Rak Pageta – objawy, wiek, badania, leczenie, rokowania

Rak sutka to ciężka i śmiertelna choroba, na którą co roku zapada tysiące osób. Są to najczęściej kobiety, niemniej rak sutka może także wystąpić u mężczyzn. Odmian tej choroby jest kilka, każda ma swoisty przebieg. Wczesne wykrycie któregokolwiek z typów pozwala na rozpoczęcie najwłaściwszej terapii i całkowite wyleczenie pacjenta.

W tym celu niezbędna jest profilaktyka i obserwacja własnego ciała. A wszelkie pojawiające się zmiany powinny być poddane ocenie specjalisty, by wykluczyć najgorszą diagnozę.

Rak Pageta – objawy, wiek, badania, leczenie, rokowaniaRzadką i niebezpieczną chorobą jest rak Pageta, nazywany też chorobą Pageta brodawki sutkowej. Ten typ przewodowego raka sutka charakteryzuje się tym, że komórki rakowe występują w postaci nacieku na naskórku brodawki sutka, czasem też na otoczce brodawki. Zdarza się, że występuje też w rejonie narządów płciowych i odbytu. Choroba ta wstępuje zaledwie u 4 proc. pacjentów, w których stwierdzono raka sutka. Specyfikę raka Pageta zauważył jako pierwszy w 1874 roku James Paget. Od jego nazwiska nazywana są charakterystyczne komórki rakowe, jakie pojawią się na ciele.

Podstawowymi objawami choroby Pageta brodawki są widoczne rumienie w okolicach brodawki. Oznacza to, że choroba nowotworowa jest już na zaawansowanym poziomie. Zmiany zapalne mogą złuszczać się i powiększać się w miarę upływu czasu.

Objawem są też wyciągnięcie brodawki sutkowej, wydzielina, palący ból, owrzodzenie oraz swędzenie brodawki. Skórka w tej okolicy może pękać, a rany goją się bardzo wolno. Diagnoza choroby odbywa się za pośrednictwem badania cytologicznego wymazu z brodawki.

Można także przeprowadzić badanie USG, mammografię i biopsję cienkoigłową.

Choroba Pageta brodawki nie leczona może skończyć się śmiercią. Rak Pageta na początku ma łagodną formę, z czasem przybiera formę złośliwą. Podstawą jest leczenie chirurgiczne. Usuwana jest cała brodawka wraz z sutkiem.

Terapia kontynuowana jest poprzez chemioterapię, radioterapię oraz hormonoterapię. Kuracja ma za zadanie zlikwidować wszelkie komórki rakowe. O dokładniej formie leczenia decyduje lekarza po określenia stanu zaawansowania choroby. Nieinwazyjny rak daje niemal pewność wyleczenia.

Rokowania są dużo grosze, kiedy rak  Pageta ma charakter inwazyjny.

Tagi: rodzaje raka piersi

Pierś u mężczyzn

Rak piersi jest to nowotwór złośliwy wywodzący się z komórek gruczołu piersiowego. Rak piersi może rozwijać się miejscowo w piersi oraz dawać przerzuty do węzłów chłonnych i narządów wewnętrznych (np. płuc, wątroby, kości i mózgu).

Rak piersi u mężczyzn stanowi około 1% wszystkich nowotworów złośliwych piersi i mniej niż 1% nowotworów złośliwych u mężczyzn. W populacji kobiet obserwuje się od wielu lat wzrost zachorowań na raka piersi, natomiast wśród mężczyzn od około 40 lat liczba nowych zachorowań utrzymuje się na stałym poziomie. Rokowanie u mężczyzn chorych na raka piersi jest podobne jak u kobiet.

Budowa piersi zarówno u dziewcząt, jak i u chłopców jest przed okresem dojrzewania podobna. Piersi zbudowane są z niewielkiej ilości tkanki gruczołowej składającej się z kilku przewodów mlekowych zlokalizowanych tuż za brodawką sutkową i otoczką.  U chłopców w okresie dojrzewania testosteron „chroni” tkankę gruczołową piersi przed rozrostem.

Normalnie zbudowana pierś mężczyzny zawiera przewody mlekowe i brak lub niewielką liczbę zrazików (płatów) umiejscowionych w okolicy zabrodawkowej. Stąd też najczęstszą lokalizacją guzów u mężczyzn jest umiejscowienie zabrodawkowe.

Podobnie jak we wszystkich tkankach organizmu, również w tkance gruczołowej piersi u mężczyzn może dojść do powstania raka.

Czynniki ryzyka

Przyczyny powstawania raka piersi u mężczyzn są nadal nieznane, chociaż istnieje wiele zidentyfikowanych czynników, które zwiększają ryzyko jego wystąpienia.

Wiek

Ryzyko zachorowania na raka piersi wzrasta wraz z wiekiem. Wśród mężczyzn przed 35. rokiem życia ryzyko zachorowania wynosi  0,1 na 100 tysięcy ludności, aby po 85. roku życia przekroczyć 6,5 na100 tysięcy ludności.

Obciążenie genetyczne

Najpewniejszym kryterium dziedzicznego raka piersi jest stwierdzenie mutacji (przemiany) genów BRCA2 (genu odpowiadającego za rozwój wielu nowotworów, w tym piersi) oraz znacznie rzadziej u mężczyzn BRCA1.

Częstość występowania mutacji genu BRCA2 u mężczyzn chorych na raka piersi z „obciążającym” (wskazującym na przypadki raka w rodzinie) wywiadem rodzinnym jest dosyć niska i waha się w granicach od 4 do 14%.

Wiadomo, że mutacja ta u mężczyzn ma znacznie mniejsze znaczenie niż u kobiet i ryzyko zachorowania na raka piersi u mężczyzn z mutacją BRCA2 w ciągu całego życia wynosi zaledwie 6%. Rola mutacji genu BRCA1 u mężczyzn chorych na raka piersi jest wciąż dyskusyjna.

Innymi genami, których mutacja może zwiększać ryzyko zachorowania na raka piersi u mężczyzn są geny TP3, CHEK2 i PTEN. Genetyczną przyczyną podwyższonego ryzyka zachorowania na raka piersi jest także zespół Klinefeltera (rzadka choroba genetyczna).

Czynniki hormonalne

Za inne ważne przyczyny zachorowania na raka piersi u mężczyzn uważa się zaburzenia hormonalne, które prowadzają do podwyższenia stężenia estrogenów (hormonów kobiecych) i obniżenia stężenia testosteronu (hormonu męskiego).

Do podwyższonego poziomu własnych estrogenów mogą prowadzić przede wszystkim zaburzenia pracy wątroby oraz przyjmowanie leków hormonalnych przez chorych na raka prostaty i transseksualistów.

Do zaburzenia równowagi w równowadze estrogeny-testosteron może się także przyczynić otyłość i wynikające z tego zaburzenia przemiany androgenów (hormonów męskich).

Schorzenia jąder

Przewlekłe zapalenie, niezstąpienie i niezależnie od przyczyny amputacja jąder.

Inne nowotwory w przeszłości

Inne nowotwory w wywiadzie zwiększające ryzyko zachorowania na raka piersi to rak prostaty i jelita grubego.

Zmiany łagodne

Typowe zmiany łagodne w piersiach występują u mężczyzn niezwykle rzadko i są to najczęściej gruczolakowłókniaki lub gruczolaki. Mężczyźni, u których je rozpoznano, mają większe ryzyko zachorowania na raka piersi.

Czynniki środowiskowe

Urazy piersi, praca wykonywana w wysokich temperaturach, np. w hutach, gdzie może dojść do uszkodzenia jąder w wyniku oddziaływania wysokiej temperatury.

Inne czynniki

Pochodzenie żydowskie, stan kawalerski i późny wiek dojrzewania.

Objawy, wczesne wykrycie

U większości mężczyzn chorych na raka piersi pierwszym objawem jest niebolesny guz zlokalizowany za brodawką sutka (85-90%). Drugim, ale znacznie rzadszym umiejscowieniem, jest kwadrant górno-zewnętrzny (górnoboczna część piersi). Umiejscowienie w innych kwadrantach praktycznie nie zdarza się.

Wyciek z brodawki, zarówno bezbarwny, jak i krwisty, w większości przypadków oznacza rozwój nowotworu złośliwego. Inne objawy raka piersi to: wciągnięcie brodawki, owrzodzenie brodawki lub skóry piersi, ból bez innych uchwytnych przyczyn, niewielkiego stopnia pogrubienie lub świąd skóry.

Rozwijającemu się rakowi towarzyszy w wielu przypadkach powiększenie pachowych węzłów chłonnych po stronie zajętej piersi, a w dalszych etapach powiększenie węzłów szyjno-nadobojczykowych. U 5 do 10% chorych nowotwór rozpoznawany jest w stadium uogólnienia, przy czym, podobnie jak u kobiet, najczęściej występują przerzuty do płuc, wątroby, kości i mózgu.

Lokalizacja początkowa guza po stronie lewej jest częstsza. Obustronny rak piersi występuje u mężczyzn bardzo rzadko.

You might be interested:  Sposoby na chore gardło

Stadia zaawansowania

U mężczyzn, podobnie jak u kobiet, zaawansowanie nowotworu określa się według klasyfikacji TNM opracowanej przez Międzynarodową Unię do Walki z Rakiem (UICC). Cecha T określa guza pierwotnego (jego wielkość, umiejscowienie), cecha N określa regionalne węzły chłonne (ilość zajętych przez raka i wielkość przerzutów w węzłach), cecha M– przerzuty do narządów odległych.

W celu dokładnego zrozumienia stopniowania i rozwiania wątpliwości zawsze skonsultuj się z lekarzem.

Typy morfologiczne

U mężczyzn najczęstszą postacią raka inwazyjnego (mogącego dawać przerzuty), podobnie jak u kobiet, jest rak przewodowy. Kolejną postacią jest typ brodawkowaty występujący w około 5% przypadków. Rak zrazikowy występuje bardzo rzadko (mniej niż w 1% przypadków) ze względu na specyficzną budowę męskiej piersi.

Postać ta najczęściej współistnieje z zespołem Klinefeltera (rzadką chorobą genetyczną). Inne mikroskopowe podtypy raka naciekającego piersi u mężczyzn to: rak rdzeniasty, śluzowy, cewkowy i płaskonabłonkowy. Stanowią one mniej niż 5% przypadków, ale są częstsze niż u kobiet. Rak Pageta i rak zapalny występują z podobną częstością jak u kobiet (1-2%).

Do grupy mięsaków (nowotworów pochodzących z komórek mezenchymy, czyli odmiennego typu budowy niż komórki nabłonka) należą: złośliwy guz liściasty, mięsak naczyń krwionośnych, tłuszczakomięsak, włókniakomięsak i mięsak mięśniakowaty prążkowanokomórkowy. Pierś u mężczyzn może być także miejscem zmian przerzutowych w przebiegu innych nowotworów.

Najczęstszymi nowotworami dającymi przerzuty odległe do piersi u mężczyzn są rak prostaty i czerniak.

W porównaniu z rakiem piersi u kobiet rak piersi u mężczyzn charakteryzuje się wyższym odsetkiem występowania receptorów steroidowych („odbiorników hormonów”), zarówno estrogenowych, jak i progesteronowych.

Receptory estrogenowe występują w około 80-90% przypadków, a receptory progesteronowe w 7-75% przypadków.

Uważa się, że częściowo przyczyną tej sytuacji jest niski poziom estrogenów u mężczyzn, a większa liczba receptorów powoduje ich większą dostępność dla tego hormonu.

 Diagnostyka

  • Podstawą rozpoznania raka piersi, podobnie jak każdego innego nowotworu jest badanie mikroskopowe. Do najważniejszych metod uzupełniających badanie mikroskopowe należą:
  • ● rozmowa z pacjentem,
  • ● badanie lekarskie,
  • ● mammografia (MM),
  • ● ultrasonografia (USG),
  • ● mammografia metodą rezonansu magnetycznego (MR),
  • ● biopsja aspiracyjna cienkoigłowa (BAC) – pobranie igłą komórek do badania mikroskopowego,
  • ● biopsja gruboigłowa – pobranie igłą cienkiego wycinka tkanki guza do badania mikroskopowego,
  • ● biopsja mammotomiczna – nowa metoda pobierania wycinków tkanki z guza,
  • ● chirurgiczne wycięcie części guza,
  • ● badanie komórek wydzieliny z brodawki sutkowej.
  • W celu oceny stopnia zaawansowania  i podejrzenia przerzutów do narządów odległych wykonuje się następujące badania:
  • ● RTG klatki piersiowej,
  • ● tomografię komputerową klatki piersiowej,
  • ● USG jamy brzusznej,
  • ● tomografię komputerową jamy brzusznej,
  • ● tomografię komputerową mózgowia,
  • ● scyntygrafię kości (specjalistyczne badanie kości za pomocą radioaktywnego pierwiastka),
  • ● pozytonową emisyjną tomografię (PET) (specjalistyczne badanie pokazujące nawet niewielkie ogniska raka w całym organizmie).

Do badań dodatkowych należą badania morfologii krwi oraz badania biochemiczne oceniające wydolność nerek i wątroby. Markery nowotworowe (specjalistyczne badania na obecność raka w organizmie) nie mają znaczenia w rozpoznawaniu raka piersi.

Leczenie

Ustalenie najlepszego sposobu leczenia u mężczyzn chorych na raka piersi jest trudne. Najczęściej stosowane są metody podobne do stosowanych u kobiet chorych na raka piersi.

Leczenie chirurgiczne

Leczenie chirurgiczne stanowi podstawową część leczenia raka piersi. Leczenie chirurgiczne jest stosowane przede wszystkim we wczesnych stopniach zaawansowania.

Od wielu lat leczenie operacyjne raka piersi staje się coraz mniej agresywne. Coraz częściej stosowane są metody mniej obciążające, dotyczące zarówno piersi, jak i węzłów chłonnych.

W przeciwieństwie do kobiet u mężczyzn leczenie oszczędzające piersi jest stosowane stosunkowo rzadko. Metody chirurgiczne to:

  1. ● amputacja według metody Maddena,
  2. ● amputacja według metody Pateya.
  3. Obie te metody usuwają gruczoł piersiowy razem z węzłami chłonnymi pachy.
  4. Zabiegi operacyjne w zakresie pachowych węzłów chłonnych to:
  5. ● limfadenektomii pachowa(usunięcie węzłów chłonnych pachy), standardowo stosowana u chorych z podejrzeniem przerzutów do pachowych węzłów chłonnych.

● biopsja węzła wartowniczego(pierwszego węzła podejrzanego o bycie miejscem przerzutu),  stosowana u chorych bez podejrzenia przerzutów do pachowych węzłów chłonnych. Metoda ta polega na wycięciu węzła chłonnego zbierającego chłonkę (płyn zbierający białe krwinki z węzłów chłonnych) z obszaru guza. Wyznacza się go za pomocą niebieskiego barwnika i radioaktywnego znacznika.

Radioterapia

Radioterapia jest drugą metodą miejscowego leczenia stosowaną u mężczyzn chorych na raka piersi. W badaniach wykazano, że uzupełniająca radioterapia zmniejsza liczbę nawrotów miejscowych po leczeniu chirurgicznym.

Większość badaczy zaleca uzupełniającą radioterapię jako standardowe postępowanie ze względu na przeważające zabrodawkowe umiejscowienie, które znacznie zwiększa ryzyko zajęcia węzłów chłonnych zlokalizowanych blisko mostka, oraz ze względu na stosunkowo częste zabiegi operacyjne nie usuwające do końca wszystkich komórek raka.

Radioterapia jest także częścią leczenia oszczędzającego, które u mężczyzn przeprowadzane jest tylko w złym stanie ogólnym, z przeciwwskazaniami do usunięcia piersi z założeniem wyleczenia.

Radioterapia jest także stosowana w leczeniu nieoperacyjnego, miejscowo zaawansowanego raka piersi jako element leczenia skojarzonego lub jako metoda wyłączna. Jest ona również stosowana w przypadku nawrotu miejscowego u chorych wcześniej nienapromienianych. Radioterapia u chorych bardzo zaawansowanych ma na celu poprawę jakości życia.

Hormonoterapia

Ze względu na wysoki odsetek guzów zawierających receptory steroidowe („odbiorniki hormonów”) u mężczyzn chorych na raka piersi istnieją silne argumenty do stosowania hormonoterapii zarówno w leczeniu po operacji, jak i w zaawansowanej chorobie. Obecnie standardowym lekiem hormonalnym stosowanym w leczeniu po operacji u mężczyzn chorych na hormonowrażliwego raka piersi jest tamoksyfen. Hormonoterapia jest również stosowana w miejscowo zaawansowanym lub uogólnionym raku piersi u mężczyzn.

Inne leki stosowane w hormonalnym leczeniu uogólnionego raka piersi u mężczyzn to: ketokonazol, estrogeny, pochodne progestagenów, aminoglutetymid, analogi hormonu lutenizującego. Są to leki oddziaływające na męski układ hormonalny.

Chemioterapia

Rolachemioterapii w leczeniu uzupełniającym jest mniej ustalona niż hormonoterapii.

Obecnie uważa się, że chemioterapia po operacji pozwala uzyskać wydłużenie czasu przeżycia u chorych z niekorzystnymi czynnikami rokowniczymi.  Zaleca się jej stosowanie w tych samych wskazaniach, jak u kobiet.

Najczęściej stosowane schematy leczenia zawierają leki cytostatyczne – antracykliny, a ostatnio podjęto także próby stosowania taksoidów.

W zaawansowanym raku piersi chemioterapię stosuje się przy braku receptorów steroidowych w guzie lub przy niepowodzenia hormonoterapii.

You might be interested:  Tasiemiec nieuzbrojony – charakterystyka, cykl rozwoju, zakażenie, leczenie

Terapia celowana

Rolaleczenia celowanego specyficznie na komórki raka jest u mężczyzn chorych na raka piersi wciąż niejasna. Podejmowane są próby stosowania tej metody według wskazań przyjętych u kobiet chorych na raka piersi.

Po leczeniu

Rehabilitacja jest bardzo ważną częścią leczenia pacjentek z rakiem piersi. Zakres i intensywność rehabilitacji zależy od zaawansowania choroby oraz zastosowanego leczenia.

Grupy wsparcia dla kobiet chorych na raka piersi wspierają też mężczyzn z tym rakiem. Wiele informacji o raku piersi mężczyzn można znaleźć na stronach internetowych, na przykład www.amazonki.net.

Prewencja

Ze względu na niewielkie ryzyko wystąpienia raka piersi u mężczyzn oraz rzadkie jego występowanie, za standardowe postępowanie profilaktyczne tylko u nosicieli mutacji genu BRCA2, zwiększającego ryzyko choroby u mężczyzn, uważa się jedynie samobadanie oraz regularne badanie wykonywane przez lekarza.

Diagnostyka

Autor: lek. Mateusz Nawrocki

Rak piersi to najczęściej występujący nowotwór u kobiet.

Mimo tego, że prowadzone są badania przesiewowe, mające na celu wykrycie choroby we wczesnym stadium choroby, to niestety nadal zbyt dużo kobiet umiera na raka piersi – tylko w Polce rocznie odnotowuje się około pięciu tysięcy zgonów.

Rak piersi jest nowotworem, który dotyczy w znacznej większości kobiet – jednak mężczyźni również chorują – zachorowania te stanowią mniej niż 1 procent wszystkich raków piersi.

Rak piersi – objawy

Przeprowadzanie regularnych badań kontrolnych, pozwala na zwiększenie prawdopodobieństwa wykrycia raka piersi we wczesnym stadium choroby. To z kolei daje możliwość wdrożenia leczenia, które zwiększy szansę na pełną remisję choroby.

Podobnie jak w przypadku innych nowotworów, rak piersi początkowo przebiega bezobjawowo – przez to, niejednokrotnie choroba nie jest wykrywana odpowiednio wcześnie.

Najczęściej występującym objawem jest guz piersi – często wykrywany zupełnie przypadkowo podczas pielęgnacji ciała.

Dokładne usystematyzowanie objawów raka sutka zwraca uwagę na najważniejsze kwestie, o których warto pamiętać w przypadku pojawienia się niepokojących zmian w obrębie piersi.

Występują zmiany skórne, nieprawidłowości w obrębie brodawki, ból, ale również powiększenie węzłów chłonnych.

Zmiany skórne to jedne z objawów nowotworu sutka. Zaliczamy do nich wciągnięcie skóry, które jest częstą zmianą lokalizującą się nad guzem piersi. Warto zaznaczyć, że zmiana tego typu może być dyskretna i trudna do zauważenia.

W przypadku zaawansowanych zmian może wystąpić również obrzęk skóry, naciek, oraz owrzodzenie. Zmiany te jednak często dotyczą zaawansowanych raków piersi – jeśli zauważysz jakąkolwiek niepokojącą zmianę, koniecznie skonsultują ją z lekarzem.

Do skórnych objawów raka piersi można zaliczyć również tak zwany objaw skórki pomarańczy.

Część objawów charakterystycznych dla raka piersi umiejscawia się w obrębie brodawki sutkowej. Zmiany w jej obrębie w fizjologicznych warunkach nie powinny występować, w związku z czym pojawiające się nieprawidłowości należy bezwzględnie skonsultowane z lekarzem. Na co koniecznie należy zwrócić uwagę?

Bez wątpienia owrzodzenie brodawki, wyciek z brodawki lub jej wciągnięcie należy podda

dalszej diagnostyce. Jedną z postaci nowotworu sutka jest rak Pageta – to szczególna postać choroby, w trakcie której chorym towarzyszy ból oraz swędzenie brodawki.

Objawy raka Pageta to między innymi zmiany zapalne naskórka brodawki (ale również jej okolicy) z obrazem wyprysku z pęcherzami oraz niewielkimi nadżerkami.

Objawy raka sutka u mężczyzn są podobne do tych, które występują u kobiet. Podobnie wygląda kwestia rokowania.

Diagnostyka nowotworu piersi

Przybliżenie objawów raka piersi jest bardzo ważne – znajomość objawów zwiększa świadomość i szansę na wizytę u lekarza we właściwym momencie – kiedy stan zaawansowania nowotworu pozwala na jego wyleczenie. Jakie są dostępne metody diagnostyki raka piersi?

W pierwszej kolejności wykonywane jest badanie przez lekarza – bardzo istotny jest również wywiad z pacjentem. W dalszej kolejności konieczne jest badanie palpacyjne – duże znaczenie mają umiejętności badającego.

W dalszej kolejności wykonywane są badania obrazowe, do których należy USG (ultrasonografia) –jest całkowicie bezpieczne i nie bolesne. Dobra dostępność oraz niska cena wykonania tego badania diagnostycznego powoduje, ze często jest wykonywane. Częstym uzupełniającym badaniem, które jest stosowane w diagnostyce raka piersi jest mammografia.

Oprócz tych metod, w określonych przypadkach wykonuje się również tomografię komputerową (TK) lub rezonans magnetyczny (MRI).

Jeśli przeprowadzone badania budzą jakiekolwiek wątpliwości, konieczne jest wykonanie biopsji zmiany w piersi. W tym celu przeprowadzana jest biopsja – gruboigłowa bądź cienkoigłowa – w zależności od sytuacji, możliwe jest pobranie materiału do badania pod kontrolą badań obrazowych – na przykład USG.

Zaletą biopsji aspiracyjnej gruboigłowej jest możliwość oceny receptorów estrogenowych oraz progesteronowych, a także białka HER2. Wszystkie te komponenty mają duże znaczenie w planowaniu odpowiedniego leczenia. Pobrany w trakcie biopsji materiał jest poddawany ocenie histopatologicznej.

To jedyny wiążący wynik, który pozwala na potwierdzenie rozpoznania choroby nowotworowej piersi.

Objawy raka piersi są zróżnicowane. Warto jednak pamiętać, że pojawianie się nawet najmniejszej zmiany w piersi (a także skórze piersi), powinno skłonić pacjentkę do wizyty u lekarza celem przeprowadzenia niezbędnych badań.

Ciągłym problemem w skutecznym leczeniu raka piersi stanowi jego zbyt późne wykrywanie. Pacjenci często zgłaszają się do lekarza, gdy zmiany w piersi powodują ból.

Pamiętajmy, że powodzenie leczenia w przypadku wielu nowotworów zależy od odpowiedniego czasu ich wykrycia – nie warto zatem zwlekać z konsultacją lekarską i wykonaniem odpowiednich badań.

Rak piersi – na jakie objawy powinniśmy zwrócić szczególną uwagę?

6 tys. – tyle kobiet w Polsce co roku umiera z powodu raka piersi, a u 17 tys. rocznie diagnozuje się ten typ nowotworu. Ryzyko zachorowania na raka piersi wzrasta wraz z wiekiem i zgodnie ze statystykami, 80% zachorowań występuje po 50. roku życia, przy czym prawie 50% z nich diagnozuje się u kobiet pomiędzy 50. a 69. rokiem życia.

Wczesna diagnostyka, a przede wszystkim nie bagatelizowanie zmian pojawiających się w piersiach, pozwalają skutecznie uniknąć powikłań i przerzutów, co daje większości kobiet szansę na całkowite wyleczenie.

O tym jakie objawy powinny nas skłonić do wizyty u lekarza rozmawiamy z  chirurgiem onkologiem dr Elżbietą Marczyk z  krakowskiego Szpitala na Klinach, która zajmuje się leczeniem raka piersi od  dwudziestu lat.

You might be interested:  Czy nadmierne odbijanie to objaw choroby? Jak sobie radzić z częstym odbijaniem po jedzeniu?

Jakie objawy daje rak piersi?  Które z nich powinny wzbudzić niepokój i wzmocnić  czujność kobiet?

Rak piersi w swoim stadium początkowym przebiega najczęściej  bezobjawowo i na tym etapie można go wykryć jedynie na podstawie badań obrazowych piersi.

Dla  zdrowych, bezobjawowych kobiet w wieku od 50 do 69 roku życia dostępny jest  w Polsce program  NFZ scryningowy (przesiewowy) dla raka piersi, polegający na wykonywaniu standardowej mammografii (mgr) co dwa lata. W przypadku nieprawidłowych lub wątpliwych wyników, pacjentka przechodzi do tzw.

II etapu, który obejmuje w zależności od potrzeby, mammografię celowaną  i/lub USG piersi. W dalszej kolei,  gdy wyniki sugerują  podejrzenie raka piersi, konieczne jest wykonanie biopsji gruboigłowej (BGI) z guza, celem oceny histopatologicznej, na podstawie której jest ustalane dalsze postępowanie.

Oczywiście poza wymienionym programem badań przesiewowych dla tej określonej grupy wiekowej,  tj 50-69 rż, wszystkie pozostałe kobiety również powinny badać piersi.  Dla kobiet młodych do 35-40 rż. podstawowym badaniem kontrolnym piersi jest USG, a  po 40 rż   mammografia, a USG stanowi  badanie uzupełniające.

Natomiast najczęstszym klinicznym objawem raka piersi jest  guz w obrębie gruczołu piersiowego. Początkowo mały, niebolesny, z czasem powiększający się, mogący powodować zaciąganie skóry w swoim rzucie, a  potem jej owrzodzenie,  zniekształcenie obrysów piersi.

Czasem występuje wciągnięcie brodawki sutkowej, zwłaszcza gdy guz jest położony centralnie. Może też być krwisty wyciek z brodawki. Należy podkreślić, że każda zmiana w obrębie brodawki sutkowej wymaga konsultacji z lekarzem, gdyż istnieje  szczególna postać raka piersi, tzw.

rak Pageta , który   rozwija  się  z objęciem brodawki sutkowej, początkowo jako niewielkie jej owrzodzenie.

Kolejnym rejonem zajętym przez raka piersi jest układ chłonny pachowy po stronie chorej piersi. Klinicznie manifestuje się powiększonymi węzłami, które można wybadać w dole pachowym. Przy zaawansowanej chorobie również węzły okolicy nadobojczykowej i szyjnej  mogą być zmienione przerzutowo i wyczuwalne jako twarde pojedyncze  guzki lub zebrane w pakiety.

Gdy kobieta sama wybada  guz w obrębie piersi, zwłaszcza w jej części górno-zewnętrznej (gdzie najczęściej lokalizują się raki piersi) lub powiększone węzły chłonne pod pachami powinna jak najszybciej zgłosić się do onkologa celem diagnostyki.  Należy podkreślić , że czym wcześniej zdiagnozowany rak piersi,  tym większa szansa na całkowite wyleczenie.

Jakie mogą być inne objawy raka piersi?

Oprócz guza w piersi i powiększonych węzłów pachowych istnieją sytuacje kliniczne imitujące inne stany chorobowe. Takim przykładem jest rak zapalny piersi , który może do złudzenia przypominać stan zapalny gruczołu piersiowego.

   Pierś może być wtedy zaczerwieniona , nadmiernie ucieplona, powiększona, obrzęknięta. Może występować tzw. objaw skórki pomarańczy, wówczas  skóra piersi  jest pogrubiała z  punkcikowatymi wgłębieniami na powierzchni, co  przypomina skórę pomarańczy i stąd ta nazwa.

Dlatego każdy stan zapalny piersi , który pomimo leczenia przeciwzapalnego nie cofa się  po ok. 2 tygodniach,  powinien być dokładnie zdiagnozowany pod kątem onkologicznym.

Postać zapalna raka piersi ma najczęściej agresywny przebieg i często jest rozpoznawany w stadium zaawansowanej choroby nowotworowej.

Rak piersi – jak lekarz stawia diagnozę?

Jeśli w trakcie badania palpacyjnego  lekarz  stwierdzi obecność  guza w piersi i/ lub powiększone, twarde węzły pachowe to  należy bezwzględnie  wykonać badania obrazowe piersi. Podstawowymi badaniami jest mammografia i USG piersi.

W niektórych przypadkach również  przydatny jest rezonans magnetyczny piersi. Na podstawie wyników można określić czy jest podejrzenie, że guz ma charakter złośliwy.

 Kolejnym krokiem jest wykonanie biopsji gruboigłowej  (BGI), czyli pobranie fragmentu guza do badania histologicznego. Jego wynik  pokazuje z jakim typem nowotworu mamy do czynienia.

W przypadku rozpoznania raka piersi najczęściej wykonuje się kolejno badania  immunohistochemiczne  wycinka guza  pobranego w  BGI, celem określenia  podtypu biologicznego raka, aby na tej podstawie ustalić sekwencję leczenia onkologicznego.

Czy w przypadku wykrycia guzka w piersi kobiety powinny zwlekać z wizytą u lekarza?

Bezwzględnie nie! Jak już wcześniej wspomniałam wczesne wykrycie raka  piersi, daje szansę na jego wyleczenie. Niezmiernie ważne jest więc wychwycenie choroby w początkowym stadium i szybkie podjęcie właściwego leczenia. Równocześnie chciałabym zaznaczyć, że nieleczony rak piersi w konsekwencji prowadzi do rozsiewu nowotworowego  i finalnie  może być przyczyną zgonu.

Rak Pageta – Wikipedia, wolna encyklopedia

Ten artykuł dotyczy raka skóry. Zobacz też: Choroba Pageta kości.
Nowotwór złośliwy sutka

ICD-10

C50

Rak Pageta, choroba Pageta brodawki sutkowej (łac.

carcinoma Pageti, morbus Pageti papillae mammae) – rzadki typ przewodowego raka sutka, w którym komórki rakowe (tzw. komórki Pageta) naciekają naskórek brodawki sutka, a niekiedy również otoczkę brodawki. Najczęściej występuje jednostronnie.

Zmianom brodawki towarzyszy w 95% śródprzewodowy lub śródprzewodowy i inwazyjny rak przewodowy sutka. Istnieje również znacznie rzadsza pozasutkowa postać choroby Pageta.

Rak Pageta stanowi 1–4% wszystkich raków sutka i został opisany po raz pierwszy w 1874 przez Jamesa Pageta.

Objawy

Duże ognisko rumieniowo-złuszczające w otoczeniu brodawki sutkowej – choroba Pageta.

  • zmiany zapalne naskórka brodawki sutkowej i jej otoczki o charakterze rumieniowo-złuszczającym, dobrze odgraniczone, o powolnym, obwodowym wzroście
  • wyciek z brodawki sutkowej
  • świąd brodawki
  • ból brodawki sutkowej, zwłaszcza o typie palenia
  • niegojące się pęknięcia brodawki sutkowej
  • owrzodzenie okolicy brodawki sutkowej

Diagnostyka

  • badanie cytologiczne zeskrobin ze zmienionej brodawki
  • badanie USG
  • mammografia
  • biopsja cienkoigłowa

Leczenie

  • leczenie chirurgiczne, a następnie:
    • chemioterapia
    • radioterapia
    • hormonoterapia nowotworów

O wyborze sposobu leczenia decyduje stan zaawansowania klinicznego raka.

Rokowanie

Rokowanie zależy od tego, czy zmianom naskórka w brodawce towarzyszy tylko rak śródprzewodowy (nieinwazyjny) czy rak inwazyjny. W pierwszym przypadku rokowanie jest bardzo dobre (100% wyleczeń w 10 lat po amputacji sutka). W drugim przypadku zależy od cech raka inwazyjnego.

Zobacz też

  • Choroba Pageta kości
  • Rak nieinwazyjny przewodowy sutka
  • Rak sutka

Bibliografia

  • Stefania Jabłońska, Sławomir Majewski: Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową. PZWL, 2005. ISBN 83-200-3367-5.
  • Jerzy Stachura, Wenancjusz Domagała: Patologia znaczy słowo o chorobie. Kraków: Wydawnictwo PAU, 2003. ISBN 83-88857-65-7.

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Rak_Pageta&oldid=56000539”

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *