Wirusowe zapalenie wątroby C (WZW typu C)

Wirusowe zapalenie wątroby typu C jest chorobą, która często wykrywana jest przypadkowo. Wynika to z faktu, że choroba ta u wielu chorych przebiega bezobjawowo. Jak jej zapobiegać i jak ją leczyć?

Co to jest wirusowe zapalenie wątroby typu C?

Wirusowe zapalenie wątroby typu C jest schorzeniem wywołanym przez zakażenie wirusem HCV. Zakażenie powoduje stan zapalny rozwijający się w komórkach wątroby (hepatocytach), którego następstwem jest powstanie zmian o charakterze martwiczo-zapalnym.

Zakażenie HCV trwające dłużej niż 6 miesięcy określane jest jako przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C. Około 20-40 % ostrych zakażeń ustępuje samoistnie, natomiast w przypadku przewlekłego WZW C do samowyleczenia dochodzi jedynie u ok. 0,02 % chorych.

Jak można zarazić się wirusowym zapaleniem wątroby typu C?

Do transmisji zakażenia HCV dochodzi na drodze bezpośredniego kontaktu z krwią, bądź wydzielinami ciała osoby zakażonej. W związku z tym, do zakażenia może dojść u osób uzależnionych od dożylnych narkotyków, podczas przetaczania zakażonej krwi, produktów krwiopochodnych, czy przeszczepu narządów – choć zakażenia tą drogą od lat 90. zostały wyeliminowane.

Ryzyko zakażenia HCV zwiększa również ekspozycja zawodowa – przede wszystkim u pracowników ochrony zdrowia. Do zakażenia może dojść również w wyniku inwazyjnych procedur medycznych, bądź niemedycznych, do których użyto nieprawidłowo wysterylizowanych/niewysterylizowanych narzędzi.

Istnieje również ryzyko transmisji zakażenia od zakażonej matki do noworodka podczas porodu.

Rzadziej do zakażenia HCV dochodzi w wyniku wspólnego użytkowania z osobą zakażoną przedmiotów osobistych, które zostały zanieczyszczone zakażoną krwią (np. maszynek do golenia, szczoteczki do zębów).

HCV może być również przenoszone podczas kontaktów seksualnych, jednak jest to nieefektywna droga zakażenia, choć im większa ilość partnerów seksualnych, tym większe ryzyko zakażenia tą drogą.

Objawy WZW typu C

U większości chorych zakażenie WZW C przebiega bezobjawowo. Najczęściej występującym objawem jest odczuwanie silnego zmęczenia, złe samopoczucie oraz obniżenie nastroju. U niektórych chorych może również występować powiększenie wątroby oraz okresowo pojawiająca się żółtaczka.

U osób, u których WZW C przebiega bezobjawowo, pierwszymi symptomami choroby mogą być objawy powiązane z powikłaniami wirusowego zapalenia wątroby typu C, a więc marskością wątroby lub pozawątrobowymi powikłaniami WZW typu C.

Sprawdź też: Objawy wzw typu B

Jakie badanie wykrywa wirusowe zapalenie wątroby typu C – diagnostyka WZW C

W celu diagnostyki WZW C konieczne jest wykonanie badań laboratoryjnych, co jest spowodowane bezobjawowym przebiegiem choroby. Podstawowym badaniem w kierunku WZW C jest oznaczanie przeciwciał anty-HCV, które to pojawiają się we krwi po upływie ok. 7 tygodni od momentu zakażenia.

Wcześniej (1-3 tygodnie po zakażeniu) można oznaczyć we krwi RNA HCV (czyli materiał genetyczny wirusa), jednak nie można wykluczyć zakażenia na podstawie jednorazowego wyniku ujemnego, ponieważ RNA HCV pojawia się we krwi osoby zakażonej okresowo.

Dodatkowo, mogą być oznaczone wskaźniki stanu wątroby – ALT, AST, bilirubina, GGTP.

Wirusowe zapalenie wątroby C (WZW typu C)

Czy można wyleczyć wirusowe zapalenie wątroby typu C?

Wirusowe zapalenie wątroby typu C jest chorobą uleczalną. Całkowita eliminacja wirusa z organizmu osiągana jest u ponad 50% chorych.

Leczenie wirusowego zapalenia wątroby typu C

Leczenie WZW C opiera się na leczeniu farmakologicznym, jak i niefarmakologicznym, a więc obejmującym wprowadzenie zmian w codziennym życiu.

Terapia farmakologiczna opiera się na stosowaniu takich leków, jak interferon, rybawiryna oraz leki o bezpośrednim działaniu przeciwwirusowym.

Schemat terapii oraz wybór leków uzależniony jest od wielu czynników, m.in. genotypu HCV, stopnia zwłóknienia wątroby, chorób współistniejących, jak również dostępności terapii refundowanej.

Jednym z ważniejszych zaleceń co do zmiany w codziennym życiu jest zaprzestanie spożywania alkoholu, co wynika z faktu, że alkohol wykazuje działanie hepatotoksyczne oraz znacznie przyspiesza powstanie marskości wątroby. Alkohol jest często wymieniany jako jeden z głównych negatywnych czynników wpływających na wirusowe zapalenie wątroby. Przykładowo w leczeniu wzw typu A.

Szczepienie na WZW C

Obecnie nie jest dostępne szczepienie przeciwko WZW typu C, dlatego też jedyną metodą zapobiegania zakażeniu jest unikanie czynników ryzyka.

Dieta przy wirusowym zapaleniu wątroby typu C

W przebiegu wirusowego zapalenia wątroby typu C należy zwrócić również uwagę na dietę. Najważniejsze jest unikanie substancji o działaniu hepatotoksycznym – dotyczy to zarówno leków o działaniu hepatotoksycznym, metabolizowanych w wątrobie, jak również alkoholu.

Osoba chora powinna także unikać potraw ciężkostrawnych, smażonych, o dużej zawartości tłuszczu oraz ostro przyprawionych. Większości chorych zaleca się stosowanie diety lekkostrawnej, jednak zmiany w diecie powinny być analizowanie indywidualnie dla danego pacjenta.

Wirusowe zapalenie wątroby typu C w ciąży

Zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C nie jest przeciwwskazaniem do zajścia w ciążę. Ryzyko transmisji zakażenia od matki do dziecka w trakcie porodu szacowane jest na 3-5%. Nie ma przeciwwskazań do karmienia piersią przez matkę zakażoną WZW typu C.

Powikłania WZW typu C

Najczęstszym powikłaniem WZW C jest marskość wątroby, która rozwija się, gdy nie jest prowadzone skuteczne leczenie. Czynnikami zwiększającymi ryzyko wystąpienia marskości wątroby są m.in. płeć męska, spożywanie alkoholu, wiek powyżej 40 lat, palenie papierosów, nadwaga i otyłość, współistniejące zakażenie HBV lub HIV.

Istnieje również ryzyko wystąpienia pozawątrobowych powikłań WZW C. Możliwe są powikłania nerkowe, skórne, neurologiczne, reumatologiczne oraz hematologiczne.

Powikłaniem WZW C może być również rak wątrobowokomórkowy. Rozwija się on u ok. 3-5% chorych z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C w ciągu 20 lat od zakażenia.

Profilaktyka zakażeń WZW C

Ponieważ nie istnieje szczepionka przeciwko WZW C, jedyną profilaktyką zakażeń HCV jest unikanie czynników ryzyka zakażeń.

Przede wszystkim należy unikać bezpośredniego kontaktu z krwią osoby potencjalnie zakażonej, chociażby poprzez unikanie zabiegów związanych z przerwaniem ciągłości skóry w miejscach, co do których nie mamy pewności co do właściwej sterylizacji przyrządów.

Mieszkając z osobą zakażoną należy unikać wspólnego użytkowania przedmiotów osobistych, jak maszynki do golenia, czy szczoteczki, a podczas stosunków seksualnych należy używać prezerwatywy, choć jednocześnie warto pamiętać, że są to nieefektywne sposoby przenoszenia zakażenia.

Piśmiennictwo:

Wirusowe zapalenie wątroby typu C – fakty na temat choroby

Wirusowe zapalenie wątroby to jeden z najpoważniejszych problemów zdrowotnych na świecie. Choroba przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów – zwłaszcza u dzieci. Wirusowe zapalenie wątroby typu C– jak można się zarazić i czy istnieje skuteczne leczenie?

Wirusowe zapalenie wątroby C (WZW typu C)

Wirusowe zapalenie wątroby – badania

Jeżeli istnieje podejrzenie, że pacjent jest chory na wirusowe zapalenie wątroby typu C, objawy powinny skłonić do wykonania szerokiej diagnostyki. Kryteria rozpoznania wirusowego zapalenia wątroby  to przede wszystkim udowodniona ekspozycja na HCV w ciągu poprzednich 4 miesięcy:

  • bliski kontakt z chorymi,
  • kontakt z zakażonym materiałem biologicznym (np. krwią),
  • pobyt na obszarze endemicznego występowania choroby,
  • częsty kontakt z dziećmi uczęszczającymi do przedszkola lub żłobka,
  • usuwanie odpadów komunalnych i płynnych nieczystości,
  • konserwacja mających z nimi styczność urządzeń,
  • analne kontakty seksualne.

W większości przypadków diagnostykę rozpoczyna się od badania obecności we krwi przeciwciał przeciw wirusowi zapalenia wątroby typu C.  Wynik nie daje jednak odpowiedzi, czy pacjent jest obecnie zakażony HCV. Pozytywny świadczy o zetknięciu się z drobnoustrojem w jakimś momencie życia.

Badanie przeprowadza się w pobranej próbce krwi żylnej, nie jest konieczne, aby pacjent był na czczo.

Kryterium rozpoznania WZW typu C jest dodatni wynik badania na obecność RNA HCV oraz wzrost aktywności ALT równy lub powyżej 10 x ggn (górnej granicy normy) w porównaniu do wielkości z poprzednich 12 miesięcy.

Wirusowe zapalenie wątroby typu C – objawy

Większość zakażeń przez długi czas przebiega bezobjawowo. W innych przypadkach objawy bywają podobne do symptomów zapalenia wątroby typu A lub B o łagodnym przebiegu.

Należą do nich nudności, wymioty, męczliwość, bóle brzucha, mięśni i stawów.

Z tego powodu zakażenie może przypominać rozwijającą się grypę lub przeziębienie albo zatrucie pokarmowe, a tym samym może być długo ignorowane przez chorego.

W określonych przypadkach może pojawiać się świąd skóry. Wystąpić mogą też nieznaczne powiększenie wątroby, ściemnienie moczu i rozjaśnienie stolca. Ciężki przebieg choroby zdarza się częściej u osób niedożywionych oraz osób w podeszłym wieku.

You might be interested:  Rak przewodowy sutka – objawy, leczenie i rokowania

Wirus wątroby typu C – co warto wiedzieć?

Wirusowe zapalenie wątroby typu C odpowiada za około 20% wszystkich ostrych zapaleń wątroby. Na świecie jest przyczyną ok. 70% przypadków przewlekłego zapalenia wątroby, w których u 35% chorych powoduje marskość wątroby lub pierwotnego raka wątroby. Do zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu C dochodzi poprzez kontakt z krwią i jej pochodnymi (np.

niejałowe narzędzia medyczne, sprzęty niemedyczne) lub drogą płciową. Możliwe jest zakażenie okołoporodowe noworodka od seropozytywnej matki. Wirus zapalenia wątroby typu C (HCV) ma 6 głównych genotypów, które w różny sposób reagują na leczenie przeciwwirusowe. Chorobę mogą przenosić ludzie chorzy oraz nosiciele, a okres wylęgania wynosi około 15–160 dni.

Wirusowe zapalenie wątroby – jak można się zarazić? Najczęściej do zarażenia dochodzi przez krew, a konkretnie zakażone igły – stąd częsta zapadalność na chorobę wśród narkomanów.

Powodem mogą być także zabiegi chirurgiczne, hemodializy lub zabiegi stomatologiczne, transfuzja lub przeszczep od niedostatecznie przebadanego, chorującego dawcy.

WZW typu C może wystąpić w następstwie wykonania tatuażu niezdezynfekowaną igłą.

Wirusowe zapalenie wątroby typu C – leczenie

Wirus wątroby typu C jest jednym z poważniejszych przyczyn przewlekłych chorób wątroby. Jeśli podejrzewasz, że możesz być zarażony WZW typu C, pilnie zgłoś się do lekarza i wykonaj wszystkie niezbędne badania.

Zapobieganie polega przede wszystkim na przestrzeganiu wysokich standardów higieny, zwłaszcza podczas korzystania z publicznych sanitariatów. Dzięki przestrzeganiu tych zasad będziesz zdecydowanie mniej narażony na zakażenie i jego groźne powikłania.

Gdy lekarz podejrzewa u pacjenta wirusowe zapalenie wątroby, a badania potwierdziły wstępną diagnozę, konieczne jest natychmiastowe leczenie.

Wirus wątroby typu C u osób, które się nim zaraziły, prowadzi do konieczności wdrożenia odpowiedniej farmakoterapii. W cięższych przypadkach konieczna może być hospitalizacja.

W trakcie trwania fazy ostrej wskazany jest odpoczynek i ograniczenie aktywności fizycznej.

Dieta powinna być lekkostrawna, na którą w 70% składać się będą węglowodany, w 10–20% tłuszcze oraz w ok. 10% białka. Gdy występuje wirusowe zapalenie wątroby typu C, leczenie może polegać też na nawadnianiu, żywieniu pozajelitowym lub przez zgłębnik – zwłaszcza, gdy pacjent jest niedożywiony, występują u niego silne wymioty czy biegunka.

Wirus wątroby typu C wymaga specjalnej diety przez ok. pół roku. Pacjent nie powinien w ogóle w tym czasie spożywać alkoholu, a ograniczenie jego przyjmowania stosować nawet przez rok. U chorych ze świądem skóry lekarz może zalecić leczenie objawowe, niewskazane jest też przyjmowanie w okresie rekonwalescencji leków metabolizowanych w wątrobie.

Bibliografia:

  1. Ostre wirusowe zapalenie wątroby [w:] Interna Szczeklika 2019/20/ Mały podręcznik, Kraków 2019, s. 701-710.
  2. Alicja M. Chmielewska, Małgorzata Rychłowska, Ewelina Król, Karolina Solarz, Krystyna Bieńkowska-Szewczyk, Wirusowe zapalenie wątroby typu C – nowe metody leczenia i zapobiegania, Postepy Hig Med Dosw (online), 2015; 69: 946-963.

Wirusowe zapalenie wątroby typu C (WZW C) – przyczyny, przebieg choroby, badanie i leczenie

Przyczyną wirusowego zapalenia wątroby typu C (potocznie nazywanego żółtaczką typu C) jest infekcja wirusem HCV. Wirus HCV należy do rodziny Flaviviridae, zidentyfikowano go dopiero w 1989 roku. Wyróżnia się 6 genotypów wirusa (oznaczane są one cyframi od 1 do 6) – od rodzaju genotypu zależy długość trwania leczenia.

Szacuje się, że na całym świecie jest 170 milionów osób zakażonych HCV, w Polsce natomiast – ok. 200-250 tysięcy. Niestety ze względu na bardzo często bezobjawowy przebieg choroby, wielu nosicieli nie wie o zakażeniu.

Brak świadomości choroby wiąże się z dużym ryzykiem poważnych powikłań, stanowi również poważne zagrożenie dla innych osób.

Wirusem HCV można zarazić się drogą krwiopochodną, patogen ten może także zostać przekazany dziecku przez zakażoną matkę podczas porodu (ryzyko to wynosi ok. 6%).

Wirusowe zapalenie wątroby typu C nie jest natomiast zaliczane do chorób przenoszonych poprzez kontakty seksualne – ryzyko zakażenia w ten sposób wprawdzie istnieje, ale jest minimalne (zarazić się można, jeżeli podczas stosunku seksualnego dojdzie do uszkodzenia skóry i błon śluzowych okolic intymnych).

Objawy, które mogą wystąpić w przebiegu WZW C

Wyróżnia się dwie postacie WZW C – ostrą oraz przewlekłą. Ostre zapalenie wątroby typu C rozwija się po 4-12 tygodniach od zakażenia, u większości osób przebiega bezobjawowo.

U niektórych osób mogą pojawić się wzdęcia, nudności, wymioty, brak łaknienia, uczucie zmęczenia, ogólne osłabienie, podwyższone wyniki badań enzymów wątrobowych.

U 15-20% chorych dochodzi do samoistnego wyleczenia, u pozostałych natomiast zakażenie przyjmuje postać przewlekłą.

W zdecydowanej większości przypadków przewlekłe WZW C również przebiega bez żadnych objawów, u 10% chorych występują takie symptomy jak przewlekłe zmęczenie, bóle mięśni i stawów, depresja, utrata apetytu, utrata masy ciała, nudności, wymioty, wzdęcia, świąd skóry czy powiększenie wątroby.

Niezdiagnozowana i nieleczona choroba prowadzi do poważnych powikłań – znacznie zwiększa się ryzyko rozwoju marskości i raka wątroby, może pojawić się także wodobrzusze, problemy z krzepliwością krwi czy zaburzenia psychiczne. Poważne problemy zdrowotne związane z WZW C pojawiają się po ok.

5-35 latach od zakażenia wirusem HCV.

Jak zdiagnozować wirusowe zapalenie wątroby typu C?

Podstawowym testem stosowanym w diagnostyce WZW C jest badanie obecności przeciwciał anty-HCV w surowicy krwi – przeciwciała te można oznaczyć po upływie 9 tygodni od zakażenia.

Wirus HCV to jeden z głównych czynników rozwoju raka wątroby. Jeśli chcesz dowiedzieć się, czy jesteś nosicielem tego patogenu, wykonaj proste badanie krwi. Wcześnie zdiagnozowana infekcja to ogromna szansa na uniknięcie nowotworu i innych powikłań.

W pakiecie realizowane jest badanie w kierunku:

infekcji HCV

Dowiedz się więcej

Badanie obecności przeciwciał anty-HCV świadczy jednak tylko o kontakcie z wirusem HCV, nie pozwala natomiast na rozróżnienie aktualnego zakażenia od zakażenia przebytego w przeszłości, a także zakażenia ostrego od zakażenia przewlekłego (jeżeli przeciwciała utrzymują się we krwi dłużej niż 6 miesięcy, zakażenie uznawane jest za przewlekłe). W przypadku pozytywnego wyniku tego testu konieczna jest więc dalsza diagnostyka (przy pomocy testu Western blot, testów wykrywających RNA wirusa, USG i biopsji wątroby).

Podstawowy test wykrywający obecność przeciwciał anty-HCV powinny wykonać wszystkie osoby należące do grupy podwyższonego ryzyka zakażenia. Wśród nich wymienia się przede wszystkim osoby:

  • które miały przetaczaną krew lub przyjmowały preparaty krwiopochodne (zwłaszcza przed 1992 rokiem życia),
  • często hospitalizowane (operacje, zabiegi inwazyjne, dializy),
  • poddające się zabiegom stomatologicznym,
  • które przyjmują środki odurzające w iniekcjach,
  • które korzystają z usług gabinetów kosmetycznych, fryzjerskich lub salonów tatuażu,
  • których partner seksualny jest nosicielem wirusa HCV.

Niestety wiedza naszego społeczeństwa na temat WZW C jest bardzo niska, dlatego konieczne jest rozpowszechnianie informacji o wirusie HCV, możliwych drogach zakażenia oraz badaniach, które pozwolą na zdiagnozowanie choroby.

Leczenie WZW typu C

Ostre zapalenie wątroby typu C kończy się samoistnym wyleczeniem, natomiast terapia przewlekłego WZW C zależna jest od genotypu wirusa HCV i liczby kopii wirusa we krwi, schemat leczenia opracowuje się indywidualnie dla każdego pacjenta.

W Polsce najpowszechniej występującym genotypem jest genotyp 1B (75-80% wszystkich przypadków), który jest trudny do leczenia. Terapia musi być więc dłuższa i trwa 48 tygodni – w przypadku wirusów o genotypach bardziej podatnych na leki (są to genotypy 2 i 3), leczenie jest natomiast o połowę krótsze.

Standardowa terapia WZW C polega na stosowaniu dwóch leków – interferonu pegylowanego alfa i rybawiryny, jej skuteczność w przypadku genotypu 1B wynosi ok. 27-69%.

Aktualizacja: 2018-10-26

WZW typu C

Choroba zakaźna wywoływana przez HCV, hepatotropowy RNA wirus należący
do rodziny Flaviviridae.

Do zakażenia dochodzi podczas przetaczania
krwi i preparatów krwiopochodnych, przypadkowego lub świadomego
przerwania ciągłości tkanek przez zakażone igły (zakłucie się przez
personel medyczny, stosowanie wielorazowego sprzętu przez narkomanów,
piercing, tatuaże, akupunktura), drogą wertykalną z matki na płód oraz
podczas porodu na noworodka, rzadko podczas kontaktów seksualnych bez
zabezpieczenia (zakażenie HCV nie jest zaliczane do chorób przenoszonych
drogą płciową, mimo to, ryzyko zakażenia istnieje, np. podczas seksu
analnego, praktyk sado-maso, itp.; nie ma dowodów na zakaźność spermy,
jednak ryzyko zakażenia przez kontakt z nasieniem należy brać pod uwagę,
zwłaszcza w przypadku koinfekcji z HIV). Praktycznie podczas każdego
kontaktu z krwią zakażonej osoby może dojść do infekcji. Źródłem
zakażenia są chorzy i nosiciele wirusa HCV. WZW typu C jest chorobą
kosmopolityczną występującą na całym świecie (około 170 mln zakażonych,
3-4 mln nowych zakażeń każdego roku, 350 tysięcy zgonów rocznie). Do
państw o najwyższym wskaźniku zakażeń populacji należą Egipt (22%),
Pakistan (4,8%) i Chiny (3,2%).

You might be interested:  Tycie po rzuceniu palenia – fakt czy mit

Obraz kliniczny: okres wylęgania wynosi 1-5 miesięcy (średnio 7-8
tygodni).

Większość zakażeń jest bezobjawowa lub skąpoobjowowa (ponad
90%), w związku z tym zakażeni nie zdają sobie sprawy z występowania
choroby, która trwa latami (od momentu zakażenia do wystąpienia typowych
dla WZW typu C objawów chorobowych może upłynąć od 5 do 35 lat).

W ciągu
pierwszych 12 tygodni od zakażenia HCV większość osób nie ma żadnych
objawów. W ostrej, objawowej postaci choroby występuje utrata apetytu,
bóle brzucha, nudności, wymioty, w części przypadków żółtaczka (rzadziej
niż w WZW typu B) i świąd skóry.

W ostrej fazie choroby może dojść do
oczyszczenia zakażonego organizmu z wirusa HCV (dochodzi wówczas m.in.
do normalizacji poziomu transaminazy alaninowej i asparaginowej).

Jednak
u większości zakażonych infekcja utrzymuje się przez co najmniej 6
miesięcy przechodząc w postać przewlekłą (50-80% zakażonych),
przebiegającą przez długi okres bezobjawowo. Najczęstszą zmianą
patologiczną przewlekłej postaci WZW typu C jest marskość wątroby
(zazwyczaj jest to proces wieloletni), której towarzyszą takie objawy
jak ogólne osłabienie, bóle stawów, świąd skóry, zaburzenia snu, utrata
apetytu, nudności. Poza tym na tle marskości wątroby dochodzi do wielu
powikłań, takich jak rak wątroby, wodobrzusze, żylaki przełyku,
żółtaczka, zaburzenia krzepliwości krwi, śpiączka wątrobowa.

Rozpoznanie: wykrycie swoistych przeciwciał anty-HCV we krwi w
okresie 3-15 tygodni od zakażenia u 80% osób (u >90% po 5 miesiącach,
u >97% po 6 miesiącach od zakażenia); wykrywanie DNA wirusa HCV
metodą PCR.

W wynikach laboratoryjnych obserwuje się wzrost poziomu
transaminazy alaninowej i asparaginowej (okresowo mogą występować
wartości prawidłowe).

Badaniem diagnostycznym z wyboru jest biopsja
wątroby, na podstawie której ocenia się zaawansowanie procesu zapalnego.

Leczenie: standardowa terapia antywirusowa w zakażeniach HCV jest
oparta na stosowaniu PEGinterferonu w iniekcjach (PEGylated interferon
alpha) i rybawiryny doustnie (skuteczność leczenia na poziomie 51-80%).
W 2011 r. FDA zatwierdziła dwa nowe leki w leczeniu WZW typu C:
boceprewir i telaprewir. Pacjenci, u których rozwinie się marskość lub
rak wątroby mogą wymagać transplantacji narządu.

Zapobieganie: w przeciwieństwie do WZW typu B, nie ma dostępnej
szczepionki przeciwko zakażeniom HCV. Podstawowymi działaniami
zapobiegawczymi jest unikanie czynników ryzyka zakażenia (piercing,
tatuaże, akupunktura).

WIRUSOWE ZAPALENIE WĄTROBY TYPU C (WZW C) – Główny Inspektorat Sanitarny

Wirusowe zapalenie wątroby typu C (wzw C) to choroba zakaźna wywołana przez wirusa HCV (Hepatitis C Virus). Wirus ten został odkryty w 1989 r.

HCV jest bardziej wrażliwy na działanie temperatury oraz promieniowania UV niż HBV.

Niemniej śladowa ilość krwi zawierająca cząsteczki HCV pozostająca na narzędziach w temperaturze pokojowej pozostaje zakaźna nawet do 2 miesięcy.

Wirus HCV znajduje się we krwi i innych tkankach osoby zakażonej. Do zakażenia dochodzi poprzez kontakt z zakażoną krwią w przypadku przerwania ciągłości tkanek np. nakłucia, rozcięcia skóry lub błony śluzowej lub kontakt z przedmiotami, które zostały zanieczyszczone zakażoną krwią.

Do zakażenia może do tego dojść w szczególności:

  • podczas zabiegów medycznych związanych z naruszeniem ciągłości tkanek, jeśli nie są przestrzegane procedury zapobiegające zakażeniom (zabiegi medyczne związane z naruszeniem ciągłości tkanek to np: zastrzyki, pobranie krwi, zabiegi stomatologiczne, operacje chirurgiczne),
  • podczas wstrzykiwania substancji odurzających (narkotyków) lub innych substancji w celach niemedycznych bez zachowania zasad bezpieczeństwa iniekcji,
  • w trakcie zabiegów kosmetycznych wykonywanych z użyciem niesterylnych ostrych narzędzi, zabiegów medycyny estetycznej jak nakłucia kosmetyczne, piercing, tatuaż itp.,
  • przy kontakcie z krwią – zawodowo bądź przypadkowo, np. podczas wypadku, bójki, w sportach kontaktowych (np. boks, judo),
  • podczas wspólnego używania przyborów kosmetyczno-higienicznych (np. maszynki do golenia i inne ostre narzędzia kosmetyczne).

Ryzyko zakażenia drogą kontaktów seksualnych jest oceniane jako znikome. Jednak wzrasta ono w przypadku uszkodzeń oraz stanów zapalnych skóry i błon śluzowych okolic narządów płciowych, odbytu i jamy ustnej.

Wirus HCV może również przenosić się z matki na dziecko w czasie ciąży i porodu, ryzyko oceniane jest na około 6% i zależy od ilości wirusa we krwi matki, genotypu wirusa i przebiegu porodu.

Wirus nie przenosi się w trakcie karmienia piersią.

Przebieg WZW C jest bardziej skryty niż w przypadku pozostałych WZW. Okres inkubacji trwa od 1–5 miesięcy (średnio 7–8 tygodni). Ostra postać występuje u 5–10% osób zakażonych.

U około 80% osób zakażonych zakażenie przebiega bezobjawowo pomimo, iż w tym czasie wirus niszczy komórki gospodarza. U 50–75% osób zakażonych pojawiają się przewlekłe następstwa choroby, w tym m.in.

przewlekłe zapalenie wątroby, marskość, pierwotny rak wątroby.

Obecnie na świecie żyje 240 mln osób przewlekle zakażonych wirusem HBV oraz 130-150 mln osób przewlekle zakażonych wirusem zapalenia wątroby typu C (HCV). Dla porównania liczba osób zakażonych HIV globalnie wynosi 37 mln.

Szacuje się, że co roku 1,4 mln zgonów jest spowodowanych odległymi następstwami przewlekłych zakażeń wirusami wywołującymi wirusowe zapalenie wątroby B lub C (marskość, rak wątrobowo-komórkowy). WZW C jest główną przyczyną raka wątroby w Europie i USA.

W tych regionach świata, WZW C jest najczęstszym powodem dokonywania przeszczepów wątroby.

Do tej pory nie ma szczepionki przeciwko WZW C. Najlepszą metodą zapobiegania chorobie jest przeprowadzanie badania krwi i organów dawców (w Polsce są to procedury standardowe). Niebagatelne znaczenie ma przestrzeganie zasad właściwego przeprowadzania iniekcji w przychodniach i szpitalach, a także poddawanie krwi i produktów krwiopochodnych procesom inaktywującym wirusa.

Więcej informacji o HCV na: www.hcv.pzh.gov.pl

Poradnik HCV
PORADNIK​_HCV.pdf
1.09MB

HCV – Wirusowe Zapalenie Wątroby typu C (WZW C) można już wyleczyć – NFZ

05.09.2019

W województwie zachodniopomorskim są dwa ośrodki, które prowadzą skuteczną terapię w leczeniu HCV  – Wirusowego Zapalenia Wątroby typu C. Są to oddziały zakaźne w szpitalach wojewódzkich w Szczecinie i Koszalinie.

Zakażeni wirusem otrzymują tu bezpłatnie leki, które pozwalają pozbyć się wirusa. WZW C przez wiele lat może nie dawać żadnych charakterystycznych objawów, a jeżeli już się pojawią, to są bardzo nieswoiste (przemęczenie, bóle stawów, osłabienie).

W tym czasie wirus stopniowo niszczy wątrobę, prowadząc do jej włóknienia, a w najcięższych przypadkach do śmierci.

  • Głos Szczeciński. Tego wirusa może mieć każdy. HCV można już wyleczyć – otwórz link

Co to jest HCV i WZW C?

WZW C to skrót od pierwszych liter pełnej nazwy choroby, która brzmi: Wirusowe Zapalenie Wątroby typu C. Jest to choroba zakaźna wywołana przez wirus zapalenia wątroby C HCV (Hepatitis C Virus).

Zakażenie wirusem HCV przebiega w większości przypadków bez charakterystycznych objawów i może ujawnić się dopiero po wielu latach trwania w postaci marskości wątroby lub raka wątrobowokomórkowego.

Zakażenie HCV stanowi obecnie jeden z ważniejszych problemów epidemiologicznych w zakresie chorób zakaźnych w Polsce.

Zakażenie HCV może przez wiele lat przebiegać bezobjawowo lub skąpoobjawowo (aż 80% zakażonych może nie mieć żadnych szczególnych objawów), dlatego o zakażeniu zazwyczaj dowiadujemy się przypadkowo. Tylko co 10 zakażona osoba w Polsce wie o tym, że jest zakażona.

Dopiero po długim czasie dochodzi do rozwoju groźnych następstw zakażenia HCV (marskość wątroby, niewydolność wątroby, pierwotny rak wątroby) i często dopiero wtedy dowiadujemy się o zakażeniu.

Przeciwko HCV (WZW C) nie ma szczepionki, dlatego tak ważne jest zapobieganie, do którego niezbędna jest świadomość problemu i wiedza.

Twoja świadomość to możliwość uniknięcia zakażenia, a jeśli już jesteś zakażony to możliwość szybkiej diagnozy HCV i podjęcia leczenia! SPRAWDŹ SIĘ!

Objawy występują rzadko, ale jeżeli od dłuższego czasu nie czujesz się dobrze i odczuwasz:

  • zmęczenie,
  • bóle stawowe,
  • bóle brzucha,
  • objawy dyspeptyczne,
  • świąd skóry,
  • bóle mięśniowe lub jeśli wystąpiły u Ciebie żółtaczka (lub tylko zażółcenie białkówek oczu), nudności, wymioty i ściemnienie moczu, być może doszło u Ciebie do zakażenia wirusem HCV.
You might be interested:  Ból i kłucie po lewej stronie klatki piersiowej – jakie przyczyny są możliwe?

Jak może dojść do zakażenia?

Najczęściej do zakażenia HCV dochodzi tam, gdzie wykonywane są zabiegi z naruszeniem ciągłości tkanek i może dojść do kontaktu uszkodzonej skóry lub błon śluzowych z krwią osób zakażonych:

  • w placówkach ochrony zdrowia (zastrzyki, kroplówki, zabiegi i operacje chirurgiczne, dializy, endoskopie),
  • w gabinetach stomatologicznych (zabiegi stomatologiczne, wszczepianie implantów),
  • w gabinetach kosmetycznych (przekłuwanie uszu, botox, manicure, pedicure),
  • w gabinetach akupunktury,
  • w zakładach fryzjerskich (podgalanie maszynką, brzytwą, zranienie nożyczkami),
  • w studiach tatuażu i piercingu,
  • przy dożylnym lub donosowym przyjmowaniu narkotyków podczas wspólnego korzystania z akcesoriów,
  • przy wspólnym korzystaniu z maszynki do golenia, cążek do manicure a nawet szczoteczki do zębów,
  • przy kontakcie z krwią w związku z wykonywaną pracą bądź przypadkowo, np. podczas wypadku, bójki; również uprawiając sporty kontaktowe – judo, boks),
  • na drodze wertykalnej, kiedy dochodzi do zakażenia dziecka przez matkę w czasie ciąży i porodu,
  • podczas kontaktów seksualnych bez zabezpieczenia, szczególnie wśród mężczyzn uprawiający seks z mężczyznami.

Pamiętaj!

Wirus HCV przenosi się przez krew. Każdy zabieg i sytuacja, podczas których dochodzi do naruszenia ciągłości skóry lub błon śluzowych, stanowi ryzyko zakażenia, jeśli jednocześnie dojdzie do kontaktu z krwią osoby zakażonej.

Nie tylko podczas zabiegów medycznych możemy mieć kontakt z krwią! Wykonując zabiegi kosmetyczne, robiąc tatuaż, zacinając się podczas strzyżenia, a zwłaszcza podczas wstrzykiwania narkotyku lub innej substancji, jeśli sprzęt nie jest jednorazowego użytku lub nie został wysterylizowany po poprzednim użyciu może dojść do kontaktu z cudzą krwią! Jest to ryzyko zakażenia HCV.

Zgłoś się do lekarza, który przeprowadzi z Tobą wywiad i doradzi, czy powinieneś/powinnaś sprawdzić, czy jesteś zakażony wirusem HCV i poddać się testom diagnostycznym.

Zakażenie wirusem HCV można obecnie skutecznie leczyć. Trzeba jednak wykryć je, najlepiej zanim dojdzie do uszkodzenia wątroby.Po więcej informacji zapraszamy na stronę https://www.hcv.pzh.gov.pl oraz http://www.jestemswiadom.org/

Źródło: PZH

Wszystkie aktualności

Wirus HCV – cichy zabójca

Wirusowe zapalenie wątroby typu C (WZW C). Myślisz, że ten problem Cię nie dotyczy?

Jeżeli

  • przebywałeś wielokrotnie w szpitalu i miałeś wykonywane zastrzyki, kroplówki, dializy, zabiegi i operacje chirurgiczne;
  • poddawałeś się badaniom diagnostycznym (gastroskopia, kolonoskopia, bronchoskopia);
  • miałeś wykonywane zabiegi stomatologiczne (usuwanie zębów, wszczepianie implantów);
  • usuwałeś brodawki lub zmiany skórne;
  • korzystałeś z usług w gabinetach fryzjerskich i kosmetycznych (botox, manicure, pedicure);
  • robiłeś tatuaż lub makijaż permanentny;
  • przekuwałeś różne części ciała (piercing);
  • odwiedzałeś gabinety akupunktury;
  • korzystałeś ze wspólnej maszynki do golenia, cążek, szczoteczki do zębów z osobą zakażoną;
  • chociaż raz zażyłeś narkotyk dożylnie lub donosowo;
  • utrzymywałeś kontakty seksualne z wieloma partnerami;
  • miałeś transfuzje krwi lub przyjmowałeś preparaty krwiopochodne przed rokiem 1992;
  • masz nieprawidłowe wyniki prób wątrobowych

to również i Ty jesteś w grupie ryzyka zakażenia tą groźną chorobą!

WZW C jest chorobą zakaźną wywoływaną przez wirusa zapalenia wątroby typu C (HCV).  Wirus HCV nazywany jest cichym zabójcą, gdyż zakażenie przebiega bezobjawowo lub objawy nie są charakterystyczne, a o jego obecności dowiadujemy się zazwyczaj przypadkowo.

Jak  podaje Światowa Organizacja Zdrowia 95 % zakażonych nie wie, że padło ofiarą HCV. Choroba potrafi nawet przez kilkadziesiąt lat pozostawać w ukryciu.

W tym czasie skutecznie niszczy wątrobę chorej osoby, co może prowadzić do marskości lub niewydolności tego narządu, a nawet rozwoju raka wątrobowokomórkowego.

W celu wykrycia zakażenia należy przeprowadzić test z krwi na obecność przeciwciał anty-HCV. Badanie jest szybkie, proste i powinna wykonać je każda osoba.

Jeżeli przeciwciała anty- HCV zostaną wykryte w Twojej krwi to jeszcze nie oznacza, że chorujesz na wirusowe zapalenie wątroby typu C. Obecność przeciwciał może świadczyć tylko o tym, że miałeś kontakt z wirusem. W celu potwierdzenia aktywnej infekcji należy wykonać dodatkowe badanie wykrywające materiał genetyczny wirusa (RNA HCV).

Zakażenie HCV stanowi obecnie jeden z ważniejszych problemów epidemiologicznych w zakresie chorób zakaźnych w Polsce. Pamiętaj, że przeciwko HCV (WZW C) nie ma szczepionki, dlatego tak ważne jest wykonywanie badań na anty-HCV i wczesne wykrycie zakażenia.

Test anty- HCV można wykonać  w Laboratorium DCM DOLMED S.A. od poniedziałku do piątku w godz. 7:00 – 18:00. Badanie nie wymaga specjalnego przygotowania. Cena: 30 zł.Wynik otrzymuje się w tym samym dniu lub w dniu następnym.

Zapalenie wątroby typu C – sposób zakażenia, objawy i leczenie ALFA-LEK

Wirus zapalenia wątroby typu C (hepatitis C virus – HCV) wywołuje wirusowe zapalenie wątroby typu C – ciężką, chorobę zakaźną.

Namnaża się w wątrobie (ale może przetrwać także w śledzionie, tarczycy, trzustce) wywołując stan zapalny i powoli prowadzi do destrukcji organu. Wirus ten został wykryty w 1989 roku i na początku nosił nazwę „non A non B”.

Istnieje wiele odmian tego wirusa, nazywanych genotypami. W Polsce przeważa genotyp 1 tzw. subtyp 1. Ustalenie genotypu wirusa pomaga dokładniej dobrać metodę leczenia.

Wirusowe zapalenie wątroby typu C (WZW C) w większości przypadków przez długi czas przebiega bezobjawowo. Wirus może niszczyć wątrobę nawet przez kilkadziesiąt lat nie dając żadnych charakterystycznych objawów. Do zakażenia dochodzi przez bezpośredni kontakt krwi zakażonej z uszkodzoną śluzówką albo skórą.

Dzieje się to przeważnie za pośrednictwem niesterylnych narzędzi i sprzętu — kosmetycznego lub medycznego. Zakazić się można poprzez przybory toaletowe, a także w czasie kontaktu seksualnego, jeśli zostanie uszkodzona śluzówka lub naskórek.

Wirus typu C przedostaje się podczas porodu z matki nosicielki na dziecko.

  • Choroba nie daje typowych objawów, jednak na początku choroby w tzw. fazie ostrego zapalenia można u nielicznych osób zaobserwować pewne symptomy, a są to:
  • – przewlekłe zmęczenie,
  • – apatia, rozleniwienie,
  • – żółtaczka występuje u około 30% chorych,
  • – ból stawów i mięśni.

Bywają sytuacje, gdy organizm sam bez leczenia eliminuje wirusa na początku zakażenia. Wtedy we krwi są wykrywalne przeciwciała anty-HCV. U reszty chorych, u których wirus nie został zdezaktywowany, zaczyna rozwijać się przewlekłe zapalenie wątroby typu C.

  1. Pierwszymi objawami są:
  2. – osłabienie,
  3. – rozdrażnienie,
  4. – trudności z koncentracją,
  5. – niepokój, stany lękowe,
  6. – bóle mięśni i stawów,
  7. – nudności, wymioty,
  8. – świąd skóry.

Chorobę wykrywa się przeważnie przypadkiem, w momencie, gdy wątroba jest już bardzo poważnie uszkodzona. U wielu pacjentów przybiera postać utajoną na wiele lat, a w tym czasie dochodzi do niebezpiecznych powikłań: marskości wątroby lub nowotworu wątrobowokomórkowego.

W diagnostyce HCV podstawowym badaniem jest test na przeciwciała anty – HCV (próby wątrobowe). Dodatni wynik należy potwierdzić badaniem, które wykrywa obecność kwasu nukleinowego wirusa C w surowicy (RNA HCV).

Najskuteczniejsze efekty osiąga się przy rozpoczęciu leczenia we wczesnej fazie choroby. Niestety w większości przypadków zostaje ona wykryta dużo później. Przeważnie stosuje się długotrwałą i skomplikowaną kurację farmakologiczną dostosowaną indywidualnie do pacjenta, dodatkowo wprowadza się specjalną dietę i aktywność fizyczną.

  • Zagrożenie zakażeniem ze strony wirusa typu C w dużej mierze wynika z jego szybkiego rozprzestrzeniania się, a także z braku podejmowania profilaktyki, oraz bardzo niewielkiej liczby osób zdiagnozowanych medycznie.
  • Aby uniknąć zakażenia, należy koniecznie wdrożyć działania profilaktyczne:
  • – unikać ryzykownych kontaktów seksualnych,
  • – unikać seksu podczas menstruacji,
  • – używać jednorazowych narzędzi i wysterylizowanych sprzętów podczas zabiegów kosmetycznych i medycznych.

Należy również nadmienić, że nie istnieje szczepionka przeciwko wirusowi typu C. Zapalenie wątroby typu C jest uznane przez WHO (Światową Organizację Zdrowia) za jedno z większych zagrożeń epidemiologicznych, ponieważ powoduje ponad 40% uszkodzeń wątrobowych na świecie.

POWRÓT

Tagi:

wątroba, zapalenie wątroby, typ C, hepatitis, WZW C

*Wszystkie artykuły medyczne prezentowane na stronie są zgodne z wiedzą medyczną, ale żaden nie może być traktowany jako diagnoza lekarska, lecz wyłącznie jako materiał edukacyjny. W przypadku zaobserwowania u siebie niepokojących objawów należy skonsultować się z lekarzem.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *