Mięsień nadgrzebieniowy – anatomia, uszkodzenia, leczenie, ćwiczenia

Mięsień nadgrzebieniowy – anatomia, uszkodzenia, leczenie, ćwiczenia

Mięsień nadgrzebieniowy (łac. musculus supraspinatus) wypełnia dół nadgrzebieniowy łopatki. Należy do grupy mięśni obręczy kończyny górnej.

Mięsień nadgrzebieniowy – anatomia, uszkodzenia, leczenie, ćwiczenia

Budowa anatomiczna i topografia

Mięsień nadgrzebieniowy ten posiada trójkątny kształt, biegnie od dołu nadgrzebieniowego łopatki do końca bliższego kości ramiennej. Warto również wiedzieć, że wchodzi w skład pierścienia rotatorów.

Zobacz również: Uszkodzenie pierścienia rotatorów.

  • pp:
  • Przyczep początkowy obejmuje wspomniany wcześniej dół nadgrzebieniowy oraz powięź nadgrzebieniową.
  • pk:

Włókna biegną zbieżnie do boku, kończą się silnym i krótkim ścięgnem na powierzchni górnej guzka większego kości ramiennej. Dodatkowo ścięgno mięśnia przyczepia się do torebki stawowej.

Przyśrodkowo mięsień nadgrzebieniowy jest przykryty mięśniem czworobocznym. Bardziej do boku przebiega on pod stawem barkowo-obojczykowym i więzadłem kruczo-barkowym. Ostatecznie, przy samym przyczepie do kości ramiennej leży pod mięśniem naramiennym.

Powierzchnia wewnętrzna mięśnia pokrywa dół nadgrzebieniowy wraz z nerwem i naczyniami nadłopatkowymi. Powięź zamyka dół nadgrzebieniowy w komorę kostno-włóknistą obejmującą mięsień, z której wychodzi tylko jego płaskie ścięgno.

Czynność mięśnia nadgrzebieniowego

Mięsień ten działa wspólnie z mięśniem naramiennym odwodząc ramię, a równocześnie napina torebkę stawu ramiennego. Ponadto delikatnie obraca ramię na zewnątrz oraz nieznacznie je zgina.

Jeżeli mięsień naramienny jest porażony, mięsień nadgrzebieniowy samodzielnie odwodzi ramię, choć zdecydowanie słabiej, ponieważ dysproporcja między wielkością mięśnia a masą kończyny jest zbyt duża.

Mięsień nadgrzebieniowy – anatomia, uszkodzenia, leczenie, ćwiczenia

Można zatem podsumować, że mięsień nadgrzebieniowy:

  • odwodzi w stawie ramiennym;
  • wspomaga odwracanie ramienia;
  • napina torebkę stawową.

Test Jobe’a

Testem służącym do oceny dysfunkcji tego mięśnia jest test Jobe’a. Podczas jego wykonywania ramię pacjenta powinno znajdować się w odwiedzeniu do 90 stopni oraz w rotacji wewnętrznej. Podczas odwodzenia i zginania w płaszczyźnie poziomej fizjoterapeuta wywiera nacisk od góry na przedramiona.

Test uznaje się za dodatni, gdy prowokuje ból, a pacjent nie jest w stanie wykonać odwiedzenia do 90 stopni i utrzymać tej pozycji wbrew oporowi.

Na poniższym filmie pokazujemy jak wykonać test Jobe’a na przykładzie jednego z naszych pacjentów z Centrum Fizjoterapeuty:

Ćwiczenia mięśnia nadgrzebieniowego

Wszelkie ćwiczenia można oprzeć na wiedzy, za które ruchy odpowiada mięsień nadgrzebieniowy. Jego główną czynnością jest odwodzenie w stawie ramiennym, mięsień ten należy zatem wzmacniać wspólnie z mięśniem naramiennym. W tym celu należy wykonywać wszelkie odwodzenia z oporem, wykorzystując przy tym np. obciążniki czy taśmy rehabilitacyjne (gimnastyczne).

Utrzymywanie mięśnia nadgrzebieniowego w dobrej kondycji jest ważne, ponieważ zapobiega niektórym urazom barku, a także wspomaga zachowanie ogólnego, dobrego stanu zdrowia.

Unerwienie

Unerwienie tego mięśnia pochodzi ze splotu ramiennego. Dokładniej , odpowiada za nie nerw nadłopatkowy, odchodzący z segmentu C5-C6. Uszkodzenie lub uciśnięcie tego nerwu wywołuje szereg charakterystycznych objawów, do których można zaliczyć między innymi:

  • bolesność łopatki podczas wykonywania ruchów kończyną górną;
  • ograniczenie ruchomości w stawie ramiennym;
  • spoczynkowe bóle barku.

Zobacz również: Neuropatia nerwu nadłopatkowego.

Unaczynienie

Unaczynienie z kolei mięsień zawdzięcza tętnicy nadłopatkowej. Odchodzi ona od tętnicy podobojczykowej i tętnicy okalającej łopatkę. Ta z kolei odchodzi od tętnicy pachowej.

Mięsień nadgrzebieniowy – kinesiotaping

Poniżej przedstawiamy jak wygląda kinesiotaping na mięsień nadgrzebieniowy. Tego rodzaju aplikację warto jest wykonać przy np. przeciążeniach:

Bibliografia

  1. Bochenek A., Reicher M., Anatomia Człowieka, tom I, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2012.
  2. Wiszomirska I., Anatomia układu ruchu człowieka, Wydawnictwo AlmaMer, Warszawa 2009.
  3. Buckup K., Buckup J., Testy kliniczne w badaniu kości, stawów i mięśni, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2014.

Polecane produkty:

Mięsień nadgrzebieniowy – anatomia, uszkodzenia, leczenie, ćwiczenia
Mięsień nadgrzebieniowy – anatomia, uszkodzenia, leczenie, ćwiczenia

Mięsień nadgrzebieniowy – anatomia, uszkodzenia, leczenie, ćwiczenia

Uszkodzenia stożka rotatorów | przyczyny, objawy, leczenie

Uszkodzenie stożka rotatorów jest jednym z najczęstszych przypadłości stawu barkowego. Do uszkodzenia struktury dochodzi w wyniku urazu lub postępujących zmian degeneracyjnych w ścięgnie lub jego przyczepie. Uszkodzenia te powodują bóle i niestabilność stawu ramiennego. Problem ten najczęściej dotyka osoby po 40. roku życia, jak również osoby młode, uprawiające sport.

Uszkodzenia stożka rotatorów–przyczyny

Uszkodzenie stożka rotatorów może być wynikiem zmian zwyrodnieniowych ścięgien i mięśni obręczy barkowej. W tej sytuacji przebieg uszkodzenia jest przewlekły, początkowo może przebiegać bez istotnych dolegliwości.

Zarówno w sporcie, jak i w pracy uraz tego typu może wystąpić w wyniku wykonywania powtarzających się czynności z uniesionym do góry ramieniem. Wśród sportowców najbardziej narażeni są ci, uprawiający sporty zmuszające do częstego utrzymywania ramion w górze np.: siatkówka, koszykówka, piłka ręczna, tenis, czy pływanie.

To samo może dotyczyć osób pracujących w zawodach, w których wykonuje się różnego rodzaju prace z ramionami uniesionymi do góry np.: malowanie sufitów, praca na budowie itp. Uszkodzenie stożka rotatorów może mieć przebieg ostry, w wyniku urazu np. upadku na wyprostowaną kończynę lub dźwignięciu ciężaru z nagłą rotacją ramienia.

Innym rodzajem uszkodzenia ścięgna jest zwapnienie. Proces zapalny powoduje odkładanie się złogów wapnia wewnątrz ścięgna co objawia się silnym bólem oraz osłabiają jego wytrzymałość.

Główne przyczyny

  • uszkodzenie nagłe – związane z uprawianiem sportu
  • uszkodzenie przewlekle – w wyniku zmian zwyrodnieniowych

Uszkodzenia stożka rotatorów–objawy

  • ból i ograniczenie ruchu w stawie, osłabienie siły mięśniowej w okolicy barku;
  • dolegliwości bólowe w czasie aktywności fizycznej;
  • bóle barku mogą pojawić się nagle (np. po dźwignięciu ciężaru lub skręceniu ramienia) lub nasilać się stopniowo;
  • bóle mogą występować przy wykonywaniu niektórych czynności, zwłaszcza przy uniesieniu ramienia do góry, np. sięganie na wysoką półkę, praca z rękami uniesionymi;
  • dolegliwości bólowe mogą również występować nocą i zakłócać sen;
  • czasami występują trzeszczenia i przeskakiwanie w barku.

Uszkodzenia stożka rotatorów–rozpoznanie

Podstawą rozpoznania uszkodzenia stożka rotatorów – mówi radiolog Rehasport w Gdańsku dr n. med. Joanna Niemunis Sawicka – jest wywiad lekarski, badanie kliniczne i badania obrazowe.

Z badań obrazowych dla oceny stożka rotatorów wykorzystuje się ultrasonografię (USG), badanie rezonansem magnetycznym (MR) i zdjęcie rentgenowskie (RTG). Badanie USG doskonale pokazuje uszkodzenia ścięgien stożka rotatorów, a co istotne, może być wykonane dynamicznie w trakcie ruchu ramieniem.

Badanie pozwala zakwalifikować uszkodzenia do grupy częściowych, czy też całkowitych zerwań ścięgien, uwidocznić dokładne miejsce uszkodzenia i towarzyszące temu inne uszkodzenia w ramieniu.

Olbrzymią zaletą badania USG jest możliwość równoczasowej oceny porównawczej z ramieniem przeciwnym, ocena chorego ramienia w ruchu i ewentualne podanie leku w bardzo precyzyjnie oznaczone miejsce dolegliwości.

Badanie MR z równą dokładnością ukazuje patologię stożka rotatorów i ścięgna głowy długiej bicepsu, a dodatkowo umożliwia ocenę wszystkich powierzchni stawowych i strukturę kości ramienia.

MR umożliwia ponadto dokładną ocenę okolic naczyń i nerwów ramienia oraz precyzyjniej ocenia morfologię mięśni stożka rotatorów. Badanie RTG natomiast, może być bardzo pomocne dla wykluczenia innych przyczyn podobnych dolegliwości lub uszkodzeń towarzyszących tj zwapnienia, zmian urazowych czy zwyrodnieniowych.

Pamiętać jednak należy, że same badania obrazowe bez badania klinicznego nie wystarczają do postawienia pełnego rozpoznania.

Uszkodzenia stożka rotatorów–leczenie

Uszkodzenia stożka rotatorów – mówi dr Maciej Pawlak z Rehasport w Gdańsku – można podzielić ze względu na patomechanizm. Z jednej strony mogą się one uszkadzać w mechanizmie urazowym, co dotyczy głównie ludzi młodych i aktywnych, a z drugiej, z powodów zwyrodnieniowych.

Jest to problem zdecydowanie częstszy niż uszkodzenia urazowe stożka rotatorów. Zwyrodnieniowa degeneracja ścięgien stożka rotatorów występuje u co drugiego pacjenta, który ukończył 70. rok życia.

Jest to istotny fakt o tyle, że wielu pacjentów z uszkodzeniami degeneracyjnymi nie ma żadnych objawów, normalnie funkcjonują z pełną funkcją barku. Świadczy to o tym, że takie zwyrodnieniowe uszkodzenie stożka rotatorów może być jedynie świadectwem starzenia się organizmu, zużywania się, jak zwyrodnienie stawów.

Takich pacjentów nie należy leczyć operacyjnie. Operacyjnie leczy się jedynie te uszkodzenia stożka rotatorów, urazowe lub degeneracyjne, które dają typowe objawy takie jak: ból, ograniczenie ruchu czy osłabienie siły mięśniowej.

Obecnie złotym standardem w leczeniu uszkodzeń stożka rotatorów jest leczenie artroskopowe, gdzie pod kontrolą kamery dokonuje się ponownego przyszycia ścięgna do guzka większego, czyli do miejsca od którego to ścięgno się oderwało.

Do tego celu używa się specjalnych implantów mocujących. Okres rekonwalescencji u pacjentów jest różny i w dużej mierze zależy od tego, czy mamy do czynienia z człowiekiem młodym, u którego doszło do zerwania stożka rotatorów w wyniku np.

upadku, czy starszej osoby z degeneracją stożka.

Zaraz po zabiegu operacyjnym ręka jest unieruchomiona, żeby stworzyć najlepsze warunki na integrację ścięgna z kością. Okres unieruchomienia może się wahać od 4 do 6 tygodni. Następnie rozpoczyna się leczenie usprawniające i rehabilitacyjne, które zazwyczaj trwa pół roku.

Powrót do sportu w przypadku uszkodzenia stożka rotatorów jest jak najbardziej możliwy. Uraz ten, który dotyczy głównie tzw. rzucających sportowców jak: piłkarzy ręcznych, siatkarzy czy tenisistów, daje możliwość sportowcom po zabiegu operacyjnym powrotu na swój dotychczasowy poziom wyczynu.

Uszkodzenia stożka rotatorów–rehabilitacja

Rehabilitację urazów stożka rotatorów – mówi fizjoterapeutka Rehasport Clinic w Gdańsku mgr Zuzanna Kulczyńska – można podzielić na pozabiegową i zachowawczą.

– Rehabilitację pozabiegową rozpoczyna się już w pierwszym tygodniu po zabiegu. Pierwsze 4-6 tygodni nastawionych jest na ochronę miejsca operowanego.

Działanie fizjoterapeuty ma na celu zmniejszenie napięcia mięśni okolicy obręczy barkowej, pracę na bliznach pooperacyjnych, dostosowanie ćwiczeń utrzymujących zakres ruchu do 90° zgięcia w stawie ramiennym oraz kontroli prawidłowej postawy. Po okresie ochronnym stopniowo włączane są ćwiczenia zwiększające zakres ruchu w stawie oraz wzmacniające mięśnie obręczy barkowej.

Kontynuowana jest praca manualna mająca na celu zmniejszenie dolegliwości bólowych pacjenta, zmniejszenie napięć w obrębie struktur mięśniowo-powięziowych obręczy barkowej powstałych w wyniku unieruchomienia, poprawę zakresu ruchu w stawie.

Przebieg rehabilitacji jest bardzo różny. Zależy od wielu czynników, takich jak: stan pacjenta przed zabiegiem, dolegliwości bólowe, ograniczenia zakresu ruchu oraz wiek.

Cały proces rehabilitacji obejmuje okres około 6 miesięcy. W tym czasie rehabilitacja dostosowana jest indywidualnie do pacjenta.

Ostatni etap rehabilitacji to powrót do pełnych obciążeń fizycznych przy prawidłowej biomechanicznej pracy obręczy barkowej.

– Rehabilitację zachowawczą wprowadza się, gdy z jakiegoś powodu zabieg nie jest wskazany lub gdy na podstawie oceny pacjenta lekarz określi, że warto zastosować leczenie zachowawcze. Proces rehabilitacji trwa z reguły ok. 6 miesięcy.

Działanie rehabilitacyjne ma na celu zmniejszenie dolegliwości bólowych pacjenta, poprawę zakresu ruchu, wzmocnienie mięśni obręczy barkowej i przede wszystkim poprawę biomechaniki ruchu. W tym przypadku, tak samo jak w trakcie rehabilitacji pozabiegowej, ćwiczenia są dostosowywane do każdego pacjenta indywidualnie.

Fizjoterapeuta, w zależności od potrzeb, pracuje z pacjentem manualnie na strukturach mięśniowo-powięziowych obręczy barkowej oraz stawie ramiennym.

You might be interested:  Borelioza – objawy, badania, skutki, leczenie, antybiotyk, profilaktyka

Uszkodzenia stożka rotatorów–przykładowe ćwiczenia

Ćwiczenia wzmacniające część grzbietową obręczy barkowej

Mięsień nadgrzebieniowy – anatomia, uszkodzenia, leczenie, ćwiczenia

Ćwiczenia wzmacniające mięśnie rotujące staw ramienny

Mięsień nadgrzebieniowy – anatomia, uszkodzenia, leczenie, ćwiczenia

Ćwiczenia rozciągające część piersiową obręczy barkowej

Mięsień nadgrzebieniowy – anatomia, uszkodzenia, leczenie, ćwiczenia

Ćwiczenia wzmacniające mięśnie rotujące staw ramienny w podporze bokiem

Mięsień nadgrzebieniowy – anatomia, uszkodzenia, leczenie, ćwiczenia

Ćwiczenia wzmacniające mięśnie rotujące staw ramienny w podporze przodem

Mięsień nadgrzebieniowy – anatomia, uszkodzenia, leczenie, ćwiczenia

Mięsień nadgrzebieniowy – przyczyny, objawy, leczenie uszkodzenia mięśnia nadgrzebieniowego. Rehabilitacja i ćwiczenia w domu

Mięsień nadgrzebieniowy jest zlokalizowany w dole nadgrzebieniowym, pod mięśniem czworobocznym (w okolicach łopatki). Jest strukturą w obrębie stawu ramienno–łopatkowego, która najczęściej ulega uszkodzeniom.

Przyczyny takich kontuzji leżą zazwyczaj w pozornie niegroźnych urazach oraz przeciążeniach, na skutek których dochodzi do stanu zapalnego w obrębie ścięgien mięśni tworzących stożek rotatorów (struktury, w której skład wchodzi mięsień nadgrzebieniowy).

Jak wygląda leczenie urazów mięśnia nadgrzebieniowego? Jakie zabiegi i ćwiczenia można zastosować?

Mięsień nadgrzebieniowy (łac. musculus supraspinatus) znajduje się pod mięśniem czworobocznym, ma płaski, podłużny kształt. Proksymalny przyczep zlokalizowany jest w dole nadgrzebieniowym – strukturze anatomicznej łopatki.

Z drugiej strony mięsień nadgrzebieniowy przytwierdzony jest do guzka większego kości ramiennej, jest łatwy do palpacji – na przedniej części głowy kości ramiennej oraz torebki stawu ramiennego (zgodnie z anatomią mięśni ramienia).

Musculus supraspinatus, wspólnie z mięśniem naramiennym, odpowiada za ruch odwiedzenia ramienia, jego rotację zewnętrzną oraz napinanie torebki stawu ramiennego. 

Mięsień nadgrzebieniowy – przyczyny uszkodzenia 

Uszkodzenie mięśnia nadgrzebieniowego jest jednym z elementów patologii klinicznej określanej jako uszkodzenie stożka rotatorów.

W wyniku pozornie niegroźnych urazów oraz przeciążeń może dochodzić do stanu zapalnego w obrębie ścięgien mięśni tworzących pierścień rotatorów.

Taki stan utrzymujący się długoterminowo powoduje przewlekłą tendinopatię ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego aż do stanów zwyrodnieniowych. 

Kontuzje i urazy mięśnia nadgrzebieniowego stanowią bardzo poważną, częstą przyczynę bólu barku, potrafią zaburzyć jego funkcjonowanie na długi czas. Wyjątkowo często przy takich wypadkach dochodzi do uszkodzenia ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego poprzez naderwanie ścięgna barku lub jego zerwanie.

Ma to związek z jego olbrzymią podatnością na siły kompresyjne wytwarzane podczas urazu. Zła technika podczas uprawiania sportów lekkoatletycznych, nieprawidłowa postawa ciała również predysponują do uszkodzeń mięśnia nadgrzebieniowego.

Może to wykazywać związek z rodzajem uprawianego sportu, w którym wymagana jest duża częstotliwość ruchów mięśni barku. Ma to miejsce na przykład w grze w tenisa ziemnego, pływaniu, pchnięciu kulą, rzucie oszczepem, młotem czy grze w golfa.

Także dysfunkcje i uszkodzenia kaletki podbarkowej w postaci zapalenia, będące syndromem zespołu ciasnoty podbarkowej, mogą ograniczać ukrwienie, osłabiając w ten sposób struktury ścięgniste i końcowo doprowadzając do zerwania ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego. 

Mięsień nadgrzebieniowy – objawy

Bardzo charakterystyczne wśród objawów zerwania ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego jest:

  • ból ramienia pojawiający się w nocy, szczególnie podczas spania na określonym boku,
  • słyszalne i niejednokrotnie wyczuwalne krepitacje i przeskakiwania w stawie,
  • znaczne obniżenie siły mięśniowej,
  • mocno zmniejszony prawidłowy zakres ruchomości,
  • tkliwość palpacyjna mięśnia nadgrzebieniowego i okolicznych struktur barku.

Wymienione objawy mogą występować ze zmiennym nasileniem. 

Mięsień nadgrzebieniowy – diagnostyka

Diagnostyka opiera się zebraniu dokładnego wywiadu oraz na badaniu fizykalnym. Dokonując oceny, należy wykonać palpację najważniejszych struktur anatomicznych, ocenić siłę mięśniową oraz możliwości ruchowe.

Testami klinicznymi stożka rotatorów wykorzystywanymi przez lekarzy i fizjoterapeutów są: test Neera, test mięśnia podłopatkowego, test bolesnego łuku oraz najbardziej znany – test Jobe’a (test mięśnia nadgrzebieniowego).

Jeśli pacjent nie jest w stanie utrzymać odwiedzenia ramienia przeciwko oporowi, to podejrzewa się dodatni wynik testu Jobe’a i uszkodzenie mięśnia.

Rentgenodiagnostyka powinna obowiązywać w przypadku wszystkich pacjentów z chronicznymi bólami barku.

Ultrasonografię natomiast wykorzystuje się, aby uwidocznić ewentualne zmiany w ścięgnach mięśni tworzących stożek rotatorów, a w tym przypadku – w przyczepach mięśnia naramiennego.

Obrazowanie za pomocą rezonansu magnetycznego jest przydatne do oceny ogólnego stopnia zaawansowania patologii uszkodzeń ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego barku, ścięgna mięśnia podgrzebieniowego oraz pozostałych struktur miękkotkankowych. 

Mięsień nadgrzebieniowy – leczenie

Operacyjne leczenie zerwania ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego jest stosowane w sytuacji nieskuteczności postępowania zachowawczego oraz u osób powyżej 60. roku życia. Popularne wówczas jest wykonywanie artroskopii.

Polega ona na wprowadzeniu oprzyrządowania niezbędnego do zabiegu poprzez kilka nacięć wykonanych na skórze.

Zabieg w znieczuleniu ogólnym polega na likwidacji ewentualnych zrostów, zespoleniu zerwanych ścięgien barku oraz umiejscowieniu ich w pobliżu anatomicznie usytuowanego przyczepu. Procedura trwa kilka godzin i charakteryzuje się małym ryzykiem powikłań.

W okresie blisko dwóch miesięcy po zabiegu ważne jest, aby bark pozostawał w odciążeniu. W ten sposób stwarza się warunki do pełnego zrośnięcia ścięgien z kością. Następnie wdrażane są ćwiczenia rehabilitacyjne. 

Stosunkowo rzadko, na podstawie badań obrazowych lekarz może zadecydować o rekonstrukcji zerwanego mięśnia barku.

Gdy jednak do tego dojdzie, wówczas stosowanymi metodami mogą być odwrócona endoprotezoplastyka stawu lub artroplastyka interpozycyjna.

Polega to na pobraniu fragmentów ścięgien z innych okolic ciała, aby móc dokonać rekonstrukcji. Pełen powrót do formy może trwać nawet rok.

Mięsień nadgrzebieniowy – rehabilitacja. Przykładowe ćwiczenia

Rehabilitacja uszkodzenia ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego polega przede wszystkim na ograniczeniu aktywności fizycznej oraz rezygnacji z czynności utrudniających proces gojenia. Stopniowe przywracanie funkcji stawu udaje się osiągnąć, podając dostawowo kortykosteroidy oraz osocze bogatopłytkowe, co pozwala zmniejszać ból oraz proces zapalny.

Stopniowo wprowadza się terapię ruchem. Wykorzystywane metody to: terapia powięziowa, mobilizacje, masaż, czy pinoterapia. Bardzo skuteczny może okazać się taping łopatki (Kinesiology Taping, kinesiotaping), gdyż pozwala zmniejszyć dolegliwości oraz odciążyć częściowo bark.

Uzupełniająco w przebiegu procesu usprawniania można wykorzystać laseroterapię, elektroterapię oraz pole magnetyczne.

Ćwiczenia można wykonywać z użyciem taśmy Thera-band. Taśmę przytwierdzoną z jednej strony do drabinki, krzesła lub drzwi, chwytamy z drugiej strony ręką. Kończyna górna powinna być ustawiona wzdłuż tułowia, zgięta w łokciu. Pod pachą umieszczamy zrolowany ręcznik lub poduszkę.

Następnie wykonując powolny ruch rotacji zewnętrznej w barku, trzymając cały czas ramię przy tułowiu, naprężamy taśmę. Ćwiczenie należy wykonać w 3 seriach po 10 powtórzeń. Można także w pozycji stojącej lub siedzącej, chwycić dwa końce taśmy w obie ręce. Środek taśmy należy przytwierdzić do drabinki. Następnie naciągamy końce taśmy, wykonując ruch ściągania łopatek.

Tutaj podobnie jak poprzednio, ćwiczenie wykonujemy w kilku seriach po 8–10 powtórzeń.

Budowa anatomiczna barku – lokalizacja mięśnia nadgrzebieniowego 0 likes

Badania naukowe, dotyczące pacjentów z bólem w obrębie barku, wskazują mięsień nadgrzebieniowy jako miejsce najczęściej występujących zmian i aktywnych punktów spustowych.

Mięsień nadgrzebieniowy, jak sama nazwa wskazuje, zlokalizowany jest nad grzebieniem łopatki, w dole nadgrzebieniowym.

Jest mięśniem o kształcie trójkątnym, który przyczepia się dużą powierzchnią do łopatki, w dole nadgrzebieniowym, i biegnie do kości ramiennej, przyczepiając się do jej bliższego końca. Mięsień wchodzi w skład obszaru anatomicznego nazywanego pierścieniem rotatorów (stożkiem rotatorów).

Odgrywa więc istotną rolę stabilizatora barku. Oprócz stabilizacji stawu, posiada funkcje ruchowe. Wraz z mięśniem naramiennym odpowiada za ruch odwodzenia ramienia, jednocześnie napinając torebkę stawu ramiennego, rotując ramię na zewnątrz i nieznacznie je zginając.

Najczęstsze przyczyny urazu mięśnia nadgrzebieniowego i grupy ryzyka

Statystycznie, uszkodzenie mięśnia nadgrzebieniowego częściej diagnozuje się u mężczyzn. W grupie ryzyka są osoby pracujące fizycznie oraz sportowcy, trenujący dyscypliny obciążające barki i kończyny górne.

Bardzo często uszkodzenie nie jest skutkiem ciężkiej kontuzji, a wynikiem sumowania się, występujących na przestrzeni miesięcy lub lat, przeciążeń i mikro urazów.

W przebiegu sumowania się uszkodzeń dochodzi do ograniczenia ukrwienia dystalnego odcinka mięśnia nadgrzebieniowego i pierścienia rotatorów.

Objawy uszkodzenia mięśnia nadgrzebieniowego

Objawy problemów w obszarze mięśnia nadgrzebieniowego zależą od rodzaju zmian. W przypadku nagłego uszkodzenia (uraz, kontuzja) występuje ostry ból okolicy mięśnia i znaczne ograniczenie możliwości odwodzenia ramienia.

Uszkodzenia postępujące stopniowo (sumowanie się przeciążeń) podstawowym objawem jest zmniejszenie zakresu ruchu czynnego, głównie odwiedzenia, z towarzyszącym bólem, początkowo występującym w spoczynku (ból nocny).

Objawy różnicujące uszkodzenie mięśnia nadgrzebieniowego od innych zmian w tym obszarze to: osłabienie siły mięśniowej barku lub całkowity jej zanik, ból występujący podczas czynnego odwiedzenia ramienia z jednoczesnym brakiem bólu podczas ruchu biernego, ból podczas wysiłku oraz występujące samoistne bóle w spoczynku.

Zespół ciasnoty podbarkowej i objawy schorzenia

Szacunkowo około połowa dolegliwości w obrębie barków związana jest z występowaniem zespołu ciasnoty podbarkowej (SIS).

Jednocześnie dolegliwość ta oceniana jest jako znacznie obniżająca jakość życia chorych ze względu na występowanie bólu podczas codziennych czynności, a także odpoczynku nocnego.

SIS to zespół objawów spowodowanych patologią w obrębie przestrzeni podbarkowej, która związana jest z kaletką podbarkową lub ścięgnami mięśni tworzących stożek rotatorów. Wyróżnia się trzy stadia SIS, opisane przez Neer’a.

  • Stadium I: dotyczy osób poniżej 25 roku życia; charakteryzuje się występowaniem ostrego zapalenia, obrzęku i krwawienia w obszarze kaletki lub stożka rotatorów.
  • Stadium II: najczęściej występuję u osób pomiędzy 25 a 40 rokiem życia; w tym stadium występuje zapalenie i włóknienie ścięgien stożka rotatorów.
  • Stadium III: występuje u osób po 40 roku życia; zwykle towarzyszy mu częściowe lub całkowite przerwanie ciągłości ścięgien stożka rotatorów.

Wyróżnia się szereg mechanizmów będących przyczyną powstawania zespołu cieśni podbarkowej. Czynniki wewnętrzne to wszelkiego rodzaju procesy degeneracyjne ścięgien. To przyczyn zewnętrznych należą wszystkie zmiany związane ze zwężeniem przestrzeni podbarkowej na skutek zmian anatomicznych lub biomechanicznych.

Najczęściej zgłaszanym objawem SIS jest ból zlokalizowany przednio-bocznie w stosunku do wyrostka barkowego łopatki. Ból często promieniuje do połowy długości ramienia (po stronie bocznej lub przyśrodkowej).

Objawy często pojawiają się w nocy podczas spania na chorym ramieniu, a także w ciągu dnia, przy wykonywaniu podstawowych czynności związanych z unoszeniem ramienia (czesanie, golenie, zakładanie odzieży, sięganie po przedmioty położone wysoko).

Leczenie uszkodzenia mięśnia nadgrzebieniowego i zespołu ciasnoty podbarkowej

Leczenie, jak w przypadku wszystkich urazów narządu ruchu, uzależnione jest od stopnia zaawansowania zmian. Stosuje się leczenie zachowawcze w postaci rehabilitacji (fizykoterapia, terapia manualna, kinesiotaping, kinezyterapia), a w ciężkich uszkodzeniach leczenie operacyjne.

Podstawowym celem terapii jest zmniejszenie dolegliwości bólowych i poprawa możliwości funkcjonalnych pacjenta.

You might be interested:  Dystrofia mięśniowa – co to jest, jakie są rodzaje, jak się leczy?

Celem tego, w przebiegu terapii, dąży się do odzyskania pełnej ruchomości w obrębie stawu ramienno-łopatkowego, rozluźnienia napiętych struktur (mięśnie, powięź) i wzmocnienia mięśni tworzących stożek rotatorów, a także poprawy stabilizacji łopatki i odzyskanie prawidłowego rytmu ramienno-łopatkowego.

W przypadku braku poprawy, w wyniku stosowania leczenia zachowawczego, zaleca się leczenie inwazyjne – zabieg operacyjny. Celem zabiegu jest wytworzenie przestrzeni dla pierścienia rotatorów poprzez usunięcie fragmentu uszkodzonej lub zapalnej kaletki. Zabieg najczęściej wykonywany jest metodą artoskopii.

Po operacji również konieczne jest wprowadzenie specjalistycznej rehabilitacji, mającej na celu przywrócenie ruchomości stawu, zapobieganie tworzeniu się blizn i zrostów oraz uzyskanie pełnej sprawności i mechaniki ruchu stawu barkowego.

Ważnym elementem terapii jest wprowadzenie ćwiczeń zwiększających zakres ruchu (ćwiczenia czynne, ćwiczenia czynne z obciążeniem) oraz ćwiczeń wzmacniających i stabilizujących.

Operacja stożka rotatorów

Stożek rotatorów, zwany tez kapturem lub pierścieniem rotatorów to grupa ścięgien i mięśni otaczających głowę kości ramiennej. Odpowiadają one za stabilizację kości ramiennej oraz ruch w stawie barkowym (ramienno-łopatkowym).

W skład stożka rotatorów wchodzą: mięsień nadgrzebieniowy, mięsień podgrzebieniowy, mięsień obły mniejszy oraz mięsień podłopatkowy.

Uszkodzenie ścięgien stożka rotatorów w zależności od rozległości i czasu od uszkodzenia może być bardzo skąpoobjawowe, ale może też doprowadzić do bardzo znacznej dysfunkcji stawu z postępującym ograniczeniem ruchomości, osłabieniem siły w ruchach całej kończyny z bólem i sztywnością stawu.

Uszkodzenie ścięgna mięśni rotatorów może byś skutkiem urazu lub efektem zmian degeneracyjnych. Najczęściej uszkodzeniu ulega ścięgno mięśnia nadgrzebieniowego. Mięsień ten odpowiada za ruch odwodzenia – czyli unoszenie ramienia bokiem oraz niskie pozycjonowanie głowy kości ramiennej (inaczej określając prawidłowe toczenie się głowy kości ramiennej w stawie).

Do uszkodzenia ścięgna dochodzi często wskutek upadku na wyprostowaną kończynę lub podczas dźwigania ciężkiego przedmiotu przy jednoczesnej rotacji ramienia. Na uszkodzenie ścięgna stożka rotatorów narażone są również osoby czynnie uprawiające sport (zwłaszcza te dyscypliny, które wymagają częstego unoszenia rąk, np.

siatkówka) oraz osoby wykonujące pracę fizyczną, wymagającą częstego powtarzania tych samych ruchów, powodujących mikrourazy i przeciążenia w obrębie stawu barkowego.

Czasami wystarczy niefortunnie sięgnąć po torebkę za fotelem w samochodzie lub gwałtownie odwieść ramię bez dodatkowego obciążenia – szczególnie jeżeli ścięgno jest już wyjściowo zmienione zwyrodnieniowo.

Zmiany degeneracyjne natomiast dotyczą zwykle osób po 40 roku życia i są pośrednio związane z naturalnym procesem zużywania się ścięgna, przewlekłym przeciążaniem w pracy, długotrwałe nierehabilitowaną ciasnotą podbarkową i innymi rzadziej występującymi patologiami.

Objawy uszkodzenia ścięgien stożka rotatorów

Pacjenci, u których dochodzi do uszkodzenia ścięgien stożka rotatorów, odczuwają bardzo zróżnicowane dolegliwości – czasami przy niewielkim uszkodzeniu ból jest bardzo silny a czasami, mimo poważnych uszkodzeń i zerwania ścięgien pacjent może nie odczuwać bólu i dość swobodnie poruszać kończyną.

Często pacjenci odczuwają nagły spadek siły mięśniowej oraz ból, określany często jako kłujący, pojawiający się w okolicy naramiennej, czasami promieniujący w dół, aż do przedramienia. Ból może pojawiać się również w stanie spoczynku – np. podczas snu.

Pacjenci mogą mieć trudności z poruszaniem kończyną, zwłaszcza z uniesieniem ręki.

Operacja stożka rotatorów (doszycie ścięgna, reinsercja, rekonstrukcja stożka rotatorów)

O kwalifikacji do leczenia operacyjnego stożka mięśni rotatorów decyduje lekarz, na podstawie wielu czynników.

W przypadku niewielkich uszkodzeń stożka rotatorów do operacji kwalifikowani są zwykle pacjenci, u których leczenie zachowawcze nie przyniosło efektów.

W przypadku osób aktywnych sportowo lub wykonujących pracę fizyczną, szczególnie w zakresie dyscyplin czy zawodów obciążających bark, nawet ‘niewielkie’ uszkodzenia kwalifikuje się do naprawy.

W przypadku znacznych uszkodzeń w zakresie ścięgien stożka rotatorów nie wykonanie operacji może prowadzić do stopniowego znacznego i trwałego ograniczenia ruchomości oraz przewlekłego bólu niezależnie od trybu życia.

Operacja stożka rotatorów najczęściej polega na ponownym przymocowaniu (reinsercji) oderwanego ścięgna lub kilku ścięgien do pierwotnego miejsca przyczepu.

Można tego dokonać na kilka sposobów, ale najbardziej powszechnie stosowanym jest zabieg artroskopowy z wykorzystaniem kotwic z niewchłanialnymi nićmi, które wkręca się do kości. Nie wykonuje się zabiegów usuwania tych implantów w późniejszym okresie.

Ważne jest, aby operacja została przeprowadzona w miarę krótkim czasie od urazu. W miarę upływu czasu ścięgna ulegają obkurczeniu, a mięśnie stopniowo zanikają. Zmiany te są nieodwracalne i po przekroczeniu pewnych kryteriów, które oceniamy badaniem MRI barku, zabieg naprawy ścięgien stożka staje się niemożliwy do wykonania.

Rodzaje operacji stożka rotatorów

Do najczęściej wykonywanych technik operacyjnych w zakresie barku należą:

  • klasyczna (otwarta) rekonstrukcja stożka rotatorów,
  • małoinwazyjna operacja stożka rotatorów- mini-open,
  • artroskopowe usunięcie zwapnień stożka rotatorów,
  • artroskopowa rekonstrukcja stożka rotatorów.

Rekonstrukcja otwarta stożka rotatorów

Jest to najbardziej inwazyjna technika, pozwalająca jednak na bardzo dokładne doszycie ścięgien.

Stosowana jest najczęściej wówczas, kiedy nie ma możliwości przeprowadzenia rekonstrukcji artroskopowej, albo przez chirurgów, którzy nie zajmują się operacjami artroskopowymi.

Czasami decyduje się na ten sposób zaopatrzenia w trakcie artroskopii, kiedy okazuje się, że nie udaje się doszyć ścięgien wystarczająco dobrze tylko przez drobne otwory artroskopowo.

Operacja ‘mini-open’

Technika ta jest mniej inwazyjna od rekonstrukcji otwartej. Chirurg wykonuje nacięcie wielkości 3-5 centymetrów, przez które wprowadzane są narzędzia, przy pomocy których wykonuje się naprawę ścięgien. Wcześniej część czynności może być wykonywana artroskopowo.

Po takim zabiegu postęp gojenia i rehabilitacji porównywalny jest do zabiegu przeprowadzonego wyłącznie artroskopowo, ponieważ skórę nacina się jedynie w miejscu, w którym konieczne jest doszycie ścięgna.

Operacja trwa zdecydowanie krócej niż operacja otwarta a wcześniejsza artroskopia daje dużo lepszy wgląd na chrząstkę stawu i obrąbek, czego nie widać podczas rekonstrukcji metodą otwartą. Nie zawsze jednak zastosowanie tej metody jest możliwe.

Zabiegi techniką mini-open są wykonywane tylko w celu wykonania akromioplastyki i szycia ścięgien stożka rotatorów.

Rekonstrukcja artroskopowa

Podczas rekonstrukcji artroskopowej staw wypełniany jest płynem fizjologicznym, następnie poprzez niewielkie narzędzia wprowadza się w okolicę stawu optykę (artroskop) i małe dedykowane do barku narzędzia chirurgiczne. Technika ta jest najmniej inwazyjna i pozwala na szybszą rehabilitację po operacji.

Efekty końcowe leczenia przy wszystkich trzech metodach są takie same. Zdarza się, że po dokładnej artroskopowej eksploracji barku chirurg decyduje o przejściu do operacji metodą mini-open.

Artroskopowe usunięcie zwapnień stożka rotatorów

Jeśli przyczyną dolegliwości nie jest uraz a wapniejące zapalenie ścięgien stożka rotatorów, przeprowadza się artroskopowo zabieg usunięcia zwapnień. W przypadkach, kiedy usunięcie części zwapnienia powoduje uszkodzenie ścięgna, konieczne jest również jego zszycie.

Przygotowanie do operacji

Przygotowanie do zabiegu stanowi standardową procedurę – przeczytaj Przygotowanie do operacji.

Postępowanie po operacji

Aby zminimalizować ból po operacji stosuje się leki przeciwbólowe. Obrzęk w okolicy stawu barkowego ustępuje dość szybko, zwykle do 48 godzin, co związane jest z bliskim sąsiedztwem dużych naczyń krwionośnych i serca. Można stosować zimne okłady, które zmniejszają obrzęk i uczcie bólu.

Kończyna zostaje ustabilizowana orteza lub temblakiem. Ważnym elementem leczenia stożka rotatorów jest rehabilitacja.

Pacjent powinien podjąć ją jeszcze przed operacją – przygotowanie rehabilitacyjne znacznie usprawnia proces regeneracji i powrotu do pełnej sprawności po operacji a często pozwala na uniknięcie leczenia operacyjnego.

Rehabilitacja po operacji

Już w pierwszej dobie po operacji zaczyna się rehabilitacja – fizjoterapeuta uczy pacjenta prawidłowych wzorców ruchowych, dzięki którym może on bezpiecznie posługiwać się kończyną i nie narażać jej na uszkodzenia.

Po operacji kończyna jest unieruchomiona temblakiem lub ortezą – pacjent powinien jednak już w tym czasie wykonywać ćwiczenia nadgarstka i palców. W kolejnych tygodniach fizjoterapeuta wykonuje z pacjentem ćwiczenia mobilizujące kolejne parte mięśni.

Przez pierwsze 6 tygodni celem rehabilitacji jest ochrona stawu i nauka poruszania kończyną w bezpieczny sposób.

Pacjent wykonuje przede wszystkim ćwiczenia mobilizujące łopatkę. Nie należy na tym etapie rotować kończyny na zewnątrz ani wykonywać ruchów czynnych w stawie ramiennym, gdyż może to doprowadzić do uszkodzenia miejsca zszycia ścięgien stożka rotatorów.

Można natomiast wykonywać ćwiczenia czynne łokcia, nadgarstka i palców – pozwoli to na uniknięcie przykurczu mięśni. Po 6 tygodniach następuje zdjęcie ortezy a pacjent może już wykonywać ćwiczenia czynne. W tym czasie większość pacjentów może już np. prowadzić samodzielnie samochód czy pracować przy komputerze.

Fizjoterapeuta zaleca ćwiczenia mobilizujące łopatkę, wzmacniające mięsień naramienny i mięśnie stożka rotatorów oraz ćwiczenia czynne i bierne stawu ramiennego.

Po 12 tygodniach zwykle następuje faza wzmacniania – pacjent nadal nie powinien przeciążać kończyny ale może już normalnie funkcjonować. Do terapii wprowadza się ćwiczenia z lekkim obciążeniem, mające na celu wzmocnienie mięśni. Należy jednak pamiętać, że pacjent również na tym etapie powinien ćwiczyć zgodnie z zaleceniami fizjoterapeuty aby nie uszkodzić wracającego do zdrowia ścięgna.

Ważne informacje

Najczęściej zadawane pytania o operację stożka rotatorów:

Rotatorów – Rotator cuff

W anatomii The stożka rotatorów to grupa mięśni i ich ścięgien , które działają w celu stabilizacji barku . Spośród siedmiu scapulohumeral mięśni , cztery nadrobić stożka rotatorów. Cztery mięśnie są mięsień nadgrzebieniowy, mięsień infraspinatus, mięsień obły mniejszy i mięsień podłopatkowy.

Struktura

Mięśnie tworzące rotatorów

Mięśni nadgrzebieniowego rozprzestrzenia się w poziomym paśmie wstawić na wyższych i średnich aspektów w większym guzka . Im większe projekty gruźlicy jak najbardziej bocznej struktury głowy kości ramiennej. Medial na to, z kolei, jest mniejsza guzowatość głowy kości ramiennej. Pochodzenie mięsień podłopatkowy dzieli od reszty początków rotatorów, ponieważ jest głęboko do łopatki .

Cztery ścięgna tych mięśni zbiegają się tworząc ścięgna stożka rotatorów. Te wstawki ścięgniste wraz z torebki stawowej, w coracohumeral więzadła , a stawu ramiennego więzadła kompleksu mieszanki w konfluentnej blachy przed włożeniem guzowatości kości ramiennej.

Witryna wstawienie rotatorów ścięgna w większej guzowatości jest często określany jako ślad. Infraspinatus i teres drobne bezpiecznik pobliżu ich mięśnia skrzyżowań, natomiast nadgrzebieniowego i podłopatkowego ścięgna przystąpić osłonie otaczającej ścięgna na wejściu do mięśnia dwugłowego rowka.

Nadgrzebieniowego najczęściej zaangażowane w łza stożka rotatorów.

Funkcjonować

Mięśnie rotatorów są ważne w ruchach barku i utrzymania stawu ramiennego (stawu barkowego) stabilność. Mięśnie te wynikają z łopatki i podłączyć do głowy kości ramiennej , tworząc mankiet w stawie barkowym.

You might be interested:  Tetraplegia (porażenie czterokończynowe) – objawy, leczenie, rehabilitacja

Posiadają głowy kości ramiennej w małym i płytkim kostną panewkę dołu na łopatki. Stawu ramiennego został analogicznie opisany jako piłki golfowej (głowa kości ramiennej) siedzi na tee golfowe (Glenoid fossa).

Podczas odwodzenia ramienia, przesuwając go na zewnątrz, z dala od tułowia, stożka rotatorów kompresuje stawu stawu ramiennego, czynność zwaną kompresji wklęsłości, w celu umożliwienia duży mięsień naramienny do dalszego podniesienia ramienia.

Innymi słowy, nie rotatorów, ramiennej głowa podjechać częściowo z kostną panewkę dołu, zmniejszając sprawność mięsień naramienny. Przedniej i tylnej kierunki fossa kostną panewkę są bardziej podatne na ścinanie perturbacje sił jako Glenoid fossa nie jest tak głęboko w stosunku do nadrzędnych i podrzędnych kierunkach.

Składki rotatorów do kompresji i stabilizacji wklęsłości się różnić w zależności od ich sztywności i kierunku siły one zastosowanie przy stawie.

Oprócz stabilizacji stawu ramiennego i kontrolowania głowy kości ramiennej tłumaczenie, rotator cuff mięśnie wykonują również wiele funkcji, w tym uprowadzenia, rotacji wewnętrznej i rotacji zewnętrznej ramienia.

Infraspinatus i podłopatkowego mieć znaczące role w łopatki uprowadzenia samolot na ramię ( scaption ), wytwarzając siły, które są dwa do trzech razy większe niż siły wytwarzanej przez mięsień nadgrzebieniowego. Jednak nadgrzebieniowego jest bardziej skuteczna dla ogólnego uprowadzenia ramię, bo jego ramię momentu.

Przednia część ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego poddaje się znacznie większe obciążenie i stres, i wykonuje swoją mainfunctional rolę.

Znaczenie kliniczne

Łza

Ścięgna na końcach mięśni rotatorów może stać się rozdarty , co prowadzi do bólu i ograniczony ruch ramienia. Rozdarty rotatorów może wystąpić po uraz ramię lub też może nastąpić poprzez „zużycia” na ścięgna, najczęściej nadgrzebieniowego ścięgna znaleźć w acromion .

Rotator cuff urazy są często związane z wnioskami, które wymagają wielokrotnych wniosków ogólnych lub energiczne ruchy ciągnięcia.

Takie urazy są często podtrzymywane przez sportowców, których działania obejmują co powtarzalne rzuca, sportowców, takich jak baseball dzbany , softball dzbany , futbol amerykański graczy (zwłaszcza Rozgrywający ), straży pożarnej , cheerleaders , ciężarowców (szczególnie ciężarowców z powodu skrajnego ciężarów stosowanych w wyciskaniu ) rugby graczy, siatkówka graczy (ze względu na ich ruchy wahadłowe), piłka wodna graczy, rodeo Ropers drużyna , pchnięcie kulą Pługi (z tytułu korzystania słabą technikę), pływaków , bokserów , kajakarzy , zachodnich sztuk walki , szybko meloniki w krykieta, tenis graczy ( ze względu na ich obsługę ruchu) i meloniki tenpin powodu powtarzających się wahadłowym ruchem ramienia z ciężarem kuli do kręgli . Ten rodzaj urazu powszechnie dotyczy dyrygenci , przewody chóralnych i drummers (ze względu, raz na ruchy wahadłowe).

Leczenie łza stożka rotatorów może obejmować odpoczynek, lód, fizykoterapia i / lub operacji. W opublikowanym przegląd 14 badań obejmujących 829 pacjentów stwierdzono, że nie ma wystarczających dowodów, aby wykazać, czy operacja jest lepsza niż opcje niechirurgiczne.

Przegląd terapii manualnej i ćwiczeń zabiegów znaleziono nieostateczna dowodów, czy te zabiegi było lepiej niż placebo, jednak ‘ Wysoka jakość danych z jednego procesu sugerował, że instrukcja leczenie i poprawa funkcji ćwiczenie tylko nieznacznie więcej niż placebo w 22 tygodniu, było niewiele lub nie różni się od placebo w odniesieniu do innych wyników leczenia, ważne (na przykład ból ogólny) i była związana ze stosunkowo częste, ale łagodne niepożądanych zdarzeń.

Operacja jest często zalecane dla pacjentów z ostrym, traumatyczne rozdarcie pierścienia rotatorów, w wyniku znacznego osłabienia. Operacja może być wykonywana otwarte lub artroskopowo, chociaż podejście artroskopowe stał się znacznie bardziej popularne.

Jeśli opcja jest zaznaczona chirurgiczne, rehabilitacja stożka rotatorów jest to konieczne w celu odzyskania maksymalnej siły i zakresu ruchu w stawie barkowym. Fizykoterapia przechodzi przez cztery etapy, zwiększając ruch w całej każdej fazy. Tempo i intensywność tych etapów są uzależnione wyłącznie od stopnia urazu i aktywność potrzeb pacjenta.

Pierwszy etap wymaga unieruchomienia w stawie barkowym . Występ, który jest kontuzjowany jest umieszczony w temblaku i ramię zgięcia i odwodzenia ramienia unika się przez 4 do 6 tygodni po zabiegu (Brewster, 1993). Unikanie ruchu stawu barkowego pozwala rozdarty ścięgna w pełni wyleczyć.

Po ścięgno jest całkowicie odzyskana, ćwiczenia bierne mogą być realizowane. Ćwiczenia bierne ramieniu są ruchy w której fizjoterapeuta utrzymuje ramię w określonym położeniu, manipulując stożka rotatorów bez żadnego wysiłku przez pacjenta.

Ćwiczenia te są stosowane w celu zwiększenia stabilności, siły i zakresu ruchu z podłopatkowego , nadgrzebieniowego , infraspinatus i Teres drobnych mięśni w obrębie stożka rotatorów. Ćwiczenia bierne obejmują rotacji wewnętrznej i zewnętrznej stawu barkowego, a także zginanie i prostowanie ramienia.

Jako progresja wzrasta po 4-6 tygodniach, ćwiczenia czynne są obecnie realizowane w procesie rehabilitacji. Ćwiczenia czynne umożliwiają zwiększenie wytrzymałości i dalszego zakresu ruchu pozwalając na ruch stawu barkowego bez wsparcia fizjoterapeuta.

Ćwiczenia czynne obejmują sprawowania Pendulum (patrz zdjęcie 2), który jest używany w celu wzmocnienia nadgrzebieniowego, infraspinatus i podłopatkowego.

Zewnętrzna obrotowa łopatki z ramienia pod kątem 90 stopni, to dodatkowe działanie odbywa się w celu zwiększenia kontroli i zakres ruchu drobnych mięśni infraspinatus i teres.

Różne ćwiczenia czynne są wykonywane przez kolejne 3-6 tygodnie jako postęp jest oparty na indywidualnym przypadku indywidualnie. Co 8-12 tygodni, trening siłowy intensywność wzrośnie jako wolno ciężarów i zespoły oporności będą realizowane w ciągu recepty ćwiczeń.

impingement

Dokładność badania fizykalnego jest niska. Test Hawkins, Kennedy ma czułości w przybliżeniu 80% do 90% w odniesieniu do wykrywania uderzenie. W infraspinatus i nadgrzebieniowego testy mają swoistość 80% do 90%.

Częstą przyczyną bólu barku w zespole uderzeniowym stożka rotatorów jest tendinosis , co jest związane z wiekiem i najczęściej samo ograniczony stan.

Stan zapalny i włóknienie

Odstęp rotatora trójkątną przestrzeń w ramię, które jest funkcjonalnie wzmocnionego zewnątrz przez coracohumeral więzadła i wewnętrznie w najwyższej więzadła stawu ramiennego oraz przechodzącego przez śródstawowe ścięgna mięśnia dwugłowego .

W dniu obrazowania, jest to określone w procesie kości kruczej u jego podstawy, nadgrzebieniowego ścięgna od góry i ścięgna podłopatkowego dołowi. Zmiany torebki klejącej można zaobserwować w tym przedziale, jak obrzęki i zwłóknienia .

Patologia w przedziale jest również związane z niestabilnością stawu ramiennego i biceps.

leczenie bólu

Stożka rotatorów obejmuje mięśnie, takie jak nadgrzebieniowego mięśni, w infraspinatus mięśni, w mięsień obły mniejszy i mięsień podłopatkowy . Ramię składa się z deltoids , dwugłowego , a także mięsień .

Należy podjąć kroki i środki ostrożności muszą być wykonane, aby się pierścień rotatorów leczyć prawidłowo po operacji jednocześnie zachowując funkcję, aby zapobiec szkodliwym wpływem na mięśnie.

W bezpośrednim okresie pooperacyjnym (w ciągu jednego tygodnia po zabiegu), ból może być traktowane ze standardowym lodem folią. Są również dostępne urządzenia komercyjne, które nie tylko chłodzą ramię ale także wywierać nacisk na ramię ( „ściskanie krioterapii”).

Jednak jedno badanie wykazało żadnej znaczącej różnicy w bólu pooperacyjnego przy porównywaniu tych urządzeń do standardowego lodem folią.

Ciągły pasywny ruch

Fizjoterapia może pomóc zarządzać ból, ale wykorzystując program, który obejmuje ciągły pasywny ruch będzie zmniejszyć ból jeszcze bardziej.

Wspomaga ruch bierny w niskiej intensywności pozwala tkanki być nieznacznie rozciągnięty, bez uszkadzania ich ciągły pasywny ruch poprawia szereg ramion i umożliwia zastrzeżeniem poszerzyć zakres ruchu bez odczuwania dodatkowego bólu.

Złagodzenie do ruchów pozwoli osoba, która ma kontynuować pracę tych mięśni, aby zachować je od poddanych atrofię, jednocześnie zachowując ten minimalny poziom funkcji gdzie codziennie funkcja jest dostępna.

Wykonując te ćwiczenia będą również zapobiec łzy w mięśniach, które dodatkowo pogarszają dzienny funkcję. Ponieważ urazy stożka rotatorów często wydają się hamować ruch bez pierwsze doświadczenie dyskomfort i ból, inne metody można zrobić, aby pomóc pomieścić to.

uwolnienie torebki

Procedura chirurgia gdzie istnieje wspólny obszaru rannych zostanie zwolniona w celu osiągnięcia pełnego zakresu ruchu bez zbytniego bólu i dyskomfortu, co przyspiesza czas regeneracji i pozwalając osoba, która ma lepiej działać optymalnie.

Badanie przeprowadzone przez Jin-Young Park badali korzyści wynikające z zastosowania zwolnienia otoczki , aby pomóc złagodzić sztywność ramion, które zwykle przychodzą, gdy istnieje uszkodzenie w stożka rotatorów. Niektóre z badanych miała cukrzycy, która może powodować sztywność barku, utrudniając obrót zewnętrznej ramion.

Spośród 49 pacjentów rekrutowanych do tego procesu, 21 przeszedł tylko manipulacji w celu złagodzenia sztywności, a drugi 28 przeszedł operację uwalniania torebki wraz z manipulacją w leczeniu barku sztywność.

Chociaż ogólnie rzecz biorąc, nie ma poprawy w wynikach zaobserwowano w odniesieniu do rotacji zewnętrznej pomiędzy grupą kontrolną i leczenia, osoby, które miały cukrzycę skorzystali z leczenia, który obejmował operację uwalniania torebki. Ich funkcja rotatorów znacznej poprawie zarówno w zgięciu do przodu i rotacji zewnętrznej w stosunku do podmiotów, które nie zostały z rozpoznaną cukrzycą.

ćwiczenia Orthotherapy

Pacjenci, którzy cierpią z powodu bólu w stożka rotatorów może rozważyć wykorzystanie orthotherapy w ich codziennym życiu. Orthotherapy to program ćwiczeń, który ma na celu przywrócenie ruch i siłę mięśni naramiennych.

Pacjenci mogą przejść przez trzy etapy orthotherapy pomóc zarządzać ból, a także odzyskanie pełnego zakresu ruchu w stożka rotatorów. Pierwszy etap polega na odcinki i delikatne pasywny całego ruchu, a ludzie nie powinni iść powyżej 70 stopni wzniesienia, aby zapobiec jakiejkolwiek dalszej bólu.

Drugi etap tego schematu wymaga pacjentów wdrożyć ćwiczenia w celu wzmocnienia mięśni, które są otaczających mięśni stożka rotatorów, w połączeniu z ćwiczeń biernych wykonanych w pierwszej fazie, aby utrzymać na rozciąganie tkanek bez ich overexerting.

Ćwiczenia obejmują pompki i wzrusza ramieniu, a po kilku tygodniach to, codzienne czynności są stopniowo dodawane do rutyny pacjenta. Ten program nie wymaga jakichkolwiek leków lub operacji i może służyć jako dobrą alternatywę.

Stożka rotatorów i górne mięśnie są odpowiedzialne za wiele codziennych zadań, które ludzie robią w życiu. Właściwego odzysku musi być utrzymana i uzyskuje aby zapobiec ograniczeniu ruchu, a można to zrobić za pomocą prostych ruchów.

Dodatkowe zdjęcia

  • stawu barkowego ludzką, widok z przodu
  • stawu barkowego ludzką, widok z tyłu
  • Mięśnie grzbietu łopatki i triceps brachii.
  • Szkaplerz i okalającej tętnicy (widoku z tyłu).
  • Suprascapular i nerw pachowy z prawej strony, patrząc od tyłu.
  • Nerwy suprascapular, pachowe i promieniowych.

Referencje

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *