjalne ostrzeżenia i środki.

Zaparcia (zatwardzenie, obstrukcja) to stan spowolnionej pracy jelit, które są rzadko opróżniane, a wydalanie twardego kału jest utrudnione i bolesne – skurczowe lub kolkowe bóle, często odczuwane po lewej stronie jamy brzusznej. Zaraz po wydaleniu twardego stolca może pojawić się stolec obfity i luźny (stolec biegunkowy). Pocieszający jest fakt łatwej identyfikacji przyczyny.

13 Paź 2016 I tak, w przypadku dzieci, które nie skończyły jeszcze 4 lat, zaparcie można do czynienia przynajmniej z dwoma spośród wymienionych poniżej: ZAPARCIA U NIEMOWLĄT po rozszerzeniu diety. Kup dostęp.Jak leczyć zaparcia u dziecka w wieku 2 lat, porady lekarzy, środki folk. Zakrzepowe zapalenie żył. Zaparcia mogą wystąpić u osoby w każdym wieku.

Ale najczęściej jest narażony na dzieci. Takie zjawisko powoduje dyskomfort dla dzieci i nie ma najlepszego wpływu na organizm. Nie powinno to pozostać bez uwagi rodziców.

Prezentowana praca jest próbą przedstawienia patogenezy zaparcia stolca u dzieci z uwzględnieniem charakterystycznych cech obrazu klinicznego, jak też propozycją postępowania diagnostycznego oraz terapeutycznego na poszczególnych szczeblach opieki medycznej. Nietrzymanie stolca występuje u 1,3% dzieci poniżej 7 lat i 1,5-7,5%.Zaparcia u dzieci spędzają sen z powiek rodzicom.

Nieregularne, bolesne wypróżnianie jest dla dziecka koszmarem. To dosyć częste zjawisko, bo występuje u nawet 3 proc. dzieci poniżej 1. roku życia, 10 proc. dzieci w 2. roku życia, a w niektórych populacjach nawet ponad 1/4 dwulatków cierpi na zaparcie. a nawet lat i polega.

na zaparcia dziecku można podawać laktulozę w syropie, która dostępna jest w aptece bez recepty, do posiłków można dodawać 2–3 łyżki oliwy z oliwek, co pomoże łatwiej się dziecku wypróżnić, W leczeniu zaparcia u dziecka bardzo pomocny będzie również masaż brzuszka wykonywany ok. 4 razy dziennie.A zaparcia to bardzo przykry dla dzieci problem, dlatego go nie bagatelizujmy! Czwartek: JAK LECZYĆ ZAPARCIE CZYNNOŚCIOWE U DZIECKA? (2/2 – DZIAŁANIA NIEFARMAKOLOGICZNE) Oprócz metod farmakologicznych, omawianych wczoraj, ważne są jeszcze działania niefarmakologiczne. – Odpowiednia dieta.

Ból brzucha u dzieci; Mam pytanie dotyczące zaparcia, które trwa już 2 dzień. Jem na śniadanie np. płatki z mlekiem albo kanapki z pieczywa wieloziarnistego z twarożkiem i papryką, na obiad np. warzywa z patelni, dzisiaj kaszę gryczaną, surówkę z marchwi, buraki i kapusty i do tego małe kulki serowe. owoce i zdrowa dieta.

Zaparcia u dziecka w ciągu 3 lat mają podobne cechy do wszystkich tak delikatnych stanów, i są nieodłączne tylko dla tego wieku. Zaparcia psychologiczne u dzieci. Nie wszystkie dzieci są w stanie to zrobić na raz. O dziwo, przyczyna zaparcia może stać się dziecinną fantazją.

Do zaparć u dzieci prowadzą też: niedożywienie, odwodnienie, nadmierne spożycie mleka, niedobór błonnika, ale także nadużywanie środków przeczyszczających, strukturalne wady przewodu pokarmowego, cukrzyca, niedoczynność tarczycy, choroba Hirschprunga 1,2. Zaparcia u dzieci zawsze należy konsultować z lekarzem.3-letnia córka ma zaparcia i jednocześnie boi się skorzystać z toalety.

Czy to zaparcia nawykowe? Domowe sposoby na zaparcia – śliwki suszone, woda z ogórków kiszonych? Poradźcie Zaparcia nawykowe u dziecka – dieta, leki, ani nawet czopki nie pomagają. Co robić.Dieta na zaparcia. Kleopatra63 • 5 sierpnia 2013 10:08. Dzień Dobry! Moje zaparcia trwają 3-4 dni.Piję dużo produktów mlecznych, jem warzywa, owoce.

Po ciąży z 2 dzieckiem zostało mi 4 kg też chciałabym je zrzucić.Czuję się jak napompowany balon.Dziecko w wieku powyżej 7 lat. Kalendarz ciąży. Dieta na zaparcia u dzieci – pomoc cukinia i warzyw puree 14 kwietnia 2011 Dieta na zaparcia u dzieci – pomoc cukinia i warzyw puree Korekta diety u dzieci poniżej jednego roku Gdy piersią zaparcia są rzadkie.

Ponieważ mleko jest dobrze wchłaniany, dla dziecka, które jest karmione.Dieta na zaparcia u 17-miesięcznego dziecka Witam serdecznie.Mam 17 miesięczną córeczkę ,która cierpi na zaparcia.Jakie produkty jej podawać aby mogła bez problemu i codziennie się wypróżnić?Teraz robi kupkę 2 razy w tygodniu i to naprawdę z bólem.Proszę o radę Agnieszka.

Nie wolno ich stosować u kobiet w ciąży oraz dzieci poniżej 12 lat. Jak przygotować napar z liści senesu? Weź 1/2 – 1 łyżeczki ziela i zalej gorącą wodą (ale nie wrzątkiem), pozostaw do naciągnięcia. Senes najlepiej zaparzać wieczorem, przed.Dawkowanie: 1 do 2 saszetek (10-20 g) na dobę, najlepiej w dawce jednorazowej rano.

Dobową dawkę leku należy dostosować indywidualnie, w zależności od objawów klinicznych i może ona wynosić od jednej saszetki na dobę (zwłaszcza u dzieci) do dwóch saszetek na dobę.Nawet sporadycznie występujące u dziecka zaparcia mogą prowadzi do zaparć (dzienna dawka dla dzieci 1-4 lata wynosi 7- 10 gram) w 150 ml letniej wody.

są także dla dzieci małych (poniżej 3 roku życia) w dawce 0,5 tubki czyli.Jak rozpoznać zaparcie u dziecka? Jak mu wtedy pomóc? Odpowiedział. dr med. Piotr Dziechciarz Klinika Pediatrii Warszawski Uniwersytet Medyczny Zaparcie u dzieci definiujemy jako występowanie minimum dwóch z poniżej wymienionych objawów przez okres nie krótszy niż 2 miesiące: ≤ 2 wypróżnień na tydzień.

Lewatywki te przeznaczone są także dla dzieci małych (poniżej 3 roku życia) w dawce 0,5 tubki czyli 2,5 ml Dziecko kładziemy na boku, końcówkę lewatywy (wlewki) natłuszczamy, rozchylamy pośladki i wprowadzamy końcówkę na około 3 cm. Jeśli końcówka mini lewatywki wprowadzona jest prawidłowo podczas wciskania płynu.

Teoretycznie można, ale z tym Zentelem jest taki myk, że u dzieci poniżej 2 roku życia może spowodować chwilowe zwiotczenie mięśni: dziecko siedzi na krześle i nagle spada, bo zwiotczało. Więc ostatnio jakoś wszyscy lekarze się upierają, żeby czekać do 2 roku życia. Oczywiście to zwiotczenie jest pewnie sporadyczne.Dziecko w wieku powyżej 7 lat. Rodzaje diet.

You might be interested:  Discektomia szyjna, lędźwiowa – usunięcie dysku – rehabilitacja, powikłania

Kalendarz ciąży. Choroby kręgosłupa. Aromaterapia i medycynie. Reumatologia. Dieta na zaparcia u dzieci – pomoc puree z cukinia i warzyw – przyczyny 14 kwietnia 2011 Dieta na zaparcia u dzieci – pomoc cukinia i warzyw puree Przyczyny Przyczyny zaparć u dzieci poniżej jednego.

Dieta № 3 dla dzieci i dorosłych – to menu uzdrawiania, który jest przypisany do klientów na zaparcia i zaburzenia przewodu pokarmowego. Należy pamiętać, że dziecko i dorosły dieta zasadniczo różnice nie mają całą rzecz w metodach produkcji żywności i wielkości porcji.Poniżej znajdziesz 5 najskuteczniejszych przykładów. 1. Herbata z liści senny na zaparcia.

Opryszczka u dzieci – zwalcz ją na 6 sposobów! Opryszczka u dzieci ma praktycznie takie same objawy, jak u dorosłych. Charakteryzuje się występowaniem owrzodzenia wokół ust i dodatkowo towarzyszy jej swędzenie i pieczenie.Olej wazelinowy na zaparcia – sposób dawkowania dorosłym i dzieciom dawki.

dzieci poniżej 14 lat – 2 łyżeczki; dzieci od 7 do 14 lat – 1,5 łyżeczki; dzieci od 3 do 7 lat – 1 łyżeczka; dzieci poniżej 3 lat – po 0,5 łyżeczki każda. Dieta w przypadku zaburzeń żołądkowych – dieta w ostrym okresie i podczas remisji.Jak postępować w zaparciach u dziecka? doodbytniczo przy pomocy wlewek z roztworu fosforanów (powyżej 2.

roku życia), czopków stolca, powlekając go śliską warstwą; parafina nie jest zalecana u dzieci poniżej 4. roku życia ze Rokowanie: Leczenie jest zwykle długie (od kilkunastu tygodni do kilku lat), wymaga .Celiakia u dzieci – objawy, dieta. Jak rozpoznać celiakię u dzieci Czytaj na MedoVita.pl – artykuły nt. medycyny i zdrowego stylu życia.

Jednak u dzieci do lat 3 często nie są skutecznym badaniem z uwagi na niedojrzałość układu odpornościowego. Dlatego też konieczne jest przeprowadzenie minimum 2 badań, których wyniki.dzieci w wieku od 1 do 5 lat, które piją więcej niż 0,7 litra mleka krowiego lub innego (roślinnego) dziennie, dzieci chorujące na choroby przewlekłe układu pokarmowego.

Różne typy anemii u dziecka. Uwzględniając rozmaite przyczyny występowania anemii u dzieci, wyróżnia się różne rodzaje niedokrwistości.

Należy również zwrócić uwagę na fakt, że dżem śliwkowy lub przecier z suszonych śliwek, który jest najczęściej wybieranym dżemem, jeśli chodzi o znane domowe sposoby na zaparcia u dzieci, jest bardzo silną mieszanką dla dzieci poniżej 2 roku życia.Zaparcia u dzieci to bardzo częsty problem, z którym na co dzień zmagają się rodzice na wszystkich szerokościach geograficznych. Na szczęście problem ten ma proste i w większości przypadków skuteczne rozwiązanie! Wystarczy przyzwyczaić malucha do pewnych nawyków, a w sytuacjach awaryjnych sięgnąć po sprawdzone domowe remedia.

NIETRZYMANIE STOLCA – przyczyny i leczenie

Nietrzymanie stolca to najczęściej problem osób starszych, ale może wystąpić w każdym wieku, także u dzieci. Przyczyny nietrzymania stolca są różne. Mogą to być hemoroidy, czyli żylaki odbytu. Nietrzymanie kału może się pojawić także po porodzie. Sprawdź, jakie są jeszcze przyczyny nietrzymania stolca i na czym polega leczenie.

Nietrzymanie stolca to problem z kontrolowaniem defekacji (oddawania kału) oraz z wydostawaniem się gazów z przewodu pokarmowego. Według dostępnych statystyk, na całym świecie nietrzymanie stolca to problem 2-3 proc. ludzi.

Część pacjentów borykających się z nietrzymaniem kału, zapewne z powodu zawstydzenia, unika rozmów z lekarzami na temat swojego problemu, dlatego też uważa się, że szacowana częstość tego schorzenia jest tak naprawdę zaniżona.

Nietrzymanie stolca to problem istotny, ponieważ może doprowadzić do zarówno do wystąpienia podrażnienia okolicy odbytu (może dochodzić do zakażeń skóry tej okolicy ciała i powstawania w jej obrębie przewlekłych, trudno gojących się ran), jak i do istotnych zaburzeń psychologicznych.

Pacjent tracący kontrolę nad jedną z tak podstawowych czynności fizjologicznych, jaką jest wypróżnianie, może doświadczać znacznego obniżenia swojej samooceny, a także w końcu po prostu zacząć się izolować od innych.

Zapobiegać takim komplikacjom można poprzez leczenie nietrzymania stolca – dostępne dla pacjentów są zarówno metody niezabiegowe, jak i leczenie operacyjne.

Posłuchaj o nietrzymaniu stolca, poznaj przyczyny i leczenie. To materiał z cyklu DOBRZE POSŁUCHAĆ. Podcasty z poradami.

To view this video please enable JavaScript, and consider upgrading to a web browser that supports HTML5 video

Nietrzymanie stolca – przyczyny

Nietrzymanie stolca może występować u pacjenta już od urodzenia – tak zdarza się w przypadku dzieci, u których istnieją defekty dotyczące budowy struktur odbytu oraz u dzieci z defektami w obrębie rdzenia kręgowego.

Nietrzymanie stolca może być również stanem nabytym. Ogólnie jako przyczyny nietrzymania stolca wymienić można wszelkie stany, które prowadzą do osłabienia zwieraczy odbytu lub do uszkodzenia nerwów zaangażowanych w procesy wypróżniania. Do tych zaburzeń doprowadzać mogą takie stany, jak:

Część z wymienionych czynników (jak np. epizody biegunek) mogą prowadzić do przejściowego nietrzymania stolca, z kolei inne (takie jak np. uraz rdzenia kręgowego) mogą skutkować trwałymi zaburzeniami defekacji.

Nietrzymanie stolca najczęściej występuje u osób w wieku podeszłym, jednak tak naprawdę dolegliwość ta może się pojawić w każdym wieku – nawet u noworodka.

Nietrzymanie stolca: objawy

Nietrzymanie stolca u różnych pacjentów może prezentować się odmiennie. Niektórzy chorzy doświadczają jedynie utraty kontroli nad wydostawaniem się gazów z przewodu pokarmowego.

U innych dochodzi do występowania powyższego zaburzenia, a także do mimowolnego oddawania stolców o luźnej konsystencji.

W najcięższych postaciach nietrzymania stolca dochodzi do tego, że pacjent nie jest w stanie kontrolować ani wydostawania się gazów z przewodu pokarmowego, ani wydalania luźnych czy zwartych stolców.

Nietrzymanie stolca może przybierać formę naglącą, czyli taką, gdzie pacjent nagle zaczyna odczuwać potrzebę defekacji – może być ona tak silna, że chory nie zdąży w odpowiednim czasie dotrzeć do toalety. Odmienną formą schorzenia jest natomiast ta, gdzie pacjent oddaje stolec całkowicie nieświadomie – nie pojawia się bowiem u niego odczucie parcia na stolec, do wypróżnienia dochodzi samoistnie.

Można wyróżnić pewne grupy pacjentów, u których istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia nietrzymania stolca. Wymienić tutaj można chociażby osoby w podeszłym wieku, ponieważ to właśnie u nich schorzenie występuje najczęściej.

W grupie ryzyka nietrzymania stolca znajdują się również kobiety, ponieważ u nich występuje czynnik ryzyka specyficzny tylko dla nich, czyli poród.

Już samo urodzenie dziecka siłami natury może skutkować zaburzeniami defekacji, mogą one jednak pojawiać się również wskutek wystąpienia komplikacji po wykonaniu nacięcia krocza czy jako powikłanie po porodzie z użyciem kleszczy.

Jeszcze innymi stanami, w których zwiększone jest ryzyko nietrzymania stolca, są otępienia, stany niepełnosprawności ruchowej oraz długoletni przebieg niektórych schorzeń przewlekłych (np. cukrzycy).

Nietrzymanie stolca: diagnostyka

W przypadku pacjenta z nietrzymaniem stolca przeprowadzany jest szereg różnych badań, których celem jest przede wszystkim wykrycie przyczyny wystąpienia zaburzenia.

Jednym z pierwszych badań, które można wykonać w każdym gabinecie lekarskim, jest badanie per rectum, pozwalające wstępnie sprawdzić, jakie jest napięcie zwieracza odbytu.

Bardziej specjalistycznymi badaniami, przeprowadzanymi w diagnostyce nietrzymania stolca, są:

Nietrzymanie stolca: leczenie

Chorzy z nietrzymaniem stolca mogą być leczeni zachowawcze, jak i zabiegowo. Pierwszy z wymienionych sposób leczenia wdrożony może być u tych pacjentów, u których zaburzenia wypróżniania nie są znacznego stopnia.

Postępowanie zachowawcze bazuje przede wszystkim na zmianie diety – ograniczyć trzeba ryzyko występowania zaparć. Pacjentom zalecane może być również stosowanie różnych leków, głównie działającego przeciwbiegunkowo loperamidu.

Czasami zalecane są również oczyszczające odbytnicę wlewy.

W przypadku nietrzymania stolca czasami zastosowanie znajduje trening behawioralny (biofeedback). W tym przypadku są to ćwiczenia, które bazują na wielokrotnych próbach zaciskania mięśni zwieraczy odbytu.

W trakcie takich ćwiczeń do odbytu pacjenta wprowadzona jest elektroda, która odpowiada za rejestrację aktywności elektrycznej mięśni odbytu. Wyniki pomiarów prezentowane są na monitorach, dzięki czemu pacjent może się dowiedzieć, jak mocno zaciska mięśnie i czy wykonuje ćwiczenia poprawnie.

Trening behawioralny w nietrzymaniu stolca ma na celu doprowadzić do zwiększenia stopnia kontroli mięśni zwieraczy, a także spowodować wzrost spoczynkowego napięcia zwieraczy odbytu.

Inną metodą leczenia stosowaną w nietrzymaniu stolca jest elektrostymulacja przezodbytowa. Polega ona na tym, że elektroda umieszczona w odbycie generuje impulsy, które pobudzają mięśnie zwieracze odbytu do skurczu. Wielokrotne powtarzanie zabiegu elektrostymulacji ma prowadzić, podobnie jak w przypadku bioofedbacku, do zwiększenia spoczynkowego napięcia zwieraczy odbytu.

Jeżeli u pacjentów po kilku miesiącach leczenia nieoperacyjnego nie udaje się uzyskać poprawy w zakresie kontrolowania wypróżniania, istnieje możliwość zastosowania u nich bardziej inwazyjnego leczenia. Stosowane są różnego typu operacje, takie jak np.

plastyka zwieracza odbytu czy wszczepienie protezy zwieracza odbytu.

W sytuacji, kiedy wszelkie metody leczenia zawodzą lub pacjenci w ogóle nie są w stanie kontrolować oddawania stolca, przeprowadzane bywa wykonanie stomii, (czyli wytworzenie przetoki jelitowej, prowadzące do tego, że ujście jelita grubego znajduje się w obrębie skóry brzucha, a kał gromadzi się w tzw. workach stomijnych).

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *