Pęcherz nadreaktywny – diagnostyka i badania

Pęcherz nadreaktywny – diagnostyka i badania

Problem nietrzymania moczu dotyczy szczególnie kobiet, ale występuje również u mężczyzn.
Pamiętać należy jednak ze nie każde nietrzymanie moczu jest się w stanie wyleczyć zabiegiem, gdyż niektóre z postaci nietrzymania moczu, niewłaściwie zakwalifikowane do leczenia, mogą tylko nasilić problemy . Dlatego bardzo ważne jest właściwa diagnostyka, która pozwoli rozróżnić wysiłkowe nietrzymanie moczu od nadreaktywności pęcherza. W przypadku nadreaktywnosci pęcherza również ważne jest poszukiwanie potencjalnych przyczyn. Należy mieć na uwadze, że niektóre z nich mogą świadczyć o chorobie nowotworowej dróg moczowych . Dlatego zachęcamy do konsultacji i diagnostyki.

Badanie urodynamiczne – standard w diagnostyce nietrzymania moczu

Badanie urodynamiczne

Czym jest badanie urodynamiczne?

Badanie urodynamiczne jest to kompleksowe badanie czynności dolnych dróg moczowych. Pozawala na określenie funkcjonowania dróg moczowych zarówno w fazie gromadzenia moczu jak i w fazie wydalania, dzięki czemu możliwe jest zaplanowanie optymalnego sposobu leczenia. Badanie urodynamiczne przebiega w dwóch etapach

I – uroflowmetria – ocena tempa przepływu moczu z oceną USG zalegania moczu w pęcherzu po mikcji
II – badanie cystometria/przepływ – z użyciem przyrządów pomiarowych tj. 2 cienkich cewników wprowadzanych do pęcherza i odbytnicy .

Początkowo przez cewnik pęcherzowy wpompowywany jest płyn do pęcherza imitujący fazę gromadzenia moczu, następnie z w/w cewnikami pacjent oddaje mocz celem pomiaru ciśnień w bańce odbytnicy i w pęcherzu.

W przypadkach nietrzymania moczu dokonuje się dodatkowych testów mających na celu zdiagnozowanie przyczynę problemu.

Przygotowanie do badania urodynamicznego:
1.Proszę przybyć na badanie z wypełnionym pęcherzem – najlepiej wypić 3-4 szklanki płynu na godzinę przed badaniem. Proszę zabrać także płyn ze sobą celem ewentualnego dopełnienia pęcherza na miejscu.

2.Proszę NIE UŻYWAĆ środków przeczyszczających przed badaniem (w przypadku uporczywych zaparć wskazane jest wprowadzenie doodbytniczo jednorazowo czopka glicerynowego w dniu poprzedzającym badanie).

Na badanie NIE trzeba przychodzić na czczo.

Urologia

Pęcherz nadreaktywny – diagnostyka i badania

Urolog jest specjalistą, do którego zadań należy diagnostyka i leczenie schorzeń układu moczowo-płciowego. Wymaga to ścisłej współpracy pacjenta z prowadzącym urologiem. Wiele schorzeń przebiega bezobjawowo, głównie w początkowym ich okresie, a pierwsze symptomy choroby często są przez pacjentów lekceważone lub przeoczone.

Dlatego tak ważna jest profilaktyka i systematyczne badanie i dobra współpraca na linii lekarz-pacjent.

Kobiety i mężczyźni powinni przyjąć założenie systematycznego badania się u urologa zwłaszcza po 40 roku życia
Najczęściej występujący nowotworem u mężczyzn jest rak płuca, ale miejsca 2, 4, i 6 zajmują odpowiednio rak prostaty, pęcherza moczowego i nerki.
U kobiet po 45 roku życia schorzeniem będącym najczęstszą przyczyną obniżenia jakości życia jest nietrzymanie moczu i pęcherz nadreaktywny.

Nasza poradnia urologiczna prowadzi diagnostykę i leczenie chorób układu moczowo – płciowego w pełnym zakresie.

Zakres diagnostyki:

  • konsultacje i kwalifikacje do leczenia operacyjnego
  • diagnostyka chorób nowotworowych układu moczowego
    • nowotwory prostaty
    • nowotwory nerki i nadnercza
    • nowotwory pęcherza moczowego, moczowodu
    • nowotwory jądra
  • diagnostyka i leczenia nietrzymania moczu
  • diagnostyka i leczenie przerostu prostaty (BPH)
  • diagnostyka i leczenie kamicy układu moczowego
  • diagnostyka i leczenie pęcherza neurogennego
  • diagnostyka i leczenie niepłodności męskiej
  • diagnostyka i leczenie zaburzeń erekcji i niedoboru testosteronu
  • diagnostyka i leczenie chorób zapalnych układu moczowego
    • zapalenia prostaty
    • zapalenia śródmiąższowego pęcherza moczowego (cystitis interstitialis)
    • zespołu bólowego miednicy mniejszej
    • zapalenie jądra i najądrza
  • diagnostyka i leczenie chorób prącia i moszny

Badania i zabiegi

  • USG układu moczowego
  • USG transrektalne
  • uroflowmetria
  • badania urodynamiczne
  • wlewki dopęcherzowe z BCG w leczeniu nowotworu pęcherza moczowego
  • wlewki dopęcherzowe w leczeniu śródmiąższowego zapalenia pęcherza moczowego
  • operacje stulejki, wodniaka jądra, torbieli powrózka nasiennego (również w ramach NFZ)
  • biopsja prostaty
  • punkcja torbieli
  • pielęgnacja urostomii

PĘCHERZ NADREAKTYWNY (OAB) – NOWOCZESNA DIAGNOSTYKA I TERAPIA

OAB to zespół objawów obejmujących parcia naglące, mogące współistnieć z naglącym nietrzymaniem moczu, częstomocz ( częściej niż 8 x na dobę) oraz nocturię (częściej niż 1 x w nocy).

Kiedy objawom towarzyszą epizody nietrzymania moczu jest to postać choroby mokra, kiedy nietrzymanie moczu nie występuje – postać sucha.

OAB wpływa negatywnie na jakość życia ograniczając aktywność fizyczną i seksualną, redukując kontakty towarzyskie i rodzinne, dając poczucie winy, utraty samokontroli, lęk, wywołując depresję, podnosząc koszty życia przymusem zakupów środków wchłaniających mocz.

Pęcherz nadreaktywny występuje u 10 -15 % osób i w większości sytuacji jego przyczyna jest nieznana zaś bardzo skomplikowany mechanizm kontroli mikcji (wydalania moczu ) utrudnia wyjaśnienie powstania choroby. Próbuje się powiązać schorzenie z czynnikami infekcyjnymi (nawrotowe infekcje), mechanicznymi( guzy cewki, przerost prostaty), neurologicznymi, psychosomatycznymi i genetycznymi.

Pęcherz nadreaktywny – diagnostyka i badania

Pomimo charakterystycznych objawów z wywiadu dla właściwego rozpoznania i leczenia konieczne jest specjalistyczne badanie uroginekologiczne z ultrasonografią dynamiczną cewki moczowej i pęcherza.

Dzienniczki mikcji i kwestionariusze jakości życia obiektywizują dolegliwości przed, w trakcie i po leczeniu. Pomocne jest badanie ogólne  i posiewy moczu.

Diagnostyka inwazyjna to badanie urodynamiczne przy użyciu cewników oraz uretro-cystoskopia (endoskopowe wziernikowanie cewki moczowej i pęcherza).

Podstawowe leczenie zawsze obejmuje działania behawioralne ( wdrożenie odpowiedniej diety, obniżenie wagi ciała, korekta niewłaściwych zachowań, trening pęcherza moczowego), którym towarzyszy zastosowanie leków antymuskarynowych blokujących skurcz pęcherza moczowego.

You might be interested:  Ciśnienie przy zawale – jakie jest – niskie, wysokie?

Lekiem drugiego rzutu jest lek adrenergiczny ułatwiający rozkurcz pęcherza. Oba rodzaje leków można też łączyć. Środkami leczniczymi i wspomagającymi mogą być estrogeny oraz leki antydepresyjne oraz zastosowanie elektrostymulacji nerwów krzyżowych i piszczelowych.

Zdarzające się nietolerancje i przeciwwskazania do leków stawiają przed koniecznością zastosowania leczenia inwazyjnego w postaci ostrzykiwania pęcherza moczowego toksyną botulinową(Botoxem).

U części kobiet, gdy źródła podrażnienia pęcherza moczowego upatruje się w jego obniżeniu, stosuje się operacje podwieszające.

Wytyczne ekspertów odnośnie badań urodynamicznych niezbędnych do rozpoznania pęcherza nadreaktywnego

Jako pęcherz nadreaktywny (overactive bladder – OAB) określa się występowanie parć naglących oraz częstomoczu dziennego i/lub nocnego z nietrzymaniem moczu lub bez przy braku miejscowych czynników, które mogłyby tłumaczyć powstanie takich objawów.

Stwierdzenie pęcherza nadreaktywnego jest rozpoznaniem objawowym, postawionym w oparciu o istnienie kilku objawów chorobowych (parcia naglące, częstomocz, nietrzymanie moczu). Pęcherz nadreaktywny rozpoznaje się na podstawie wywiadu oraz niektórych badań urodynamicznych (jak karta mikcyjna, skala nasilenia parć naglących).

Kolejne badania służą do wykluczenia miejscowych czynników, które mogą powodować objawy nadreaktywności (badanie moczu, badanie ultrasonograficzne) [1].

Określenie ′niestabilność pęcherza′ nie jest używane od 14 lat. Zostało usunięte z nomenklatury medycznej z uwagi na niejednoznaczność oraz brak korelacji pomiędzy stwierdzaną w cystometrii nadreaktywnością mięśnia wypieracza (skurczami fazowymi) a objawami klinicznymi.

Stwierdzono, że niefizjologiczność cystometrii i badania ciśnieniowo-przepływowego powodują, iż pacjenci wymagający leczenia nie są leczeni, zaś pacjenci, którzy nie wymagają leczenia mogą być leczeni niepotrzebnie.

′Wyleczenie′, czyli ustąpienie objawów, nie koreluje z badaniem cystomanometrycznym [2].

Ze względu na charakterystykę kliniczną OAB dzielimy na tzw. suchy (OAB dry), w którym dominują parcia naglące, ale nie dochodzi do niekontrolowanego wycieku moczu oraz tzw. mokry (OAB wet), któremu towarzyszy uczucie niepohamowanego parcia, doprowadzającego do skurczu mięśnia wypieracza, z niekontrolowanym wyciekiem moczu [1].

Rozpoznanie

Wprost z definicji wynika, że pęcherz nadreaktywny jest rozpoznaniem objawowym, stawianym w oparciu o wywiad i nieinwazyjne badania urodynamiczne. Ponadto, aby rozpoznać pęcherz nadreaktywny, należy wykluczyć inne przyczyny powstawania parć naglących.

Dylematy diagnostyczne związane z pęcherzem nadreaktywnym są znane od dawna.

To właśnie one (brak powtarzalności, przydatności oraz znamienności klinicznej: cystometrii, badania ciśnieniowo-przepływowego, profilometrii cewkowej oraz elektromiografii) spowodowały zmianę definicji z czynnościowej (niestabilność mięśnia wypieracza) na objawową (nadreaktywność pęcherza) [3–5].

  • W zasadzie, aby rozpoznać pęcherz nadreaktywny, zgodnie ze standardami przyjętymi przez większość towarzystw naukowych, wystarczy zgłoszenie lekarzowi przez pacjentkę/pacjenta dokuczliwych parć naglących oraz częstomoczu (z nietrzymaniem moczu lub bez), podczas gdy brak jest miejscowej patologii, która mogłaby tłumaczyć te objawy [6–7].
  • Z praktycznego punktu widzenia, oprócz potwierdzenia objawów pęcherza nadreaktywnego w wywiadzie, należy wykonać serię nieinwazyjnych testów urodynamicznych oraz badań uzupełniających, aby postawić właściwe rozpoznanie i rozpocząć prawidłowe leczenie [8, 9].
  • Badania uzupełniająceDo badań uzupełniających należą:
  • Badanie ogólne moczu (może być to np. test paskowy moczu, klasyczne badanie ogólne moczu). Badanie to może być rozszerzone o badanie bakteriologiczne moczu (posiew moczu), gdy istnieją ku temu wskazania.
  • Badania obrazowe, np. ultrasonografia przezbrzuszna, wykonywane w przypadkach wątpliwych, przy podejrzeniu zmian organicznych w drogach moczowych, celem oceny zalegania moczu po mikcji.

Badania urodynamiczne – nieinwazyjnei inwazyjne Badania urodynamiczne dzielimy na nieinwazyjne i inwazyjne Do nieinwazyjnych badań urodynamicznych zaliczamy:

  • dzienniczek mikcji,
  • test podpaskowy,
  • ocenę zalegania moczu,
  • uroflowmetrię

Do inwazyjnych badań urodynamicznych zaliczamy:

  • cystometrię,
  • badanie ciśnieniowo-przepływowe,
  • ocenę ciśnienia wycieku,
  • profilometrię cewkową,
  • badania elektromiograficzne [10, 11].

Badania inwazyjne, jak już wspomniano, nie są konieczne do rozpoznania i rozpoczęcia leczenia pęcherza nadreaktywnego. Badanie cystometryczne zależy od warunków, w jakich się je wykonuje, a obecnie nie jest uznawane za test odtwarzający fizjologię mikcji. Na wyniki badania cystometrycznego mają wpływ: rodzaj aparatu, pozycja pacjenta, szybkość napełniania pęcherza oraz temperatura płynu napełniającego pęcherz. To wszystko powoduje, że uzyskiwane wyniki nie są w pełni wiarygodne w odniesieniu do cystometrycznie stwierdzanej nadreaktywności mięśnia wypieracza [12, 13]. Analiza tego samego wykresu przez różnych badaczy może dać różne wyniki [14].

Średnia czułość cystometrii, w porównaniu z wywiadem dla pęcherza nadreaktywnego, wynosi 0 , 68 , a specyficzność – 0,6. Nie wykazano też wpływu wyników cystometrii i badania ciśnieniowo-przepływowego na skuteczność leczenia [15, 16].

U 45,8% pacjentek z objawami pęcherza nadreaktywnego zapisy urodynamiczne mieszczą się w granicach normy, zaś u 30% pacjentek bez objawów pęcherza nadreaktywnego w badaniu cystometrycznym występują fazowe skurcze wypieracza [17].

Duży odsetek fałszywie dodatnich i fałszywie ujemnych wyników oraz brak korelacji z objawami klinicznymi przesądziły o niezalecaniu inwazyjnych badań urodynamicznych w diagnostyce pęcherza nadreaktywnego [18, 19].

Nieinwazyjne badania urodynamiczne mogą w znacznym stopniu poprawić czułość i swoistość wywiadu w diagnostyce pęcherza nadreaktywnego. Pozwalają na usystematyzowanie naszej wiedzy o objawach ze strony dolnych dróg moczowych oraz w sposób efektywny (również od strony kosztowej) umożliwiają monitorowanie terapii.

Podstawowym testem urodynamicznym jest dzienniczek mikcji (ryc. 1). Dzienniczek mikcji charakteryzuje się dużą powtarzalnością i korelacją z objawami klinicznymi (r=0,9). Jego czułość, w odniesieniu do diagnostyki pęcherza nadreaktywnego, wynosi 0,75, a swoistość 0,85.

You might be interested:  Czy bruzdy i nalot na języku są groźne?

Dzienniczek mikcji pozwala na zobiektywizowanie danych z wywiadu, umożliwia także diagnostykę różnicową czynnościowych zaburzeń mikcji.

Na potrzeby dzienniczka mikcji należy określić następujące parametry: dzienną liczbę mikcji, nokturię, dobową liczbę mikcji, nocną ob- jętość moczu, średnią objętość mikcyjną, znormalizowaną częstotliwość mikcji, częstotliwość incydentów nietrzymania moczu, parcia naglące i ich nasilenie, wskaźnik zużycia wkładek/podpasek, nietrzymanie moczu (z parcia, wysiłkowe, mieszane) [20].

Dzienniczek mikcji należy wypełniać przez 3 dni, przy czym jeden z tych dni powinien być dniem wolnym od pracy.

Na potrzeby dzienniczka mikcji powinno się stosować znormalizowane wzory oraz standaryzowane naczynia do pomiaru objętości oddanego moczu. Dzienniczek mikcji powinien być wypełniany przez pacjenta w chwili zdarzenia/po zdarzeniu.

Retrospektywne wypełnianie dzienniczka później niż 12 godzin po zdarzeniu powoduje istotne zafałszowanie wyników.

Prawidłowe wartości w dzienniczku mikcji to:

  • dzienna liczba mikcji – 6–7 razy,
  • nokturia – 0–1 razy,
  • dobowa liczba mikcji – 8 razy,
  • 24-godzinna produkcja moczu – do 2,8 l,
  • nocna objętość moczu – 1/dobę
  • –iczba epizodów parć naglących o nasileniu minimum 2?1
  • –brak innych rodzajów nietrzymania moczu niż nietrzymanie moczu z parcia

Mieszane nietrzymanie moczu

  • –liczba mikcji/dobę ?8
  • –liczba epizodów parć naglących o nasileniu minimum 2?1
  • –liczba epizodów nietrzymania moczu, niezależnie od jego przyczyny ?1/dobę

Wysiłkowe nietrzymanie moczu

  • –liczba mikcji/dobę ?8
  • –liczba epizodów nietrzymania moczu spowodowanego wysiłkiem/dobę ?1
  • –liczba epizodów parć naglących/dobę

CONTI CLINIC – diagnostyka nietrzymania moczu

Problem nietrzymania moczu może być objawem bardzo wielu schorzeń, dlatego właśnie odpowiednio szybko postawiona diagnoza może być kluczem do postępowego leczenia nietrzymania moczu.

Z naszego doświadczenia wynika, że przyczyna nietrzymania moczu może być zupełnie odmienna u każdego pacjenta, a więc niezwykle ważne jest jej możliwie wczesne rozpoznania i opracowanie leczenia, które zwalczy tę konkretną przyczynę.

Na diagnostykę NTM składają się:

1. Badanie podmiotowe

  • ogólna ocena stanu zdrowia
  • wywiad ginekologiczno-położniczy lub urologiczny
  • wywiad neurologiczny
  • wywiad dotyczący nietrzymania moczu
  • wpływ nietrzymania moczu na jakość życia
  • ocena ilości traconego mimowolnie moczu

2. Badanie przedmiotowe

  • badanie jamy brzusznej
  • badanie ginekologiczne
  • badanie urologiczne
  • badanie neurologiczne-ocena czucia i odruchów
  • badanie ultrasonograficzne
  • 3. Badanie laboratoryjne moczu
  • 4. Ocena ilości moczu zalegającego po mikcji
  • 5. Cystouretroskopia
  • 6. Badanie urodynamiczne
  • Wywiad lekarski
  • Dokładnie przeprowadzony wywiad jest podstawowym elementem oceniającym rodzaj i nasilenie dolegliwości, które są związane z nietrzymaniem moczu. Wywiad stanowi punkt wyjścia do rozpoczęcia dalszej diagnostyki.
  • Podstawowe narzędzia diagnostyczne, tj. wywiad i badanie przedmiotowe powinny być przez lekarza wykorzystane ze szczególną dbałością, ponieważ dostarczają wielu cennych informacji, których nie da się uzyskać za pomocą żadnych badań dodatkowych.
  • Przyczynami zaburzeń w utrzymywaniu moczu mogą być choroby neurologiczne i metaboliczne, urazy kręgosłupa, zabiegi operacyjne, szczególnie w zakresie miednicy mniejszej. Każdą pacjentkę należy zapytać o jej stan psychiczny i umysłowy (stres, zaburzenia osobowości). Nie bez znaczenia pozostają warunki socjalne. Trzeba wziąć pod uwagę objawy towarzyszące aktywności seksualnej oraz wiążące się z obniżeniem narządu rodnego. Wywiad powinien dotyczyć takich danych jak przyjmowane leki, a w szczególności: leki antydepresyjne, antycholinergiczne oraz alfa – adrenolityczne. Wywiad powinien dotyczyć także przyzwyczajeń dietetycznych, które mogą nasilać się lub naśladować objawy pęcherza nadreaktywnego.

Kwestionariusze do oceny nietrzymania moczu i dzienniczek mikcji

W skład badania podmiotowego może wejść wypełnienie kwestionariusza do oceny nietrzymania moczu, uwzględniającego takie pytania jak m.in.:

  • jak często zdarza się gubienie moczu
  • jak duże ilości moczu są gubione
  • w jakich sytuacjach bezwiednie gubiony jest mocz
  • po jakim wydarzeniu wystąpiło gubienie moczu
  • czy oddawaniu moczu towarzyszy ból
  • czy moczenie występuje w nocy
  • jak często w ciągu dnia jest oddawany mocz

Bardzo ważnym elementem podczas rozmowy z lekarzem, jest przedstawienie mu dzienniczka mikcji, który udokumentuje dolegliwości związane z zaburzeniami w trzymaniu moczu oraz pozwala ocenić nawyki dietetyczne dotyczące spożywania napojów i oddawania moczu.

Dzienniczek mikcji powinien zawierać:

  • ilość mikcji dziennie
  • ilość wypijanych płynów
  • częstotliwość epizodów niekontrolowanego oddawania moczu
  • ilość bezwiednie oddawanego moczu
  • ilość epizodów nocnego oddawania moczu

Badanie jamy brzusznej

Dzięki temu badaniu możliwe jest stwierdzenie obecności wypełnionego pęcherza moczowego w badaniu palpacyjnym lub, dzięki lekkiemu uderzaniu, ponad spojeniem łonowym. Bolesność pęcherza podczas przeprowadzania badania jamy brzusznej może świadczyć o zapaleniu dolnych dróg moczowych oraz o istnieniu śródmiąższowego zapalenia pęcherza moczowego.

You might be interested:  Ból pleców – przyczyną nie zawsze jest choroba kręgosłupa

Badanie ginekologiczne

Pozwala ocenić nieprawidłowości morfologiczne w zakresie narządu rodnego, w tym także stopień wypadania narządu rodnego oraz stan estrogenizacji śluzówki pochwy.Koniecznym elementem badania jest ocena napięcia mięśni dna miednicy.

Badanie urologiczne

W przypadku kobiet jest uzupełnieniem badania ginekologicznego obejmującym ocenę pęcherza i cewki meczowej pozwalającym na pełne spojrzenie na patologię miednicy w kontekście nietrzymania moczu.

W przypadku mężczyzn jest podstawowym elementem oceny stanu dolnych dróg moczowych tj. pęcherza moczowego, cewki meczowej, prostaty. U obu płci urolog ocenia też stan górnych dróg moczowych tj.

nerek i moczowodów.

Badanie neurologiczne

Powinno dotyczyć oceny segmentów unerwionych przez nerwy z krzyżowego odcinka rdzenia kręgowego. Badanie powinno objąć sprawdzenie czucia skórnego w obszarze przedsionka pochwy i krocza.

Badanie ultrasonograficzne

Badanie USG pozwala wykryć obecności guzów w obrębie miednicy mniejszej, obecność nowotworów układu moczowo-płciowego oraz złogów czy ciał obcych w pęcherzu meczowym. Ocenia morfologię górnych i dolnych dróg moczowych w tym prostaty.

  1. Analiza i posiew moczu
  2. Ogólne badanie moczu z oceną osadu oraz posiew moczu powinny być wykonane u każdego pacjenta z zaburzeniami czynności dolnego odcinka dróg moczowych w celu wykluczenia infekcji.
  3. Ocena objętości moczu zalegającego po mikcji

Ocena objętości moczu zalegającego po mikcji jest ważnym badaniem wstępnym u pacjentów z zaburzeniami czynności dolnego odcinka układu moczowego. Pozwala ocenić czy zalega mocz, czy mamy do czynienia z nietrzymaniem moczu z przepełnienia.

  • Cystouretroskopia
  • Wziernikowe badanie inwazyjne obrazujące cewkę oraz pęcherz moczowy pozwala na dokładne wykluczenie patologii, które mogą powodować podrażnienia (nowotwory, kamica, ciało obce, zwężenie cewki).
  • Badanie urodynamiczne
  • Badanie urodynamiczne jest wysokospecjalistycznym testem do diagnostyki zaburzeń czynności dolnych dróg moczowych, pozwalającym na uzyskanie precyzyjnych i powtarzalnych wyników, które umożliwiają optymalną kwalifikację do dalszego leczenia.
  • Pod pojęciem „badanie urodynamiczne” kryje się kilka testów, w tym uroflowmetria, cystometria, test przepływowo-ciśnieniowy, profilometria cewkowa, elektromiografia.

O ostatecznej konfiguracji badania tj. włączeniu poszczególnych elementów decyduje lekarz w zależności od sytuacji klinicznej.

Pęcherz moczowy nadreaktywny – diagnostyka urodynamiczna

Przew Lek 2001, 4, 10, 102-103

Data publikacji online: 2003/11/04

Pełna treść artykułu Pobierz cytowanie

ENW

EndNote

BIB

JabRef, Mendeley

RIS

Papers, Reference Manager, RefWorks, Zotero

AMA

Prajsner A. Pęcherz moczowy nadreaktywny – diagnostyka urodynamiczna. Przewodnik Lekarza/Guide for GPs. 2001;4(10):102-103.

APA

Prajsner, A. (2001). Pęcherz moczowy nadreaktywny – diagnostyka urodynamiczna. Przewodnik Lekarza/Guide for GPs, 4(10), 102-103.

Chicago

Prajsner, Andrzej. 2001. “Pęcherz moczowy nadreaktywny – diagnostyka urodynamiczna”. Przewodnik Lekarza/Guide for GPs 4 (10): 102-103.

Harvard

Prajsner, A. (2001). Pęcherz moczowy nadreaktywny – diagnostyka urodynamiczna. Przewodnik Lekarza/Guide for GPs, 4(10), pp.102-103.

MLA

Prajsner, Andrzej. “Pęcherz moczowy nadreaktywny – diagnostyka urodynamiczna.” Przewodnik Lekarza/Guide for GPs, vol. 4, no. 10, 2001, pp. 102-103.

Vancouver

Prajsner A. Pęcherz moczowy nadreaktywny – diagnostyka urodynamiczna. Przewodnik Lekarza/Guide for GPs. 2001;4(10):102-103.

Prawidłowo funkcjonujące dolne drogi moczowe zapewniają pełne trzymanie moczu w czasie napełniania i magazynowania moczu w pęcherzu oraz dobrowolne, świadome, swobodne i całkowite opróżnianie pęcherza w czasie mikcji, z możliwością jej dobrowolnego wstrzymania. Warunkiem zapewniającym powyższe właściwości jest prawidłowy stan struktur anatomicznych i ich unerwienie, zarówno somatyczne, jak i wegetatywne.

Pęcherz moczowy nadreaktywny, zgodnie z definicją International Continence Society, w trakcie napełniania wykazuje spontanicznie lub po prowokacji, niekontrolowane skurcze, którym pacjent nie jest w stanie zapobiec.

Charakteryzuje się takimi objawami, jak częstomocz dzienny i nocny, parcia naglące z/lub bez gubienia moczu. Określono je jako zespół parć naglących lub przynaglenia (the urge syndrome).

Zespół przynaglenia może być następstwem nadwrażliwości czuciowej (sensory urgency) lub nadwrażliwosci motorycznej (motor urgency).

Rozróżniamy nadwrażliwość czuciową wtórną, towarzyszącą ciałom obcym, guzom pęcherza moczowego, stanom zapalnym, w tym radiocystitis czy cystitis interstitialis lub idiopatyczną.

Nadwrażliwość motoryczna może być pochodzenia neurogennego i określana jest jako wypieracz o wgórowanym odruchu (hiperrefletoryczny). Pozaneurogenna postać definiowana jest jako niestabilność wypieracza i może być idiopatyczna lub towarzyszyć przeszkodzie podpęcherzowej. W rozważaniach diagnostycznych pęcherza nadreaktywnego należy uwzględniać: n po pierwsze: dolegliwości zgłaszane przez chorego, a więc skargi określane mianem zespołu przynaglenia, – po drugie: badanie fizykalne, w tym neurologiczne, przynajmniej z zakresu unerwienia segmentu S2–4, urologiczne (przeszkoda anatomiczna w odpływie moczu z pęcherza, zaleganie moczu w pęcherzu) oraz ginekologiczne u kobiet. Ponadto dokonuje się szczegółowej oceny czynnościowej dolnych dróg moczowych, dokumentując cechy nadreaktywnego wypieracza, posługując się w tym celu badaniem urodynamicznym. W przypadkach współistnienia niekontrolowanego wycieku moczu przez cewkę moczową należy w sposób obiektywny udokumentować ten wyciek, określając jednocześnie jego stopień, czemu służą: próba…

Pełna treść artykułu…

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *