Tasiemiec nieuzbrojony – charakterystyka, cykl rozwoju, zakażenie, leczenie

Tasiemczyce są grupą chorób pasożytniczych, które spowodowane są spożyciem jaj różnych gatunków tasiemców. Przyczyną choroby może być inwazja tasiemca uzbrojonego, nieuzbrojonego bąblowca czy innych tasiemców. Z reguły przebieg zachorowań jest bezobjawowy. Nie niesie za sobą większych konsekwencji dla zdrowia i życia.

W niektórych przypadkach możliwe jest rozwinięcie się bardziej uciążliwych postaci choroby. Tasiemiec jest płazińcem pasożytującym wewnętrznie.

Tasiemiec nieuzbrojony – charakterystyka, cykl rozwoju, zakażenie, leczenie

Za nazwą tasiemczyce kryją się choroby wywołane przez robaki płaskie – tasiemce. Do najczęściej spotykanych chorób o tej etiologii należą:

  • bąblowica,
  • wągrzyca
  • zwykłe tasiemczyce (zarażenie tasiemcem zarówno uzbrojonym jak i nieuzbrojonym, karłowatym oraz bruzdogłowcem szerokim). 

Wszystkie te choroby to parazytozy, czyli schorzenia, które spowodowane są przez pasożyty. Początkowo tasiemczyce często nie dają żadnych alarmujących symptomów. Ujawniają się dopiero po kilku/kilkunastu latach od chwili zarażenia.

W całej Polsce corocznie zgłaszanych jest około 200 przypadków tasiemczyc. Większość jest wywoływana przez tasiemca nieuzbrojonego. Liczba zachorowań wywołanych przez uzbrojoną postać pasożyta oscyluje wokół 1 – 2 przypadków rocznie.

Przypadków bąblowic rejestruje się rocznie około 40.

Przyczyny zachorowania na tasiemczycę

Występują różne rodzaje tasiemców, które by się rozwinąć potrzebują żywiciela pośredniego i ostatecznego. Człowiek jest żywicielem ostatecznym dla tasiemca uzbrojonego, nieuzbrojonego, karłowatego i bruzdogłowca szerokiego. Człowiek jest żywicielem pośrednim dla bąblowca.

Termin „żywiciel ostateczny” oznacza, że to w nim tasiemiec wzrasta i nabiera dojrzałości płciowej, a żywicielem pośrednim jest organizm, w którym rozwijają się postacie larwalne. Znane są przypadki, że ludzie są żywicielami przypadkowymi dla tasiemców psich i szczurzych. Poszczególne typy tasiemców różnią się między sobą.

Różnice te są istotne zarówno z punktu widzenia profilaktyki jak i przebiegu zachorowania.

Tasiemiec nieuzbrojony – charakterystyka, cykl rozwoju, zakażenie, leczenie

Rodzaje tasiemców

Ten około trzymetrowy tasiemiec ma haczyki i ssawki, którymi przyczepia się do tkanek. Zarażenie nim wywołuje zwykłą i niegroźną tasiemczycę. W skrajnych przypadkach może prowadzić do rozwoju wągrzycy.

Dochodzi do niej wskutek zjedzenia niedogotowanego lub surowego mięsa wieprzowego lub z dzika, w którym obecne były wągry tasiemca uzbrojonego. Tasiemiec uzbrojony powoduje zachorowania w większości krajów.

Osiąga długość około 5 metrów długości. Do zarażenia tym rodzajem pasożyta dochodzi poprzez zjedzenie niedogotowanego lub surowego mięsa wołowego. Zachorowania występują powszechnie na całym świecie. W Polsce tasiemce nieuzbrojone odpowiadają za ich zdecydowaną większość.

Osiąga długość około 3 – 4,5 cm. W organizmie człowieka mogą ich żerować nawet tysiące. Ten rodzaj pasożyta dostaje się do organizmu poprzez spożycie produktów, na których znajdują się jaja tasiemca wydalone przez drugą osobę.

Do zakażenia dochodzi również drogą brudnych, zarażonych dłoni. Najczęściej do zarażenia dochodzi u dzieci i osób przebywających w akademikach, internatach, ośrodkach opiekuńczych.

Zakażeniu sprzyja również przebywanie miejscach o niskim stanie higieny.

Gdy dojrzeje, osiąga imponującą długość, nawet kilkunastu metrów. Jest największym znanym pasożytem infestującym człowieka.  Bruzdogłowcem człowiek zaraża się spożywając surowe lub półsurowe ryby. Najczęściej wywołuje zachorowanie u ludzi zamieszkujących półkulę północną.

Jego postać larwalna wywołuje u ludzi bąblowca, który występuje w trzech postaciach. Wyróżnia się postać jednokomorową, dwukomorową i policystyczną. Dwie pierwsze obecne są na całym świecie. Bąblowica policystyczna dotyka tylko populację zamieszkującą tereny Ameryki Południowej i Środkowej. W Polsce najczęściej spotyka się dorosłych, u których rozwinęła się postać jednokomorowa.

Bąblowica jednokomorowa w około 60% przypadków rozpoczyna się od zajęcia wątroby przez larwy tasiemca. W niej larwy przekształcają się w torbiele bądź pęcherze. Finalnie taka torbiel ma wielkość od kilku do nawet 30 cm wielkości.  Rzadziej, bo w ok. 20 % zachorowań tasiemce zajmują płuca. Pozostałe 20% przypisuje się obecności torbieli w mózgu, gałce ocznej, śledzionie czy też w kościach.

Do zarażenia bąblowcem jednojamowym dochodzi na skutek połknięcia jaj tasiemca, które wydalane są przez psy. Zwykle poprzez zjedzenie produktów, które są skażone jajami i zabrudzone zanieczyszczoną ziemią ręce. Czasem również na sierści psa znajdują się jaja tasiemca.

Bąblowicą wielokomorową zazwyczaj zarażamy się mając kontakt z odchodami lisów i poprzez spożycie zanieczyszczonych owoców leśnych.

Objawy wywołane przez obecność tasiemca

Objawy zarażenia się tasiemcem są nieswoiste. Na początku można je mylnie przyporządkować do innych chorób układu pokarmowego. Same objawy przybierają na sile z czasem oraz mogą utrzymywać się latami.

Gdy dojdzie do zarażenia dorosłą postacią tasiemca uzbrojonego, to przebieg jest bezobjawowy. W niektórych przypadkach przypomina w objawach tasiemczycę spowodowaną tasiemcem nieuzbrojonym.

Jednak, gdy do organizmu człowieka wniknie larwa tasiemca uzbrojonego, to istnieje duże ryzyko rozwoju wągrzycy. Wągrzyca w pierwszych miesiącach lub latach zarażenia ma zwykle przebieg bezobjawowy. Wystąpienie dolegliwości wiąże się z rozwojem czy też martwicą wągrów.

Dlatego pierwsze objawy lub zaostrzenie możemy zaobserwować w późniejszych latach.

W zwykłej tasiemczycy pojawią się:

  • nudności
  • wymioty
  • biegunka

Wągrzyca daje objawy w zależności od lokalizacji wągrów w organizmie. Wągry zazwyczaj zajmują takie części ciała jak mięśnie, oczy, tkankę podskórną i ośrodkowy układ nerwowy.

Objawy, jakie są obserwowane w wągrzycy to np.:

Występuje też zapalenie mózgu i/lub opon mózgowo-rdzeniowych. W związku z długotrwałą obecnością i szkodliwym wpływem wągrów na organizm może dojść do uszkodzenia wielu narządów. W efekcie tego może dojść do upośledzenia czynności całych układów.

Tasiemiec nieuzbrojony – charakterystyka, cykl rozwoju, zakażenie, leczenie

Objawami najczęściej występującymi w przypadku tasiemczyc spowodowanych tasiemcem nieuzbrojonym są:

  • bóle brzucha,
  • nudności,
  • biegunki lub zaparcia,
  • chudnięcie,
  • osłabienie,
  • większy lub mniejszy niż zwykle apetyt.

Rzadziej występujące objawy to: wymioty, problemy ze snem, zmiany skórne, objawy ze strony układu nerwowego.

Zachorowanie na tasiemczycę wywołaną tasiemcem karłowatym zwykle przebiega bezobjawowo.  Jednak, gdy dojdzie do wystąpienia objawów, to pacjent skarży się na:

  • swędzenie w okolicach odbytu,
  • biegunkę,
  • bóle brzucha
  • lęk,
  • niepokój,
  • poirytowanie.

Zarażenie bruzdogłowcem szerokim daje najmniej objawów. Przeważającym symptomem jest widoczna obecność elementów pasożyta w kale.

Maksymalnie 2% osób zarażonych bruzdogłowcem cierpi na niedokrwistość wynikającą z niedoboru kobalaminy, czyli witaminy B12.

Objawy bąblowicy:

Chorobą wywoływaną przez inny rodzaj tasiemca – bąblowca jest bąblowica (hydaditosis). W postaci jednojamowej przez wiele lat od zarażenia pacjent nie wykazuje objawów. Dopiero później może zgłaszać bóle brzucha i dyskomfort w nadbrzuszu, wzdęcia i nudności.

Torbiele w kościach mogą doprowadzić do złamań, a ich obecność w droga żółciowych wywołuje żółtaczkę. Gdy torbiel wywiera nacisk na naczynia, u pacjenta zaobserwujemy nadciśnienie wrotne.

  • Tasiemiec nieuzbrojony – charakterystyka, cykl rozwoju, zakażenie, leczenie
  • Kaszel, bóle w klatce piersiowej a także krwioplucie sugerują tasiemca w płucach.
  • Gdy pacjent ma torbiele w mózgu, szybko odczuje objawy związane z jego obecnością, będą to:
  • bóle głowy
  • nudności 
  • wymioty

W bąblowicy wielokomorowej tworzy się wiele małych pęcherzyków. Pęcherze w 90% przypadków umiejscawiają się w jednym z płatów wątroby. Czasem bąblowiec wielojamowy znajdowany jest w układzie nerwowym i płucach. Podobnie jak w poprzednim przypadku zarażenie przez wiele lat jest bezobjawowe.

Po kilku/kilkunastu latach obserwuje się bóle w prawym podżebrzu, powiększenie wątroby i żółtaczkę. Charakterystyczne są też zmiany podobne do rozrostu guza nowotworowego, często zajmującego sąsiadujące narządy i tkanki (tzw. naciekanie) tj. nerkę, płuco, przeponę, trzustkę.

Gdy do tego dojdzie objawy są bardzo zróżnicowane.

Największym zagrożeniem jest uszkodzenie błon otaczających torbiele/pęcherze. W wyniku tego cała ich zawartość rozlewa się na okoliczne struktury w organizmie. Rozlanie treści sprzyja szerzeniu się pasożytów.

Rozpoznanie tasiemczycy

W diagnostyce zarażeń zwykłą tasiemczycą wywołaną przez tasiemca uzbrojonego, nieuzbrojonego, karłowatego i bruzdogłowca szerokiego najczęściej wykonywanymi są badania kału i krwi. Próbkę stolca należy pobrać trzykrotnie w zleconych przez lekarza odstępach czasu.

Diagnosta laboratoryjny przebada próbkę pod kątem tego, co się w niej znajduje i będzie poszukiwał obecności członów lub jaj tasiemca. Jeśli chodzi o krew, to wykonuje się morfologię z rozmazem.

Najczęściej stwierdza się w niej eozynofilię, czyli podwyższony poziom eozynofilów, które są rodzajem białych krwinek.

W sytuacji, gdy zarażenie tasiemcem uzbrojonym prowadzi do wągrzycy, to przydatne okazują się zaawansowane metody diagnostyczne pozwalające na wykrycie zwapnień lub cyst.

Rozpoznanie bąblowicy

Do rozpoznania bąblowicy przydatne są badania obrazowe, badania z krwi oraz materiału pooperacyjnego. Badanie materiału pobranego w trakcie operacji pozwala potwierdzić bąblowicę. Choroba ta w wielu przypadkach jest wykrywana zupełnie przypadkowo.

Ma to zwykle miejsce, gdy pacjent wykonuje zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej czy badanie USG jamy brzusznej, zlecone przez specjalistę z uwagi na inny problem zdrowotny. Jeśli zachodzi podejrzenie bąblowca w mózgu, wykorzystuje się tomografię do określenia wielkości, liczby i dokładnej lokalizacji torbieli.

Z kolei rezonans magnetyczny ma zastosowanie w przypadku, gdy bąblowica wielokomorowa nacieka na sąsiadujące narządy. Tym sposobem uda się ocenić, na jakie tkanki i w jakim stopniu bąblowiec nacieka.

W wynikach badań laboratoryjnych wykonywanych z krwi nasze zaniepokojenie powinny wzbudzić zmiany w następujących parametrach: procentowy wzrost liczby eozynofilii, podwyższone wartości enzymów wątrobowych i bilirubiny a także spadek ilości białka.

Wszystkie opisane badania są przykładami zaawansowanej diagnostyki. Badania zawsze zleca lekarz biorąc pod uwagę informacje uzyskane w wywiadzie i wyniki innych badań.

Wiele objawów występujących w przebiegu tasiemczyc jest dla nich mało charakterystyczna. Dlatego też, w trakcie diagnostyki, należy przebadać pacjenta w kierunku zarażeń innymi pasożytami, choroby wrzodowej, zapalenia jelit, zapalenia trzustki i lambliozy.

Tasiemiec nieuzbrojony – charakterystyka, cykl rozwoju, zakażenie, leczenie

Leczenie tasiemczyc

Wdrożona terapia zależy m. in. od rodzaju tasiemca, stanu ogólnego chorego i usytuowania zmian. Tasiemczyce można leczyć farmakologicznie (leki) lub chirurgicznie.

W przypadku zwykłej tasiemczycy wystarczy leczenie lekami przeciwpasożytniczymi.

W wągrzycy czasem kładzie się nacisk tylko na leczenie padaczki, obrzęków, nadciśnienia czy wodogłowia. W rzadkich przypadkach przeprowadzana jest operacja. U pacjentów z objawami i/lub wieloma cystami zalecane są leki przeciwpasożytnicze, np. prazykwantel, albendazol lub niklozamid.

You might be interested:  Benzodiazepiny – podział, działanie, wskazania, przeciwwskazania, skutki uboczne, uzależnienie, przedawkowanie

Najlepszym sposobem leczenia bąblowicy jednokomorowej jest chirurgiczne wycięcie całej torbieli, czasem nakłucie z jednoczesnym podaniem leków przeciwpasożytniczych.

Niestety istnieje ryzyko, że w trakcie zabiegu dojdzie do wstrząsu anafilaktycznego wskutek pęknięcia torbieli i rozlania się pasożytów na okoliczne tkanki. Również skuteczne jest wdrożenie chemioterapii, najczęściej albendazolu.

Kuracja taka trwa 100 dni i jest podzielona przerwami na czterotygodniowe etapy. Na całkowite wyleczenie po lekach może liczyć 30% chorych, a u 60% torbiele się zmniejszają.

W bąblowicy wielokomorowej równocześnie stosowane jest wyżej już wymienione leczenie chirurgiczne połączone z przyjmowaniem albendazolu lub mebendazolu. Po zabiegu operacyjnym pacjenci zażywają leki, przez co najmniej 2 lata.

Niestety zdarzają się też chorzy, którzy nie kwalifikują się do zabiegu operacyjnego i muszą stale przyjmować chemioterapeutyki oraz regularnie stawiać się na kontrole. Są też spotykane zachorowania, w których nie stosuje się leczenia, a tylko obserwuje i kontroluje stan zdrowia.

Jednak należy mieć na uwadze, że niewykryta w porę i nieleczona bąblowica może prowadzić do zgonu.

Rokowania i powikłania tasiemczyc

Rokowania w tasiemczycy wywołanej postacią nieuzbrojoną, tasiemcem karłowatym czy bruzdogłowcem szerokim są z reguły pomyślne.

Prognoza nie jest najlepsza w przypadku choroby spowodowanej tasiemcem uzbrojonym, bowiem wzrasta ryzyko rozwoju wągrzycy. W wyniku postępu choroby dochodzi do uszkodzenia wielu narządów, co później prowadzi do zaburzeń funkcjonowania całych układów.

 Zanim na rynku nie było albendazolu i mebendazolu pacjenci w przeciągu około 10 lat umierali z powodu bąblowicy. Obecnie w przypadku bąblowicy jednokomorowej rokowanie jest dobre. Szczególnie u młodych osób z torbielą nieprzekraczającą 6 centymetrów, rokowanie jest pomyślne.

Prognoza jest zła w postaciach mózgowej. Niepewna w bąblowicy wielokomorowej.

Najczęstszymi powikłaniami bąblowicy są: wstrząs anafilaktyczny, nadkażenia bakteryjne, zapalenie objętych bąblowcem narządów i nawrotowa bąblowica oraz uogólniony proces chorobowy.

Zapobieganie tasiemczycom

Nie ma możliwości całkowitego ustrzeżenia się od zarażenia tasiemcami. To, co możemy zrobić to zmniejszyć ryzyko zarażenia poprzez przestrzeganie zasad sanitarno – higienicznych. Istotne jest zapobieganie nielegalnemu wywozowi ludzkich ekskrementów w miejsca upraw, a także rzetelne objęcie nadzorem weterynaryjnym hodowli i ubojni zwierząt.

Zalecane postępowanie:

  • Myj pod bieżącą wodą ręce, warzywa i owoce.
  • Nie spożywaj surowych lub półsurowych mięs i ryb.
  • W trakcie podróży nie jedz mięs i ryb o nieznanym pochodzeniu. Staraj się powstrzymać od kupowania jedzenia od  lokalnych sprzedawców.
  • Wołowinę i wieprzowinę gotuj dostatecznie długo i w odpowiedniej temperaturze, tak by mieć pewność, że mięso jest bezpieczne do spożycia. Zakup termometr gastronomiczny.
  • Przeznacz oddzielną deskę do mięsa oraz ryb.
  • Nie spożywaj wody z niesprawdzonych źródeł.
  • W trakcie podróży pij wodę butelkowaną bądź kapslowaną. 
  • Dbaj o regularne odrobaczanie oraz o higienę psa i jego legowiska.
  • Zawsze dokładnie myj ręce po kontakcie ze zwierzętami.

Tasiemiec nieuzbrojony – charakterystyka, cykl rozwoju, zakażenie, leczenie

Popielska, M. Marczyńska „Najczęstsze zarażenia pasożytnicze w Polsce”, Medycyna Praktyczna https://podyplomie.pl/pediatria/12173,najczestsze-zarazenia-pasozytnicze-w-polsceDuszczyk, „Bąblowica”, Medycyna Praktyczna. https://choroby-zakazne.mp.pl/choroby/157118,bablowicaCenters for Disease Control and Prevention, “Parasites – cysticercosis”, zakładka “Resources for health professionals” https://www.cdc.gov/parasites/cysticercosis/health_professionals/index.html#dxCenters for Disease Control and Prevention, “Parasites – taeniasis”, zakładka: “Resources for health professionals’https://www.cdc.gov/parasites/taeniasis/health_professionals/index.htmlBasiak, „Tasiemczyce – taenioses”, Gastroenterologia Praktyczna oraz Choroby Zakaźne i Pasożytnicze, t. II. http://www.gastroenterologia-praktyczna.pl/a2590/Tasiemczyce–taenioses-.htmlKimszal, N. Ścisłowska, K. Van Damme – Ostapowicz, “Podróżniku, czy masz odpowiednią wiedzę na temat mało znanych chorób tropikalnych”, Pielęgniarstwo Polskie. http://www.pielegniarstwo.ump.edu.pl/uploads/2016/3/3_61_2016.pdf#page=145Kabała, „Parazytologia”, prezentacja Katedry i Zakładu Mikrobiologii Lekarskiej WLK SUM. 

Dowiedz się więcej:

  1.  Pasożyty przewodu pokarmowego
  2. Wszawica – objawy, rozpoznanie, leczenie
  3. Toksoplazmoza – objawy, przyczyny i skutki zakażenia w ciąży

Załóż konto aby odkryć pełnię możliwości portalu!

​Tasiemiec uzbrojony i nieuzbrojony – objawy i leczenie

Tasiemiec ludzki to wewnętrzny pasożyt żyjący w organizmie człowieka. Tasiemiec uzbrojony to gatunek zawierający dodatkowo haczyki i przyssawki ułatwiające bytowanie na ścianach jelita. Objawy tasiemczycy to m.in. osłabienie, bóle brzucha, chudnięcie, anemia, biegunki i wymioty. Jak się pozbyć tasiemca?

Co to jest tasiemiec? To długi, biały pasożyt zaliczany do grupy płazińców pasożytujących wewnętrznie. Najczęściej tasiemce żerują w przewodzie pokarmowym. Cykl rozwojowy tasiemca jest zazwyczaj bardzo złożony i składa się z kilku etapów, w których biorą udział żywiciele pośredni i żywiciel ostateczny.

Tasiemiec ludzki

Tasiemiec ludzki może występować zarówno w formie uzbrojonej, jak i nieuzbrojonej. Tasiemczyca (zakażenie tasiemcem) rozwija się w wyniku połknięcia jaj pasożyta, który następnie przechodzi cykl rozwojowy i rośnie w jelitach.

Gatunki tasiemca atakującego człowieka:

  • tasiemiec uzbrojony
  • tasiemiec nieuzbrojony
  • bruzdogłowiec szeroki
  • bąblowiec (tasiemiec bąblowcowy)
  • tasiemiec karłowaty

Większość gatunków tasiemca ludzkiego kończy swój cykl rozwojowy w jelicie człowieka – wyjątkiem jest bytujący w jelicie cienkim psowatych tasiemiec bąblowcowy, dla którego człowiek jest pośrednim żywicielem.

Najczęściej spotyka się trzy z nich: tasiemca nieuzbrojonego (ok. 85 proc. przypadków), uzbrojonego oraz bąblowca. Ten trzeci jest najgroźniejszy.

A to dlatego, że onkosfery powstające z jaj przebijają się przez światło jelita i wędrują do narządów wewnętrznych, najczęściej do wątroby.

Później tworzą torbiel, która stale się powiększa, co w przypadku pasożyta zagnieżdżonego w mózgu może być śmiertelnie niebezpieczne – mówi Rafał Szembowski, lekarz internista.

Tasiemiec – objawy tasiemczycy

  • nagłe chudnięcie
  • osłabienie
  • brak apetytu
  • nudności
  • bóle brzucha
  • ból w nadbrzuszu
  • ucisk i ssanie w brzuchu
  • anemia
  • zaburzenia snu
  • biegunki
  • wymioty
  • zaparcia
  • niedobór witamin (awitaminoza)

Często występującymi objawami obecności tasiemca w organizmie jest utrata masy ciała oraz bóle brzucha o charakterze ssącym (uczucie ssania i ucisku w brzuchu). Rzadziej występującymi objawami są zaburzenia snu, wymioty i biegunki.

Tasiemiec u dzieci – objawy

Zazwyczaj zakażenie u dzieci ma ostrzejszy przebieg niż u dorosłych. Możliwe dodatkowe objawy tasiemca u dziecka to napadowe, silne bóle głowy, osłabienie, problemy z koncentracją, mdłości i silne wymioty, zaburzenia wzrostu i wagi.

Tasiemiec uzbrojony – zakażenie

Tasiemiec uzbrojony to podstawowy gatunek tasiemca – w przeciwieństwie do tasiemca nieuzbrojonego ten rodzaj tasiemca dodatkowo posiada przyssawki i haczyki, dzięki którym pasożyt jest w stanie przyczepić się do ściany jelita. Główka tasiemca uzbrojonego posiada haczyki oraz podwójny wieniec przyssawek.

Długość tasiemca uzbrojonego to ok. 4 metry. Do zakażenia tasiemcem uzbrojonym dochodzi najczęściej w wyniku spożycia nieodpowiednio przygotowanego (niedogotowanego) lub surowego mięsa świni.

Rozpoznanie stawia się na podstawie szczegółowego wywiadu (w niektórych przypadkach można zauważyć części tasiemca w kale). W diagnostyce wykorzystuje się badanie na pasożyty z kału.

W leczeniu zakażenia tasiemcem uzbrojonym stosuje się prazykwantel oraz niklozamid.

Pasożyty jelitowe:

Tasiemiec nieuzbrojony – charakterystyka, cykl rozwoju, zakażenie, leczeniePasożyty jelitowe to m.in.: tasiemiec, włosogłówka, glista ludzka, lamblia jelitowa, tęgoryjec / 123RF

Tasiemiec uzbrojony – objawy

Objawy zakażenia tasiemcem uzbrojonym to bóle brzucha, wymioty, osłabienie, utrata masy ciała, brak apetytu, biegunki, zaparcia, problemy żołądkowe, awitaminoza.

Jeśli tasiemiec uzbrojony przeniknie poza układ pokarmowy, dodatkowo mogą wystąpić objawy: bóle głowy, drgawki, problemy z widzeniem, padaczka.

Tasiemiec w oku – czy zakażenie może dotyczyć wzroku?

W niektórych przypadkach tasiemiec, a konkretnie wągry tasiemca, mogą umiejscowić się w gałce ocznej. Tasiemiec w oku objawia się zaburzeniem widzenia, bólami głowy i zniekształceniem oka.

Tasiemiec nieuzbrojony – zakażenie

Człony tasiemca nieuzbrojonego w kale mogą być mylone z owsikami – w celu identyfikacji tego intruza wykonuje się badanie na pasożyty z kału. W niektórych przypadkach, gdy trudno o klarowną diagnozę, dodatkowo wykonuje się antygeny tasiemca nieuzbrojonego.

Leczenie zakażenia tasiemcem nieuzbrojonym polega na podawaniu prazykwantelu lub niklozamidu. Skuteczność leczenia potwierdzana jest regularnymi badaniami kału oraz obserwacją kału (skuteczność leczenia stwierdza się po obecności elementów tasiemca w kale – jeśli po czterech miesiącach nie stwierdza się członów tasiemca w kale, to leczenie uznaje się za skuteczne).

Tasiemiec nieuzbrojony – objawy

Objawy zakażenia tasiemcem nieuzbrojonym to obecność jaj tasiemca w kale, bóle brzucha, chudnięcie, niedokrwistość (anemia), ogólne osłabienie, bóle kolkowe, skurcze brzucha, zmiany skórne (np. pokrzywka), biegunki.

Tasiemiec bąblowcowy – czym jest tasiemiec bąblowiec?

Bąblowiec to rodzaj tasiemca, który wywołuje bąblowicę – groźną chorobę pasożytniczą. Objawy bąblowicy zależą od lokalizacji cyst tasiemca (w przebiegu bąblowicy mogą wystąpić: niewydolność wątroby, zapalenie dróg żółciowych, nadciśnienie wrotne). Bąblowicę wielojamową wywołuje tasiemiec E. multilocularis; bąblowicę jednojamową – E. granulosus.

Tasiemiec karłowaty – co to za rodzaj tasiemca?

Tasiemiec karłowaty (Hymenolepis nana) od pozostałych gatunków tasiemca różni się tym, że w cyklu rozwojowym nie potrzebuje żywicieli pośrednich, aby osiągnąć pełny rozwój.

Tasiemiec bruzdogłowiec

Bruzdogłowiec szeroki (Diphyllobotrium latum) – w przeciwieństwie do tasiemca karłowatego – ma bardzo rozwinięty cykl życiowy, składający się maksimum dwóch żywicieli pośrednich (najczęściej są to: ryba i skorupiak słodkowodny). Do zarażenia tasiemczycą z powodu bruzdogłowca może dojść w wyniku zjedzenia surowej ryby lub owoców morza.

Badanie na tasiemca i inne pasożyty

Tasiemiec nieuzbrojony – charakterystyka, cykl rozwoju, zakażenie, leczeniePodstawowe badania wykonywane w przypadku podejrzenia choroby pasożytniczej: badanie parazytologiczne z krwi, badanie kału na obecność pasożytów. Wykonywane testy na pasożyty to m.in.: test hemaglutynacji biernej (test IHA) lub test immunoenzymatyczny (test ELISA) / 123RF

Tasiemiec – jak można się nim zarazić?

By lepiej zrozumieć istotę tasiemczycy, należy najpierw zapoznać się z cyklem życiowym tego pasożyta.

W przypadku bruzdogłowca do zarażenia dochodzi poprzez spożycie surowego mięsa wieprzowego, wołowego, dziczyzny lub surowych ryb drapieżnych.

Zwierzęta są żywicielami pośrednimi – w ich organizmach rozwija się postać larwalna w wyniku spożycia przez nie wody lub pożywienia z jajami pasożyta, które wraz z krwiobiegiem dostają się do ich tkanek. 

Źródłem zarażenia bąblowicą są nieumyte owoce i warzywa zabrudzone odchodami chorych gryzoni, psów czy lisów oraz bliski kontakt z tymi zwierzętami. Po strawieniu otoczki wągra uwalnia się główka pasożyta, czyli skoleks, która następnie przyczepia się do ściany jelita cienkiego.

Proces ten może wywołać niewielki miejscowy stan zapalny. Dla tasiemca bąblowcowego człowiek jest przypadkowym żywicielem pośrednim, a larwy po dostaniu się do krwiobiegu wędrują i umiejscawiają się w różnych tkankach i narządach, np.

You might be interested:  Co Zrobić Na Katar?

w mózgu, oku, wątrobie, kościach czy płucach, osiągając po kilku latach średnicę nawet 20 cm. 

W przypadku zarażenia tasiemcem uzbrojonym prawdopodobne jest wystąpienie wągrzycy, w wyniku której człowiek staje się żywicielem pośrednim. Może do niej dojść poprzez:

  • spożywanie pokarmów lub napojów zanieczyszczonych ludzkimi odchodami z jajami pasożyta (z udziałem much lub innych owadów),
  • przeniesienie jaj do ust przez zabrudzone kałem ręce (głównie dzieci), 
  • autoinwazję, gdy tasiemiec wywołuje ruchy antyperystaltyczne, w wyniku których dochodzi do cofnięcia treści jelitowej do żołądka, a wraz z nią jaj pasożyta.

Tasiemce uzbrojone, nieuzbrojone oraz bruzdogłowce dojrzewają w jelicie cienkim około 6-12 tygodni, po czym dochodzi do odrywania ostatnich członów tzw. macicznych strobili, które są następnie wydalane wraz z kałem.

W trakcie dezintegracji może dojść do uwolnienia jaj, które wówczas są także usuwane z kałem.

Człony bruzdogłowca nie są wydalane, z kolei człony tasiemca nieuzbrojonego są ruchliwe i mogą same wypełzać przez odbyt w porze wieczornej i nocnej. 

Tasiemiec karłowaty jako jedyny nie potrzebuje żywiciela pośredniego w swoim cyklu życiowym. Z kolei cechą wyróżniającą bruzdogłowca jest posiadanie dwóch żywicieli – skorupiaka słodkowodnego oraz ryby. Dlatego, by mógł się odbyć pełny cykl rozwojowy tego pasożyta, jego jaja muszą trafić do wody. 

Postać dojrzała może osiągać w jelicie długość od zaledwie kilku centymetrów w przypadku tasiemca karłowatego aż do kilkunastu metrów, gdy mowa o bruzdogłowcu. Ze względu na rozmiary w organizmie człowieka bytuje tylko jeden osobnik dorosły.

Wyjątkiem od tej reguły jest tasiemiec karłowaty – w jego przypadku dochodzi do mnogiego zarażenia. Jaja w jelicie ulegają przekształceniu w onkosfery, które wędrują pod kosmki jelitowe.

Po osiągnięciu tam dojrzałości płciowej wracają do światła jelita. 

Tasiemiec nieuzbrojony – charakterystyka, cykl rozwoju, zakażenie, leczenie

Tasiemiec – objawy

Symptomy towarzyszące tasiemczycy to:

  • bóle brzucha,
  • napady kolki,
  • zaparcia lub biegunki,
  • nudności i wymioty,
  • zaburzenia apetytu,
  • spadek masy ciała,
  • skórne reakcje alergiczne wywołane przez produkty metabolizmu pasożyta,
  • widoczne w kale oderwane człony,
  • niedokrwistość spowodowana niedoborem witaminy B12 (bruzdogłowiec),
  • niepokój i rozdrażnienie (u dzieci).

Ponadto w przypadku wągrzycy wywołanej przez tasiemca uzbrojonego lub bąblowcowego, umiejscowionej w ośrodkowym układzie nerwowym, można zaobserwować:

  • bóle i zawroty głowy,
  • nudności i wymioty.

Są one konsekwencją wzmożonego ciśnienia śródczaszkowego, z czasem prowadzącego do otępienia, a niekiedy nawet drgawek. 

Natomiast larwa bytująca w oku powoduje: 

  • zaburzenia widzenia,
  • zapalenie siatkówki i naczyniówki,
  • odwarstwienie siatkówki.

Tasiemiec – jak wykryć?

Podstawowym narzędziem umożliwiającym diagnostykę i różnicowanie w przypadku, gdy człowiek jest żywicielem ostatecznym, jest badanie kału lub wydalonego członu tasiemca.

Jeśli człowiek jest żywicielem pośrednim, choroba przez wiele lat może przebiegać bezobjawowo. Jej wykrycie jest często przypadkowe, np. w trakcie badania USG czy TK wykonywanego w innym celu.

Poza badaniami obrazowymi zaleca się także wykonanie badań serologicznych

Tasiemiec – jak się pozbyć?

Albendazol stosowany jest w przypadku zarażenia pasożytami z gatunku Taenia. Działa on na jaja, larwy i postacie dorosłe. Przeciwwskazane jest podawanie go kobietom w ciąży, karmiącym piersią i dzieciom poniżej 2 roku życia.

Lekami pierwszego rzutu w przypadku tasiemczycy jest prazykwantel i niklozamid. W Polsce dostępne są one jednak wyłącznie w preparatach weterynaryjnych.

W przypadku zdiagnozowania bąblowicy obok farmakoterapii konieczna jest interwencja chirurgiczna.

Pomocna w walce z tasiemczycą będzie także modyfikacja diety. Należy odstawić cukier, mleko i pszenicę, a zwiększyć podaż białka i błonnika. W ten sposób pasaż ulegnie przyspieszeniu, a tym samym pozbędziemy się robaków.

Tasiemiec – profilaktyka

Podstawowymi aspektami profilaktyki zarażeń tasiemcami jest:

  • utrzymanie odpowiedniej higieny (mycie rąk po skorzystaniu z toalety czy po kontakcie z psem), 
  • dokładne mycie owoców i warzyw (larwy i jaja większości pasożytów giną już w temperaturze 60°C),
  • niespożywanie surowego mięsa i ryb,
  • regularne odrobaczanie czworonogów. 

W Polsce nie odnotowuje się wielu zachorowań na tasiemczycę. Należy jednak zachować czujność, przestrzegać zasad higieny oraz zwracać uwagę na sposób przygotowywania potraw.           

Źródła:

  • Pasożyty – zagrożenie nadal aktualne, Problemy Higieny i Epidemiologii 2014, 95(1): 6-13,
  • www.gastroenterologia-praktyczna.pl,
  • Przegląd parazytologiczny – co mieszka w naszych jelitach, Wojewódzka Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w Olsztynie,
  • Charakterystyka Produktu Leczniczego Vermox,
  • materiały do ćwiczeń z parazytologii dla studentów farmacji, Uniwersytet Medyczny w Łodzi Katedra Biologii i Biotechnologii Farmaceutycznej.

Odpowiedzi na pytania naszych czytelników

Tasiemiec

Zakażenia różnymi pasożytami wewnętrznymi są obecnie dość powszechne, zwłaszcza u dzieci. W naszym kraju mniejsze zagrożenie związane jest z takimi pasożytami, jak przywra krwi czy motylica wątrobowa. Znacznie bardziej jesteśmy narażeni na różnego typu tasiemce, szczególnie groźny może być tasiemiec uzbrojony.

Charakterystyka tasiemca uzbrojonego

Cykl rozwojowy tego pasożyta jest bardzo podobny do cyklu tasiemca nieuzbrojonego. Tasiemcem uzbrojonym możemy zarazić się jednak zjadając mięso wieprzowe, a nie wołowe.

Poza tym różnicą między oba pasożytami jest fakt, że uzbrojony tasiemiec posiada jeszcze jeden wieniec ostrych haczyków na główce. W przypadku nieuzbrojonej formy tasiemca, na skoleksie obecne są tylko przyssawki.

Większość ludzi ulega zarażeniu poprzez zjedzenie niedogotowanego lub niedokładnie przebadanego mięsa wieprzowego, co ma miejsce szczególnie na wsiach.

Na terenach wiejskich bardzo często spotyka się przypadki domowej produkcji wędlin zarówno ze świń domowych, jak też z dziczyzny.

Rozmnażanie tasiemca uzbrojonego jest dość skomplikowanym procesem, wymagającym zmiany żywiciela, gdzie najkorzystniej byłoby, gdyby w rozmnażaniu tasiemca brały udział człony pochodzące od dwóch różnych osobników, jednak taka sytuacja w przypadku zarażeń człowieka jest praktycznie niemożliwa.

Najczęściej pasożytuje on w przewodzie pokarmowym, jednak możliwe jest uczynienie z człowieka żywiciela pośredniego, wówczas larwy tasiemca osadzają się w mięśniach i innych narządach wewnętrznych, tworząc niewielkie zgrubienia, tzw. wągry.

Z medycznego punktu widzenia, taka sytuacja jest o wiele groźniejsza dla zdrowia, bowiem wągry, jeśli znajdują się odpowiednio blisko czułych struktur, mogą powodować nacisk i uszkadzać je.

Bardzo niebezpieczne są wągry zlokalizowane w okolicach mózgu i gałki ocznej – może to wywołać szereg objawów neurologicznych, takich jak rzuty padaczkowe oraz uszkodzenia wzroku.

Przystosowania tasiemca

Tasiemiec uzbrojony jest dość dobrze przystosowany do pasożytniczego trybu życia. Nie posiada on między innymi układu pokarmowego, który, w wyniku zanurzenia całego ciała tasiemca w pokarmie, stał się niepotrzebny i na drodze ewolucji uległ redukcji. Poza tym, tasiemiec w ciele człowieka produkuje bardzo duże ilości jaj, dochodzące nawet do 100 tysięcy dziennie.

Co dzieje się z tasiemcem w organizmie człowieka?

Jaką drogą pasożyty dostają się do naszego organizmu i co dzieje się z nimi dalej? Jak to możliwe, że mogą żyć w nas przez wiele lat?

Tasiemcem zakażamy się, jedząc niedogotowane mięso bydła, świń lub rzadziej – ryb, niemyte owoce albo drogą „brudnych rąk”. Larwy tasiemca rozwijają się w różnych narządach człowieka, a po przekształceniu w postać dorosłą żyją zwykle w jelicie cienkim.

Tasiemiec nieuzbrojony

Człowiek jest żywicielem ostatecznym dla tasiemca nieuzbrojonego, co oznacza, że rozwijają się w nim osobniki dorosłe. Jaja pasożyta są zjadane przez bydło, w których przekształcają się w larwy i trafiają do mięśni zwierzęcia. Tam osiągają kolejne stadium – wągry.

Do organizmu człowieka trafiają, gdy ten zje mięso zarażonej krowy. W jelicie cienkim osiągają postać dorosłą, która może mieć nawet do 12 metrów długości.

Człony tasiemca, wypełnione jajami, wydostają się z kałem na zewnątrz i czekają na kolejnego żywiciela pośredniego.

Tasiemiec uzbrojony

Żywicielem pośrednim tasiemca uzbrojonego jest świnia – larwami tego pasożyta możemy więc zarazić się, jedząc niedogotowaną lub surową wieprzowinę. Cykl rozwojowy jest bardzo podobny do cyklu tasiemca nieuzbrojonego: rozwija się w jelicie cienkim, a wypełnione jajami człony są wydalane z kałem.

Czasem jednak to człowiek staje się żywicielem pośrednim tasiemca uzbrojonego. Gdy dojdzie do zarażenia jajami (najczęściej po zjedzeniu nieumytych warzyw lub owoców), larwy przekształcają się w organizmie w wągry i osadzają w mięśniach lub narządach, takich jak serce, gałka oczna czy mózg.

Tasiemiec w takiej postaci jest bardzo groźny i może poważnie zagrozić naszemu zdrowiu.

Tasiemiec bąblowcowy (bąblowiec, tasiemiec bąbelkowy)

Ten rodzaj tasiemca jest bardzo mały – osiąga zazwyczaj ok. 5 mm długości. Niestety, jest jednym z najbardziej niebezpiecznych pasożytów. Zwykle zarażamy się nim przez kontakt z psem, który jest dla tasiemca bąblowcowego żywicielem pośrednim.

W organizmie człowieka jaja przekształcają się w larwy, które umiejscawiają się w narządach wewnętrznych {płucach, wątrobie, nerkach, kościach, mózgu czy oku). Tam rozrastają się i wytwarzają torbiele, których usunięcie jest w skrajnych przypadkach niezwykle trudne.

Bruzdogłowiec szeroki

Ten tasiemiec to prawdziwy olbrzym – postać dorosła może osiągnąć długość 20 metrów. Człowiek jest jego żywicielem ostatecznym, zakażając się postacią larwalną poprzez zjedzenie surowego lub niedogotowanego mięsa rybiego. Po dotarciu do jelita, larwa przekształca się w osobnika dorosłego, który może przetrwać w organizmie ludzkim nawet kilkadziesiąt lat.

Jak rozpoznać tasiemca?

Tasiemiec to niezwykle groźny pasożyt, wywołujący w organizmie człowieka olbrzymie spustoszenia. Warto wiedzieć, jakie wywołuje objawy: przypadków zarażenia tasiemcem jest więcej, niż nam się wydaje!

Zarażenie tasiemcem to wizja przyprawiająca chyba wszystkich o ciarki na plecach. Jak to możliwe, że może żyć w nas samodzielny organizm, którego długość dochodzi nawet do 10 metrów (sic)?! W dodatku nosicielem tasiemca jest jeden procent populacji, czyli co setny z nas!

You might be interested:  Palenie papierosów a nowotwory

Czy mam tasiemca? Najbardziej charakterystyczne objawy

  • Symptomy tasiemczycy zależą od tego, jakim rodzajem pasożyta jesteśmy zarażeni. W przypadku jednego z najpopularniejszych, tasiemca uzbrojonego, początkowo mogą nie wystąpić żadne objawy. Powinniśmy się jednak zaniepokoić, jeśli nagle zaczniemy tracić na wadze, a do tego pojawią się bóle i zawroty głowy, nudności, brak apetytu i anemia.
  • Tasiemiec nieuzbrojony również wywołuje mdłości i bóle brzucha, ale towarzyszą im nagłe zmiany upodobań kulinarnych, zgaga, duży apetyt na zmianę z jego brakiem i skrajne wahania wagi.
  • Rzadziej zdarzają się przypadki zakażenia bruzdogłowcem szerokim. Objawami nosicielstwa tego pasożyta są m.in. nagły spadek hemoglobiny, bladość, osłabienie, anemia złośliwa (wywołana zaburzeniem wchłaniania witaminy B12) oraz leukopenia (mała liczba leukocytów we krwi).
  • Jednak najgroźniejsze przypadki stanowią wągrzyca i zakażenie tasiemcem bąblowcowym, gdy człowiek staje się żywicielem pośrednim pasożytów. W pierwszym przypadku wągry tasiemca uzbrojonego umiejscawiają się w mięśniach, mózgu, rdzeniu kręgowym lub w oku i mogą wywołać halucynacje, apatię, podniesione ciśnienie śródczaszkowe, a nawet utratę pamięci. Objawy bąblowicy z kolei zależą od lokalizacji larw. Mogą powodować m.in. zapalenia narządów, nadciśnienie i żółtaczkę, a gdy tasiemiec pęknie – wstrząs anafilaktyczny, prowadzący nawet do śmierci!

Czy powinienem skonsultować się z lekarzem?

Każde trwające dłużej niż kilka dni zaburzenie powinno zmotywować nas do udania się do lekarza. Jeśli czujemy się nienaturalnie osłabieni, boli nas brzuch, czujemy częste mdłości i mimo dużego apetytu tracimy na wadze, możemy podejrzewać, że jesteśmy żywicielami tasiemca.

Na szczęście wykrycie najczęściej występujących u ludzi pasożytów jest stosunkowo proste: wystarczy badanie kału. Jedynie tasiemca bąblowcowego wykrywa się (często przypadkiem) podczas badań USG lub RTG, a wągrzycę – podczas badania rentgenowskiego, rezonansu magnetycznego i w badaniu serologicznym.

Czy tasiemiec może zabić?

Nie wszystkie rodzaje tasiemców są w równym stopniu niebezpieczne, ale wszystkie z czasem prowadzą do wyniszczenia organizmu człowieka. A które mogą doprowadzić do śmierci?

„Niegroźny” tasiemiec nieuzbrojony?

Spośród około 3 tysięcy znanych medycynie tasiemców tylko kilka występuje u człowieka. Za najmniej groźnego uważa się najpopularniejszego tasiemca nieuzbrojonego, zakażenie którym stanowi 90 proc. wszystkich rodzajów tasiemczyc. Jakiś czas temu popularna stała się nawet metoda odchudzania „na tasiemca”, polegająca na połknięciu tabletki z główką pasożyta.

Zakażenie tasiemcem nieuzbrojonym jest jednak w rzeczywistości dużym zagrożeniem dla naszego zdrowia.Oprócz utraty wagi, prowadzi ono do wycieńczenia organizmu, gdyż robak odżywia się składnikami odżywczymi, które nie docierają do organizmu człowieka. U zakażonego często pojawia się anemia, mogąca mieć bardzo poważne konsekwencje.

Difylobotrioza

Difylobotrioza to choroba, którą wywołuje bruzdogłowiec szeroki – największy pasożyt ludzki, którego długość dochodzi nawet do 20 metrów. Do zakażenia dochodzi przez spożycie surowych lub niedogotowanych ryb.

Po osadzeniu się w jelicie cienkim człowieka bruzdogłowiec szeroki doprowadza do ciężkiej anemii, tzw. niedokrwistości megaloblastycznej, spowodowanej pochłanianiem przez pasożyta dużych ilości witaminy B12.

Difylobotrioza wywołuje szereg niebezpiecznych dla zdrowia objawów, takich jak zapalenie dróg żółciowych czy zapalenie wyrostka robaczkowego.

Zakażenie tasiemcem uzbrojonym

Gdy człowiek staje się żywicielem ostatecznym tasiemca uzbrojonego, czyli dorosły pasożyt rozwija się w jego jelitach, mamy do czynienia chorobą o nazwie tenioza.

Nieleczona, prowadzi do niedokrwistości i wyniszczenia organizmu. Jest szczególnie niebezpieczna u dzieci, gdyż może doprowadzić do zaburzeń rozwoju fizycznego.

O wiele groźniejsza jest wągrzyca – zakażenie larwami tasiemca uzbrojonego.

Larwy (wągry) osadzają się w różnych narządach wewnętrznych i doprowadzają do zaburzeń ich funkcjonowania. Jeśli rozwijają się w mózgu, mogą wywołać m.in.

wodogłowie, drgawki, zaburzenia widzenia, omamy, utratę pamięci i szereg innych zaburzeń psychicznych.

W skrajnych przypadkach mogą doprowadzić do śmierci! Leczenie polega na podawaniu leków przeciwpasożytniczych, chemioterapeutyków i chirurgicznym wycięciu zmienionych chorobowo tkanek.

Bąblowica – zagrożenie dla życia

Tasiemiec bąblowcowy wywołuje niezwykle groźną chorobę, której skutki niektórzy lekarze porównują do raka. Larwa tasiemca zagnieżdża się w narządach wewnętrznych – najczęściej w wątrobie – i przekształca w torbiel.

Jej rozwój często przebiega niepostrzeżenie i prowadzi do pęknięcia, co może skutkować wstrząsem anafilaktycznym i w rezultacie często zgonem. Leczenie bąblowicy jest bardzo długie, trudne i wyniszczające organizm.

Niekiedy konieczny jest przeszczep wątroby i wieloletnia chemioterapia.

Jak się pozbyć tasiemca

Jak wyprosić z naszego organizmu nieproszonych gości? Leczenie najczęściej występujących tasiemców nie musi być uciążliwe!

Leczenie tasiemca nieuzbrojonego

Tasiemiec nieuzbrojony to pasożyt osiągający długość od czterech do nawet dwunastu metrów. Człowiek jest jego żywicielem ostatecznym, pośrednim – bydło. Dlatego zarażamy się nim spożywając niedogotowane lub niedosmażone mięso wołowe.

Pozbycie się z organizmu tasiemca nieuzbrojonego jest stosunkowo łatwe. Należy zażywać lek przepisany przez lekarza – najczęściej prazykwantel lub niklozamid. Są to środki przeciwpasożytnicze, paraliżujące układ nerwowy tasiemca.

Sprawiają, że pasożyt odpada od ścian jelita i zostaje wydalony z kałem.

W przypadku niektórych leków po kilku godzinach od zażycia należy zastosować środek przeczyszczający, by wydalić jaja tasiemca. Niestety, czasem zdarza się, iż główka tasiemca pozostanie w organizmie powodując odrośnięcie reszty ciała. Wtedy leczenie należy powtórzyć.

Przyjęła się także opinia, że tasiemiec nieuzbrojony „nie lubi” niektórych potraw, m.in. czosnku, kiszonej kapusty i suszonych czarnych jagód.

Leczenie tasiemca uzbrojonego

Jeśli człowiek stanie się żywicielem ostatecznym tasiemca uzbrojonego, leczenie wygląda tak samo, jak w przypadku zarażenia tasiemcem nieuzbrojonym. O wiele groźniejsza jest wągrzyca, czyli zakażenie wągrami przez spożycie surowego lub niedogotowanego mięsa wieprzowego.

Leczenie zależy od umiejscowienia wągrów; przez jego rozpoczęciem należy wykonać badania radiologiczne, scyntygraficzne i bioptyczne. W łagodniejszych przypadkach zakażonemu podaje się leki przeciwpasożytnicze. Jeśli wągry znajdują się w dogodnej lokalizacji, można usunąć je chirurgicznie.

Czasami konieczne staje się zastosowanie radioterapii lub nawet chemioterapii.

Leczenie bruzdogłowca szerokiego

Bruzdogłowcem szerokim możemy się zarazić, spożywając surowe lu niedogotowane mięso ryb, w której gnieżdżą się larwy pasożyta. Leczenie polega na zażywaniu leków przeciwpasożytniczych, które wywołują obumarcie tasiemca i jego wydalenie z kałem.

Leczenie tasiemca bąblowcowego

Podobnie jak w przypadku wągrzycy, tzw. bąblowica to schorzenie, w którym człowiek jest żywicielem pośrednim pasożyta. Zakażenie następuje podczas kontaktu z psami lub kotami. Bąblowiec może zagnieździć się w narządach takich, jak: mózg, gałka oczna, płuca serce, nerki, śledziona, węzły chłonne czy kości.

Leczenie bąblowicy jest niezwykle trudne. Często, oprócz podawania leków, konieczny jest zabieg chirurgiczny polegający na usunięciu zakażonych tkanek.

Tasiemiec u dziecka. Objawy i leczenie

Kilkuletnie dzieci są szczególnie narażone na zarażenie groźnymi pasożytami. Które rodzaje tasiemców najczęściej je atakują? Sprawdź, jak uchronić przed nimi swoje pociechy!

Dzieci częściej niż dorośli stają się ofiarami pasożytów ze względu na słabsze przestrzeganie i nieznajomość niektórych zasad higieny, większą ruchliwość oraz niepełne wykształcenie mechanizmów odpornościowych organizmu. Gorzej też radzą sobie z zakażeniem, dlatego trzeba dołożyć wszelkich starań, by uchronić pociechę przed niechcianym gościem.

Jak rozpoznać tasiemca u dziecka?

Najczęściej do zarażenia tasiemcem dochodzi poprzez spożycie niedogotowanego lub surowego mięsa bydlęcego z larwami, tzw. wągrami tasiemca.

Aby zminimalizować niebezpieczeństwo zarażenia, nie podawajmy maluchom takich potraw jak tatar, metka, czy słabo wysmażony befsztyk. Zdarza się także, że dziecko przenosi jaja tasiemca bawiąc się z domowymi zwierzętami.

Pamiętaj więc, by wpoić mu nawyk mycia rąk po powrocie z podwórka, zabawie, skorzystaniu z toalety i przed jedzeniem.

Głównymi objawami tasiemczycy są bóle i zawroty głowy, mdłości, wymioty, bóle brzucha, brak apetytu i nagła utrata wagi. Przy cięższym przebiegu zakażenia mogą pojawić się anemia i drgawki. Czasami pierwsze objawy pojawiają się dopiero kilka lat po zakażeniu! Dlatego konieczne jest regularne badanie kału dziecka na obecność pasożytów.

Jak wykurzyć pasożyta z organizmu dziecka?

Farmakologiczna kuracja może trwać u dziecka dłużej niż u dorosłego. Polega ona na podawaniu leków przeciwpasożytnicznych, zwykle po lekkim śniadaniu, przez kilka miesięcy.

Zdarza się, że za pierwszym razem nie da się pozbyć pasożyta, ponieważ z kałem zostaną wydalone jedynie jego człony, a mocno przytwierdzona do ściany jelita głowa zostanie w organizmie i spowoduje wyrośnięcie nowych członów.

Uwaga na tasiemca karłowatego!

Zakażenie tasiemcem karłowatym zdarza się wśród dzieci o wiele częściej niż wśród dorosłych. Jest to bardzo niebezpieczny pasożyt, żyjący w jelicie cienkim.

Ma zaledwie 2,5-5 cm i przedostaje się do organizmu za pośrednictwem pokarmu zanieczyszczonego przez myszy.

Może nie dawać żadnych oznak swojej obecności przez wiele lat! Jedynie w przypadku, gdy liczba tasiemców w ciele człowieka jest duża, wywołuje biegunki, bóle głowy i brzucha, a nawet zaburzenia ustroju nerwowego, np. ataki epilepsji.

Profilaktyka jest bardzo ważna

Aby uchronić dziecko przed zakażeniem pasożytem, pamiętaj, by kupować mięso pochodzące wyłącznie z pewnych źródeł. Zadbaj o wzmocnienie odporności u malucha i podawaj mu kiszoną kapustę, czosnek i pestki z dyni, których tasiemce „nie lubią”. Dziecko nie powinno także jadać na placach zabaw, gdzie zwiększa się ryzyko zanieczyszczenia jedzenia.

Literatura:

Mackiewicz, John S. “Cestode Transmission Patterns”. Journal of Parasitology. JSTOR 3282479.“Tapeworms”. NHS Choices.“Tapeworms in Horses”. Merck Veterinary Manual.

Cheng, T.C. (1986). General Parasitology (2nd edn). Academic Press, Division of Hardcourt Brace & Company, USA, ISBN 0-12-170755-5

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *