Zespół SIBO – zespół rozrostu flory bakteryjnej jelita cienkiego – przyczyny, objawy, leczenie

Zespół SIBO – zespół rozrostu flory bakteryjnej jelita cienkiego – przyczyny, objawy, leczenie

  • Twoje dolegliwości
  • 24 lipca 2019

Jelita człowieka mają aż 6-8 metrów długości. Ich najdłuższa część to jelito cienkie. Ma ono średnio 5-6 metrów długości, ale za to ogromną powierzchnię, ponieważ zbudowane jest z kosmków i mikrokosmków, które mają za zadanie m.in. wchłaniać pokarm. Niestrawiony pokarm trafia do jelita grubego i dlatego tam przede wszystkim powinny znajdować się bakterie rozkładające resztki pokarmowe. Zdarza się jednak, że bakterie z jelita grubego przedostają się do jelita cienkiego i tam się nadmiernie namnażają. Rozwija się wtedy SIBO, czyli zespół przerostu bakteryjnego jelita cienkiego (ang. Small Intestinal Bacterial Overgrowth).

SIBO – co to za choroba?

SIBO to choroba charakteryzująca się znacznym wzrostem liczebności bakterii, ponad 105 jtk/g bądź obecnością w jelicie cienkim nietypowych bakterii lub archeonów, normalnie bytujących w jelicie grubym albo w ogóle niezasiedlających organizmu człowieka. SIBO odpowiedzialne jest za występowanie uciążliwych dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, które przypominają objawy zespołu jelita nadwrażliwego (IBS).

SIBO może być spowodowane wieloma czynnikami, m.in.:

  • zbyt małą ilością kwasu żołądkowego,
  • zaburzeniem wydzielania enzymów trzustkowych,
  • zmniejszoną motoryką jelita cienkiego.

Co więcej, obserwuje się częstsze występowanie SIBO w celiakii, chorobie Leśniowskiego-Crohna, zespole krótkiego jelita, ale przede wszystkim w zespole jelita nadwrażliwego (IBS).

Zespół SIBO – zespół rozrostu flory bakteryjnej jelita cienkiego – przyczyny, objawy, leczenie

Objawy SIBO

Są to przede wszystkim objawy ze strony układu pokarmowego. Często nasilają się wieczorem i po spożyciu probiotyków, produktów fermentowanych i świeżych warzywach. Do najczęstszych objawów SIBO należą:

  • wzdęcia i gazy,
  • bóle brzucha,
  • biegunki lub zaparcia,
  • zgaga,
  • mdłości,
  • bóle głowy, zmęczenie.

Przerost bakterii w jelicie cienkim może również przejawiać się niedoborami pokarmowymi – głównie witamin rozpuszczalnych w tłuszczach: A,D,E,K oraz z grupy B, a także zaburzeniami wchłaniania tłuszczu.

Diagnostyka SIBO

SIBO diagnozuje się w sposób nieinwazyjny za pomocą wodorowych testów oddechowych  lub wodorowo-metanowych testów oddechowych. Podczas takiego badania mierzony jest wodór w wydychanym powietrzu, wydzielany przez bakterie. Gaz ten jest produkowany przez bakterie. To właśnie te bakterie odpowiedzialne są między innymi za wzdęcia czy inne dolegliwości układu pokarmowego.

Jak wygląda badanie SIBO?

Do testu w kierunku SIBO, czyli wykonania wodorowego testu oddechowego wykorzystuje się specjalistyczną aparaturę – gastrolizer. Mierzy on stężenie wodoru w wydychanym powietrzu, po uprzednim wypiciu roztworu substancji rozkładanej przez bakterie – cukru: glukozy lub laktulozy.

  Czas przeprowadzenia badania wynosi maksymalnie do 180 minut. W tym czasie, w określonych odstępach czasu, dokonywane są pomiary poziomu wodoru w wydychanym powietrzu. Pozwala to na ocenę aktywności bakterii w różnych odcinkach przewodu pokarmowego.

Organizm człowieka fizjologicznie, w spoczynku, nie wytwarza wodoru. Wodór jest wydzielany w procesie fermentacji (rozkładu) cukrów przez bakterie beztlenowe. Podczas badania, zaleca się, aby pacjent nie wykazywał aktywności fizycznej i pozostawał w spoczynku do czasu zakończenia pomiarów.

W trakcie przeprowadzania badania pacjenci mogą odczuwać wzdęcia, ból brzucha lub oddawać luźne stolce.

Czy do badania na SIBO trzeba się przygotować?

Przed wykonaniem wodorowego testu oddechowego należy wdrożyć odpowiednią dietę oraz zaprzestać stosowania niektórych leków.

należy zaprzestać stosowania środków przeczyszczających oraz prokinetycznych: itopryd (nazwy handlowe: Prokit,Zirid), cyzapryd (nazwa handlowa: Gasprid) oraz metoclopramid (nazwa handlowa: Metoclopramidum polpharma) – w

tym celu wskazana konsultacja z lekarzem prowadzącym

Trzy dni przed badaniem:

przerwać stosowanie środków przeczyszczających, zwłaszcza laktulozy.

W dniu poprzedzającym badanie:

  • u osób z zaparciami przed wykonaniem badania należy wdrożyć dietę niskofermentującą (bez węglowodanówzłożonych, bez mleka i jego przetworów) – wskazane spożycie białego ryżu, białego pieczywa, mięsa, jajek,
  • nie spożywać produktów takich jak cebula, por, czosnek, kapusta, fasola czy jakiekolwiek marynowane lub kiszonewarzywa,
  • unikać mleka i/lub soków owocowych,
  • ostatni posiłek (niezbyt obfity, nie zawierający błonnika) zjeść co najmniej 14 godzin przed rozpoczęciem badania,
  • w ciągu 14 godzin przed rozpoczęciem badania pić tylko wodę,
  • nie palić i nie żuć gumy na 12 godzin przed rozpoczęciem badania.

W dniu badania:

  • zaleca się umycie zębów,
  • zaleca się wypicie szklanki ciepłej wody,
  • można przyjmować lekarstwa (z wyjątkiem witamin, środków przeczyszczających i antybiotyków) popite czystąwodą,
  • osoby noszące protezy zębowe nie mogą używać kleju,
  • w trakcie testu należy uniknąć ruchu i wysiłku fizycznego,
  • nie trzeba odstawiać leków z grupy IPP.

Wersja do druku informacji o przygotowaniu do badania.

Jak wygląda wynik badania na SIBO?

Wynik wodorowego testu oddechowego jest przedstawiony w formie wykresu, obrazującego stężenie wodoru podczas trwania całego badania.

Zespół rozrostu bakteryjnego jelita cienkiego (SIBO) jest rozpoznawany, gdy poziom H2 w wydychanym powietrzu wzrośnie ≥ 20 ppm od wartości początkowej w czasie do 90 min od obciążenia.

Z wynikiem należy udać się do lekarza w celu interpretacji wyniku i podjęcia leczenia.

Zespół SIBO – zespół rozrostu flory bakteryjnej jelita cienkiego – przyczyny, objawy, leczenie

Rycina 1. Przykładowy wynik bez wzrostu stężenia wodoru (ilustracja 11a z książki Zespół jelita nadwrażliwego, M. Gałęcka, 2020 wydawnictwo PZWL, Warszawa)

Zespół SIBO – zespół rozrostu flory bakteryjnej jelita cienkiego – przyczyny, objawy, leczenie

Rycina 2. Przykładowe wyniki pacjentów z jednym wzrostem lub dwoma wzrostami stężenia wodoru (ilustracja 11b z książki Zespół jelita nadwrażliwego, M. Gałęcka, 2020 wydawnictwo PZWL, Warszawa)

Gdzie wykonać test SIBO?

W Instytucie Mikroekologii w Poznaniu, przy ul. Sielskiej 6 można wykonać wodorowy test oddechowy. Badanie to wykonujemy jedynie stacjonarnie, nie ma możliwości dostarczenia materiału do badania SIBO pocztą. Na badanie należy zarejestrować się telefonicznie.

Jak leczyć SIBO?

SIBO leczy się odpowiednio dobraną antybiotykoterapią. Jest to metoda skuteczna i dość szybka, trwa około 2-3 tygodnie. Wybór antybiotyków jest dość ograniczony, gdyż powinien to być preparat, który działa bezpośrednio w jelitach, a nie jest wchłaniany do krwiobiegu.

Leczenie musi być prowadzone na zlecenie i pod kontrolą lekarza (gastroenterologa, gastrologa, internisty). Leczenie SIBO powinno obejmować również zmianę diety i np. spożywanie produktów zgodnych z wytycznymi diety low FODMAP. O diecie w SIBO przeczytasz tutaj.

Dostosowanie odpowiedniego żywienia może okazać się trudnym zadaniem, dlatego warto skorzystać z pomocy dietetyka. Trzeba również pamiętać, że stosowanie niektórych probiotyków w przebiegu SIBO, może spowodować nasilenie objawów. Mowa tutaj zwłaszcza o probiotykach zawierających bakterie z rodzaju Lactobacillus.

Za bardziej bezpieczne w SIBO uważa się stosowanie probiotyków zawierających Saccharomyces boulardii oraz bakterie z rodzaju Bifidobacterium. Można rozważyć zastosowanie probiotyków po przebytej antybiotykoterapii i konsultacji z lekarzem.

Źródła

  1. Szczeklik A., Gajewski P. Interna Szczeklika: Zespół rozrostu bakteryjnego, 2018, s. 2700.
  2. Gąsiorowska J., Czerwionka-Szaflarska M. Zespół przerostu flory bakteryjnej jelita cienkiego a zespół jelita  nadwrażliwego. Przegląd Gastroenterologiczny 2013; 8 (3), 165-171.
  • Zespół SIBO – zespół rozrostu flory bakteryjnej jelita cienkiego – przyczyny, objawy, leczenie 510.00 zł
  • Zespół SIBO – zespół rozrostu flory bakteryjnej jelita cienkiego – przyczyny, objawy, leczenie 100.00 zł
  • Zespół SIBO – zespół rozrostu flory bakteryjnej jelita cienkiego – przyczyny, objawy, leczenie 180.00 zł

SIBO

SIBO (Small Intestinal Bacterial Overgrowth) to inaczej zespół przerostu flory bakteryjnej jelita cienkiego.

Charakteryzuje się przerostem bakterii w jelicie cienkim bądź też pojawianiem się w tym odcinku szczepów nietypowych.

Takie patologiczne zjawiska zaburzają prawidłowe trawienie składników pokarmowych, ale również powodują ich zaburzone wchłanianie oraz stopniowe uszkadzanie wyściółki jelit.

SIBO – trochę podstawowych informacji

W czym tkwi problem?

Przyczyny występowania

W odpowiednio funkcjonującym przewodzie pokarmowym, ilość bakterii to ok. 1011–1012 w 1 γ treści jelitowej – oczywiście liczby te różnią się w zależności od konkretnego odcinka układu trawiennego.

You might be interested:  Rogowacenie mieszkowe - przyczyny, objawy, leczenie i pielęgnacja skóry

W żołądku ilość bakterii jest najmniejsza, natomiast w dalszych częściach wzrasta – w początkowym odcinku jelita cienkiego ok. 103–104, w dystalnym – 108, w jelicie grubym – 1010–1012 w 1 γ/ml treści jelitowej.

Bakterie te pełnią różnorodne funkcje: stymulacja układu odpornościowego, fermentacja niestrawionych węglowodanów czy produkcja niektórych witamin.

Mikroflora

Ilość, rozmieszczenie i skład mikroflory układu pokarmowego zależy od kilku czynników: kwaśna treść żołądkowa, obecność enzymów trawiennych, kwasy żółciowe, motoryka przewodu pokarmowego, naturalne bariery.

W przypadku zaburzenia któregoś z nich, może dojść do patologicznego namnażania się bakterii w górnych partiach przewodu pokarmowego.

  Uważa się, że standardem dla SIBO to liczba bakterii w jelicie cienkim powyżej 105 na 1 γ lub 1 ml treści jelitowej w proksymalnym odcinku,

Czynniki powstawania

Czynnikami predysponującymi do zapoczątkowania niepożądanego procesu rozrostu mikroorganizmów, są:

  • zaburzenia wydzielania enzymów trzustkowych
  • zaburzenia immunologiczne (np. niedobór sIgA, AIDS)
  • nieprawidłowości przewodu pokarmowego (np. zwężenia, guzy jelita cienkiego, uchyłki)

Patologiczne namnażanie bakterii w nieodpowiednim miejsc, powoduje szereg różnorodnych objawów, wynikających z metabolizmu bakteryjnego.

Objawy SIBO

Chociaż objawy u osób z SIBO są bardzo różne, wynikają z tego samego – nadmierny przerost bakterii w jelicie, który zaburza procesy trawienia i wchłaniania oraz uszkadza jelito cienkie.

Namnażające się bakterie powodują szereg zaburzeń:

  • dekoniugacja soli kwasów żółciowych – zaburzenia wchłaniania tłuszczów oraz witamin rozpuszczalnych w tłuszczach, biegunka tłuszczowa
  • stymulacja wydzielania wody do światła jelita grubego przez wolne kwasy żółciowe
  • wzmożona fermentacja węglowodanów oraz produkcja krótkołańcuchowych kwasów tłu­szczowych – pobudzenie perystaltyki oraz wydzielanie wody do światła jelita grubego, co skutkuje wystąpieniem biegunki osmotycznej oraz powstawanie gazów i wzdęć
  • upośledzeni wchłaniania przez wolne kway tłuszczowe, produkowane przez bakterie
  • produkcja proteaz – uszkodzenie rąbka szczoteczkowego, obniżenie aktywność disacharydaz (zaburzenie trawienia dwucukrów)
  • zwiększone wchłanianie antygenów bakteryjnych i tworzenie kompleksów immunologicznych, – wywoływanie objawów spoza przewodu pokarmowego, takie jak rumień guzowaty, kłębkowe zapalenie nerek, zapalenie stawów

W efekcie obserwuje się: ból brzucha, skurcz jelit, biegunkę (tłuszczowa/osmotyczna), utratę masy ciała, objawy niedożywienia, wzdęcia, oddawanie nadmiernej ilości gazów, objawy niedoboru witamin rozpuszczalnych w tłuszczach oraz witaminy B12, hipoalbuminemię, obrzęki, rumień guzowaty, wysypki skórne, zapalenie wątroby, nerek i stłuszczenie wątroby.

Coraz częściej SIBO łączy się z wystąpieniem Zespołem Jelita Drażliwego (IBS) – badania pokazują, że przerost bakterii często występuje u pacjentów z jelitem drażliwym; jako przyczynę dolegliwości oraz podłoże choroby.

Zespół SIBO – zespół rozrostu flory bakteryjnej jelita cienkiego – przyczyny, objawy, leczenie

Tharakorn Arunothai / 123RF

Choroby powiązane z SIBO

  • Wiele chorób jest powiązanych z wystąpieniem bakteryjnego przerostu, część jako podłoże choroby, inne jako stan towarzyszący bądź efekt SIBO. Wymienia się przede wszystkim:
  • – astma, anemia, trądzik (różowaty oraz młodzieńczy), autyzm, celiakia, zwiększona przepuszczalność jelit, dyspepsja, nietolerancja laktozy, GERD, IBD, cukrzyca, otyłość, NAFLD, hypochlorhydria, IBS, występowanie kamieni żółciowych, Parkinson, zespół niespokojnych nóg, pasożyty, zapalenie trzustki, zapalenia wątroby, marskość wątroby.
  • W przypadku występowania którejś choroby bądź niespecyficznych objawów pokarmowych, warto rozważyć testy diagnostyczne w kierunku SIBO.

Diagnostyka

Testy diagnostyczne

Nie ma jednego, sprawdzonego i w 100% pewnego testu, który stwierdzałby występowanie SIBO. Jednak jest kilka metod, które mogą być pomocne w diagnostyce. Zastosowanie w przeroście flory bakteryjnej mają:

  • badanie mikrobiologiczne treści jelita cienkiego i stwierdzenie większej liczby niż 105 bakterii w 1 γ lub 1 ml treści jelitowej (badanie inwazyjne, chociaż uważane za złoty standard)
  • wodorowe testy oddechowe z użyciem glukozy bądź laktulozy (polegają na pomiarze wodoru oraz metanu w wydychanym powietrzu po rozkładzie glukozy/laktulozy przez bakterie)
  • testy oddechowe z substancjami zawierającymi znakowany węgiel C13 lub C14 (polegają na pomiarze wydychanego CO2 po rozkładzie substancji znakowanych węglem)
  • test z p-aminobenzenem ( polega na dekoniuga-cji kwasów żółciowych przez mikroorganizmy)

Leczenie

Leczenie SIBO powinno być ukierunkowanie na znalezieniu i usunięciu przyczyny patologii, zredukowaniu liczby bakterii, regeneracji wyściółki jelita cienkiego oraz zapobieganie nawrotom choroby. Leczenie może być oparte na:

  • alternatywnych dietach oraz suplementacji (głównie Ca, Mg, B12, witaminy rozpuszczalnew tłuszczach)

Często skojarzenie kilku metod leczenia, przynosi  u pacjentów lepsze rezultaty.

SIBO – zalecane diety

W przypadku wystąpienia przerostu mikroflory bakteryjnej w jelicie cienkim, poleca się często (oprócz m.in. antybiotykoterapii) zastosowanie odpowiedniej diety, która wspomoże proces leczenia. Najczęściej stosowane są:

  1. – the Specific Carbohydrate Diet ( SCD Diet )
  2. – the Gut and Psychology Syndrome Diet ( GAPS Diet )
  3. – the Low Foodmap ( LFD/FODMAP Diet )

Możliwe jest również zastosowanie kombinacji dwóch wybranych diet. Cel wymienionych podejść dietetycznych jest jeden: wyeliminować takie produkty, które stanowią pokarm dla bakterii a włączyć te, które odżywią organizm człowieka.

Dieta SCD

Dieta SCD opiera się na założeniu, że nie każdy z nas prawidłowo trawi pokarmy, złożone z węglowodanów złożonych (poli i disacharydy). Zaburzone trawienie tych składników powoduje rozrost bakterii oraz drożdżaków w jelitach, co prowadzi m.in.

do niszczenia komórek wyścielających jelita, stanu zapalnego, nadmiernej produkcji gazów i kwasów, ogólnego pogorszenia wchłaniania. Wykluczenie z diety poli i disacharydów oraz produktów przetworzonych, powoduje stabilizację mikroflory jelitowej, poprawę trawienia oraz zmniejszenie stanu zapalnego.

Taki sposób żywienia polecany jest w: celiakii, chorobie Crohna, wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego, autyzmie, mukowiscydozie, ale również dla wszystkich zdrowych osób.

Zabronione w diecie

zboża glutenowe i bezglutenowe, przetworzone mięsa i wyroby mięsne, przetworzone warzywa i owoce, niektóre skrobiowe warzywa, soja, nabiał, niektóre rodzaju grochu i fasoli, słodziki.

Dozwolone

jaja, mięsa różnego rodzaju, odpowiednie warzywa, owoce, odpowiednio ręcznie przygotowany jogurt (tzw. SCD Yoghurt), naturalne orzechy i nasiona, niektóre rośliny strączkowe, miód.

Dieta GAPS

Dieta GAPS opiera się na diecie SCD (właściwie również z niej się wywodzi), jednak jest trochę bardziej restrykcyjna (więcej modyfikacji) oraz jest jednym z elementów trzystopniowego programu leczenia: dieta, suplementacja, detoksykacja. GAPS jest polecana nie tylko przy występowaniu schorzeń przewodu pokarmowego, ale również przy ADHD/ADD, dysleksji, depresji, schizofrenii czy epilepsji.

Zabronione

zboża glutenowe i bezglutenowe, cukier i produkty zawierające cukier, słodziki, skrobiowe warzywa, soki owocowe (oprócz ręcznie przygotowanych), jakiekolwiek produkty przetworzone/z dodatkiem zagęstników/konserwantów/barwników, soja i produkty sojowe, prawie wszystkie rośliny strączkowe, herbaty, kawa, nabiał (w zależności od stanu, dopuszcza się w małych ilościach organiczne kwaśne mleko oraz produkty z niego wytworzone), proszek do pieczenia.

Zarówno dietę SCD jak i GAPS rozpoczyna się od fazy początkowej tzw. Intro Diet, która pozwala na zredukowanie objawów schorzenia i rozpoczęcie procesu leczenia, następnie przechodzi się na zasady „pełnej” diety.

Dieta LFD

Dieta FODMAP zakłada zmniejszenie spożywania produktów, które zawierają w swoim składzie duże ilości fermentujących mono-, di- i oligosacharydów oraz polioli.

You might be interested:  Cytoliza – co oznacza taki wynik cytologii?

Taka modyfikacja  dietetyczna jest wykorzystywana przy schorzeniach układu pokarmowego: jelito drażliwe, choroba Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, jako sposób na złagodzenie współwystępujących objawów gastrycznych.

Zespół SIBO – zespół rozrostu flory bakteryjnej jelita cienkiego – przyczyny, objawy, leczenie

bondd / 123RF

  • LFD zakłada, że węglowodany łatwo fermentujące i słabo wchłanialne, o wysokim ciśnieniu osmotycznym, mogą drażnić jelita i przyczyniać się do pojawiania bólów brzucha/dyskomfortu w jamie brzusznej, wzdęć, wymiotów, zaparć czy biegunek.
  • Dieta składa się z dwóch etapów:
  • W pierwszym  na 6-8 tygodni eliminuje się wszystkie produkty z dużą ilością  fermentujących mono-, di- i oligosacharydów oraz polioli, w drugim stopniowo, w zależności od tolerancji, rozszerza się dietę pacjenta.

Eliminacji podlegają m.in.: pszenica, żyto, jęczmień, rośliny strączkowe, niektóre warzywa i owoce, większość nabiału, słodziki.

(na stronach podanych w bibliografii można znaleźć dokładne listy produktów polecanych i zabronionych oraz opisy wprowadzania i konkretnych etapów diet)

BIBLIOGRAFIA:

  1. http://sibosymposium.com/
  2. http://www.egastroenterologia.pl/Zespol-przerostu-flory-bakteryjnej-jelita-cienkiego-a-zespol-jelita-nadwrazliwego,10972.html
  3. http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3099351/
  4. http://www.siboinfo.com/diet.html
  5. http://scdlifestyle.com/about-the-scd-diet/
  6. http://www.breakingtheviciouscycle.info/p/science-behind-the-diet/
  7. http://www.ibsdiets.org/fodmap-diet/what-are-fodmaps/
  8. http://dieta.mp.pl/diety/diety_w_chorobach/show.html?id=111607

5 1 głosuj

Oceń artykuł 🙂

SIBO – zespół rozrostu flory bakteryjnej jelita cienkiego. Objawy SIBO, leczenie i przyczyny

SIBO — co to jest?

SIBO (ang. small intestinal bacterial overgrowth, zespół rozrostu flory bakteryjnej jelita cienkiego) to grupa objawów klinicznych, spowodowanych nadmiernym rozrostem flory bakteryjnej w obrębie jelita cienkiego. Najprościej ujmując – w jelicie cienkim jest za dużo bakterii.

Przewód pokarmowy człowieka składa się z fragmentów o zupełnie odmiennej budowie anatomicznej i mikroskopowej. Co za tym idzie, każdy odcinek przewodu pokarmowego ma charakterystyczną dla siebie populację zasiedlających go mikroorganizmów. W zespole SIBO mamy do czynienia z patologią dwojakiego rodzaju:

  • • W jelicie cienkim występuje ilościowy rozrost populacji bakterii >105 mikroorganizmów/ml
    • Jelito cienkie zasiedla flora nietypowa dla tego odcinka przewodu pokarmowego, bytująca w fizjologicznych warunkach wyłącznie w jelicie grubym
  • SIBO — przyczyny
  • Wyróżnia się kilka rodzajów zaburzeń, mogących leżeć u podłoża zachwiania równowagi bakteryjnej w jelicie cienkim, które skutkują SIBO. Należą do nich:

• Zaburzenia wydzielania soku żołądkowego — sok żołądkowy zawiera kwas solny, ograniczający w zdrowym przewodzie pokarmowym rozwój bakterii.

Pacjenci, u których występują zaburzenia wydzielania soku żołądkowego, mają podwyższone — czyli mniej kwaśne — pH żołądka i są narażeni na patologiczny rozrost bakteryjny.
• Zmiany anatomiczne — miedzy innymi występowanie uchyłków przewodu pokarmowego.

W zdecydowanej większości przypadków są one małe i bezobjawowe, jednakże uchyłki dużych rozmiarów zlokalizowane w dwunastnicy i jelicie czczym stają się doskonałym miejscem dla zalegania i rozmnażania się bakterii.

• Zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego — zwolniony pasaż jelitowy powoduje przedłużone zaleganie treści pokarmowej w poszczególnych odcinkach. Tym samym, bakterie nie są efektywnie przesuwane w stronę jelita grubego i mogą się swobodnie namnażać.

• Zaburzenia odporności — wszystkie choroby prowadzące do niedoborów immunologicznych prowadzą także do zmniejszenia odporności w obrębie jelit.

  1. SIBO — objawy
  2. W zależności od przyczyny oraz ilości bakterii, SIBO może przyjmować różne postacie — od średnio nasilonego dyskomfortu trawiennego, poprzez biegunki, aż do ciężkich zaburzeń wchłaniania i niedoborów składników odżywczych.
  3. Objawy SIBO, które występują najczęściej:
    • skurcze i bóle brzucha • niestrawność
    • wzdęcia
    • gazy
    • uczucie pełności
    • niestrawione jedzenie w stolcu
    • anemia
    • biegunki (stolce tłuszczowe)
    • zaparcie
    • upośledzone wchłanianie substancji odżywczych
    • niedobory mineralne, w szczególności B12
  4. • choroby autoimmunologiczne
  5. Jak leczyć SIBO?

Oczywiście najpierw trzeba znaleźć przyczynę.

Poniżej przedstawiam sposoby leczenia SIBO:
• Leczenie chirurgiczne — zmiany anatomiczne (uchyłki, przetoki)
• Leczenie farmakologiczne — zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego
• Domowe sposoby (ocet jabłkowy — wypicie octu jabłkowego przed posiłkami zwiększa kwasowość w żołądku) oraz kapsułki z kwasem octowym (zażywanie kapsułek zawsze skonsultuj z lekarzem!) – zaburzenia wydzielania soku żołądkowego
• Jeżeli jest taka potrzeba, należy również pamiętać o zapewnieniu odpowiedniej suplementacji. W razie niedoborów, należy suplementować witaminy A, D, E i B12. W przypadku zaburzeń wchłaniania tłuszczów, zaleca się także suplementację trójglicerydów o średniej długości łańcucha
• Zmniejszenie nasilenia przykrych objawów przynosi ograniczenie spożycia laktozy

UWAGA! ZAWSZE LEPIEJ NA POCZĄTKU SPRAWDZIĆ MNIEJ INWAZYJNE METODY LECZENIA, A PO SILNE ŚRODKI FARMACEUTYCZNE SIĘGNĄĆ NA SAMYM KOŃCU.

Na początku zachęcam do zmiany diety i stylu życia, aby sprawdzić, czy sytuacja się poprawi. Lekarze i dietetycy często zalecają diety o niskiej zawartości fermentujących oligosacharydów, disacharydów, monosacharydów i polioli, czyli diety FODMAP.

Dieta FODMAP — co to jest?

Dieta FODMAP to unikanie substancji rozkładających się przy udziale bakterii, które powodują gazy, wzdęcia i inne objawy. Sprawia to, że nie będzie tylu symptomów SIBO.

Problem polega na tym, że bakterie konsumują nie tylko to, co zostanie wyeliminowane w zaleceniach dietetycznych diety FODMAP. Mogą, więc nadal działać.

Dieta FODMAP zmniejszy objawy, co jest dobrym początkiem, ale nie wyleczy SIBO.

Co zrobić, by wyeliminować SIBO?

Karm przyjazne bakterie — ograniczaj pożywkę dla złych bakterii, czyli:

• Ogranicz cukry proste, alkohol, węglowodany o niskiej zawartości składników odżywczych.
• Uporządkuj swoją dietę. Zacznij od wyeliminowania glutenu, ziaren i mikotoksyn.
• Zapewnij dobre prebiotyki. Prebiotyki to przyjazna dla bakterii żywność. • Dodaj kolagen.

Jakakolwiek nierównowaga mikrobiologiczna może prowadzić do nieszczelności jelita. • Usuń szkodliwe bakterie. Lekarze przepisują antybiotyki, aby usunąć bakterie związane z rozwojem SIBO.

Badania pokazują, że ziołowe środki przeciwdrobnoustrojowe leczą SIBO tak samo dobrze, jak rifaksymina, najczęstszy antybiotyk podawany podczas terapii SIBO.

• Odbuduj swój jelitowy mikrobiom. Za każdym razem, gdy zmieniasz dietę, styl życia, a nawet wzorce snu, twój mikrobiom adaptuje się do tych zmian. Na tym etapie kluczem jest zachęcenie bakterii do osiągnięcia równowagi, która sprawi, że poczujesz się lepiej i zdrowiej.

Powinno ci zależeć na posiadaniu wystarczającej ilości każdego „dobrego” szczepu i utrzymaniu „szkodliwych” szczepów pod kontrolą. Możesz to osiągnąć dzięki probiotykom (w szczególności Lactobacillus, Bifidobacterium i s.

Boulardii) prebiotykom (oporna skrobia) i diecie bogatej w składniki odżywcze.

Zespół SIBO – zespół rozrostu flory bakteryjnej jelita cienkiego – przyczyny, objawy, leczenie Joanna Wasiluk Zobacz wszystkie »

SIBO i choroby neurologiczne – antyneuronalne.pl

SIBO (ang. small intestinal bacterial overgrowth), czyli zespół przerostu flory bakteryjnej jelita cienkiego, to grupa objawów klinicznych, spowodowanych nadmiernym rozrostem flory bakteryjnej w obrębie jelita cienkiego. Jakie są przyczyny i objawy zespołu rozrostu bakteryjnego? U kogo występuje zwiększone ryzyko wystąpienia SIBO?

Co to jest SIBO

Jelita człowieka mają 6–8 metrów długości. Najdłuższą ich częścią jest jelito cienkie. Odpowiada ono za wchłanianie produktów trawienia pokarmu, a proces ten jest kluczowy dla prawidłowego odżywienia naszego organizmu. Niestrawiony pokarm trafia do jelita grubego.

To właśnie tam bytuje najwięcej bakterii jelitowych. Jelito grube i cienkie różnią się również rodzajem zamieszkujących je bakterii. Zdarza się jednak, że bakterie z jelita grubego przedostają się do jelita cienkiego i tam się namnażają.

Rozwija się wtedy SIBO, czyli zespół przerostu flory bakteryjnej.

Komu grozi SIBO

Do niedawna zespół SIBO należał do rzadko rozpoznawanych jednostek chorobowych. SIBO diagnozowano głównie wśród pacjentów:

  • z wadami anatomicznymi przewodu pokarmowego (uchyłki przewodu pokarmowego)
  • po operacjach w obrębie jelita cienkiego.

Obecnie znamy znacznie więcej czynników ryzyka, mogących prowadzić do nadmiernego rozrostu flory bakteryjnej jelita cienkiego. Zespół SIBO występuje częściej, niż podejrzewano.

You might be interested:  Pyłkowica – przyczyny, objawy i leczenie pyłkowicy (alergii na pyłki)

SIBO i choroby układu nerwowego

SIBO może występować również u pacjentów:

  • z zaburzeniami wydzielania żołądkowego,
  • mających problemy z motoryką przewodu pokarmowego,
  • z obniżoną odpornością i chorobami autoimmunizacyjnymi.

Zespół przerostu flory bakteryjnej obserwuje się u osób z chorobami autoimmunizacyjnymi, tj. chorobą Leśniowskiego-Crohna czy celiakią. Ponadto może pojawić się u pacjentów z niektórymi schorzeniami układu nerwowego.

W przypadku zaburzeń neurologicznych i reumatologicznych, takich jak zapalenie wielomięśniowe (polymyositis), SIBO występuje ze względu na zaburzenia perystaltyki jelitowej.

Inną jego przyczyną mogą być neuropatie, czyli w tym przypadku zaburzenia przekazywania bodźców nerwowych w obrębie jelit. Pojawiają się one zarówno u pacjentów z chorobami układu nerwowego (np. choroba Parkinsona), jak i u tych z innymi jednostkami chorobowymi, np. z cukrzycą.

Pozostałe schorzenia, w przypadku których obserwuje się częstszą zachorowalność na SIBO, to zespół jelita drażliwego (IBS), zapalenie trzustki i niewydolność nerek.

SIBO objawy

Zespół przerostu flory bakteryjnej można podejrzewać u osób, u których występują:

  • gazy
  • wzdęcia
  • biegunki
  • bóle lub skurcze brzucha
  • zaparcia (mniej powszechne od biegunek)
  • niedobory witaminy B12 oraz innych witamin i minerałów
  • zaburzenia we wchłanianiu tłuszczów.

Diagnostyka i leczenie przerostu flory bakteryjnej

Jak zdiagnozować SIBO? Oprócz dokładnego wywiadu i oceny dolegliwości pacjenta niezbędne są również dodatkowe badania. Złotym standardem w diagnostyce zespołu przerostu flory bakteryjnej są tzw. wodorowe testy oddechowe.

W takich testach mierzy się wydzielany przez bakterie wodór, obecny w wydychanym przez pacjenta powietrzu.

Wyniki tych badań należy oczywiście interpretować w połączeniu z obrazem klinicznym pacjenta, ponieważ nieprawidłowe stężenie wodoru może świadczyć także o niewydolności trzustki lub celiakii.

SIBO leczy się odpowiednio dobraną antybiotykoterapią. Pomocne jest także przejście pacjenta na dietę niskowęglowodanową, wolną od białej, rafinowanej mąki, a także cukrów oraz alkoholu. Leczenie musi być prowadzone na zlecenie i pod kontrolą lekarza.

Zespół SIBO – co to jest?

SIBO – przyczyny

SIBO czyli zespół przerostu bakteryjnego charakteryzuje się zwiększoną liczbą i/lub nieprawidłowym typem bakterii w jelicie cienkim. Prowadzi do zaburzeń trawienia pokarmów oraz wchłaniania składników odżywczych, szczególnie tłuszczów i witaminy B12.

Przyczyną SIBO są zmiany anatomiczne i czynnościowe w przewodzie pokarmowym, które mogą być odwracalne bądź nie.

Do odwracalnych czynników predysponujących do rozwoju SIBO należą: marskość wątroby, wady anatomiczne jelit (uchyłki, przetoki, przewężenia, niedrożność jelita, anastomozy pooperacyjne), achlorhydria (niedobór kwasu solnego w żołądku), nabyte niedobory odporności (np. zakażenie HIV), schyłkowa niewydolność nerek.

Czynniki nieodwracalne to z kolei: zaburzenia motoryki jelit towarzyszące licznym schorzeniom (neuropatia cukrzycowa, twardzina układowa, marskość wątroby, choroby czynnościowe jelit), choroby przewlekłe (choroba trzewna – celiakia, przewlekłe zapalenie trzustki, choroby reumatyczne, popromienne zapalenie jelit), usunięcie zastawki krętniczo – kątniczej oraz wiek podeszły. 

Zespół SIBO najczęściej rozpoznawany jest u osób:

  • z chorobami przewlekłymi, które zaburzają perystaltykę jelit,
  • długotrwale stosujących leki hamujące wydzielanie kwasu solnego,
  • z wrodzoną bądź nabytą wadą anatomiczną jelit, np. przetoką operacyjną.

Częstość występowania zespołu SIBO w populacjach pacjentów z chorobami przewlekłymi wynosi: u chorych z cukrzycą ok. 50% przypadków, z mukowiscydozą ok. 30 – 50% chorych, z twardziną układową ok.

40% chorych, z chorobą Leśniowskiego – Crohna ok. 30 – 40%, z marskością wątroby ok. 20 – 40%), z przewlekłym zapaleniem trzustki ok.

30 – 40% oraz z zespołem jelita nadwrażliwego od kilku do ponad 50% przypadków. 

SIBO – objawy

SIBO może mieć przebieg bezobjawowy lub też może przypominać zespół jelita nadwrażliwego z niespecyficznymi objawami. Nadmierna ilość bakterii w jelicie cienkim prowadzi do niedożywienia, a także do niedokrwistości megaloblastycznej wskutek niedoboru witaminy B12.

Symptomami SIBO mogą być: spadek masy ciała, osłabienie, uczucie pełności w jamie brzusznej, wzdęcia, oddawanie dużej ilości gazów, bóle brzucha, nudności, odbijania, wymioty oraz zaparcia i biegunki.

Do objawów SIBO należy również: pogorszenie trawienia tłuszczów i biegunka tłuszczowa, hipoproteinemia (niedobór białek) oraz niedobór witamin rozpuszczalnych w tłuszczach na skutek przyspieszonego wchłaniania kwasów żółciowych.

Ponadto zespół przerostu bakteryjnego może dawać takie symptomy jak: uszkodzenie wątroby, trądzik różowaty, obrzęki, rumień guzowaty, neuropatia, bolesność palpacyjna w jamie brzusznej, zapalenie i bóle stawów czy kłębuszkowe zapalenie nerek, co spowodowane jest nadmiernym wchłanianiem antygenów bakteryjnych do krwi. 

SIBO – diagnostyka

Pierwszy etap diagnostyki SIBO to wywiad z pacjentem oraz badanie przedmiotowe. Odchylenia w tym drugim zależne są od nasilenia zespołu złego wchłaniania.

Ważnym badaniem w diagnostyce SIBO jest test oddechowy z laktulozą lub glukozą. Jednym ze standardów diagnostyki bakteryjnego przerostu jest też badanie mikrobiologiczne.

Badania dodatkowe obejmują: badanie krwi, badanie radiologiczne, endoskopowe i histopatologiczne. 

Leczenie SIBO

Celem leczenia SIBO jest zmniejszenie liczby bakterii w jelicie cienkim. Jest ono indywidualnie dobierane do stanu klinicznego chorego.

Dąży się do usunięcia przyczyny przerostu bakteryjnego, uzupełniania się niedobory pokarmowe oraz modyfikuje florę bakteryjną poprzez zastosowanie antybiotyków.

Niezwykle istotne jest uzupełnienie niedoboru mikroelementów, dlatego ważnym elementem leczenia jest także dieta.

Dieta w SIBO

Dieta przy SIBO powinna być dobrana indywidualnie do osoby chorej, dostosowana do stanu zdrowia oraz stanu odżywienia. W przypadku niedożywienia konieczne jest zwiększenie kaloryczności diety, zadbać należy również o uzupełnienie ewentualnych niedoborów witamin i składników mineralnych. Najczęściej stosowanymi dietami przy przeroście mikroflory są:

  • the Gut and Psychology Syndrome Diet ( GAPS Diet),
  • the Specific Carbohydrate Diet ( SCD Diet),
  • the Low Fodmap.

Dopuszcza się również zastosowanie połączenia dwóch wybranych diet. Celem każdego z modeli żywienia jest eliminacja produktów stanowiących pożywkę dla bakterii, a wprowadzenie tych, które odżywią organizm osoby chorej.

Pierwsza z diet opiera się na wykluczeniu: zbóż glutenowych i bezglutenowych, cukru oraz produktów zawierających cukier, słodzików, soków owocowych, warzyw skrobiowych, produktów przetworzonych z dodatkiem konserwantów/barwników/substancji zagęszczających, soi i produktów sojowych, herbaty, kawy, niemalże wszystkich roślin strączkowych, mleka i jego przetworów oraz proszku do pieczenia. SCD Diet zakłada wyłączenie z diety poli- i disacharydów, a także produktów przetworzonych. Przeciwwskazane są w diecie: zboża glutenowe i bezglutenowe, przetworzone mięsa, wyroby mięsne, przetworzone owoce i warzywa, niektóre warzywa skrobiowe, mleko i jego przetwory, groch i fasola, soja oraz słodziki. Dozwolone są: jaja, mięsa, orzechy i nasiona, niektóre rośliny strączkowe, miód, warzywa i owoce. Ostatnia z diet, low FODMAP zakłada ograniczenie produktów bogatych w FODMAPs, czyli słabo wchłaniane i fermentujące mono-, di- i oligosacharydy ( laktoza, fruktoza, oligosacharydy, poliole). Więcej o diecie FODMAP przeczytasz tutaj.  

Spis treści:

  • Bures J. et. al. Small intestinal bacterial overgrowth syndrome. World J Gastroenterol. 2010; 16 ( 24): 2978 – 2990. 
  • Sachdev A. H., Pimentel M. Gastrointestinal bacterial overgrowth: pathogenesis and clinical significance. Ther Adv Chronic Dis. 2013; 4 (5): 223 – 231. 
  • Dukowicz A. C. et. al. Small Intestinal Bacterial Overgrowth. Gastroenterol Hepatol 2007; 3 (2): 112 – 122. 
  • Gąsiorowska J., Czerwionka – Szaflarska M., Zespół przerostu flory bakteryjnej jelita cienkiego a zespół jelita nadwrażliwego. Prz Gastroenterol 2013; 8 (3): 165 – 171. 

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *